email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

เพื่อน(ไม่)​จริง -​ ตอนที่ 9 ผิดปกติ!

ชื่อตอน : เพื่อน(ไม่)​จริง -​ ตอนที่ 9 ผิดปกติ!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2563 15:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อน(ไม่)​จริง -​ ตอนที่ 9 ผิดปกติ!
แบบอักษร

ตอนที่ 9 ผิดปกติ!

"ไม่เจอกันนานเลยนะครับ .... น้องบัว"

เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นที่ข้างหูก่อนจะตามมาด้วยสัมผัสอุ่นจัดแตะลงเหนือบั้นท้ายอวบ ทำเอาใบบัวสะดุ้งโหยงแล้วพยายามจะเดินหนี แต่ด้วยจำนวนคนและพื้นที่ที่ไม่เอื้ออำนวยเธอจึงทำได้แค่เอนตัวออกห่าง

เพราะรู้ว่ามีโอกาสเกินครึ่งที่จะได้พบเจอ 'เขาคนนั้น' เธอถึงปฏิเสธที่จะอยู่ร่วมงานโดยให้ข้ออ้างว่ามีธุระกับที่บ้านต่อ พี่รหัสจึงไม่กล้ารั้งตัวเธอเอาไว้ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะกะเวลาส่งของขวัญพลาดไปนิด

แต่ในเมื่อหลบไม่พ้นกันแล้ว มันก็คงเปล่าประโยชน์ที่เธอจะเดินหนี แถมตอนนี้เธอก็อัปเกรดเป็นใบบัวคนใหม่แล้ว ดังนั้นมันก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้เธอต้องเกรงกลัวแล้วหลบหน้าเขาอย่างที่ผ่าน ๆ มา!

คิดดังนั้นใบบัวจึงสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เรียกความมั่นใจให้ตัวเอง ก่อนตัดสินใจหันกลับมาเผชิญหน้าพร้อมสบประสานสายตากับอีกฝ่ายนิ่ง ๆ

"สวัสดีค่ะ พี่กันต์"

หญิงสาวเอ่ยทักทายพร้อมส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้ อาศัยจังหวะที่ผู้คนย้ายไปรุมเจ้าของวันเกิดรีบก้าวถอยหลังเพิ่มอีกสองก้าว แสดงออกถึงความห่างเหินและการรักษาระยะห่างอย่างชัดเจน

กันต์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาฉายแววประหลาดใจออกมาแวบหนึ่งเมื่อพบว่าแววตาใสซื่อของหญิงสาวถูกแทนที่ด้วยแววตาราบเรียบไร้ความรู้สึก ผิดแผกไปจากเธอในอดีตอย่างสิ้นเชิง

"ไม่เจอกันเป็นปี ดูโตขึ้นเยอะเลยนะ"

"ค่ะ คนเรามันก็ต้องเรียนรู้ที่จะเติบโตกันบ้างสิคะ"

ใบบัวตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบทำเอาชายหนุ่มถึงกับนิ่งเงียบไปชั่วขณะเพราะความไม่คุ้นชินกับเธอที่เป็นแบบนี้ แบบที่จะเป็นกับเขาแค่คนเดียว

"ฮ่า ๆ สงสัยพี่จะไม่เจอเรานานจริง ๆ แฮะ ไม่ค่อยชิน"

"มันก็คงต้องไม่ชินแหละค่ะ เพราะเราไม่ได้สนิทกันแล้ว"

ใบบัวเชิดหน้าตอบ มุมปากกระตุกยิ้มน้อย ๆ เมื่อได้เห็นว่าสีหน้าของอีกฝ่ายมีการเปลี่ยนแปลง เธอหลุบตาลงมองหน้าปัดนาฬิกาข้อมือเพียงนิดก่อนเงยขึ้นมากล่าวคำลา

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวนะคะ"

ศีรษะทุยก้มโค้งลงเล็กน้อยแทนการพนมไหว้ก่อนจะแยกตัวออกไปหาเจ้าของวันเกิด ทิ้งให้อีกฝ่ายยืนอ้ำอึ้งกับเธอในเวอร์ชันใหม่อยู่ด้านหลัง มีเพียงสายตาคมกริบที่คอยมองตามร่างบางอย่างไม่วางตา

"พี่พาย~"

ใบบัวร้องเรียกเสียงใส รอจนพี่รหัสหันกลับมาหาจึงค่อยยื่นของขวัญที่ตั้งใจซื้อมาให้พร้อมรอยยิ้ม

"บัวต้องกลับแล้วค่ะ ที่บ้านโทรตามแล้ว"

"ว๊าาา เสียดายอ่ะ งั้นรอบหน้าต้องไปกินหมูกระทะกับพี่นะ"

"ถ้างานนั้นบัวไม่พลาดแน่นอนค่ะ"

"ใช่สิ! ที่นี่มันไม่มีของโปรดเรานี่ พี่ถึงรั้งเราเอาไว้ไม่อยู่"

"ทำไมรู้ทันอีกแล้วล่ะคะ!"

ใบบัวแสร้งทำตาโตตกใจอย่างมีจริต ดวงตาเป็นประกายสบประสานกันนิ่งนาน ก่อนที่ทั้งคู่จะเปล่งเสียงหัวเราะดัง ๆ ออกมาพร้อมกัน

แวะพูดคุยกันอีกไม่กี่คำเธอก็ขอตัวแยกออกมา ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังโบกมือลา จู่ ๆ บุคคลที่สามก็ตามเข้ามาร่วมวงอีกครั้งโดยไม่มีใครเชื้อเชิญ

"ดื่มให้เพื่อนพี่สักแก้วก่อนสิ แล้วค่อยกลับ"

แก้วเครื่องดื่มที่ภายในบรรจุของเหลวสีเข้มพร้อมน้ำแข็งก้อนโตถูกยื่นมาให้ตรงหน้า ใบบัวช้อนสายตาขึ้นมองเจ้าของมือแล้วส่งเสียงเหอะออกมาเบา ๆ โดยไม่ให้ใครได้ยิน

"นั่นสิ! มา ๆ มาชนกับพี่สักแก้วก่อน"

เจ้าของวันเกิดพยักหน้าแรง ๆ ก่อนเป็นฝ่ายหยิบแก้วใบนั้นมายัดใส่มือของเธออย่างกระตือรือร้น เรียกรอยยิ้มพึงพอใจให้ผุดขึ้นบนใบหน้าของคนเสนอความคิดเห็น

แก้วที่เปียกลื่นทำให้ใบบัวต้องรีบยกสองมือขึ้นประคองเอาไว้ก่อนที่มันจะร่วงหลุดมือ จนกลายเป็นการยอมรับว่าจะดื่มมันไปโดยปริยาย

ใบบัวมองตามมือหนาที่ยกแก้วของตนขึ้นดื่มอึกอึกจนหมด ก่อนที่เจ้าตัวจะหันมาส่งสายตาเป็นประกายกดดัน

"เอ่อ...บัว...."

"ทำไมครับ น้องบัวก็อายุเกินยี่สิบแล้วนี่ หรือว่ายังทานไม่เป็นครับ"

ใบบัวหันขวับหลังได้ยินคำถามกึ่งคำปรามาสหลุดออกมาจากปากของกันต์ เธอสบสายตาล้อเลียนของเขาตรง ๆ ก่อนกลั้นใจยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจรดริมฝีปากแล้วเทของเหลวทั้งหมดเข้าปากในรวดเดียว

หื้อ! ขม! ขมมาก!! ไม่เห็นจะกินง่ายแบบในหนังเลย!!

ความขมแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปากจนใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเก ถึงจะเคยดื่มเจ้าพวกนี้มาก่อน แต่นี่เป็นครั้งแรกของการดื่มมันโดยปราศจากอย่างอื่นผสม

"อ๊า~"

ปากเล็กเปล่งเสียงครางออกมาอย่างสุดกลั้น พวงแก้มแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย รู้สึกร้อนวูบวาบไล่ไปตามใบหน้าและลำคอหลังของเหลวทั้งหมดไหลเข้าสู่ร่างกายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"หึหึ น้ำครับ"

"ขอบคุณค่ะ"

ใบบัวอ้อมแอ้มพูดไม่เต็มเสียง ยื่นแก้วเครื่องดื่มไปให้ก่อนรับน้ำเปล่าที่กันต์ส่งมาแล้วยกขึ้นดื่มตามหลัง หวังให้มันช่วยชะล้างความขมที่ยังติดลิ้นและดับความร้อนบนใบหน้า แต่ดูเหมือนว่าอย่างหลังจะยังคงอยู่เต็มอัตรา

กันต์ละสายตาจากสองพวงแก้มนวลที่แดงระเรื่อแล้วหลุบสายตาลงมองแก้วที่บัดนี้เหลือไว้เพียงน้ำแข็งก้อนโตในมือ ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มด้วยความพึงพอใจก่อนส่งมันคืนให้พนักงานที่ยืนรอรับอยู่ด้านหลัง

"ไม่ยักรู้ว่าบัวก็ดื่มเก่งเหมือนกัน"

"แหม~ ยังไงบัวก็เทียบกับพี่พายไม่ติดหรอกค่ะ"

พระพายยิ้มขำ มือหนายื่นออกไปหมายจะหยิกแก้มนุ่มอย่างที่ชอบทำ แต่ก็ถูกกลุ่มเพื่อนตัวตีตวัดแขนโอบรอบคอแล้วดึงตัวออกจากวงสนทนาไปเสียก่อน

"มานี่เลยครับคุณมึง อย่ามัวแต่ป้อน้องรหัส! ปล่อยให้น้องเขาไปมีอนาคตที่สดใสเถอะ!"

"เฮ้ย! เดี๋ยว ๆ พวกมึงปล่อยกูก่อนนน"

เสียงทุ้มร้องโวยวายพลางพยายามสะบัดตัวออกจากการกอดรัด แต่ก็สู้แรงของเพื่อนอีกสองสามคนไม่ไหว จึงได้แต่ลอบทำหน้าเซ็งที่แผนดึงเวลาด้วยการขอเดินไปส่งหญิงสาวที่รถถูกขัดขวางจนพังไม่เป็นท่า

"งั้นถ้าถึงบ้านแล้วไลน์บอกพี่ด้วยนะ ไว้พี่โทรหา"

ใบบัวหัวเราะคิกคัก ชูมือที่เลื่อนปลายนิ้วโป้งกับนิ้วชี้มาชนกันจนเกิดวงกลมแทนสัญลักษณ์ว่าตกลงส่งตามไปให้ พลันรอยยิ้มก็จางลงเล็กน้อยเมื่อหันกลับมาเจอสายตาคำถามของใครอีกคน

"บัวเปลี่ยนไปมากเลยนะ ทั้งพูดเก่งขึ้น ดื่มเก่งขึ้น แล้วก็สวยขึ้น"

"ขอบคุณที่ชมค่ะ"

"บัว...."

"ขอตัวนะคะ"

ใบบัวส่งแก้วเปล่าคืนให้กับพนักงานที่กำลังเดินผ่านไปมา ปรายตามองใบหน้าคมคายของคนที่กำลังยืนขวางทางออกของโซน VIP เพียงนิดก่อนก้าวเท้าไปทางห้องน้ำเพื่อขอใช้ทางออกสำรองทางด้านหลังแทน

"บัว....พี่ขอโทษ"

เสียงทุ้มเอ่ยอย่างเว้าวอนพร้อมแรงดึงรั้งที่ท่อนแขน ทำให้ใบบัวชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับไปมองเจ้าของการกระทำด้วยสายตาคำถาม ก่อนจะค่อย ๆ ดึงแขนกลับอย่างสุภาพ

"มีอะไรอีกคะ"

"พี่ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม"

"แต่บัวไม่มีอะไรจะคุยกับพี่ค่ะ"

"นะครับ พี่ขอแค่ห้านาที ห้านาทีเท่านั้น"

"....."

"พี่แค่อยากอธิบาย ถ้าบัวฟังแล้วยังยืนยันคำเดิม พี่ก็จะยอมรับแล้วไม่มาวุ่นวายกับบัวอีก"

ใบบัวนิ่งเงียบ ความลังเลปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที อยากจะเคลียร์กับคนตรงหน้าให้มันจบ ๆ เพื่อให้มันไม่มีอะไรค้างคาและข้องเกี่ยวกันอีกแล้ว แต่อีกใจหนึ่งก็ร้องเตือนว่ามันถึงเวลาที่เธอควรกลับไปหาคนบนรถได้แล้ว

"นะครับน้องบัววว"

น้ำเสียงเว้าวอนออดอ้อนมาพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ทำเอาใจดวงน้อยเริ่มเกิดความไขว้เขว เธอหันไปมองทางออกที่อยู่ไกลออกไปเพียงไม่กี่เมตรก่อนหันกลับมามองใบหน้าของเขาอีกครั้งอย่างชั่งใจ

"แค่ห้านาทีใช่ไหมคะ"

"ครับ แค่ห้านาทีเท่านั้น"

"งั้นก็ช่วยสรุปแบบรวบรัดด้วยนะคะ เพราะมีคนรอบัวอยู่"

ใบบัวกำชับย้ำถึงขอบเขตเวลาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะเดินนำไปยังทางเดินด้านหลังโดยมีชายหนุ่มเดินตามไปติด ๆ ด้วยสีหน้าตื่นเต้นยินดี

เดินมาถึงหน้าห้องน้ำของโซน VIP ขาเรียวก็หยุดชะงักลงกะทันหัน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่นหลังสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มของร่างกายที่มากกว่าปกติ แถมยังหอบหายใจหนักขึ้นทั้งที่เธอไม่ได้รู้สึกเหนื่อยหรือเคลื่อนไหวอะไรจนเกินไป

"อ๊ะ!"

แต่ยังไม่ทันที่ใบบัวจะได้เดินต่อ ร่างบางก็ถูกผลักให้เซถลาไปยังมุมอับที่อยู่ถัดไปจากห้องน้ำไม่ไกลนัก ก่อนจะถูกพันธนาการด้วยอ้อมกอดของคนด้านหลัง

หมับ!

ใบบัวทำตาโตแล้ว ดิ้นขลุกขลักพลางโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อหนีการสัมผัสแนบชิดกับเขาอย่างตื่นตระหนก ในขณะที่มือเล็กกำหมัดแน่นแล้วทุบลงบนท่อนแขนแกร่งประท้วงให้ปล่อยระรัว

"อื้ออ ปะ...ปล่อยนะ อย่ามาทำแบบนี้กับบัวนะ!"

"อย่าหนีพี่ไปเลยนะ พี่ขอโทษที่เคยทำให้บัวเสียใจ แต่ตอนนี้พี่กลับมาแล้วนะ"

"แล้วยังไง? พี่จะกลับหรือไม่กลับ มันก็ไม่เกี่ยวกับบัว!"

"พี่รู้นะว่าบัวยังไม่ลืมพี่"

"บัวลืมพี่ไปหมดแล้ว!"

"ถ้าบัวลืมพี่แล้วจริง ๆ แล้วทำไมต้องหลบหน้าพี่ล่ะ ทำไมต้องคอยหนี ทำไม!?"

"เพราะบัวเกลียดพี่ไง!"

"ไม่ใช่! แต่เป็นเพราะบัวยังรักพี่อยู่ต่างหาก!!"

ใบบัวตัวแข็งทื่อ ถึงจะตกใจกับเสียงตวาดที่ดังลั่นไปทั่วบริเวณแต่พยายามซ่อนความรู้สึกแล้วรักษาสีหน้าให้ดูเป็นปกติ ทว่าแววตากลับวูบไหว เต็มไปด้วยความประหม่าและหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิดอยู่ดี

ไม่! เธอไม่ได้รัก! เธอไม่ได้รักเขาแล้ว!!!

เธอร้องเถียงในใจพลางเริ่มออกแรงดิ้นหนีอีกครั้งด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี แต่ร่างกายกลับอ่อนเปลี้ยจนแรงดิ้นแผ่วเบาอย่างน่าประหลาด

"ปล่อยบัว บัวจะกลับบ้าน!"

"บัว....พี่คิดถึงบัวนะ"

เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นข้างหู ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะฝังเข้ากับซอกคอขาวฝุดแล้วพ่นลมหายใจอย่างหนักหน่วง กระตุ้นให้เกิดความรู้สึกวาบหวามแปลกใหม่ พลุ่งพล่านไปทั่วร่างโดยเฉพาะจุดสำคัญใต้สะดือ

ใจดวงน้อยเต้นโครมครามเมื่อลางสังหรณ์ในใจบอกกับเธอว่ามีร่างกายเธอมันกำลังผิดปกติ! มันกำลังเกิดปฏิกิริยากับการสัมผัสและเรียกร้องสิ่งที่มากกว่านั้นอย่างน่าอาย คล้ายกับคืนนั้น!

จะต่างกันเล็กน้อยก็ตรงที่ครั้งนั้นมันเต็มไปด้วยความประทับใจ แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้เต็มใจจะให้เขาสัมผัส!

"ยะ...อย่า อื้อ!"

ร่างบางสะดุ้งโหยง ตกใจกับสัมผัสอุ่นจัดที่กดลงบนบ่าลาด ก่อนที่ความวาบหวามจะแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บจี้ดจนเธอนิ่วหน้าแล้วห่อไหล่หนีการรุกรานของคนด้านหลัง

"อย่า.... อย่ามายุ่งกับ อ๊า บัว"

เสียงหวานร้องห้ามเสียงขาดกระท่อนกระแท่น สองมือพยายามปัดป้องมือสากที่สัมผัสไปตามเนื้อตัวของเธออย่างหยาบโลนเป็นพัลวัน ในขณะที่ระดับของสติสัมปชัญญะลดต่ำลงจนใกล้กระเจิดกระเจิงเต็มที

"บัวต้องการพี่แล้ว รู้ตัวไหม"

"ไม่! ปะ...ไป อื้ออ ไปให้พ้น!! ช่วย.... อื้อ!"

ใบบัวตวาดลั่น กวาดสายตามองไปตามทางเดินที่เปล่าเปลี่ยวแล้วอ้าปากจะร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ​ ทว่าร้องได้เพียงคำเดียวมือหนาก็ตะปบปิดปากแน่นจนใบหน้าขึ้นรอยแดงเป็นริ้ว

"อื้ออ!"

แม้จะพยายามกรีดร้องและดิ้นรน แต่เสียงที่เปล่งออกมาก็อู้อี้เสียจนฟังไม่ได้ศัพท์​ ซ้ำเรี่ยวแรงที่จะดิ้นหนีก็ยังหดหายจนแทบประคองตัวไม่อยู่

ใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นส่ำด้วยความหวาดกลัวกับสิ่งที่กำลังเผชิญ​ ยิ่งเมื่อใบหน้าของคนยียวนที่กำลังนั่งรออยู่ในรถลอยเข้ามาในหัวหยาดน้ำตาก็ร่วงเผาะออกมาจากดวงตาคู่สวยอย่างกลั้นไม่อยู่

ต้นไม้! นายอยู่ไหน! ไหนบอกว่าจะเข้ามาตามถ้าเกินสิบนาทีไงเล่า! อีตาบ้า!!!

 

 

 

************

รถก็จอดอยู่แค่หน้าคลับ ยังอีก! ยังจะชักช้าอีก!

ความคิดเห็น