facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 390

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ธ.ค. 2563 23:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23
แบบอักษร

 

 

 

แพรวาอาบน้ำแล้วแต่งตัวด้วยชุดแซกเข้ารูปสีดำ คอกว้านลึก เซ็กซี่มากๆ อลันเห็นถึงกับตะลึง เดินเข้ามาสวมกอด

“ถ้าไปชุดนี้ พี่ไม่ยอมแน่ๆ” แล้วก้มไปมองที่ทรวงอก ขนาดกำลังดี ทรงสวยที่อยู่ตรงหน้า

“ไม่เอาสิคะ ไปผับนะคะ จะให้แพรใส่อะไรล่ะคะ แพรไม่ได้เอาชุดมาเยอะแยะนะคะ”

“เรื่องชุดไม่มีปัญหาหรอก พี่หาให้ได้ แต่ถ้าอยากไปด้วยชุดนี้ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”

“อะไรคะ”แพรยิ้มหวาน

“ต้องตามใจพี่ เท่านั้น” อลันก้มลงมอบสัมผัสที่หวาบหวามแต่ซาบซ่าน อลันจูบอย่างดูดดื่มจนแพรวาที่ไม่มีประสบการณ์ถึงกับเข่าอ่อน อ่อนระทวยไปกับจูบสุดเร่าร้อนของเขา. และคราวนี้อลันไม่หยุดแต่จูบเหมือนทุกที แต่คราวนี้เขาเลื่อนลงไปเกาะกุมทรวงอกอวบอูมไว้ แล้วค่อยๆรูดซิปที่ด้านหลังของชุด จนชุดเลื่อนหลุดลง เผยให้เห็นถึงหน้าอกหน้าใจที่สวยงามอยู่ในบราลูกไม้สีขาวสะอาดตา และเนินเนื้อนวลทั้งสองข้างที่ขาวจัดเช่นกัน มันแสนจะเซ็กซี่ และที่สำคัญมันแทบจะล้นทะลักออกมานอกบรา เขาไม่ลังเลยที่จะปลดตะขอด้านหลัง ความสวยงามปรากฎอยู่ตรงหน้า

อลันไม่รีรอที่ก้มลงไปชิมที่ยอดอกที่แสนสวย เขาทั้งดูดและเลียอย่างย่ามใจและหลงใหลไปกับความนุ่มหยุ่นตรงหน้า เขาครอบครองเธออยู่นาน จนเขาพอใจหลังจากทำร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของไว้แล้ว เขาจึงหักใจถอนใบหน้าออกจากซอกอกเธอ แล้วกลับไปมอบจูบสุดวาบหวามให้อีกครั้ง

แล้วรีบเดินดุ่มๆเข้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำทันที

แพรวาเพิ่งได้สติจึงรีบจัดแจงใส่ชุดตัวเองให้เรียบร้อย พร้อมทั้งทำใจให้สงบหลังจากที่เต้นโครมครามที่โดนสัมผัสหวามไหวเป็นครั้งแรก เธอรู้สึก ขอบคุณอลันที่เขายอมหยุดตัวเอง เพราะเธอไร้เรี่ยวแรงจะต้านทานเขาจริงๆ

รอสักพักอลันก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาเข้าไปทำอะไร เขามองแพรที่นั่งรออยู่บนเตียงในสภาพที่เรียบร้อยแล้ว เธอลงรองพื้นปิดร่องรอยเรียบร้อยแล้ว

“ปิดรอยทำไมครับ คนอื่นจะได้รู้ว่ามีเจ้าของแล้วจะได้ไ่ม่มีใครมาวุ่นวาย”

“พี่ลันคงไม่ปล่อยให้ใครมาวุ่นวายกับแพรหรอกใช่มั้ยคะ” แพรถามยิ้มๆ

“ครับผม” อลันเกี่ยวเอวแพรออกไปพร้อมกัน. เมื่อเข้าไปในผับแล้ว อลันก็พาแพรมานั่งในมุมที่ค่อนข้างลับตาคน แต่แพรเห็นแล้วว่าคนที่ชื่อเจนนี่นั้นมาถึงแล้ว และอยู่กับเพื่อนๆของเธอ เธอพยายามโทรศัพท์ เห็นยกมาโทรหลายที แล้วก็วางลงอย่างหงุดหงิด อลันสั่งน้ำพันท์ให้เธอ ส่วนตัวเขาดื่มเหล้าเพียวๆออนเดอะร็อค

ทั้งคู่นั่งเฝ้ารอดูจนดึก ดูท่าแล้วเตคงไม่มาจริงๆ เจนนี่ดูโมโหเหวี่ยงๆที่ถูกเบี้ยวนัด

แพรรอจนดึกผับใกล้ปิดจึงหันไปบอกกับอลันว่า กลับกันเถอะค่ะ ร้านจะปิดแล้ว เพื่อนๆของเจนนี่ต่างก็กลับกันไปหมดแล้ว รวมถึงตัวเจนนี่ที่เพิ่งขึ้นรถของเพื่อนเธอกลับเช่นกัน

แพรถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่อย่างน้อยพี่เตก็ยังมีสิทธิอยู่ในเกมส์ต่อ ไม่โดนใบแดงไล่ออกจากสนามไปเสียก่อน. อลันชวนแพรมาที่ห้องเพื่อให้แน่ใจว่าไอ้เตอยู่ไม่ได้ไปไหนจริงๆ เพราะเมื่อเข้ามาก็เจอเตที่นั่งสวมเสื้อคลุมตัวเดียวเมาหลับคอพับอยู่ที่โซฟาภายในห้อง แพรจัดการถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐานเพื่อช่วยเต พอแพรจะเดินออกจากห้องไป จู่ๆเตก็ละเมอ “ใจร้ายจะใจร้ายกับพี่ไปถึงไหน รักจนจะบ้าอยู่แล้ว พีช พีชพี่จะบ้าอยู่แล้ว“ เตพึมอีกหลายคำ ล้วนแต่เป็นถ้อยคำที่น้อยใจพีชทั้งสิ้น

แพรจึงอัดคลิปทีี่เตละเมอถึงพีชไว้อีกด้วย เพื่อให้พีชจะได้เข้าใจพี่เต เพราะเธอก็สงสารพี่เตด้วย เมื่อเก็บหลักฐานเรียบร้อยแล้ว

แพรจึงกลับห้องตัวเอง โดยมีอลันตามมาด้วย เมื่อมาถึงห้องแพรไม่ยอมให้อลันเข้ามาในห้องด้วย

“ส่งแค่นี้พอค่ะ พี่ลันกลับไปดูพี่เตนะคะ เมามากแล้ว” แพรบอกกับอลัน

“ม่ายค่ะ พี่อยากอยู่กับแพร อยากนอนกอดแฟนอีก นะครับ ขอพี่นอนด้วยคน” อลันอ้อนเต็มที่ เพราะตอนนี้ก็มึนๆอยู่ด้วย

“ไม่ค่ะ. ไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าแล้วค่อยเจอกันตอนเช้านะคะ โควต้าวันนี้พี่ลันใช้เกินไปมากแล้วค่ะ”

“โธ่ แพรครับ” อลันโอดครวญ

“ไม่ค่ะ แพรยิ้มหวานให้ ฝันดีนะคะเด็กดีของแพร” แพรเอามือแก้มอลันเบาๆ แล้วเธอก็ปิดประตู อลันต้องยอมเดินหงอยๆกับห้อง

 

เช้ามาวันนี้แม้เมื่อคืนจะดื่มหนัก แต่เตก็รับผิดชอบงานได้เสมอ ช่วงสายๆเขามีนัดกับเสี่ยทรงกลดเรื่องซื้อที่ดิน และจะไปดูที่กันด้วย เขาแต่งตัวด้วยสูทสากลมาตรฐาน แต่กลับดูเนี้ยบและภูมิฐานเป็นอย่างมาก เขามาพร้อมกับอลันที่ใส่สูทอย่างเป็นทางการเช่นกัน เขารีบเร่งอลันเพราะคิดถึงอยากเห็นหน้าลูกพีชเต็มทีละ เมื่อวานแยกกันต่างคนต่างเข้าห้องแล้ว เขาก็ไม่ได้เจอเธออีกเลย วันนี้ขอแค่เห็นหน้าเขาจะได้มีกำลังใจทำงาน

อลันกลืนน้ำลายลงคอ ไม่อยากคิดว่าถ้าไอ้เตรู้ว่าคุณพีชกลับไปกรุงเทพตั้งแต่เมื่อวาน จะอาละวาดรึเปล่า เขาก็เดาใจมันไม่ออก ทั้งคู่เดินมาหยุดที่ห้องคุณแพร สักพักคุณแพรออกมาพร้อมกระเป๋าเดินทาง

“แพร คุณจะไปไหน” เป็นอลันที่ทักก่อน

แพรยิ้มให้แล้วบอกว่า “แพรก็จะกลับกรุงเทพสิคะ”

“ไม่นะ รอผมก่อน พรุ่งนี้ค่อยกลับพร้อมกันนะครับ ที่รัก” อลันบอกแพรวา

“แพรจองตั๋วไว้แล้วค่ะ”

“ไม่ได้ ผมไม่ยอม เลื่อนออกไปก่อนนะครับ ใครจะปล่อยคุณกลับคนเดียว”

“แล้วน้องพีชละครับ” เตถามบ้าง

แพรมองหน้าเตที่แม้จะคงความหล่อเหลาและดูดีเป็นอย่างมากแต่ในแววตากลับเศร้ากว่าปกติ

“ยัยพีชกลับไปแล้วค่ะ”

“อะไรนะครับ กลับกับใคร เมื่อไหร่ ใครอนุญาต” เตเสียงดัง

“คนเดียว เมื่อวาน คุณแม่ให้กลับได้ค่ะ”

แพรตอบครบทุกคำถามของเต

“ไหนมึงว่าเมื่อคืนพาพีชไปทานข้าวไง ไอ้อลัน เสียแรงกูช่วยมึง”

“ใจเย็นก่อนดิวะ กุก็ไปไม่ทันคุณพีชเหมือนกัน แต่กูกับแพรช่วยเป็นพยานให้มึงได้ว่า เมื่อคืนมึงไม่ได้ออกไปตามที่นัดกับเจนนี่นะเว้ย” อลันรีบบอกเพื่อน

“เชี่ย แมร่งทำไมเป็นแบบนี้วะ” เตทุบกำแพงอย่างโมโห จนมือแดงไปหมด

“ไอ้เต พอแล้วมือแตกแล้ว” อลันห้าม

“กุกลับกรุงเทพละ. มึงไปจัดการงานต่อทีนะ” เตหันไปบอกอลัน

“ไอ้เชี่ยกุไม่เคยเจอเสี่ยทรงกลดมาก่อน แล้วมึงจะทิ้งงานสำคัญแบบนี้ได้ไงวะ มึงก็รู้เสี่ยแม่งไม่คุยกับกุแน่นอน”

“เมียกุสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด ถ้ามึงคุยกับเสี่ยไม่ได้ ก็ไปเลื่อนเค้าไว้ก่อน ไว้กูมาคุยเองก็ได้วันอื่น”

“เสี่ยไม่ได้นัดได้ง่ายๆนะมึง แล้วเสี่ยไม่ชอบคนไม่รักษาคำพูด มึงก็รู้ ถ้าผิดนัดจะเป็นบังไง” อลันเตทอนสติเต

“งั้นมึงก็ไปทำให้เสร็จสิวะ กุต้องไปก่อน”

“ไอ้เต กูขอ มึงก็รู้เสี่ยเค้าไม่คุยกับคนอื่น วันเดียวทำงานก่อนแล้วค่อยรีบกลับคืนนี้นะ แด๊ดกูรองานนี้อยู่” อลันเอาแด๊ดมาอ้าง เตเลยเกรงใจ ส่วนนึงเตเป็นคนมีความรับผิดชอบต่องาน

เตถอนหายใจ “เออๆ”

จากนั้นที้งหมดก็ไปจัดการธุระเรื่องที่ดินและทำ สัญญา จนเรียบร้อย กว่าจะเสร็จก็ปาไปเกือบทุ่ม ทำให้กว่าจะถึงบ้านก็เกือบสี่ทุ่มแล้ว และแน่นอนเตตามมาบ้านพร้อมกับแพร เมื่อเข้าไปในบ้านก็เจอพีชที่นอนหนุนตักแม่อยู่ที่ห้องนั่งเล่น โดยดูซีรี่ย์กันอยู่

แพรกับเตและอลันเดินเข้ามาสวัสดีคุณพี เตเอาแต่มองลูกพีช แต่เป็นพีชเองที่ไม่ยอมมองหน้าพี่เตเลย ทำเอาเตหน้าเสียไปไม่น้อย อลันอยู่คุยไม่นานก็ขอตัวกลับ แพรจึงขึ้นห้องอาบน้ำ พีชรีบตามพี่แพรขึ้นไปทันทีเพราะไม่อยากอยู่ตรงนี้ เตทำท่าจะเดินตามพีชไปด้านบน แต่คุณพีเรียกเอาไว้ก่อน

“เต อยู่คุยกับแม่ก่อน” เตจึงกลับมานั่งอีกครั้ง

“ครับ”

“เรื่องมันเป็นยังไงกัน เล่าให้แม่ฟังได้มั้ย”

เตเล่าเรื่องทั้งหมด “เพราะจริงๆมันไม่มีอะไรเลย ผมผิดเองที่คิดประชดน้องครับ” เตยอมรับผิด

คุณพีฟังแล้วก็ถอนใจ แล้วพูดว่า “แม่เคยบอกเตแล้วใช่มั้ยว่าน้องยังเด็ก แกอาจงอแงไปบ้าง เอาแต่ใจบ้าง อาจงี่เง่าในบางทีขอให้เข้าใจน้อง แม่ไม่ได้ว่า เพราะว่าลูกสาวแม่ถูกหรือว่าเตผิด แต่แม่อยากให้เตเข้าใจน้อง ถ้าเตรับไม่ได้แล้วจะหยุดทุกอย่างไว้แค่นี้แม่ก็จะไม่ว่า และไม่โกรธเตเลย”

“ไม่ครับ ผมไม่มีวันที่จะหยุดทุกอย่างไว้แค่นี้ ผมรักพีชนะครับ รักมาก ผมรับได้ทุกอย่างและยอมได้ทุกอย่างแต่ที่ทำไปทั้งหมดเพราะแค่น้อยใจ ผมหวง ผมห่วง ผมไม่รู้บางทีผมอาจบังคับน้องเกินไป น้องอาจไม่ได้รักผมเหมือนที่ผมรักถึงไม่อยากแต่ง ผมทำน้องอึดอัด”

“จนน้องขอเว้นระยะห่าง ผมไม่ชอบให้ใครหน้าไหนมามองเมียผม ผมคงหวงมากเกินไป ผมยังยืนยันว่าผมไม่เปลี่ยนใจผมยังอยากแต่งกับพีช คุณแม่ให้โอกาสผมเถอะนะครับ” เตก้มกราบที่ตักคุณพี

“แล้วเราได้ไปตามนัดกับผู้หญิงของเรารึเปล่า” คุณพีเอ่ยถาม

“ผมไม่ได้ไป ไม่เคยคิดที่จะไป ตั้งแต่มีพีชผมไม่เคยมีใครอีกเลย ผมแค่ประชดพีชเฉยๆ”

“แล้วรู้ผลถึงการประชดกันไปมารึยัง” คุณพีเดินไปหยิบชุดเครื่องเพชรที่เตซื้อให้พีชในวันก่อน

“น้องฝากแม่ให้เอาคืนให้เรา”

“ไม่ ผมไม่รับคืนอะไรทั้งนั้น” เตส่ายหน้าปฏิเสธ

“ทุกอย่าง เราคงต้องคุยเองแม่คงไม่เข้าไปยุ่ง เพราะพีชก็เสียใจมากเหมือนกัน” คุณพีบอก

“ครับ ผมจะเคลียร์เอง ผมขอขึ้นไปนะครับ” เตยกมือมือไหว้คุณพีอีกครั้ง

คุณพีพยักหน้า

 

.....................................

เขาจะง้อกันอีกแล้วว 😂😂

ใครรอ ยกมือหน่อย 😍😍🔥

ความคิดเห็น