email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

เพื่อน(ไม่)จริง - ตอนที่ 10 ชั่วโมงอันตราย

ชื่อตอน : เพื่อน(ไม่)จริง - ตอนที่ 10 ชั่วโมงอันตราย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2563 23:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อน(ไม่)จริง - ตอนที่ 10 ชั่วโมงอันตราย
แบบอักษร

ตอนที่ 10 ชั่วโมงอันตราย

คิ้วหนาขมวดแน่นจนเป็นปมยุ่งเหยิงหลังพยายามสอดส่ายสายตาไปทั่วทั้งโซน VIP แล้วก็ยังไม่พบแม้แต่ปลายเส้นผมของคนที่กำลังตามหา

"แม่งงง ไปไหนวะ โทรไปก็ไม่รับอีก! บอกว่าให้แค่สิบนาทีไง ทำไมไม่ฟังกันเลยวะ! "

ต้นไม้บ่นอุบแล้วยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าผากอย่างไม่สบอารมณ์ ตัวเจ้าของวันเกิดก็ยืนอยู่นี่ แล้วไอ้ตัวคนเอาของขวัญมาให้นี่ไปอยู่ไหน จะว่าเดินออกไปแล้วก็ไม่น่าใช่เพราะเขายืนดักรอที่หน้าประตูอยู่ตลอด

หรือว่าจะไปห้องน้ำ?

ต้นไม้ชำเลืองมองทางเดินเล็ก ๆ ซึ่งอยู่ติดกับโซน VVIP ที่เป็นห้องในลักษณะปิดเป็นส่วนตัวอย่างชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจลองเสี่ยงดวงไปเช็กตามห้องน้ำหญิงดูสักครั้ง

ต้นไม้ก้าวยาว ๆ มาหยุดอยู่ที่หน้าห้องน้ำหญิง ก่อนชะเง้อหน้าเข้าไปมองด้านในอย่างกระวนกระวาย พลันคิ้วหนาก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นหลังพบว่าประตูทุกบานถูกแง้มไว้บ่งบอกว่าไร้คนใช้บริการ

"อะไรวะ! ในนี้ก็ไม่มี! ถ้ายังหาไม่เจอแบบนี้ กูจะไปขอเฮียดูกล้องวงจรปิดแล้วนะ แม่งงงง! "

ต้นไม้สบถออกมาอย่างสุดกลั้นก่อนเตะเข้าที่ประตูห้องน้ำเต็มแรงเพื่อระบายอารมณ์ เขาหันซ้ายหันขวามองไล่สำรวจไปตามทางเดินที่ร้างผู้คนอีกครั้งก่อนหมุนตัวเตรียมจะกลับเข้าไปด้านใน

ทว่าในจังหวะที่กำลังตัดสินใจจะไปขอความช่วยเหลือกึ่งบังคังจากพี่ชายคนสนิท เสียงร้องแผ่วเบาก็ดึงรั้งให้เขาชะงักฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน

"ยะ...อย่า ฮึก ๆ หยุดนะ ยะ..หยุด"

ปกติเขามักไม่ค่อยสนใจกับเรื่องของชาวบ้านที่เกิดตามสถานที่แบบนี้สักเท่าไหร่ หากแต่ครั้งนี้มันต่างออกไปตรงที่เขารู้สึกคุ้นหูกับเสียงเว้าวอนนั่นอย่างน่าประหลาด

หรือว่าจะเป็น.....?

ไวกว่าความคิด! เท้าใหญ่หันหัวแล้วมุ่งตรงไปยังต้นเสียงอย่างร้อนรน ใจแกร่งพาลเต้นแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ตามระดับความชัดเจนของเสียงที่ได้ยิน กระทั่งสายตาปะทะเข้ากับสองร่างที่กำลังนัวเนียอยู่ในมุมอับตรงหน้า

"ไอ้เ-ี้ย! มึงทำอะไรแฟนกู!!!"

ต้นไม้ตวาดลั่น เอื้อมมือไปกระชากไหล่อีกฝ่ายให้หันมาหาก่อนจะเหวี่ยงหมัดเข้าที่สันกรามซ้ายเต็มแรง ส่งผลให้ใบหน้าคมสะบัดหันตามแรงต่อยแล้วเสียหลักหงายลงไปกองกับพื้นทันที

เมื่อไร้ที่ยึดเกาะร่างบางก็ทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง สองแขนตวัดโอบกอดเนื้อตัวที่กำลังสั่นเทิ้มอย่างรุนแรงในขณะที่ดวงตาพยายามปรือมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าผ่านม่านน้ำตาที่พร่ามัว

"ไอ้เ-ี้ย! ไอ้สัตว์นรก!! มึงกล้าดียังไงมาแตะต้องแฟนกู!!!! "

ต้นไม้ตั้งหน้าตั้งตาประเคนฝ่าเท้าให้อีกฝ่ายได้ลิ้มรสระรัวโดยไม่เปิดโอกาสให้ได้ตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย ยิ่งนึกถึงความระยำตำบอนที่มันกระทำ น้ำหนักของฝ่าเท้าก็ยิ่งเน้นหนักลงตามจุดสำคัญต่าง ๆ เดือดดาลจนไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป

เสียงเนื้อกระทบกันหนัก ๆ สลับกับเสียงก่นด่าอย่างเกรี้ยวกราดดังลั่นไปทั่วทั้งทางเดินอยู่นานนับนาที ชายชุดดำก็วิ่งกรูเข้ามาแยกคนทั้งคู่ออกจากกัน

"แม่งงง ปล่อยกู!! "

"คุณต้นไม้ครับ พอเถอะครับ เดี๋ยวนายจะโกรธเอานะครับ! "

หนึ่งในชายชุดดำรั้งแขนของต้นไม้ไว้แน่นพร้อมให้เหตุผลด้วยสีหน้านอบน้อม เขาตวัดมองเจ้าของคำพูดแล้วพ่นลมหายใจฟึดฟัด ยอมยั้งฝ่าเท้าตามคำขอแต่ไม่วายหันไปโวยวายด้วยสีหน้าเอาเรื่อง

"มึงเห็นไหมว่ามันทำอะไรแฟนกู มึงเห็นไหม!!! "

"ถึงยังไงก็ต้องให้นายเป็นคนตัดสินใจนะครับ"

"งั้นก็เอาตัวมันไปให้เฮีย!! เดี๋ยวกูจะตามไปคิดบัญชีกับมันทีหลัง!!! "

ต้นไม้ประกาศกร้าว รอจนร่างยับเยินชุ่มเลือดของคู่กรณีถูกลากออกไปแล้วจึงรีบหันกลับไปหาหญิงสาวที่กำลังนั่งขดตัวอยู่ในมุมอับเพียงลำพัง

มือหนากำแน่นจนสั่นเทาเมื่อมองเห็นสภาพเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยและขาดวิ่นอย่างเต็มตา เขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าหญิงสาว สลัดเสื้อคลุมออกจากร่างก่อนจะค่อย ๆ วางมันลงบนร่างสั่นเทาของเธออย่างเบามือพร้อมกับร้องเรียกเธอไปด้วย

"บัว...บัวได้ยินไม้ไหม"

ใบบัวกะพริบตาถี่ ๆ พลางค่อย ๆ ช้อนสายตาขึ้นมามองตามเสียงที่คุ้นเคย พลันหยาดน้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งก็พรั่งพรูออกมาจากดวงตาคู่สวยอีกครั้งจนอาบเต็มสองพวงแก้ม

"ตะ...ต้นไม้ ฮึก ๆ ต้นไม้ ฮืออออ"

ใบบัวทิ้งตัวเข้าหาอ้อมแขนที่อ้ารออย่างไม่มีลังเล มือเล็กกำชายเสื้อของเขาไว้แน่นจนยับย่น ซุกใบหน้าเข้าหาแผงอกกว้างก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น รู้สึกราวกับเป็นคนจมน้ำที่ถูกเขากระชากขึ้นมาเหนือผิวน้ำในเสี้ยววินาทีสุดท้ายของชีวิต

ต้นไม้ขมวดคิ้วแน่นด้วยสีหน้าเจ็บปวดเมื่อเห็นคนในอ้อมแขนร่ำไห้ปิ่มจะขาดใจ สะอึกสะอื้นจนตัวโยน

"ไม้อยู่ตรงนี้แล้วนะครับ ไม้อยู่กับบัวแล้ว"

แววตาแข็งกร้าวยังคงเต็มไปด้วยลูกไฟที่ลุกโชนด้วยความโกรธแค้นแต่เพราะเธอคือสิ่งสำคัญกว่า เขาจึงกระชับวงแขนแล้วยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบศีรษะทุยเล็กเบา ๆ หวังใช้ความอ่อนโยนช่วยปลอบประโลมให้เธอคลายความหวาดกลัวลงบ้าง

เสียงสะอื้นไห้ดังลอยออกมาจากร่างบางเป็นระยะ ๆ ก่อนจะทิ้งช่วงห่างออกไปเรื่อย ๆ กระทั่งเหลือไว้เพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงและแรงขยับยุกยิกไม่อยู่สุข

"ไม้~ พะ...พา พาบัว กลับบ้านหน่อย ฮึก ๆ "

ใบบัวร้องขอด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แหงนหน้าขึ้นส่งสายตาเว้าวอนพลางกระตุกชายเสื้อของชายหนุ่มระรัว ทรมานกับร่างกายที่ร้อนรุ่มคล้ายมีกองเพลิงสุมอยู่ด้านในอยู่กองใหญ่จนใจจะขาด

"ครับ ๆ เรากลับบ้านกันนะ"

ต้นไม้ลนลานช้อนร่างของหญิงสาวขึ้นมาอุ้มเเนบอกในท่าเจ้าสาว ก่อนก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังรถยนต์ที่จอดรออยู่หน้าคลับอย่างรวดเร็ว ความเป็นห่วงคนในอ้อมแขนทำให้เขาหลงลืมคนที่ฝากขังไว้ที่นี่ไปเสียสนิท

มือหนาค่อย ๆ วางร่างเล็กลงบนเบาะข้างคนขับอย่างระมัดระวัง กดศีรษะทุยเล็กให้แนบลงไปกับเบาะก่อนดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เรียบร้อย

คิ้วหนาขมวดแน่นด้วยความสงสัยเมื่อพบว่าใบหน้านวลแดงซ่าน หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดพรายจนไรผมเปียกชื้นและมีอาการกระสับกระส่ายจนดูผิดปกติ

อาการเหมือน......แต่ไม่หรอก มันคงไม่ใช่แบบนั้นหรอก!

ต้นไม้สะบัดหน้าแรง ๆ ไล่ความคิดเลวทรามนั้นออกไปจากหัว สายตาห่วงใยทอดมองคนตรงหน้าพลางใช้หลังมือซับเหงื่อให้เธออย่างทะนุถนอม

"ทำไมตัวร้อนจังวะ"

ต้นไม้พึมพำด้วยความไม่เข้าใจ ความกังวลพุ่งสูงขึ้นตามอุณหภูมิที่สัมผัสได้จากร่างเล็กทันที ถึงจะเคยได้ยินว่าคนเมามักตัวร้อนมาบ้าง แต่เธอก็เข้าไปข้างในแค่สิบห้านาทีเท่านั้น มันไม่น่าจะทำให้เธอมีสภาพเมาเอ๋ถึงขนาดนี้ได้?

"อื้อออ" เสียงครางหวานหลุดออกมาจากปากเล็กก่อนที่หญิงสาวจะปรือตาขึ้นมามอง

สายตาหยาดเยิ้มเย้ายวนในระยะประชิดทำเอาต้นไม้ลอบกลืนน้ำลายเอื้อก ชะงักมือที่กำลังวางทาบอยู่บนหน้าผากนูน แววตาฉายความต้องการที่ร้อนแรงออกมาโดยไม่รู้ตัว

"เอ่ออ สะ...สภาพแบบนี้ ไปเปลี่ยนชุดที่ อ่า ห้องของไม้ก่อนไหม"

"อื้อออ"

เสียงครางดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่หญิงสาวจะหลับตาลงอย่างอ่อนแรง ทิ้งให้ต้นไม้ได้แต่ทำหน้างุนงงเพราะไม่แน่ใจว่านั่นคือการขานรับหรือไม่ แต่ในเมื่อมันไม่ใช่คำว่า 'ไม่' เขาก็จะถือว่าเธอตอบตกลงก็แล้วกัน

ต้นไม้รีบวิ่งอ้อมไปประจำที่คนขับ ก่อนจะขับรถเพื่อพาหญิงสาวมุ่งหน้าไปยังคอนโดส่วนตัวซึ่งเป็นจุดหมายใหม่ที่อยู่ห่างจากคลับไปเพียงยี่สิบนาที

ใบบัวสะบัดหน้าไปมา คิ้วเรียวขมวดมุ่นแน่นขณะที่มือเล็กก็ลูบไล้และดึงทึ้งเสื้อผ้าออกจากตัวไปด้วย ความร้อนรุ่มระคนอึดอัดยังคงไม่ลดระดับลงแม้ลมแอร์จะถูกปรับให้สาดเข้าหาร่างเธออย่างจังแล้วก็ตาม

"ไม้~ "

เสียงหวานครางเรียกแผ่วเบาทว่ากระเส่าเสียจนต้นไม้ขนลุกขนชัน แต่ยังไม่ทันจะได้ขานรับ คนตัวเล็กก็ปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากตัวแล้วทิ้งศีรษะลงซบบนบ่ากว้างเสียก่อน

"บัว! นั่งดี ๆ เดี๋ยวรถเบรกก็ไหลลงไปกองบนพื้นหรอก! "

ต้นไม้เอ็ดคนเมาที่เริ่มออกลายซุกซนพลางพยายามใช้มือดันร่างให้เธอกลับไปนั่งตัวตรงตามเดิม แต่นอกจากเธอจะไม่สนใจในสิ่งที่เขาพูดแล้ว ยังสอดมือเข้ามาใต้เสื้อเชิ้ตที่ถูกปล่อยชายแล้วเลื้อยขึ้นมาวางแปะอยู่บนหน้าท้องอีกด้วย

"เฮ้ย! "

ต้นไม้อุทานเสียงหลง โชคดีที่รถยนต์จอดนิ่งสนิทอยู่บนท้องถนนที่การจราจรติดขัด เขาจึงตบเกียร์แล้วไล่ตะครุบมือซุกซนมารวบไว้แน่น

"บัว! เป็นอะไรเนี้ย คราวก่อนเมาก็ไม่เป็นขนาดนี้นี่วะ!! "

"อื้ออ ปล่อยยยย "

หญิงสาวพยายามต่อต้านและชักมือกลับ แต่พอชายหนุ่มไม่ยอมคลายมืออย่างที่เธอต้องการ เธอจึงพุ่งใบหน้าเข้าหาซอกคอแกร่งแทน ความเย็นชืดของผิวกายที่ไร้อาภรณ์สร้างความพึงพอใจจนเธอครางหวิวออกมาเบา ๆ

"เย็นจัง อื้อออ"

"แม่งงง"

ต้นไม้สบถคำหยาบคายออกมาอย่างสุดกลั้นเมื่อรถยนต์คันเริ่มเคลื่อนตัวออกห่างอีกครั้ง เขาหันมองถนนเบื้องหน้าสลับกับคนเมาอย่างคิดไม่ตก

ถ้าหากเขาปล่อยมือ เธอคงได้ซนแล้วก่อเรื่องขึ้นอีกแน่ ๆ ลำพังสภาพก็ล่อแหลมพออยู่แล้ว ยังจะมาเป็นแบบนี้ในช่วงที่เขาอยากกินเธอใจจะขาดอีก!

ปี๊นนน!! ปี้นปี้นนน!!

เสียงแตรไล่หลังดังลั่นกดดันให้ต้นไม้จำต้องคลายมือออกอย่างเลี่ยงไม่ได้ เขารีบผลักคนตัวเล็กให้หงายลงไปนอนพิงกระจกรถ ตบเกียร์แล้วขับด้วยมือเดียวในขณะที่มืออีกข้างพยายามดันไหล่มนไม่ให้กลับมาวุ่นวายกับเขาอีก

"ไม้~"

"เชี้ย! เธอโดนยาเหรอวะ"

"มะ...ไม่ อื้อออ ไม่รู้ววว"

"แม่งงง ตอนอยู่ข้างในได้กินอะไรเข้าไปบ้าง!!! "

"เหล้า .... เหล้าแค่แก้ว กะ...แก้วเดียว อ๊า"

ใบหน้าคมคายเลิ่กลั่กตื่นตระหนก มือที่ดันไหล่เลื่อนขึ้นไปตะปบปิดปากเล็กแทน ริมฝีปากเม้มแน่นอย่างอดกลั้นเมื่อรับรู้ได้ถึงการตื่นตัวของกลางกายที่เริ่มมีปฏิกิริยาตอบรับตามธรรมชาติ

"อย่าครางสิวะ!!! อุดปากตัวเองไว้!!! "

"อื้อออ"

"กลั้นไว้! ฮึบไว้นะ อย่าร้องอีก!! ไม่งั้นเราไม่ถึงบ้านแน่!!"

ต้นไม้ตวาดลั่น สมาธิกระเจิงไปคนละทิศคนละทางจนแทบอยากเบี่ยงลงไปจอดข้างทาง แต่เพราะติดอยู่เลนด้านในสุดเขาจึงทำได้เพียงข่มขู่ให้คนเมาทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดเท่านั้น

 

กว่าจะประคองรถมาจนถึงหน้าทางเข้าของคอนโดได้ก็เล่นเอาต้นไม้เหงื่อตกไปหลายถัง เขากลั้นใจปล่อยมือจากหญิงสาวก่อนหักพวงมาลัยเพื่อถอยเข้าจอดใต้ตึก ด้วยกลัวว่าหากขับมือเดียวแล้วจะพลาดจนได้ของแถมเป็นลายใหม่ ๆ ตามตัวรถ

"ไม้~"

คล้ายว่าหญิงสาวจะรอเวลานี้อยู่นานแล้ว ทันทีที่ชายหนุ่มชักมือกลับเธอก็ปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากตัวอีกครั้ง ก่อนจะโถมตัวเข้าหาอีกฝ่ายโดยไม่สนใจเลยว่าการกระทำอุกอาจของเธอเกือบจะทำให้รถเสยเข้ากับเสาต้นใหญ่

"เชี้ย!! อย่าซนสิวะบัว!! "

ต้นไม้เอ็ดคนเมาเสียงเข้ม ใจแกร่งเต้นไม่เป็นส่ำขณะเหลือบมองประตูด้านหลังที่ห่างจากเสาไม่ถึงคืบผ่านกระจกมองข้าง

เกือบแล้ว! เกือบได้เคลมแล้ว!

ตกอกตกใจกับการเบียดเสาไม่ถึงสามวิ ต้นไม้ก็ต้องมาตกอกตกใจกับการรุกล้ำของหญิงสาวที่เพิ่มระดับมากขึ้น

"บัว! หยุด! นั่งนิ่ง ๆ อาส์ อย่าลูบ"

แก้มสากขึ้นสีแดงระเรื่อจาง ๆ เมื่อมือเล็กกดคลึงลงบนกลางกายอย่างไม่ได้ตั้งใจ ในขณะที่ใบหน้าหวานซุกไซ้ถูไถไปตามแผงอกจนคราบลิปสติกเปรอะเปื้อนเป็นวงกว้าง

"เชี้ยยยย พูดแล้วฟังหน่อย ตั้งสติ!! "

ต้นไม้ตะโกนเสียงดัง สบสายตาหยาดเยิ้มของคนที่กำลังคลี่ยิ้มหวานหยดแล้วเขย่าเธอแรง ๆ เพื่อเรียกสติ แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่รับรู้สิ่งอื่นใดนอกจากความปรารถนาของตนเสียแล้ว

แม่งเอ้ย!!! ตกลงใครจะกินใครกันแน่วะ! ตาย! ตายกูตาย! คืนนี้ตายแน่ ๆ!!

 

 

สปอย!!

"บัว อาส์ อย่าซนสิวะ"

"ชะ...ช่วย ช่วยหน่อย อื้อออ ไม่....ไม่ไหวแล้ว"

 

*********

วอนรี้ดทุกคนโปรดส่งกำลังใจไปช่วยนุงต้นไม้กันด้วยนาจา 55555555

ความคิดเห็น