email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 20 ก็แค่ผู้ชายหน้าตาบ้านๆ

ชื่อตอน : บทที่ 20 ก็แค่ผู้ชายหน้าตาบ้านๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ธ.ค. 2563 13:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 20 ก็แค่ผู้ชายหน้าตาบ้านๆ
แบบอักษร

บทที่ 20

 

ก็แค่ผู้ชายหน้าตาบ้านๆ

 

.....ณ สวนสัตว์

 

หลังจากเหตุการณ์ชวนทะเลาะผ่านไป ตอนนี้ผมก็โดนบังคับให้จับมือกับคนตัวโต ซึ่งเดินถือกระเป๋าสะพายข้างที่เป็นถุงผ้าที่ในนั้นมียาดมประมาณสามถึงสี่อัน บ๊วยเค็มประมาณ3-4 ห่อ น้ำเปล่าสองขวด และอื่นๆอีกหลายอย่าง ซึ่งอันนี้ผมบังคับให้เอามาด้วยเฉยๆ ตอนนี้เลยแทบจะเป็นกระเป๋าโดราเอมอนฉบับของกินแค่ไม่มีพวกกระเพราหรือข้างพัดเท่านั้นเอง

 

ที่ผมบอกอีกคนให้ซื้อบ๊วยเค็มมา เพราะผมชอบกิน  กินแล้วมันไม่ค่อยอ้วกเท่าไหร่เท่าที่ผมสังเกตนะ ถึงผมจะไม่ค่อยสังเกตตัวเองมากมายและไม่ค่อยชอบสังเกตคนอื่น แต่ก็จำได้ว่าอะไรทำให้ดีขึ้น อะไรทำให้แย่ลง เพราะฉะนั้นบ๊วยเค็มจึงเป็นสิ่งที่ดี ควรมีติดตัวเอาไว้มันทั้งหวานแล้วก็หอมมาก อร่อย! รับประกันจากปากบัดดี้(โฆษณาบ๊วยเค็ม55)

 

และดีที่อีกอย่างผมสองคนไม่ได้ใส่สูตหรืออะไรพวกนั้นมาเที่ยว ตอนนี้พวกเราสองคนอยู่ในชุดเสื้อยืด กางเกงวอมธรรมดาๆหน้าตาทรงผมก็งั้นๆ หมายถึงไอ้คนข้างๆหรอกนะ ผมน่ะใส่อะไรก็หล่อ ดูดีอยู่แล้ว ไม่มีใครบอกผมก็รู้ ถึงไอ้คนข้างๆจะหน้าตาบ้านๆในสายตาของผมก็เถอะ เวลาที่คนข้างๆสะพายกระเป๋าใบใหญ่อยู่ข้างตัวเลยไม่มีใครสังเกตเลยว่าซีอีโอบริษัทรายใหญ่จะมาสะพายกระเป๋าหรือถุงผ้า ใบละ 30 บาท ที่มาจากเซเว่นที่แวะก่อนจะมาถึง ช่างดูไม่เข้ากับหน้าตา แล้วก็ท่าทางที่วางมาดตอนไปบริษัททุกวันเล๊ย!

 

'ว๊ายแก!ผู้ชายที่เขาสะพายกระเป๋าเหมือนถุงผ้าอ่ะ โคตรหล่อเลย นั่งอยู่หน้าเราด้วยอ่า'เสียงกระซิบที่ไม่เบาดังมาจากด้านหลัง

 

'เออว่ะ!...หล่ออ่ะ เขามากับแฟนไหมมึง เมื่อกี้เห็นเขาจูงมือกันอยู่อ่ะ'เสียงกระซิบที่ไม่เบาสองอยู่ข้างกันกับเสียงกระซิบหนึ่ง

 

ผมที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่นั่งเงียบๆรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ยิ่งฟังคนที่อยู่ข้างหลังชื่นชมนักชื่นชมหนา ว่าอีกคนมันหล่ออะไรยังไง ถึงจะมีจังหวะบางช่วงที่ชมผมบ้างแต่ก็ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีหรือหายหงุดหงิดขึ้นมา  มือข้างที่จับมือของเหมันต์กำแรงขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เมื่อได้ยินว่าสองคนนั้นจะทักคนที่นั่งอยู่ข้างๆเพื่อขอเบอร์ หรือขอไลน์ 

 

เหมันต์ก้มมองดูคนที่ตัวเล็กกว่า ที่กำลังขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่ทราบสาเหตุ มือที่จับมือของตนอยู่บีบรัดแน่นจนผิดสังเกตเพราะตนมัวแต่มองคนที่จะพานำเที่ยวสวนสัตว์ที่บอกว่าเราจะไปดูอะไรบ้าง ใช้เวลาเท่าไหร่ ระยะทางแค่ไหน หรือแม้แต่ที่จุดพักที่หนึ่งชมอะไรบ้าง มีอะไรให้ดู......และก็อื่นๆ

 

"เป็นไร..."

 

เหมันต์หันมาถามคนที่นั่งอยู่ข้างๆ แต่อีกฝ่ายเหมือนมัวแต่คิดเรื่องอะไรอยู่ก็ไม่รู้ ไม่เห็นจะสนใจสิ่งที่ตนถามเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่ผมจะใช้นิ้วชี้อีกข้างกดลงไปที่หว่างคิ้วของอีกฝ่าย เพื่อให้คิ้วที่ขมวดเข้าหากันได้คลายลง  บัดดี้สะดุ้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองคนตัวโตกว่า คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากันอีกครั้ง แล้วก็คลายออกสายตาของบัดดี้เปลี่ยนไปจากเดิมและกำลังจ้องมองหน้าของเหมันต์อย่างพินิจเหมือนต้องการหาคำตอบอะไรบางอย่าง

 

แต่ก็ยังไม่เห็นพูดอะไรออกมาสักอย่าง จนผ่านไปสักพัก รถนำเที่ยวก็กำลังจะมาหยุดที่จุดที่หนึ่ง  เหมันต์ที่เห็นว่าบัดดี้มัวแต่มองตนอยู่ จึงโน้มตัวลงประทับริมฝีปากบางของบัดดี้อย่างไม่ทันตั้งตัว

 

"จุ๊บ....."

 

"อะ.....ไอ้บ้า!! ทำอะไรของนายเนี่ย!"

 

"หึ หึ ก็นายจ้องฉันนาน นึกว่าอยากให้จูบซะอีก"

 

"จะบ้ารึไง! ก็แค่.....เหอะ! ก็แค่คนบ้า ไม่เห็นหล่อเลย"

 

เหมันต์มองอีกคนแล้วยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี เมื่อเห็นบัดดี้ใบหน้าแดงซ่านไปทั่วทั้งใบหน้า จนลามไปถึงใบหู คิดว่าคงจะเขินที่ตนทำอะไรแบบนั้น ทั้งยังทำเสียงบ่นขมุบขมิบจนผมฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ฟังออกแค่คำว่า 'หล่อ' ก็พอจะเดาได้ว่าอีกคนคงอยากเปรียบเทียบหรือกำลังชมเขาอยู่ก็เป็นได้

 

​​​​'แก....เมื่อกี้ถ่ายทันรึเปล่า'เสียงกระซิบหนึ่ง

 

'ทันมึงทัน โอยย.....กูจะคลั่งตาย เกือบกดชัตเตอร์ไม่ทันแหนะ!'เสียงกระซิบสอง

 

บัดดี้เอียงหูฟังเล็กน้อยแต่คราวนี้กลับไม่ค่อยได้ยินเสียงของผู้หญิงสองคนที่นั่งอยู่ด้าน หลัง เมื่อกี้เล่นเอาหัวใจแทบวาย ทำไปได้ยังไงคนที่นั่งอยู่บนรถก็เยอะแยะ ถึงจะอยู่แทบจะท้ายสุดก็เถอะ แถมผู้หญิงสองคนนั้นก็มองอยู่ข้างหลังด้วย แล้วแบบนี้เขาจะไม่เข้าใจผิดเหรอว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน แต่ทำไมในใจผมทำไมต้องรู้สึกดีขนาดนี้ด้วยว่ะ แล้วพอคิดถึงอะไรแบบนั้นขึ้นมามันก็รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ รู้สึกทำอะไรไม่ถูกเลย  ทั้งอาย ทั้งทำอะไรไม่ถูกเลยวุ้ย!

 

"อั่ก!!"

 

"ข้อหาที่นายทำให้ฉันอาย! หึ!"

 

บัดดี้ที่ไม่รู้จะจัดการกับอาการแปลกๆของตนยังไง เลยหันไปกำหมัดแล้วต่อยเข้าที่ท้องของเหมันต์เข้าอย่างจัง! จนคนตัวโตกำมือผมไว้แน่นเพื่อระบายความเจ็บ ตัวสั่นเล็กน้อยเพราะความจุกแบบไม่ทันตั้งตัว เหมันต์สกัดกั้นความจุกเอาไว้ก่อนจะเอียงหน้าไปซบไหล่ของบัดดี้แบบเนียนๆ ทำเหมือนกับว่านั่งตัวตรงไม่ไหว

 

"ขยับออกไปเลย!"

 

"ฉันจุกจนนั่งตัวตรงไม่ไหวเลย เพราะนายนั้นแหละ....."

 

"เหอะ!"

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.....จุดพักที่ 1 

 

หลังจากที่นั่งชมสัตว์ป่าน้อยใหญ่กันมาแล้ว ก็มาสู่จุดเดินชมสัตว์ที่ไม่เป็นอันตรายอย่างนกสายพันธุ์ต่างๆ ที่อยู่ในกรงขนาดใหญ่ที่พวกมันสามารถบินไปบินมาได้อย่างอิสระ ถึงบางตัวจะนอนเกาะกิ่งไม้เฉยๆก็เถอะ อย่างเช่นพวกนกฮูก

 

"เหนื่อยรึยัง....อยากกินอะไรไหม"

 

"หิวน้ำ..."

 

"อะ......อยากกินอะไรเพิ่มไหม  ร้อนรึเปล่า เดี๋ยวฉันเอายาดมให้ .........หื้ม?....พอดีเลยนายรอแป็บนะ เดี๋ยวฉันไปซื้อพัดมาก่อน"

 

เหมันต์ยื่นน้ำมาให้ก่อนจะเอ่ยถามผมหลายประโยคและดันเหลือบเห็นว่ามีคนเขามาขายพัดและอะไรอย่างอื่นแถวนี้พอดี เลยสั่งให้ผมนั่งอยู่นิ่งๆแล้ววิ่งไปซื้อพัดของร้านนั้นที่อยู่ไม่ไกลมากนัก ผมมองดูอย่างชินหูชินตาเพราะอีกคนมักจะเป็นแบบนี้อยู่เสมอ  จนผมก็คิดนะว่าอีกคนคงจะชอบผมมากจริงๆ  ถึงได้ทำถึงขนาดนี้ แต่พอผมมองไปได้สักพักตาผมก็ร้อนจนแทบลุกเป็นไฟขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เมื่อผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่รู้มาจากไหนทำท่าทางเขินอาย แล้วเหมือนกำลังเรียกคนที่ซื้อพัดเพื่อจะเอามาให้ผม

 

ผู้หญิงคนนั้นจัดได้ว่าเป็นคนที่สวยพอสมควร ทรวดทรงองเอวก็ดูใช้ได้ ทำไมต้องมาสนใจผู้ชายหน้าตาก็บ้านๆ แถมยังโรคจิตนี้ด้วยว่ะ คนอื่นที่ดีกว่าเจ้าบ้า!นั้นก็มีตั้งเยอะแยะ ทำไมไม่ ไปหา! หึย! แล้วทำไมผมต้องโมโหด้วยว่ะ เขาก็แค่เข้ามาทำท่าทางเขินๆ แล้วก็คงบอกจะขอเข้าหน้าก่อนเจ้าคนที่ไปซื้อพัดให้ผมเท่านั้นเอง สุภาพบุรุษทุกคนก็คงจะเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว

 

"เหอะ! ยัยบ้านั้นเข้าแถวไม่เป็นรึไง"

 

ผมบ่นออกมาคนเดียวเสียงเบาเมื่อเห็นว่าคนตัวโตยอมเลี่ยงให้เธอคนนั้นเข้าก่อนทั้งที่คนซื้อก็แค่สามคนเท่านั้น ยอมทนนิดทนหน่อยก็ไม่ได้รึไง ไร้มารยาทชิบ แล้วอีกอย่างมาซื้อของทำไมต้องชวนคนที่อยู่ข้างหลังคุยด้วย จะรีบก็รีบๆซื้อสิ ทำตัวน่ารำคาญอยู่ได้ 

 

บัดดี้เดือดเป็นฟืนเป็นไฟคนเดียวอย่างไม่มีสาเหตุ ก่อนจะละสายตามาจากตรงนั้นแล้วดมยาดมที่คนพามาเตรียมไว้ให้ สูดแล้วสูดอีกก็ไม่มาสักที จนกระทั่งผมคิดจะเดินไปหา แต่ฝ่ายนั้นเข้ามาหาผมพอดี ผมหัวร้อนนิดหน่อยก่อนจะแย่งพัดของอีกคนมาถือ

 

"เอามานี้! ชักช้า ฉันร้อนจะตาย มัวคุยกับสาวอยู่ได้!!"

 

"หืม?.....สาวที่ไหน"

 

"เหอะ! ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้ ฉันเห็นหรอกว่าคุยอยู่กับผู้หญิงคนนั้นแถมยังสละที่ให้อีก"

 

ผมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น ก่อนจะโบกพัดแรงๆเพื่อให้ตัวเองใจเย็นลง ไม่รู้อากาศมันร้อน หรือว่ายังไงกันแน่เพราะตอนนี้ผมรุ่มร้อนไปทั่วตัวเลย  อยากจะซัดหน้าอีกคนสักตั้งจะได้หายแค้น ไม่รู้เป็นอะไรหงุดหงิดเว้ย!!!

 

".....หึงฉันเหรอ"

 

"ห่ะ!?...บ้า! ใครหึงนายไม่มี๊"

 

"นายว่าเสียงสูงแสดงว่าใช่"

 

"ไม่ใช่!"

 

ผมพูดขัดก่อนจะโบกพัดที่อีกฝ่ายซื้อมาแรงกว่าเดิม เหมือนคนร้อนตัวเหมันต์ที่เห็นแบบนั้นก็แย่งพัดไปจากบัดดี้ทันทีเพราะกลัวอีกคนจะเหนื่อยแล้วหมดแรงจะเดินต่อ จากนั้นก็พัดให้อีกคนด้วยแรงอย่างสม่ำเสมอ บัดดี้มองเหมันต์ตาขว้างเล็กน้อย ก่อนจะหยิบบ๊วยในกระเป๋ามากิน

 

"ผู้หญิงคนนั้นเขาไม่ได้มาแซงคิวหรอก เขาบอกว่าตัวเองจองที่ไว้แต่รีบไปเอาตังค์แล้วกลับมา พอเห็นฉันมาเข้าแถวต่อก็เลยหันมาอธิบายให้ฟัง"

 

"แล้วทำไมต้องทำท่าเขินๆแบบนั้นด้วย"

 

"นายสนใจด้วยเหรอ ไหนบอกไม่หึงไง"

 

"จิ๊! ก็แค่อยากรู้เฉยๆ"

 

บัดดี้จิปากอย่างไม่สบอารมณ์พร้อมกับตอบแบบปัดๆแล้วมองไปทางอื่น อารมณ์โกรธเมื่อกี้เบาลงเล็กน้อย ก่อนจะหยิบบ๊วยเข้าปากต่อ เคี้ยวแล้วเคี้ยวอีกทั้งที่ลูกแรกเข้าปากไปแล้วยังไม่กลืนลูกที่สองก็เข้ามาอยู่อีก ทำให้แก้มทั้งสองเป็นลูกกลมๆ เคี้ยวตุ้ยๆอยู่ในปากของบัดดี้ ทำเอาคนที่ถือพัดถึงกับรู้สึกนึกเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก

 

"ค่อยๆกิน.....เดี๋ยวติดคอ"

 

"ยู้แย้วน่า!"

 

บัดดี้พูดออกมาไม่ค่อยรู้เรื่องแต่ทำเอาคนฟังรู้สึกเอ็นดูจนเผลอยิ้มตาละห้อย จนลืมโบกพัดให้คุณแม่ท้องอ่อน ที่กำลังหงุดหงิดเรื่องผู้หญิงคนเมื่อกี้ บัดดี้ถลึงตาใส่อย่างเกรี้ยวกราด แล้วจากนั้นจึงคิดจะคว้าเอาพัดมาพัดเอง เพราะอีกคนมัวแต่มองตน แต่มือที่ยังไม่ถึงพัดเหมันต์ก็กระชากมันสูงขึ้นแล้วพัดโบกให้ต่อ เพื่อเอาใจคนท้องที่กำลังอารมณ์แปรปรวน บัดดี้ทำเสียงไม่พอใจ บ่นอุบอิบให้เหมันต์ไม่หยุดย่น แต่เหมันต์พยายามทำใจดีสู้เสือยิ้มให้แล้วโบกพัดแรงขึ้น

 

"พอแล้ว กินเยอะเดี๋ยวท้องเสีย ต้องกินข้าวก่อน"

 

"ไม่หิว!"

 

"งั้นกลับบ้านกัน อยู่ต่อคงไม่ดีเท่าไหร่"

 

"ไม่! จะดูงู!"

 

"งั้นก็กินอันนี้ไปก่อน แต่อันนี้ยังกินไม่ได้"

 

บัดดี้หายใจฮึดฮัดก่อนจะตีคนตัวโตไปหนึ่งทีเพื่อแก้แค้น จากนั้นก็หยิบปลาเส้นมาแกะกินต่อด้วยความหิว และโมโห ทั้งวันนี้เป็นวันที่แย่ที่สุด ทำไหมไอ้หน้าตาบ้านๆนี้จะต้องดึงดูดพวกผู้หญิงเข้ามาหาด้วย! ไม่เห็นเข้าใจเลย! พอผ่านไปได้สักพักผมทนไม่ไหวอยู่ได้แค่บ่ายโมง เพราะไอ้คนหน้าตาบ้านๆ ชอบโดนขอถ่ายรูปบ่อยเกินไปจนผมทนไม่ไหว พอมีคนมาขอถ่ายรูปผมไอ้คนข้างๆก็ไล่ออกไปแบบไม่ไว้หน้า แต่ก็ดีเพราะผมคงเข้าใกล้ไม่ได้อยู่แล้ว กลิ่นน้ำหอมทำให้ผมจะอ้วก เหม็นแทบตายเลย

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

ไม่หึงเลยน้องบอก555 แม่ท้องอ่อนอ่ะเนาะ ก็งี้แหละมั้ง( ͡°з ͡°) มีความสุขแหละดูออก(*∩ω∩)

 

ขอบคุณทุกคนที่อวยพรวันเกิดให้ไรท์น้าาา รักรี้ดทุกคนนนน จุ๊บๆ(。>﹏<。)

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว