facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 27 ปรับตัว EP.2

ชื่อตอน : ตอนที่ 27 ปรับตัว EP.2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2564 18:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 27 ปรับตัว EP.2
แบบอักษร

ตอนที่ 27 ปรับตัว EP.2 

 

ตะวันฉายรู้สึกว่าปากพาจนนี่มันคือเธอจริงๆ 

ลมในตอนเย็นพัดเอาอากาศช่วงหัวค่ำเข้ามาในห้องนอน ผ้าม่านสีขาวสะบัดพลิ้วในอากาศ แต่ว่าตัวเธอเองกำลังฆ่าตัวตายเพราะยั่วหมาบ้า! 

ในห้องนอนยังคงมีแสงสว่างอยู่บ้าง หากมีกระจกต้องเห็นว่าใบหน้าของเธอแดงก่ำ ผู้ชายตรงหน้ากำลังโมโหหน้าดำหน้าแดง เขาไปเอาเนกไทจากที่ไหนไม่รู้มามัดมือเธอไว้ แถมยังเปิดประตูหน้าต่างอย่างจงใจเพื่อไม่ให้เธอแหกปากเสียงดังจนป้าข้างบ้านตะโกนด่า 

ความจริงตะวันฉายแหกปากไปรอบหนึ่ง แต่ว่าต่อไม่สนใจแถมยังบอกด้วยว่าอยากให้แหกปากดังกว่านี้อีก 

คนอย่างตะวันฉายยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ แต่เมื่อเขายุ เธอก็หุบปาก นั่นทำให้ต่อหัวเราะในใจให้กับความดื้อดึงของเธอ 

นอกจากนี้ต่อยังมีวิธีที่ทำให้เธอหุบปากอย่างรวดเร็วและได้ผลชะงัด เพราะทุกครั้งที่เธอด่าเขา ตะวันฉายจะหายใจไม่ออกหลายนาที 

เขาจูบเธออย่างไม่รู้เบื่อ จูบจนปากช้ำ แค่จูบอย่างเดียวก็ทำให้ตะวันฉายหมดแรงจะสู้  

ตะวันฉายอยากร้องไห้ออกมาดังๆ แต่ว่าเหมือนน้ำตาจระเข้ เขาไม่สนใจมารยาของเธอสักนิด 

“ยอมเงียบแล้วเหรอ” เขาหัวเราะในลำคอ ต่อใส่แค่บ็อกเซอร์ตัวเดียวนอนเท้าศีรษะมองเธอด้วยประกายตาวาววับ เหมือนดูเด็กดื้อคนหนึ่งที่ไม่รู้จะออกลวดลายอะไรอีก 

“พี่ต่อปล่อยฉายได้แล้ว มัดติดหัวเตียงแบบนี้ซาดิสม์ไปปะ” มันทำให้เธออึดอัด ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ทำอะไรก็เถอะ 

“ทำไม ไม่สนุกเหรอ ประสบการณ์ใหม่ที่ผู้ชายคนอื่นไม่เคยมอบให้ฉายแน่นอน” เขาเย้าเสียงเย็นชา 

ตะวันฉายกัดริมฝีปากอย่างโมโห เสียงอ่อนลงเล็กน้อย “ฉายพูดเรื่อยเปื่อย ฉายไม่ได้นอนกับใครทั้งนั้น” 

แน่นอนเขารู้ แต่เขาอยากสอนเธอว่าอย่าท้าทายผู้ชายเรื่องพวกนี้  

“ไม่เชื่อหรอก” 

“จริงๆ นะ” ฉายรีบแก้ตัว “ฉายแค่อยากเถียงพี่ต่อ ฉายดื้อเองแหละ” 

ไม้อ่อนย่อมดีกว่าไม้แข็ง ต่อมองจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตัวเล็กๆ ที่ทำท่าทางไร้เดียงสามองขอความเห็นใจ 

“วันนี้ฉายตามใจพี่ไม่ใช่หรือไง” เขาทวงสัญญา 

ตะวันฉายอยากแขวนคอตายใต้ต้นมะเขือ ใครจะคิดว่าเรื่องนี้ทำให้เธอหาเรื่องให้ตัวเองล่ะ เธอหลับตาลง พยายามทำใจกับเรื่องที่จะเกิดขึ้น แต่ก็อดเรียกร้องหาทางออกไม่ได้  

“ให้ฉายเอาใจพี่ต่อในเรื่องอื่นไม่ได้เหรอคะ” น้ำเสียงออดอ้อนเล็กน้อย กะพริบตามองเขาอย่างไร้เดียงสา 

“ฉายทำอาหารอร่อยมั้ยล่ะ” 

“นี่...” ให้ทอดไข่เจียวยังไหม้ ตะวันฉายแอบร้องไห้ในใจ นึกถึงฉายา เสน่ห์ปลายจวักที่กวักคนลงนรก ที่สี่ยอดกุมารตั้งให้ “ถ้าพี่ต่ออยากกินฉายทำให้ได้นะคะ” 

“อืม...พี่ก็กำลังจะกิน” 

ประกายตาของเธอสดใส “อยากกินอะไรคะ” เหมือนเห็นเส้นทางรอดชีวิต 

“อยากกินฉาย” เขาไม่พูดอะไรมาก แต่ใช้การกระทำแทนคำตอบ 

ตะวันฉายหน้ามืดเมื่อเขาก้มลงมาจูบเธออีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่การรังแกแค่กลีบปาก แต่แทรกผ่านเข้ามาล่วงล้ำในปากของเธออีกด้วย ร่างกายของเธอตื่นตัวแทบจะทันที ราวกับมีลาวาร้อนไหลเวียนอย่างรวดเร็วไปทั่ว ฝ่ามือร้อนของเขาสอดเข้าไปใต้เสื้อกล้ามตัวเล็ก ก่อนจะหยุดตรงหน้าอกของเธอ 

“ต้องปรุงอีกหน่อย แต่ว่าวัตถุดิบสดๆ ก็ไม่เลวนัก”  

เขาพูดเหมือนนักปรุงอาหารมืออาชีพ ไล่ริมฝีปากไปยังติ่งหูของเธอแล้วขบมันเบาๆ ตะวันฉายย่นคอและตัวสั่นระริก เธอหลับตาลงเมื่อปลายนิ้วของเขาจัดการกับหน้าอกราวกับนวดแป้ง 

เขาเลิกเสื้อกล้ามขึ้น หน้าอกของเธอเย็นวาบ ทว่าการหลับตาทำให้ประสาทสัมผัสส่วนอื่นชัดเจนยิ่งขึ้น ตะวันฉายกัดริมฝีปากเพื่อข่มอารมณ์ร้อนแรงในอก เขาสามารถเร้าอารมณ์เธอได้อย่างรวดเร็วเพียงแค่แตะสัมผัสไปทั่ว  

ปากของเขาไล่จากลำคอของเธอ กระดูกไหปลาร้า เนินอก ทุกที่ที่เขาเคลื่อนผ่านล้วนแต่ฝากรอยสีแดงก่ำไว้พร้อมกับความรู้สึกที่เจ็บๆ คันๆ เขาหยุดที่หน้าอกของเธอ แทะเล็มมันเหมือนคนที่กำลังชิมของหวาน ตะวันฉายบิดร่างอย่างสุดกลั้น ช่วงล่างของเธอกำลังเครียดเกร็งและร้อนเร่า 

กางเกงขาสั้นถูกเขาดึงทิ้งไปพร้อมกับกางเกงชั้นใน ตะวันฉายตกใจจนรีบหุบขา แต่ว่าเขาไม่สนใจ นิ้วเรียวแตะส่วนลี้ลับของเธอเบาๆ ก่อนที่จะแทรกมันเขาไป 

ตะวันฉายสูดลมหายใจ พยายามขยับสะโพกหนี แต่เขาโอบเอวเธอไว้เพื่อให้จัดการกับหน้าอกได้อย่างถนัด กลายเป็นหมุดที่ตรึงไม่ให้เธอขยับหนี 

“พี่ต่อ...” เสียงของเธอสั่นหวิว แต่ว่าต่อยิ่งจัดการกับหน้าอกของเธอแรงขึ้น ปลายนิ้วของเขาค่อยๆ ขยับ ลมหายใจของเธอถี่กระชั้นเมื่อเขายิ่งเพิ่มความถี่ของปลายนิ้ว ตะวันฉายรู้สึกปวดหนึบจนถึงขีดสุด แต่เมื่อถึงจุดหนึ่งร่างกายของเธอก็กระตุกเกร็งแล้วหมดแรงอย่างรวดเร็ว 

“ยังไม่จบ” เขายิ้ม แกะเนคไทที่มัดข้อมือเธอไว้ ตะวันฉายแสบข้อมือนิดหน่อยเพราะเธอพยายามดิ้นหลุดเมื่อเขาใช้มือ แต่ตอนนี้เธอไม่มีแรงที่จะต่อต้าน แถมยังพอใจเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว 

ต่อช้อนร่างกึ่งเปลือยของเธอขึ้นแล้วเดินไปในห้องน้ำ 

“ทำอะไร” ตะวันฉายตกใจ 

“อาบน้ำก่อน” เขาว่า 

“ฉายอาบเองได้” 

“ไม่เป็นไรพี่ชอบอาบน้ำให้คน” 

ตะวันฉายนิ่งอึ้ง คิดภาพเขาอาบน้ำให้ผู้หญิงมาไม่น้อยแล้วแค่นเสียงในใจ มองเขาอย่างเย็นชาแล้วไม่พูดอะไร 

“ฉายทำใจหน่อยนะ นี่เป็นครั้งที่สองที่พี่อาบน้ำให้ผู้หญิง” เขาไม่สนใจสีหน้าของเธอ ยังคงยิ้มยั่วเย้า 

“ไม่ต้องเปิดไฟนะ” ตะวันฉายยังคงอาย  

“หืม” เขาเลิกคิ้ว “ไม่ต้องอาย ตอนพี่อาบให้ฉายครั้งแรกก็เห็นมาหมดแล้ว” 

ฉ่า!  

ตะวันฉายรู้สึกเหมือนมีคนเอาเตารีดมานาบหน้า หมายความว่าอะไร 

“เห็นมั้ย แค่นี้ยังหึงตัวเองเลย บอกแล้วว่าฉายน่ะชอบพี่” 

“หุบปากไปเลยนะ” ตะวันฉายตวาดใส่เขา 

น้ำอุ่นสาดรดลงมาทันทีที่เธอพูดจึงทำให้กลืนน้ำไปอึกหนึ่ง เธอลูบใบหน้าที่เปียกชื้น เมื่อลืมตาขึ้นจึงเห็นว่าเงาร่างในแสงสลัวนั้นสูงกว่าตัวเธอพอสมควร แถมยังรู้สึกเหมือนว่าเห็นประกายวาววาบในดวงตาของเขา 

“ฉายในเสื้อเชิ้ตเปียกๆ แบบนี้เซ็กซี่เป็นบ้า” เสียงของเขาแหบพร่า 

ตะวันฉายอยากจะยืดอกด้วยความภาคภูมิแล้วบอกว่าแน่นอน แต่ว่าตอนนี้เหมือนไม่จำเป็นแล้วเพราะเขาช่วยเธอถอดเสื้อเชิ้ตแต่กลับไม่ได้ถอดเสื้อกล้าม และเลือกที่จะสระผมให้เธอ 

“อ๊ะ...” ตะวันฉายแสบตา แต่แป๊บเดียวก็หายเพราะน้ำไหลตลอดเวลา “ฉายสระเอง” 

“ไม่เป็นไรพี่ชอบสระผม” ตอนเด็กเขาชอบสระผมให้พี่สาวฝาแฝด ความจริงเขาชอบเล่นผมผู้หญิงมาก แต่เมื่อโตขึ้นความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่นก็เป็นแค่เซ็กส์ จึงไม่ได้สนใจจะเทคแคร์อะไรใครอีกเลย 

ในอกของเธอมีความรู้สึกแปลกประหลาด แต่ว่าในเมื่อเขายืนยันอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้ทำอะไรเพิ่มนอกจากหลับตาแล้วรอให้เขาสระผมจนเสร็จ 

เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะถูสบู่ให้เธอ แถมยังลูบผ่านเสื้อกล้ามเนี่ยนะ! 

“พี่ต่อ ฉายว่าฉายอาบน้ำเองดีกว่า” ฉากในห้องน้ำมันทำให้เธอกระดากอายเกินไป ถ้าเขาถอดเสื้อกล้ามออกยิ่งไม่ต้องคิดเลย ตายดีกว่า! 

ตายอย่างสงบศพสีชมพู 

ถ้าเปิดไฟอยู่ต้องเห็นว่าตัวเธอแดงมากๆ แน่ แอบโมโหที่ทำไมหนังโป๊ไม่เห็นสอนอะไรแบบนี้ แน่นอนว่าถ้าตะวันฉายเอาไปถามหมี่ขาวอาจจะได้เรื่องมากกว่า เธอเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ มันจะเป็นครั้งแรกที่เธอมีสติเต็มร้อย! 

“ตามใจพี่” เหมือนเป็นคำประกาศิตที่ทำให้ตะวันฉายโมโห 

เขาลูบสบู่ไปทั่วทั้งตัวเธอ ตะวันฉายร้อนวูบวาบ คิดไม่ถึงว่าการอาบน้ำกับผู้ชายไม่ได้ทำให้สดชื่นแต่ยิ่งทำให้ร้อนขึ้นกว่าเดิมอีก 

ตะวันฉายหลับตาลงเพื่อข่มความเขินอาย ท่ามกลางความมืดสลัวมันยิ่งทำให้คนจินตนาการไม่รู้สิ้นสุด  

ทันใดนั้นต่อก็ถอดเสื้อกล้ามให้เธอ ตะวันฉายเบิกตาโพลง น้ำหยุดไหลตอนไหนเธอก็ไม่รู้ แต่รู้ตัวอีกทีจูบร้อนๆ ก็ประทับลงมาพร้อมกับความกระหายอย่างไร้สิ้นสุด มือของเขาอยู่ไม่สุขและเลื่อนไปทั่วร่างที่เปียกชื้นของเธอ อ้อยอิ่งอยู่ที่ส่วนเย้ายวนทั้งสองข้างจนเธอตัวสั่นเทา 

ในที่สุดตะวันฉายก็รู้แล้วว่าแม้จะไม่เมาเธอก็สามารถไร้สติได้ ร่างกายของเธอร้อนลวกราวกับต้องการระเบิดออกมา ต่อแทบจะหลอมร่างของเธอให้กลายเป็นเนื้อเดียวกัน ทำเหมือนศิลปินที่กำลังนวดดินน้ำมัน เขาโอบแผ่นหลังของเธอ ทว่าริมฝีปากยังคงพัวพันกันไม่หยุด มือข้างหนึ่งเลื่อนลงต่ำและทำให้เธออ่อนระทวย ขณะเดียวกันหน้าอกของเธอก็ไม่ได้ว่างเว้นจากการสัมผัส 

ตะวันฉายยันขอบอ่างล้างหน้าเพื่อไม่ให้ลื่นล้ม ดูเหมือนว่าต่อจะคิดอะไรบางอย่าง เขาจับสะโพกของเธอ ทันใดนั้นตะวันฉายก็แทบกรีดร้องออกมาด้วยความอับอายเพราะนึกถึงฉากบางฉากในหนังโป๊! 

 

ดูเหมือนว่าเขาจะชอบปั้นดินน้ำมันจริงๆ ตะวันฉายถูกเขานวดทั้งตัวจนเมื่อยไปหมด ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าอะไรคือสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ 

นึกถึงบอร์ดเถื่อนที่คนชอบมาปรึกษากันเรื่องเซ็กส์แล้วอยากจะบ้าตาย มีหลายอย่างที่ตอนนั้นตะวันฉายไม่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร คิดว่าพวกป้าๆ ทั้งหลายที่มาเล่าเรื่องเสียวในนั้นเป็นเรื่องเพ้อเจ้อ คิดไปถึงว่าเรื่องในนิยายก็เป็นเรื่องมโนเพ้อพกที่เขียนเพื่อเสริมสร้างจินตนาการ แต่ดันคิดไม่ถึงว่าพอโดนกับตัวจริงๆ จะทำให้เธออยากจะเป็นลม 

ไม่รู้ว่าต่อเอาเรี่ยวเอาแรงมาจากไหน เธอรู้ว่าตัวเองมีรูปร่างที่ดี แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะทำเหมือนอดอยากปากแห้งมานานขนาดนี้ 

เมื่อคิดถึงรอยแดงเป็นจ้ำรอบตัวก็รู้สึกเหมือนกรรมตามสนอง ตอนนั้นล้อหมี่ขาวไว้เยอะมาก มาตอนนี้แล้วไม่อยากไปเจอใคร อยากจะมุดในผ้าห่มจนกว่ารอยจะหายไป 

แต่ดูเหมือนว่าฟ้าดินไม่เป็นใจ เพราะเพียงแค่เธอขยับ อะไรบางอย่างที่อยู่ติดกับสะโพกก็แสดงตัวอย่างรวดเร็ว 

พระเจ้า! เขายังไม่เหนื่อย 

เอวของตะวันฉายถูกโอบอย่างหลวมๆ แต่ว่าฝ่ามือของคนที่กอดเธออยู่ด้านหลังนั้นยังคงปัดป่ายยอดอกของเธออย่างหยอกเย้า น่าเสียดายที่แม้ร่างกายจะมีปฏิกิริยาแต่เธอเหนื่อยเกินไป 

เหมือนที่หมี่ขาวบอก มันไม่มีใครสามารถมีเซ็กส์มาราธอนได้หรอก! 

“ถอนหายใจทำไม เสียใจแล้วเหรอ” เสียงกระซิบดังขึ้นข้างหู ต่อหอมแก้มเธอเบาๆ ทำเหมือนพระเอกซีรีส์ที่กำลังปลอบใจนางเอกซึ่งเพิ่งเสียตัวครั้งแรก 

“เหนื่อย” เธอขี้เกียจพูดมาก เหนื่อยจริงๆ แต่นอนไม่หลับ 

แน่นอน! เพิ่งหัวค่ำ ใครจะหลับลง? 

“เหนื่อยอะไร พี่เป็นคนทำ” 

หน้าด้านกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว ตะวันฉายเลือดขึ้นหน้า แต่เธอไม่กล้าดื้อมากนัก เพราะกลัวว่าเขาจะทำอีกรอบ 

ตะวันฉายคิดอะไรอยู่พักหนึ่ง รู้ว่าเขายังไม่หลับเพราะมือที่เลื่อนไปมาเพื่อปลุกเร้า จึงตัดสินใจพูดเรื่องหนึ่ง “ฉายต้องไปซื้อยาคุม” 

ต่อลืมตาโพลง ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านในใจ ความจริงเขาตั้งใจไม่ป้องกัน แต่ไม่คิดว่าเธอจะคิดเรื่องนี้อยู่ตลอดเวลา 

“ฉายไม่อยากมีลูกเหรอ” 

“ลูก?” เธอเว้นจังหวะ “ฉายยังไม่พร้อมมีลูก อีกอย่างฉายไม่ได้วางแผนแต่งงานกับพี่ต่อ” 

ความจริงนี้ทำร้ายต่อ แต่เขาพยายามสงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว “ไม่เป็นไร ค่อยๆ ปรับตัวไปเดี๋ยวฉายก็อยากมีลูกเอง” 

“พี่ต่อ” 

“หืม...” 

“พี่ต่อไม่กลัวว่าลูกจะกำพร้าเหรอถ้าเรามีลูกด้วยกัน” ตะวันฉายมองโลกในแง่ร้ายอย่างถึงที่สุด บางทีหากมีลูกด้วยกัน แต่งงานกัน สุดท้ายเธอกับเขาอาจจะหย่าร้างกันในที่สุด 

เธอเห็นประสบการณ์ของหมี่ขาวกับพ่อ ประเด็นละเอียดอ่อนแบบนี้หากเกิดขึ้นกับลูกของเธอ มันจะเป็นแผลเป็นของเด็กตลอดไป 

ต่อคิดอยู่นานมาก นานกว่าครั้งไหนๆ จนตะวันฉายคิดว่าเขาหลับไปแล้ว “ฉายคิดว่าระหว่างเรามันจะมีคำว่าตลอดไปได้ไหม” 

เธออึ้ง “ตลอดไปเหรอคะ คงยาก พี่ต่อไม่ใช่ผู้ชายที่จะหยุดกับใครสักคน” 

“แล้วถ้าพี่หยุดล่ะ” 

“...” ตะวันฉายพูดไม่ออก 

“ชีวิตเมื่อโตจนถึงจุดหนึ่งมันก็ควรถึงเวลาจริงจังกับเรื่องบางเรื่อง พี่มาคิดดูแล้วมีหลายคู่ที่ดูตัวกันแล้วอยู่กันไปตลอดรอดฝั่ง ฉายไม่คิดว่าเราจะโชคดีแบบนั้นเหรอ” 

“แต่ว่าเราไม่ได้รักกัน” 

ประโยคแทงใจดำเอ่ยออกมาอย่างง่ายดาย  

“ถ้าพี่บอกว่าพี่ชอบฉายล่ะ” เขาพูดเสียงทุ้ม แต่เมื่อดังข้างหูกลับดังราวกับเสียงฟ้าผ่า โดยเฉพาะความรู้สึกพิกลที่เกิดขึ้นในใจของคนฟัง 

“พี่ต่อพูดง่าย” ตะวันฉายหาลิ้นแทบไม่เจอ เธอตกใจจนคิดอะไรไม่ออก 

เขาหัวเราะในลำคอ “ไม่รู้สิ พี่ว่าฉายน่าสนใจดี” เขาไม่เคยลืมคืนนั้นที่นอนกับเธอ 

ไม่เคยลืมและลืมไม่ลง 

สัญชาตญาณลึกๆ สั่งให้เขาคอยมองเธอ มีผู้หญิงเก่งมากมายที่ซ่อนความอ่อนแอไว้ภายใต้หน้ากากที่สดใส เขาคิดว่าในเมื่อเธอเป็นคนที่สามารถคลิกกับเขาได้ในเรื่องของความต้องการพื้นฐานทางร่างกาย นิสัยของเธอสามารถดึงดูดเขาได้ การอยู่ร่วมกันก็ไม่ขัดใจมากนัก 

“หึ...ช่างมันเถอะค่ะ” ตะวันฉายไม่อยากคิดอะไรเพิ่มเติม เธอผิดหวังมาแล้วหนึ่งครั้ง กำแพงนี้ไม่มีทางทำลายได้ง่ายๆ แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธเขาอีกต่อไป 

“เราออกจะเข้ากันได้ดี” ต่อพูด 

ตะวันฉายหน้าแดง โชคดีที่มืดแล้วจึงไม่มีใครเห็นเรื่องบนเตียงระหว่างทั้งคู่ 

“ฉายหิวแล้ว” เธอเปลี่ยนเรื่อง 

“เห้อ...” เขาถอนหายใจ “ขอกินอีกรอบแล้วเดี๋ยวมีอะไรเซอร์ไพรส์” 

ต่อใช้จูบปิดกั้นคำปฏิเสธของเธอแล้วพาเธอล่องลอยไปกับเขาทันที ที่มือไม้เขาอยู่ไม่สุขนั่นก็เป็นเพราะเตรียมพร้อมเพื่อกินในครั้งนี้ แม้ตะวันฉายอยากปฏิเสธก็คงยาก เพราะเธอถูกเขาปรุงโดยไม่รู้ตัว 

 

กลิ่นหอมของกับข้าวทำให้ตะวันฉายน้ำตาแทบไหล จากคนที่คิดว่าเดือนนี้ต้องกินมาม่าประทังชีวิตกลับกลายเป็นว่ามีกับข้าวมากมายวางตรงหน้า เธอมองพลางน้ำลายสอ มองพ่อครัวที่เดินไปเดินมาหน้าเตาอย่างไม่เชื่อสายตา 

คุณพระคุณเจ้าช่วย! ผู้ชายคนนี้ทำอาหารเป็น! 

ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้สนใจว่าเขาหอบอะไรตอนกลับมา แต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว ในที่สุดตะวันฉายก็รู้สึกขอบคุณพ่อแม่ที่ส่งผู้ชายคนนี้มาดูตัวกับเธอ 

ตะวันฉายไม่คิดมาก่อนว่าผู้ชายที่ทำอาหารเป็นจะเท่ขนาดนี้ 

ในสายตาของตะวันฉายตอนนี้ ต่อไม่ใช่คู่หมั้นอะไรนั่น แต่เป็นผู้ช่วยชีวิตของเธอ แค่คิดก็น้ำตาจะไหล 

แต่เมื่อเห็นท่าทางตอนเขาเตรียมเครื่องปรุงแล้วก็หน้าแดงอย่างช่วยไม่ได้ นึกถึงตอนที่เขาปรุงเธอแล้วก็อายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี 

น่าเสียดายที่ผีหิวโหยในท้องของเธอนั้นเห็นแก่กินมากกว่า ในที่สุดก็เริ่มมองโลกในแง่ดีว่ามีผู้ชายหล่อสายเปย์มาอยู่ด้วยกัน แถมยังทำอาหารได้ ก็คิดซะว่าตัวเองเป็นเจ๊ใหญ่ที่เลี้ยงผู้ชายคลายเหงาก็แล้วกัน 

พอคิดแบบนี้หัวใจของตะวันฉายก็สงบลง 

 

-------- 

สวัสดีปีใหม่ค่ะทุกคนนนนน กลับมาแล้วน้า 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว