email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

เพื่อน(ไม่)​จริง -​ ตอนที่ 8 ไม่เจอกันนาน

ชื่อตอน : เพื่อน(ไม่)​จริง -​ ตอนที่ 8 ไม่เจอกันนาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ธ.ค. 2563 20:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อน(ไม่)​จริง -​ ตอนที่ 8 ไม่เจอกันนาน
แบบอักษร

ตอนที่ 8 ไม่เจอกันนาน

"โอ๊ยยย จะตามไปถึงห้องน้ำเลยไหม"

ใบบัวบ่นอุบพลางเร่งฝีเท้ามากขึ้น หลังจากที่เธอไม่ยอมให้คำตอบใด ๆ และหลีกเลี่ยงการอยู่กับเขาเพียงสองต่อสอง คนเอาแต่ใจก็เอาแต่ตามติดเธอต้อย ๆ ไม่ยอมห่าง

กระทั่งถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายกันกลับบ้านในช่วงห้าโมงเย็น อีกฝ่ายก็ยังทำท่าจะตามขึ้นรถมาด้วย ทำเอาเธอเหนื่อยใจจนต้องหมุนตัวกลับไปประจันหน้ากันตรง ๆ

"นี่! ฉันไม่ใช่แม่เป็ดนะ นายจะมาเดินตามทำไม"

"รู้"

"รู้แล้วก็เลิกตามฉันได้แล้ว"

"ก็อยากอยู่ใกล้ ๆ เธอ"

พวงแก้มนวลแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย เขินอายกับความตรงไปตรงมาของชายหนุ่มจนประกอบหน้าไม่ถูก ใบบัวจึงหมุนตัวกลับแล้วหนีขึ้นรถแทนการต่อปากต่อคำ

มือเล็กรีบเอื้อมไปกดปุ่มล็อกประตูทันทีที่ขึ้นมานั่งประจำที่คนขับ ทว่าก็ยังช้ากว่าคนตัวโตที่ก้าวขึ้นมานั่งทำหน้าแป้นแล้นอยู่บนเบาะข้างคนขับอยู่ดี

"วันนี้ขอกลับด้วยคนนะ"

"รถนายก็มีนี่ จะมากลับรถชาวบ้านทำไมเล่า"

"ให้คนรถมาเอากลับไปแล้ว"

ต้นไม้ตัดบทด้วยข้ออ้างที่คิดว่าเหมาะสมที่สุด แล้วรีบออดอ้อนเสียงอ่อนเสียงหวานพร้อมส่งสายตาเว้าวอนเมื่อหญิงสาวอ้าปากจะพูดไล่เขาอีกรอบ

"นะ ๆ ขอติดรถไปด้วย"

"แต่วันนี้ฉันมีธุระในเมือง ไม่มีเวลาว่างพอจะวนรถไปส่งนายหรอก"

"ไม่เป็นไร เธอก็ทำธุระของเธอไป นานแค่ไหนฉันก็รอได้ฉันไม่รีบ"

ใบบัวได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ อย่างจนใจ เพราะไม่ว่าจะใช้ไม้อ่อนด้วยการเกลี้ยกล่อมดี ๆ หรือใช้ไม้แข็งด้วยการก่นด่า อีกคนก็ยังคงยืนกรานคำเดิมว่าจะไปด้วยให้ได้ สุดท้ายเธอจึงต้องยอมให้เขาติดสอยห้อยตามไปด้วยอย่างไม่มีทางเลือก

"นายนี่มัน! หน้าด้านหน้าทนจริง ๆ เลยสินะ"

"จะถือว่าเธอชมก็แล้วกันนะ"

"โอ๊ยยยย ฉันไม่พูดกับนายแล้ว! "

เสียงหวานโวยวายพร้อมมองค้อนปะหลับปะเหลือก เธอพ่นลมหายใจหนักหน่วงก่อนจะหันไปเพ่งสมาธิกับถนนหนทางข้างหน้าเพราะจนปัญญาจะเถียงให้ชนะคนอย่างเขา

ต้นไม้ลอบยิ้ม แม้จะไม่ค่อยชอบตัวเองในเวอร์ชันคนช่างตื๊อนี้เท่าไหร่นัก แต่ถ้ามันทำให้หญิงสาวใจอ่อนแล้วยอมรับความรู้สึกตัวเองเสียที เขาว่ามันก็คุ้มค่าที่จะลอง

ดวงตาคมกริบเหลือบมองเสี้ยวหน้าหงิกงอแล้วหาเรื่องมาชวนคุยเพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบจนเกินไป

"วันนี้นับเป็นวันแรกนะ"

"วันแรกอะไรของนาย"

ใบบัวถามกลับ หันไปมองใบหน้าดีอกดีใจของคนข้าง ๆ แวบหนึ่งก่อนหันกลับมามองถนนเบื้องหน้าอีกครั้ง คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันแน่นด้วยความไม่เข้าใจกับประโยคที่จู่ ๆ ก็โพล่งออกมาโดยไม่มีการเกริ่นนำ

"วันแรกที่เราคบกันไง"

ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจพร้อมกับเท้าเล็กที่เผลอกระทืบเบรกจนจมพื้นทันควัน

เอียดดดด

การเบกอย่างกะทันหัน​ส่งผลให้คันหลังที่ตามมาพลอยตกอกตกใจ พากันเบี่ยงหลบเป็นพัลวันพร้อมบีบแตรอวยพรกันเป็นทิวแถว แต่ด้วยอารมณ์ตอนนี้เธอจึงไม่ได้สนใจกับคันอื่น ๆ มากนัก

"นะ...นาย นายว่าอะไรนะ"

ใบหน้าหวานออกอาการเลิ่กลั่กเหลอหลาอย่างชัดเจน เธอรีบเบี่ยงรถยนต์เข้าเลนซ้ายสุดก่อนหันไปจ้องมองสีหน้าทะเล้นขี้เล่นของเจ้าของคำพูดด้วยสายตาเหลือเชื่อ

อะไรกัน? อยู่ดี ๆ จะมาโมเมว่าเธอเป็นแฟนแบบนี้ไม่ได้นะ เธอยังไม่ได้ตอบรับเลยแม้แต่ครึ่งคำ

ต้นไม้ยิ้มขำ ไม่คิดจะอธิบายอะไรเพิ่มเติมเพราะไม่ต้องการเปิดช่องให้เธอพูดปฏิเสธใด ๆ อีก เขาโน้มกายไปหาหญิงสาว ยกท่อนแขนข้างหนึ่งขึ้นวางพาดบนเบาะคนขับแล้วเลิกคิ้วยียวน

"ฉันยังไม่.....! "

"ต้องให้ฉันง้างปากเธออีกไหม? ถึงจะยอมรับกัน"

ใบหน้าคมคายเลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นมากกว่าเดิม ทำเอาใบบัวรีบกลืนคำที่เหลือลงท้องในทันที ถึงจะอยากคัดค้านมากแค่ไหนก็ทำได้แค่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้วส่งสายตาโกรธเคืองไปให้

เธอไม่ได้กลัวนะ! แต่เธอรู้ว่าเขาทำจริงอย่างที่พูดแน่ ๆ แล้วคนที่เสียเปรียบ​มันก็จะเป็นใครไปได้ล่ะ ถ้าไม่ใช่เธอ!

"ว่าไงครับบบ ที่รัก หึหึ"

ต้นไม้หยอกเย้า ทอดมองพวงแก้มนวลที่ซับสีแดงระเรื่อแล้วอดใจไม่ไหวจึงกดฝังปลายจมูกลงบนข้างแก้มเธอเร็ว ๆ หนึ่งที

เขาเปล่งเสียงหัวเราะร่วนพลางรีบดึงตัวกลับเพื่อหลบกำปั้นที่เหวี่ยงข้ามฝั่งมา ใจแกร่งพองโตอย่างเป็นสุขหลังสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างไปจากเดิม

"เขินเหรอครับ? "

"พูดมาก! "

"ฮ่า ๆ ชอบเวลาเธอเป็นแบบนี้จัง"

"นั่งเงียบ ๆ อยู่อย่างสงบปากสงบคำไปเลยนะ ถ้ายังทำรุ่มร่ามอีก ฉันจะเตะนายลงจากรถจริง ๆ ด้วย! "

ใบบัวหันไปแยกเขี้ยวขู่ฟ่อพร้อมปั้นหน้าขึงขังให้เขารู้ว่าเธอกล้าทำ ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวไปตามท้องถนนท่ามกลางการจราจรที่ติดขัดอีกครั้ง

ใบหน้านวลเห่อร้อนจนพวงแก้มทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ทั้งเขินอายและโกรธเคืองคนมือไวที่ทำอะไรไม่เกรงใจเธอเลยสักนิด!

เอะอะจับ เอะอะจูบ อยู่ด้วยแล้วเปลืองตัวชะมัดเลย ให้ตายเถอะ!

 

19.25 น. @ไนต์คลับ Y

หลังแวะซื้อของที่ต้องการในห้างสรรพสินค้าใกล้มหาวิทยาลัยพร้อมชุดใหม่ที่คิดว่าเหมาะสมแล้ว ใบบัวก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังไนต์คลับหรูย่านใจกลางเมืองที่เป็นธุระอีกอย่างของวันนี้

"แค่ไปทำธุระทำไมต้องเปลี่ยนชุดด้วยวะ"

ใบบัวกลอกตามองบน เมื่อได้ยินมันเป็นรอบที่ห้าแล้วนับตั้งแต่เธอเดินออกมาจากห้างหลังทิ้งให้เขาเฝ้าอยู่ที่รถยนต์เพียงลำพังนานกว่าครึ่งชั่วโมง ซึ่งจะว่าเป็นคำถามมันก็ไม่ใช่ แต่จะว่าเป็นคำบ่นนั้นมันก็ไม่เชิง

"แล้วนายจะให้ฉันใส่ชุดนักศึกษาเข้าไปหรือไงเล่า ถามไม่คิด! "

"กะอีแค่งานวันเกิด ทำไมต้องลงทุนซื้อใหม่ด้วยวะ ชุดแม่งก็โป๊! "

ใบบัวขมวดคิ้วแน่น มองเหล่านักท่องราตรีที่กำลังยืนจับกลุ่มคุยกับอยู่หน้าคลับแวบหนึ่ง ก่อนจะดึงสายตากลับมาก้มมองชุดใหม่ที่เพิ่งถอยออกมาจากห้องเสื้อของแบรนด์ชั้นนำแล้วกะพริบตาปริบ ๆ

กางเกงยีนขายาวทรงสกินนี่สีซีดกับเสื้อปาดไหล่สีดำเรียบ ๆ แบบนี้เนี้ยนะ.... โป๊? ต้องแหวกล่างเว้าบนแบบนู้น​นู่นถึงจะเรียกว่าโป๊!

"เอาเสื้อคลุมฉันไปใส่! "

ต้นไม้ออกคำสั่ง รั้งมือเล็กเอาไว้พลางทำท่าจะถอดเสื้อคลุมของตนออกมาให้ ทว่าหญิงสาวกลับบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมพร้อมส่ายหน้าปฏิเสธ

"ฉันเอาของขวัญไปให้พี่พายแป๊บเดียว เดี๋ยวมา"

"งั้นฉันไปด้วย! "

"ไม่ต้องเลย! รอในรถนี่แหละ เป็นแค่คนติดรถมา อย่างอแงได้ไหม! "

"ทำไม! กลัวมันรู้หรือไงว่าฉันมากับเธอ"

"ไม่ได้กลัว! แต่ฉันจะได้มีข้ออ้างให้เดินกลับมาที่รถได้ไง"

ต้นไม้นิ่งเงียบ ครุ่นคิดตามที่เหตุผลที่หญิงสาวให้มาอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจพรืดแล้วทิ้งตัวลงพิงเบาะ ยอมนั่งเฝ้ารถอย่างที่เธอสั่งไว้แม้ไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก

"กี่นาที? "

"ฮะ? "

"จะไปกี่นาที!? "

"แป๊บหนึ่งไง"

ใบบัวทำหน้าเหนื่อยหน่ายใจ เมื่อกี้ก็วุ่นวายกับชุด ตอนนี้ก็จะมาวุ่นวายกับเวลาอยู่ในงานของเธออีก ตกลงหมอนี่จะเป็นเพื่อนหรือเป็นพ่อกันแน่เนี้ย!

"ฉันให้เวลาแค่สิบนาที ถ้าช้าฉันจะเข้าไปตาม"

"อะไรของนายเนี้ย? "

"ตอนนี้เหลือเวลาแค่เก้านาทีกับอีกห้าสิบวิ"

ชายหนุ่มก้มลงมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูก่อนหันมาบอกเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แววตานิ่งดุดันไม่มีวี่แววของการล้อเล่นอย่างที่ทำอยู่เป็นประจำเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย

แม้จะไม่ค่อยเข้าใจกับอาการที่เขาแสดงออก แต่ใบบัวก็เลือกที่จะตัดปัญหาด้วยการเอี้ยวตัวไปคว้าถุงกระดาษของแบรนด์ดังจากเบาะหลังมาคล้องข้อมือแล้วก้าวขาลงจากรถไปอย่างรวดเร็ว

ก็ดีเหมือนกัน จะได้มีข้ออ้างบอกพี่พายเพราะยังไงวันนี้เธอก็ตั้งใจไว้แต่แรกแล้วว่า จะแค่แวะเอาของขวัญมาให้เท่านั้น

ใบบัวมุ่งตรงไปยังโซน VIP ทันทีหลังตรวจบัตรประชาชนเรียบร้อยแล้ว ดวงตากลมโตกวาดมองหาเจ้าของวันเกิดสุดหล่อก่อนก้าวฉับ ๆ ตรงเข้าไปทักทายพร้อมรอยยิ้มหวาน

"พี่พาย~"

"ก็นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว พี่รอเราตั้งนาน"

"แหม ๆ ๆ ทำเป็นมาหยอด สาวเต็มร้านขนาดนี้คงไม่ได้รอบัวแค่คนเดียวหรอกมั้งคะ"

"เนี้ย! ดักพี่อีกแล้วนะ"

ใบบัวหัวเราะคิกคัก ขบขันในสีหน้าผิดหวังปลอม ๆ ที่รุ่นพี่มักแสร้งทำในเวลาที่ถูกเธอเอ่ยปฏิเสธอย่างอ้อม ๆ แบบนี้เสมอ เธอเหวี่ยงหมัดเข้าที่ต้นแขนเขาเป็นการหยอกเย้าก่อนยกถุงกระดาษให้มือขึ้นสูงแล้วพูดอวยพรเสียงหวาน

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะคะพี่รหัสสุดหล่อ ขอให้มีความสุขมาก ๆ ประสบความสำเร็จในทุกด้าน แล้วก็เป็นพี่ชายที่น่ารักของน้องใบบัวไปตลอดนะคะ"

"ขอบคุณครับน้องสาว เทอมหน้าพี่ก็เรียนจบแล้วนะ ไม่คิดจะพิจารณาให้พี่ได้เลื่อนขั้นบ้างเหรอครับ"

"เรื่องเลื่อนขั้น พี่พายต้องไปขอกับบริษัทที่ทำงานนะคะ ไม่ใช่มาขอกับบัว"

"ฮ่า ๆ ไอ้ตัวแสบ! "

พระพายส่ายหน้ายิ้ม ๆ พลางเคาะปลายนิ้วลงบนจมูกโด่งรั้นเบา ๆ ถึงจะพอเดาคำตอบของเธอได้ทว่าลึก ๆ ก็อดรู้สึกเสียดายที่เธอไม่ยอมเปิดใจให้เขาเสียที หลังเทียวไล้เทียวขือและใช้อภิสิทธิ์ของการเป็นพี่รหัสในการดูแล แอบส่งข้อความสื่อความนัยไปให้อยู่นานนับปี

"งั้นพี่ขอถ่ายรูปเรากับของขวัญเก็บไว้หน่อยนะ"

"ได้สิคะ"

ใบบัวยกถุงกระดาษขึ้นมากอดไว้แนบอกแล้วหันไปฉีกยิ้มกว้างให้กล้องในมือของชายหนุ่ม ทั้งสองเอียงหน้าปรับมุมกันอย่างสนุกสนานจนได้รูปคู่สวย ๆ ไปหลายรูป

"แก่แล้วแก่เลยนะครับคุณมึง! "

น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นหูดังลอยมาจากทางด้านหลัง ทำเอารอยยิ้มหวานค่อยๆ เลือนหายไปจากใบหน้า ร่างกายชาวาบไปทั้งร่างไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองชายที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาทักทายผู้เป็นเจ้าของวันเกิด

พระพายทำหน้าประหลาดใจที่ได้เห็นเพื่อนรักเพื่อนเก่าโผล่หน้ามางานวันเกิดของเขาได้ หลังจากที่อีกฝ่ายเงียบหายไปเลยตั้งแต่ได้อ่านคำชวนที่เขาส่งไปให้ทางช่องแชท

"รอพี่แป๊บนะครับ อย่าเพิ่งรีบกลับ"

เจ้าของวันเกิดลูบศีรษะทุยเล็กเบา ๆ พร้อมกำชับอย่างรู้ทัน รอจนหญิงสาวพยักหน้าน้อย ๆ เป็นการตอบรับแล้วจึงค่อยก้าวยาว ๆ ไปหาแขกผู้มาเยือนคนใหม่ด้วยสีหน้าดีอกดีใจ

"เชี้ย! ไม่คิดว่ามึงจะมาได้"

"วันเกิดเพื่อนรักทั้งที กูก็ต้องมาสิครับบบบ ฮ่า ๆ "

"เออ ๆ มาแล้วก็อย่ารีบกลับแล้วกัน"

"วันนี้มีเวลาให้มึงทั้งคืนเลยครับเพื่อน"

บทสนทนายังคงแว่วเข้าหูอยู่เนือง ๆ แม้เสียงเพลงจะเปิดดังจนหัวใจเต้นแรงก็ตาม มือเล็กเผลอจิกเล็บลงบนถุงกระดาษในอ้อมแขนจนขึ้นรอยโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากเม้มแน่นอย่างชั่งใจว่าเธอควรจะทำอย่างไรต่อไปดี

หากเธอวางของขวัญแล้วเดินหนีออกไปเลย มันจะเป็นการเสียมารยาทเกินไปไหมนะ?

ในขณะที่หญิงสาวกำลังครุ่นคิดหาทางออกให้กับตัวเองอยู่นั้น คนด้านหลังที่สังเกตเห็นเธอมาตั้งแต่แรกก็เคลื่อนตัวเข้าไปยืนซ้อนหลัง ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบทักทายเป็นการส่วนตัวพร้อมรอยยิ้มมุมปาก

"ไม่เจอกันนานเลยนะครับ .... น้องบัว"

 

 

*********

ใต้ความหวงที่ให้เวลาคุยกับผู้ชายอื่นแค่สิบนาที 55555

ว่าแต่ .... คนที่เพิ่งมาใหม่นี่ใครกันนะ?

 

ขอโทษรี้ดด้วยน้าที่ช่วงนี้มาแค่วันเว้นวัน โดนลากออกไปทำธุระนอกบ้านตั้งแต่ 9 โมงยันเย็นทุกวันเลย เดินสายทุกวันจนแทบเป็น อบต. แล้วฮะ มีเวลาปั่นนิยายแค่ตอนดึก ๆ แต่จะพยายามมาบ่อย ๆ น้าาาา

ความคิดเห็น