facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 29

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 345

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ธ.ค. 2563 16:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 29
แบบอักษร

 

 

 

เตนอนเอนอยู่บนโซฟาเบดตัวใหญ่ มีพีชนอนทับอยู่บนอก โดยเตกอดปลอบน้องอยู่

“พี่ขอโทษนะคะ ที่ปล่อยให้มันเข้าถึงตัวเราได้”เตเอ่ยอย่างเสียใจ

“มันได้ทำอะไรพีชบ้างครับ บอกพี่”

“ที่แก้มแล้วก็ที่คอค่ะ” พีชบอกเบาๆ

เตค่อยๆไล่จูบจากแก้มลงมาที่คอ

“พี่จะลบรอยให้เองนะครับ” พลางกดจูบและไซร้ไปทั่วๆ เพลินจนเรื่อยมาถึงทรวงอก ปลดชุดเดรสออกไล่พรมจูบลงไปปลดเสื้อชั้นในแบบไร้สายออก เมื่อความงามปรากฎตรงหน้า เตก็ไม่รีรอที่จะรวบเอายอกอกเข้าสู่อุ้งปากพร้อมตลัดลิ้นไล้เลียที่ฐานยอกอก

“อ่า พี่เตขา ตรงนี้ไม่ได้โดนค่ะ พอก่อนคนดี” พีชห้าม เพราะดูท่าว่าเตจะเลยเถิด

จ๊วบๆ “มันอาจโดนพีชอาจไม่รู้ตัว พี่ต้องลบรอยให้ทั่วๆครับ” เตไม่ยอมหยุด แต่กลับดึงดูดหน้าอกอย่างเพลิดเพลิน

“พอแล้วค่ะ พี่เต เดี๋ยวใครมาเห็นอีก พีชอายนะคะ คนบ้านี่”

“อีกนิดนะครับ อ่าส์”

เตยอมหยุดตัวเองเพราะรู้ดีว่า อีกเดียวคงมีคนมาตาม เขาจัดการใส่เสื้อขั้นในให้พีชและดึงชุดเดรสขึ้นมา รั้งพีชเข้ามากอดจนแน่น

“พี่ขอโทษ ที่ปล่อยให้มันมีโอกาสมารังแกเมียพี่อีก”

“พอแล้ว ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ พี่เตไม่ได้ผิดอะไร ถ้าสมมุติเขาทำสำเร็จ พี่เตจะยังรักพีชแบบนี้ไหมคะ” พีชถามพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลออกมา

“พี่รักพีชนะครับ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นพี่ก็จะยังรัก รักพีชแค่คนเดียว ไม่เอานะ พี่จะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกครั้งแน่ๆ พี่สัญญา” เตรั้งตัวพีชมากอดจนแน่น พร้อมกับเช็ดน้ำตาให้อย่างปลอบโยน

พีชพยักหน้าแล้วซบลงที่อกของเต เตจูบปลอบประโลมพร้อมทั้งลูบหัวอย่างแผ่วเบา จนพีชเคลิ้มหลับไปเพราะความเหนื่อยล้าและอ่อนเพลีย

ท่านเจ้าสัวเข้ามาพร้อมกับคุณแม่และคุณพ่อ “น้องเค้าเป็นยังไงบ้างลูก” คุณอรรีบถาม เตทำมือว่าให้เบาๆน้องหลับอยู่

“น้องไม่เป็นไรครับ”

“แล้วเราล่ะเจ้าเต แม่เราว่าเราอาการหนักเหรอ” เจ้าสัวถามหลานชาย

“ดีขึ้นแล้วครับ พอได้กอดน้อง ผมก็หายเลย”

เจ้าสัวหัวเราะชอบใจ จนพีชรู้สึกตัวขยับออกจากอกพี่เต เมื่อรู้ว่าไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้ว

“คุณท่าน” พีชรีบขยับออกมาอย่างเขินอายแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ น่ามองยิ่งนัก

“ไม่เป็นไรๆ ชั้นขอโทษที่รบกวน อยากมาถามว่าเป็นยังไงกันมั่ง” มาานเจ้าสัวถามอย่างใจดี

“ไม่เป็นไรแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะท่าน”

“ท่านเทิ่นอะไร เรียกคุณปู่สิ” เจ้าสัวบอกยิ้มๆ

“ค่ะ” พีชยิ้มน้อยๆ

“ไม่เป็นไรกันก็ดีแล้ว เต ปู่ให้นายฉัตรชัยเค้าไปพักรักษาตัวก่อน เรื่องนี้ปู่จะจัดการให้เองนะ”

“ผมจะเอามันเข้าคุก”

“เอาน่า ปู่บอกว่าจัดการให้คือจัดการให้ ปู่ขอ”

เตเงียบ

“เอาล่ะ งั้นก็พักผ่อนกันเถอะ ปู่ไปก่อน” แล้วเดินออกไปพร้อมคุณตะวันและคุณอร

 

“จริงสิคะ พี่เต เราต้องไปหาพี่ธีก่อน ไปขอโทษเค้าก่อน”

“ทำไมต้องขอโทษ มันมากอดพีชของพี่เอง”

“พี่เตคะ เขาเป็นพี่ชายข้างบ้านที่สนิทกับพีชนะคะ”

“ก็ไม่เห็นต้องกอด พี่ไม่ชอบให้ผู้ชายคนอื่นมายุ่งกับเมียพี่”

“พี่ธีเขาไม่มองหญิงหรอกต่ะ ไม่ต้องหวง”

“ห๊ะ อะไรนะ” เตตกใจ

“นั่นล่ะค่ะ เพราะงั้นไม่ต้องหวงค่ะ ไปทำเค้าเจ็บต้องไปขอโทษค่ะ@

“ครับๆ” เตยิ้มอารมณ์ดีเมื่อรู้ว่าอีกคนไม่ชอบผู้หญิง เดินตามพีชมาถึงหน้าห้อง เห็นไอ้อลันยืนทำหน้าจ๋อยๆอยู่หน้าห้องแต่ไม่ยอมเดินเข้าไป

อลันหันมาตามเสียงเมื่อได้ยินเสียงคนเดินมา เห็นเป็นพีชกับเต ก็ส่งยิ้มบางๆให้

“กูไปก่อน” อลันพูด แล้วรีบเดินออกไป พีชกับเตทำหน้างงๆ แต่เมื่อเดินมาถึงห้องแล้วก็เข้าใจทันทีว่าทำไม อลันต้องทำหน้าเศร้าขนาดนั้น เพราะตอนนี้ธีกำลังซบไหล่แพรอยู่ หลังจากที่แพรทำแผลให้เสร็จแล้ว

“พี่ธี เป็นยังไงมั่งคะ” พีชถาม

“อูย เจ็บสิ ผัวน้องหมัดหนักใช่เล่น” ธีฟ้อง

“เอ่อ ผมต้องขอโทษคุณธีด่วยนะครับ ใจร้อนไปหน่อย”

“ครับ มีหลังดูให้ดีก่อนนะครับ ผมจะได้ไม่เจ็บตัวฟรี” ธีบอกอย่างไม่ถือโทษโกรธอะไร เข้าใจคนโมโหหึง

“ขอโทษแทนพี่เตด้วยนะคะพี่ธี” พีชเข้ามากอดเอวอ้อน

“พอๆเดี๋ยวสามีของเราจะมาหึงพี่อีก” ธีแกล้งผลักหัวลูกพีชออกจากตัวเอง

เตจึงเดินมาดึงเอาลูกพีชมากอดไว้เอง

“แต่ยังไงก็ยินดีกับทั้งคู่อีกครั้งนะครับ ถ้าไปฮันนีมูนที่ลอนดอนแวะไปหาพี่นะพีช พี่พาไปทัวร์เอง” ธีว่ายิ้มๆอล้วจับแก้มตัวเองเพราะเจ็บแผลที่โดนต่อยมา

“ค่ะ ไม่พลาดแน่นอน” พีชตอบ

“พีช พี่ธีกลับมาแค่อาทิตย์เดียวอ่ะ ดูสิ” แพรบอกลูกพีช

“กลัวคนทางโน้นนอกใจแน่ๆ อิอิ ทำไมไม่พาเค้ามาด้วยคะ” พีชถาม

“เค้าไม่ชอบอากาศร้อนๆ และพี่ไม่อยากเกร็งเวลาที่เค้าเจอกับพ่อแม่พี่” ธีบอก

“พี่ธีโอเคใช่มั้ย” แพรถามอย่างห่วงใย

ธียิ้มกว้าง ก่อนจะ โอ้ยเจ็บปาก “หึๆ พี่โอเค ดอนเค้าดีกับพี่มากเอาใจทุกอย่าง” พลางยิ้มเมื่อนึกถึงคนทางโน้น จนพีชแกล้งแซว

“แหวะ เหม็นความรัก คริคริ” ธีมะเหง็กใส่ลูกพีชเป็นเตที่มือบังหัวเหม่งของพีชไว้

“ทีของตัวเองอ่ะ หวานเลียน แหวะ” ธีว่ากลับ แล้วหันมาทางแพรวา

“เราล่ะ ออกจากครัวมาเจอความรักดีดีแบบนี้กับเค้าบ้างยัง ดูสิน้องแซงไปแล้วเนี่ย”

“พี่ธีอ่ะ” แพรวาเขินแก้มแดง

“เออจริงด้วย เมื่อกี้เจอพี่อลันยืนทำหน้าเศร้าอยู่ที่หน้าห้องด้วย พอเห็นพีชกับพี่เตเดินมา พี่อลันเลยเดินคอตกกลับไปเลย” พีชบอกกับพี่สาว

แพรฟังแล้วก็ตกใจ หน้าเสียทันที

“ใครครับ อลันเนี่ย” ธีถาม

“หวานใจพี่แพรเค้าค่ะ” พีชตอบ

“แน่ะ แอบมีไม่บอกพี่ด้วย ใครกันเป็นคนโชคดีนะ แนะนำให้รู้จักหน่อยสิ”

“ค่ะ ไว้แพรจะแนะนำให้รู้จักนะคะ”

“อย่างงี้ พี่ว่าต้องมีรับน้องหน่อยมั้ง” ธีว่า

“รับแบบไหนดีคะ พี่ธี” พีชรีบถามเพราะเมื่อก่อนชอบวางแผนป่วนๆกันอยู่แล้ว

“อืม คิดก่อน”

“แต่ว่า อย่าแกล้งเจ้านายพีชเยอะนะคะ เดี๋ยวพีชโดนไล่ออก”

“เรารวยจะตาย งกขนาดนี้ตังค์ล้นแบงค์แล้วมั้งแถมสามียังรวยเว่อร์อีก คราวนี้ไมต้องมาหลอกล่อออดอ้อนให้พี่ซื้อของให้แล้วมั้ง” ธีว่าน้องพีช

พีชหน้ายู่ “พี่ธีอ่ะ”

“เออจริงสิ พรุ่งนี้วันอาทิตย์พอจะมีใครว่างพาพี่ไปเจเจหน่อยมั้ย พี่จะไปซื้อของฝากหน่อย”

“แพรพาไปค่ะ”

“ดีงั้นชวนหวานใจเรามาด้วยนะ” ธียิ้ม

“งั้นพีชไปด้วยดีกว่า น่าสนุก”

“แต่เราจะหัวหินวันจันทร์นะครับที่รัก” เตบอก

“ค่ะ แต่เราไปเจเจ พรุ่งนี้ไงคะ พี่เตไม่อยากเห็นพี่ธีแกล้งพี่อลันรึคะ”

“เรานี่นะ แต่ก็อยากเห็นหน้าหงอยๆของไอ้อลันแล้วครับ ฮ่าๆ” เตบอก

“อย่าแกล้งพี่ลันเลยนะคะ” แพรว่า

“ไม่ได้ ต้องผ่านด่านก่อนถึงจะมาเป็นน้องเขยพี่ได้”

“ทียัยพีชยังไม่ต้องเลย” แพรว่า

“นั่นพี่มาไม่ทันไง เล่นเสกเด็กเข้าท้องไปแล้ว” ธีว่า

“อย่างแกล้งพี่อลันเยอะนะคะ ก่อนพี่ธีกลับมา พี่อลันก็น้อยใจ เศร้าไปหลายวันแล้ว น่าสงสาร” พีชว่า

“ขยายความหน่อยสิ ลูกพีช” ธีเริ่มคิดแผนการ

“ก็พี่ธีชอบโทรมาคุยพี่แพรใช่มั้ยคะ ทีนี้พี่อลันก็นึกว่าพี่แพรมีคนรักแล้วไง ก็เลยเกือบถอดใจ”

ธีพยักหน้า “งั้นมีแผนละ”

 

เช้าวันอาทิตย์ @ สวนจตุจักร

 

“ไอ้เตมึงไม่เหนื่อยไงวะ ห่า ไหนว่าแพ้ท้องอาการหนัก เสือกอยากช้อปปิ้งอะไรวะ รึอาการคนแพ้ท้องวะเนี่ยอยากช้อปปิ้ง ร้อนฉิบหาย” อลันบ่น หลังจากเตไปลากมาซื้อของด้วยกัน

“เอออ มึงอย่าบ่นนักเลย แล้วนี่เป็นห่าไรตาดำเป็นหมีแพนด้า” เตถามกลับ

“นอนไม่ค่อยหลับว่ะ”

“เป็นไรวะ”

“ไม่รุ้ดิ แม่งเอ้ย มึงไม่ต้องยุ่งเรื่องกุหรอก ว่าแต่มึงจะซื้ออะไรลากกุมาเนี่ย ทำไมไม่ให้เด็กไปซื้อให้วะ”

“กูไม่ได้จะซื้อ”

“แล้วมึงลากกูมาเพื่อ”

“ก็กูอยากมาตามพีชนี่หว่า”

“เมียมึงท้องอยู่ แต่อยากมาเจเจเนี่ยนะ ร้อนจะตายชัก คุณพีชคิดอะไรวะเดี๋ยวได้เป็นลมหรอก แล้วทำไมมึงถึงไม่ไปกับน้องพีช ลากกูมาทำไม” อลันงง

“ก็น้องเค้าไม่ให้กูไปไง ถึงต้องตามมา”

“มึงพูดให้เคลียร์ดิ กูงงฉิบหายเลย”

“เค้ามาเดินซื้อของกับคุณแพรแล้วก็นายธีอะไรนั่น ไอ้นายธีแหละที่อยากมา พีชก็จะตามาด้วยกูห้ามก็ไม่ฟัง เลยต้องตามมา เก็ทยัง”

“กระจ่างแจ้งเลยมึง” อลันทำหน้าเซ็งนิดหน่อย เมื่อคืนเขากลับก่อน คุณแพรโทรมาถามนิดเดียวแล้ววางสายไม่บอกเลยว่าวันนี้จะมานี่ อลันถอนหายใจ

“เป็นไรวะ” เตถาม

“กับไอ้พี่ธี นี่มีซัมติงป่าววะ อะไรจะสนิทกันขนาดนั้นแค่พี่ชายข้างบ้านเอง มึงพอรู้มั้ย”

“ไม่รู้ว่ะ รู้แต่สนิทมาก นั่นไง อยู่นั่นกัน” เตชี้ อลันมองตามที่เตชี้ก็ยิ่งใจแป้วเพราะคุณแพรให้มันเดินกอดไหล่ แต่อีกมือมันจูงมือน้องพีชไว้

“แม่งเอ้ย” อลันหัวเสีย เตกลั้นยิ้ม

“แล้วดูใส่เสื้อแขนกุดให้มันโอบโดนตัวอยู่ได้” อลันหวงในใจ ไม่ชอบให้ใครมาโดนตัวคุณแพร

“อลันทำท่าจะเข้าไป” เตดึงไว้

“มึงจะทำอะไร” เตถาม

“กูจะเดินไปบอกให้แม่งเอามือออกจากไหล่แฟนกู”

“ไม่ได้ เดี๋ยวพีชก็รู้ดิว่ากูตามมา”

“มึงกลัวน้องพีชขนาดนี้เลย”

“สัดอลัน กูเกรงใจเว้ย”

อลันมองบน

“แล้วทำไม กุไม่อยากทะเลาะกับเมียกูนี่หว่า”

“แล้วทำไมเมื่อคืนเข้าหอ มึงไม่จัดหนักๆ วันนี้ได้มาเดินไม่ไหว ไม่ต้องมาเดินตามแบบนี้” อลันถามเพื่อน

“จัดหนักห่าไร เมียกูกำลังท้อง กูต้องทะนุถนอมโว้ย”

อลันส่ายหัว “มึงนี่มัน” แต่สายตายังมองอยู่ที่คุณแพร

เห็นไอ้หมอนั่น กำลังซับเหงื่อที่หน้าให้คุณแพร อลันก็ไม่ฟังเสียงเตแล้ว “งั้นมึงรออยู่นี่” แล้วรีบก้าวเดินเข้าไปหาทันที พร้อมกับผลักมือธีออกจากหน้าแพร

“พี่อลัน” แพรตกใจเผลอเรียกชื่อเต็ม อลันหันไปมองอย่างไม่ชอบใจ แต่ก็ดึงคุณแพรออกมาหมอนั่นแล้วชี้หน้าพี่ธี “อย่ามายุ่งกับแฟนกู”

“พี่ลัน” แพรเรียกอีกคนเสียงดังนิดหน่อย

ธี ยืนมองพร้อมทำหน้ากวนๆ “หมอนี่ใครหรือครับ แพร”

“เอ่อ พี่ธีคะนี่พี่ลันแฟนแพรเองค่ะ พี่ลันคะนี่พี่ธีค่ะ” แพรแนะยำ

“ทำไมแนะนำไม่จบ เราเคยเป็นอะไรกันคะ บอกเขาไปสิครับแพร” ธีเล่นต่อ

“พี่ธี” แพรเรียกเสียงเบา จะให้บอกว่าอะไรเธองงนะ

“เป็นอะไรกันพูดมาดิวะ” อลันถามเสียงดัง เตเห็นท่าไม่ดี รีบเข้ามา แต่ไม่ทัน อลันกระชากเสื้อมันพร้อมต่อย

เปรี้ยง!!!! ไปหมัดนึง

“กรี๊ด พี่ธี” ทั้งพีชทั้งแพรกรีดร้องพร้อมกัน

เตเข้ามา “ใจเย็นๆ ไอ้อลัน”

“ก็ไอ้นี่มันวอน มึงก็เห็น”

พีชเข้าไปช่วยพยุงพี่ธีขึ้นมา “หมัดหนักชะมัด” ธีกระซิบบอกพีช

“สมน้ำหน้า อยากไปแกล้งเขาดีนัก”

“โอ้ย แพรครับ พี่เจ็บทำไมแพรไปคบกับคนอันธพาลแบบนี้ครับ มาหาพี่มา พาพี่ไปทำแผลหน่อย” ธียังไปต่อ

แพรจะเดินไปหาพี่ธี แต่อลันดึงไว้

“ปล่อยก่อนนะคะ แพรไปดูแผลพี่ธีก่อน”

“แพร” อลันเรียก

“นะคะเดี๋ยวเราค่อยคุยกัน พี่อลันทำพี่ธีเจ็บตัวนะคะ”

“ได้ แพรเลือกแล้วใช่มั้ย งั้นพี่ก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว” อลันปล่อยมือแล้วหันหลังเดินออกไปทันที

“พี่ลัน” แพรเรียกแต่อลันไม่หันมามองเลย

แพรทำท่าจะร้องไห้

“เอาน่าไม่ต้องร้อง เดี๋ยวพี่เคลียร์ให้” ธีบอก

“พี่อลันงอนแน่ๆเลย พี่ธีเล่นใหญ่ไปแล้วค่ะ” พีชบอก

“ใครจะคิดว่าจะใจน้อยขนาดนี้ ตัวโต๊ โต ใจนิดเดียวถึงจะหมัดหนักก็เหอะ” ธีบ่น ไอ้้ว่าที่น้องเขยสองคนนี้เห็นเขาเป็นอะไร ต่อยเขากันสนุกสนานเลย 😓😓

 

 

 

....................................

อ้าว พี่ลันงอนสะแล้ว 😅

เม้นท์หน่อยนะ คนดี ❤️🙏🏼❤️

 

ความคิดเห็น