facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ ตอนที่ 2

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 366

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2563 11:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ ตอนที่ 2
แบบอักษร

 

 

คุณแม่ใช้เวลารักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเกือบหนึ่งเดือน โดยมีคุณบัวเป็นคนคอยดูแล เธอปรนนิบัติคุณแม่เป็นอย่างดี และอาการคุณแม่ก็ดีขึ้นตามลำดับ ทำให้ทุกคนพอใจกับการทำงานของเธอ

วันน้ี คุณหมออนุญาตให้คุณอรกลับไปดูอาการต่อที่บ้านได้ ซึ่งวันนี้จะเป็นวันแรกที่เธอจะเข้าไปอยู่ในบ้านกับคุณอรอินทร์

และวันนี้มีเพียงไตรที่มารับที่โรงพยาบาล เพราะทุกคนอยู่รอจัดปาร์ตี้เซอร์ไพรส์ต้อนรับการกลับบ้านของคุณอรอินทร์ ไตรมาถึงจัดการเรื่องทุกอย่างจนเรียบร้อยหันไปถามบัว

“คุณพร้อมจะไปรึยัง”

“ค่ะ พร้อมค่ะ”บัวรู้สึกประหม่ากับสายตาของผู้ชายคนนี้

“ไหนกระเป๋าเธอล่ะ”

“อยู่นี่ค่ะ”บัวชี้ไปที่กระเป๋าเดินทางใบเล็กที่วางอยู่

“งั้นก็ไป”

ไตรเดินเข้ามารับคุณแม่ของเขา อุ้มลงที่วิลแชร์ไฟฟ้ารุ่นใหม่ล่าสุดที่ขนาดกระทัดรัด น้ำหนักเบา บังคับเคลื่อนที่ได้ง่าย วัสดุทำจากอะลูมิเนียมที่แข็งแรง แต่นั่งสบายด้วยผ้าบุนวมอย่างดี ไม่อับชื้น ซึ่งคุณแม่เขาเป็นอัมพาตซีกซ้าย ทำให้ร่างกายข้างขวาบังใช้งานได้ปกติ วิลลแชร์จะมีบุ่มบังคับทิศทางอยู่ที่ที่ท้าวแขนข้างขวา ทำให้คุณอรสามารถใช้งานได้อย่างไม่ยาก

บัวเดินมาเพื่อจะเข็นเธอจึงยื่นมือไปเพื่อจับที่เข็นที่ด้านหลังของวิลแชร์ และไตรก็ยื่นมาพอดีทำให้มือทั้งสองคนสัมผัสกัน บัวรีบดึงมือกลับทันที แต่ไตรอมยิ้มตามแบบฉบับคนเจ้าชู้

“เดี๋ยวชั้นเข็นเอง เธอไปถือกระเป๋าของเธอ” ไตรบอกเธอ

“อ่อ ค่ะๆ” บัวรู้สึกเขินอายแบบประหลาดๆ

เมื่ิอมาถึงรถ คุณไตรได้จัดเตรียมรถอัลพาร์ดที่มีระบบแบบวิลแชร์บนรถที่อำนวยความสะดวกให้กับผู้ป่วยที่ต้องนั่งวิลแชร์ขึ้นลงได้สะดวก ด้วยระบบไฮดรอลิค ไตรช่วยคุณอรขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว ตัวเขาก็เดินไปขึ้นที่ประตูสไลด์อีกด้าน เขายืนรอให้บัวมาก่อน

“ขอบคุณนะคะ บัวหันไปขอบคุณเขา”

แต่ไตรไม่ได้ตอบอะไร เขาเดินขึ้นไปนั่งเบาะข้างๆ แล้วบอกคนขับรถให้ออกรถทันที ระหว่างทางบัวชวนคุณอรคุยนั่นคุยนี่ตลอด ไตรนั่งฟังเงียบๆ

เมื่อมาถึงบ้าน พอประตูรถเปิด ทุกคนก็พร้อมใจกันมายืนต้อนรับ โดยมีคุณตะวันอุ้มมาวินมารับเป็นคนแรก คุณตะวันก้มลงหอมแก้มคุณอร และมาวินก็หอมตาม

“ต้อนรับกลับบ้านเรานะคุณ”คุณตะวันบอกภรรยาสุดที่รัก และก็เป็นคุณน้าพีเพื่อนสนิทคุณแม่และเป็นแม่ของซ้อพีช มากอด และบอกว่า

”ยินดีต้อนรับกลับบ้านจ้า ยัยอร”

ถัดมาเป็นพี่เตและซ้อที่อุ้มน้องอคิณมากอดคุณอรเช่นเดียวกับคนอื่นๆ และช่วยกันเข็นคุณอรเข้าไปที่โต๊ะรับประทานอาหารที่มีแต่อาหารที่คุณอรชอบ คุณอรถึงกลับกลั้นน้ำตาเอาไม่ไว้ไม่อยู่ ตื้นตันกับสิ่งที่สามี เพื่อน และลูกๆหลานๆทำให้ เป็นบัวที่มาซับน้ำตาให้ คุณอรยิ้มขอบคุณ และพยักหน้าให้เบาๆ

“สร้อย สร้อย มาเอากระเป๋าคุณบัวไปไว้ที่ห้องที่ติดกับห้องคุณแม่” ไตรสั่ง

คุณตะวันจัดการตกแต่งต่อเติมห้องที่ชั้นล่างให้เป็นห้องพักของคุณอร จะได้สะดวกไม่ต้องขึ้นลงชั้นสอง และมีประตูเชื่อมไปอีกห้องคือห้องของคุณบัว

“มะมาวิ.. น”คุณอรเรียกมาวิน แล้วกางมือข้างขวาออก มาวินวิ่งเข้ากอดคุณย่าทันที คุณอรยิ้มอย่างมีความสุข

“คุณแม่ต้องรีบหายไวไวนะครับ เดี๋ยวไม่มีใครช่วยน้องพีชเลี้ยงลูกนะครับ ตอนนี้คุณแม่มีหลานเพิ่มขึ้นมาอีกคนแล้วนะครับ” เตบอกคุณอรด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางจับเอามือข้างขวาของคุณแม่มาลูบที่ท้องของพีชอย่างแผ่วเบา

“ดะๆๆดีจัง” คุณอรยิ้มให้ลูกพีช พีชก้มลงไปกอดผู้เป็นแม่ของสามี

“คุณแม่รีบหายไวๆนะคะ มาช่วยหนูเลี้ยงลูกนะคะ” พีชบอกกับแม่สามี

“จะๆๆจ้า” คุณอรยิ้ม

“ยัยอรเธอต้องขยันทำกายภาพบำบัดนะ ไม่งั้นหลานๆน่ะจะมารักยายจ๋าคนเดียวชั้นไม่รู้ด้วยนะ” คุณพีแซวเพื่อนรัก

“ยะย่ะ ชะชั่นไม่ยอมหรอหรอก” คุณอรพยายามพูด

“ดีๆ รีบมาช่วยชั้นอุ้มหลานเลย ลูกชายเธอขยันทำ ฮ่าๆๆๆ” ทำเอาทุกคนหัวเราะตาม

ส่วนพีชยังอายหน้าแดงเหมือนเดิม น่ารักเสียจนเตอดใจไม่ไหวต้องก้มไปหอมแก้มจนได้

“กะกี่ดะเดือนละแล้วล่ะ หนูพะพีช”

“5สัปดาห์แล้วค่ะ คุณแม่” พีชตอบ

“คุณแม่ต้องหายดีก่อนหลานคนนี้คลอดนะครับ” เตบอกกับคุณแม่

“จะจ้า มะแม่จะพยายาม” ดวงตาและสีหน้าคุณอรมีความมุ่งมั่น และมีความหวัง

หลังจากนั้นทุกคนก็ร่วมทานอาหารกัน บัวได้รับเกียรติให้นั่งร่วมโต๊ะด้วย บัวคอยดูแลคุณอรอย่างดี เนื่องจากได้ใกล้ชิดกันมาสักพักนึงแล้วที่โรงพยาบาล ทำให้ทั้งสองคนรู้ใจกันดี

พอทานอาหารเสร็จทุกคนก็มานั่งพูดคุยกัน คุณอรนั่งอยู่บนรถเข็นอุ้มน้องอคิณไว้บนตัก โดยมีหนูบัวนั่งช่วยประคองเด็กน้อยเอาไว้ คุณอรมองหลานดูไปยิ้มไป

ท้องนี่เตไม่แพ้ท้องแทนหนูพีชแล้ว เป็นหนูพีชที่แพ้เองและมีอาการแพ้ค่อนข้างมาก ทำเอาทุกคนคิดว่าอาจจะได้หลานสาว เพราะคุณอรต้องการกำลังใจจากลูกๆหลานๆ ทำให้เตพาเมียและลูกกลับมาอยู่บ้านนี้ และคุณพีก็ตามมาด้วย เพราะลูกพีชแพ้ท้องหนัก คุณพีต้องมาคอยช่วยดูแลหลานๆ และสาเหตุหนึ่งจะมาคอยคุยกับคุณอรจะได้ไม่เหงาตามประสาเพื่อนสาว ที่สนิทสนมกันดี

ด้านไตรช่วงนี้ก็ทำตัวดีขึ้นจนผิดสังเกต กลับบ้านทุกวัน จนผิดนิสัย

“ไงไตร พักนี้ที่บ้านมีอะไรดีวะ” เตยักคิ้วแซวเพราะจับอาการน้องชายได้ว่าแอบมองพยาบาลส่วนตัวคุณแม่อยู่บ่อยๆ

“อะไร คนเค้าห่วงแม่หรอก”

“ใช่เหรอวะ”

ไตรไม่ตอบแต่เดินเลี่ยงไปอีกทาง ทำเอาเตที่นั่งเล่นอยู่กับลูกชายหัวเราะ หึหึ

ด้านไตรเองก็รู้สึกแปลกๆ จริงอย่างที่ผู้เป็นพี่ชายแซว เขารู้สึกว่าเขามีความสุขเวลามี่ได้มองคุณบัวหรือหนูบัวของคุณแม่ เขารู้สึกว่าเพลินตา เวลาที่เธอคอยดูแลและทำกายภาพบำบัดให้กับคุณแม่ เธอดูเป็นธรรมชาติไม่เสแสร้งเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่สำคัญเธอมีกลิ่นเฉพาะตัวของเธอเอง ที่พอเวลาเข้าไปใกล้ๆเธอ ถึงจะได้กลิ่น ซึ่งไม่รู้ทำไม เขาชอบกลิ่นของเธอ และที่สำคัญเขาชอบมองขาเรียวๆของเธอมันช่างดูเซ็กซี่อย่างประหลาด และหน้าอกตู้มๆของเธอ มันดูเชิญชวนให้เขาเข้าไปสัมผัสยังไงก็ไม่รู้ ทั้งๆที่เธอก็ไม่ได้แต่งตัวเซ็กซี่ หรือโป๊อะไร สะโพกเธอก็น่ามองยามเธอเดินเยื้องย่าง ไหนจะดวงตากลมๆแบ๊วๆของเธอที่มันดูใสซื่อ แล้วยังมีริมฝีปากที่เป็นสีชมพูระเรื่อเหมือนจงใจยั่วยวนให้เขาเข้าไปลิ้มชิมรส ทุกอย่างบนตัวเธอ ช่างทำให้เขาสนใจจนร้อนลุ่ม แทบจะวางตาไปจากเธอไม่ได้เลยในเวลาที่เขากลับมาบ้าน ที่สำคัญเขาต้องกลับมามองเธอทุกวัน ไม่รู้ทำไม

ไตรแอบตกใจกับความคิดของตัวเอง เขาเป็นอะไรไปวะเนี่ย ทำไมถึงได้รู้สึกแปลกๆกับหนูบัวได้ขนาดนี้ รึเขาจะเป็นโรคจิตที่ชอบแอบดูเธอ รึว่าพักนี้เขากลับบ้านทุกวันเลยไม่ค่อยได้ไปปลดปล่อยตามประสาผู้ชาย มันเลยฟุ้งซ่านแบบนี้ ไม่ได้การ คืนนี้เขาจะต้องออกไปท่องราตรี หาสาวมาฟิเจอร์ริ่งสักคนแล้ว

เขาจึงโทรไปนัดเพื่อนฝูงให้ออกมาเจอกันคืนนี้ ทำเอาโดนเพื่อนแซวว่า

“นึกว่าเสือไตรถอดเขี้ยวเล็บซะแล้ว”

“ใครบอกมึง อย่างกูเนี่ยนะจะยอมถอดเขี้ยวเล็บ”

“ก็เห็นช่วงนี้มึงเป็นลูกแหง่ต้องกลับบ้านทุกคืนนี่หว่า”

“กุกลับมาดูคุณแม่เว้ย”

“แล้วแม่มึงเป็นไงบ้างวะ กุไม่ได้เข้าไปเยี่ยมท่านเลย”บอยเพื่อนไตรถามไถ่ถึงอาการของแม่เพื่อน

“ดีขึ้นแล้ว ตอนนี้ทำกายภาพบำบัดอยู่”

“เดี๋ยววันไหนกุกับไอ้เรย์จะเข้าไปหาแม่มึง”รอมันกลับมาจากญี่ปุ่นก่อน

“เออ ขอบใจพวกมึงมาก”

“ไงคืนนี้เจอกัน อย่าเลทล่ะ”

“ครับเพื่อน ผมน่ะไม่เลทหรอกครับ ตัวคุณมึงล่ะ มาปิดท้ายตลอด”

“ฮ่าๆ”ทั้งคู่หัวเราะ

 

....................................

 

เสือก็ยังยังคงไว้ลายเสือ เอะ รึเสือจะกลายเป็นแมว 😝

มาคอยลุ้นกันค่ะ 😍

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น