email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

เพื่อน(ไม่)จริง - ตอนที่ 7 ง้างปากคนดื้อ

ชื่อตอน : เพื่อน(ไม่)จริง - ตอนที่ 7 ง้างปากคนดื้อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ธ.ค. 2563 19:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อน(ไม่)จริง - ตอนที่ 7 ง้างปากคนดื้อ
แบบอักษร

ตอนที่ 7 ง้างปากคนดื้อ

08.45 น. @มหาวิทยาลัย

บริเวณใต้ตึกคณะที่แสนเงียบเหงาปรากฏร่างหญิงสาวนั่งสะลึมสะลือ​อยู่เพียงลำพังที่โต๊ะม้าหินอ่อน ด้วยเวลาที่ยังเช้าเหล่านักศึกษาจึงไปกองกันอยู่ที่โรงอาหารเสียเป็นส่วนใหญ่​

ใบบัวกวาดสายตาไปมองบรรยากาศรอบตัวพลางยกมือขึ้นป้องปากหาวหวอด ๆ สีหน้างัวเงียขั้นสุด

"เพราะนายคนเดียวเลย หาวววว~"

เสียงหวานพึมพำบ่น เพราะคำว่า 'เดี๋ยวมารับ' ของเขาคำเดียวเธอถึงต้องมานั่งเมาขี้ตาอยู่แบบนี้ เขาทำให้เธอนอนไม่หลับ เพราะมัวแต่พะวงว่าจะตื่นสายแล้วออกจากบ้านไม่ทันก่อนเวลาที่เขาจะมารับ

แล้วไหนจะยังมีไอ้พวกภาพถ่ายที่ส่งมาพร้อมถ้อยคำข่มขู่นั่นอีก ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าไอ้ภาพที่ว่านั้นมันมีจำนวนนับร้อย ๆ อย่างที่เขาเอ่ยอ้างจริงไหม แต่ใครมันจะบ้าถ่ายเก็บไว้ขนาดนั้นล่ะ

"ใช่! มันไม่มีจริงหรอก อย่าไปคิดมาก อย่าไปเล่นตามเกมของหมอนั่นนะใบบัว คนแบบนั้นมันเจ้าเล่ห์จะตายไป"

ใบบัวพึมพำแล้วพยักหน้าหงึกหงัก  พยายามปลอบใจไม่ให้ตัวเองคล้อยตามไปคำข่มขู่ของเขา  แต่สุดท้ายใจก็ยังพะวงพะวนอยู่กับรูปถ่ายจนต้องเอามันมาเปิดดูซ้ำอีกครั้ง

“คนอะไร๊โคตรไร้ฝีมือเลย!”

ริมฝีปากบางเบ้คว่ำ ใช้ปลายนิ้วเรียวไถซูมเพื่อดูใบหน้าของตัวเองชัด ๆ แล้วบ่นกระปอดกระแปดออกมาอีกมากมาย

ก็ดูเขาสิ! ถ่ายยังไงให้หน้าเธอออกมาบู่บี้แถมบานเป็นกระด้ง ในขณะที่เจ้าตัวกลับยิ้มแฉ่ง ขนาดมีแค่ครึ่งหน้ายังดูดีกว่าเธอเลย! น่าหมั่นไส้ที่สุด! แถมยัง...

มือเล็กยกขึ้นแตะริมฝีปากแล้วเม้มเข้าหากันเล็กน้อย เพียงแค่นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน สองพวงแก้มนวลก็เห่อร้อนจนแดงก่ำ เกิดความรู้สึกวูบวาบปั่นป่วนไปทั่วท้องน้อยอย่างน่าประหลาด

“ฮั่นแน่!!”

เฮือก!

เสียงใสตะโกนหยอกเย้าที่ข้างใบหู ทำเอาคนใจลอยถึงกับสะดุ้งเฮือกสุดตัว เพราะมัวแต่จมอยู่ในห้วงความคิดที่ค่อนข้างไปทางสิบแปดบวกจึงไม่รู้สึกถึงการมาถึงของเพื่อนสาวเลยแม้แต่น้อย

น้ำค้างหัวเราะคิกคักชอบใจที่สามารถกลั่นแกล้งเพื่อนสาวได้สำเร็จ พลันดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นจนแทบเท่าไข่ห่าน หลังเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ถูกเปิดทิ้งไว้เข้าโดยบังเอิญ

“เฮ้ย! นี่แกมีแฟนแล้วเหรอ??”

“ไม่! ไม่ใช่นะ!!”

ใบบัวเลิ่กลั่กร้องบอก ลนลานกดล็อคหน้าจอโทรศัพท์มือถือแล้วโยนมันลงไปเก็บในกระเป๋าได้ทันท่วงทีก่อนที่คนขี้สงสัยจะแย่งมันไปเปิดดู

เพื่อนสาวหย่อนสะโพกลงนั่งข้าง ๆ สองมือสอดเข้ามาคล้องแล้วกอดแขนของเธอเอาไว้แน่นก่อนหันมาหรี่ตามอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นจนปิดไม่มิด

“รูปเมื่อกี้นี้ใครอ่ะคะคุณใบบัววว~”

“อะไร? แล้วนี่ทำไมวันนี้มาเช้าจัง นี่ใช่คุณน้ำค้างคนเดิมหรือเปล่าคะ?”

“ไม่ต้องมาทำเนียนเปลี่ยนเรื่องคุยเลยนะ เมื่อกี้ใครอ่ะขนาดเห็นแวบ ๆ แค่ครึ่งหน้ายังรู้เลยว่าอ่ะหล่อ!”

“รูปดารา! ”

“อ้อเหรอ รูปดาราที่มีแกเป็นตัวประกอบอ่ะเหรอ ชิ! เดี๋ยวนี้หัดมีความรักความลับกับพี่เหรอจ๊ะคนสวย”

“ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ ทั้งความรักแล้วก็ความลับ!”

ใบบัวกลอกตาไปมา พยายามสลัดตัวออกจากพันธนาการ ทว่าอีกคนขืนตัวเอาไว้อย่างไม่ยอมแพ้ ยื่นใบหน้าเข้ามากดดันพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

“ไม่มีอะไรจริงอ่าา~”

“นี่ถ้าแกตั้งใจอ่านหนังสือ ให้ได้สักครึ่งของความตั้งใจเวลาเผือกเรื่องชาวบ้านเนี้ย ฉันว่าเกียรตินิยมคงอยู่ใกล้แค่เอื้อมเลยนะ”

“แรงนะยะ! เปิดปากด่าแต่ละทีนี่มาซะยาวเชียว โอเค ๆ ไม่เล่าก็ไม่เล่า”

ใบบัวลอบถอนหายใจโล่งอกเมื่อเพื่อนยอมคลายมือที่กอดรัดแล้วดึงตัวออกห่าง แต่ยังดีใจได้ไม่ถึงสามวิเสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังลอยมาแต่ไกล

“อรุณสวัสดิ์ครับสาว ๆ”

ต้นไม้เอ่ยทักทาย หย่อนสะโพกลงนั่งอีกฝั่งที่ยังว่างของโต๊ะม้าหินอ่อนแล้วตวัดสายตาคมกริบไปมองใบหน้าเหลอหลาหญิงสาวตรงหน้า

ไม่ยอมอ่านแชทไม่พอ โทรไปก็ไม่ยอมรับสายอีก พอเข้าไปด้อม ๆ มอง ๆ อยู่แถวหน้าประตูใหญ่ก็ดันถูกแม่บ้านโวยวายว่าจะเรียกตำรวจให้มารวบตัวด้วยข้อหาว่าเขาเป็นไอ้โรคจิต จนเกือบได้ไป ‘ห้องกรง’ แทนที่จะเป็น ‘ห้องเรียน’ แล้ว!

แสบนักนะยัยตัวยุ่ง! คำตอบก็ไม่ให้แล้วยังมาทำนั่งทำเป็นทองไม่รู้ร้อนที่มหาลัยแต่เช้าอีก คอยดูเถอะ! จบคลาสเมื่อไหร่จะพาไปง้างปาก!!

คาดโทษคนป่วนอยู่ในใจเสร็จต้นไม้ก็แสร้งทำเป็นฉีกยิ้มหวานแล้วหยิบแซนด์วิชออกมายื่นให้สองสาวเยี่ยงทุกครั้งที่แวะมาบริการ

“อาหารเช้าครับบบ”

“ขอบคุณค่า ขยันเอามาให้ทุกวันขนาดนี้ หวังอะไรจากใครอยู่หรือเปล่าน้าา~”

คำแซวของน้ำค้างทำเอาคนมีความลับอย่างใบบัวถึงกับสำลักน้ำลาย ไอคอกแคกจนหน้าดำหน้าแดงอย่างมีพิรุจ​

เธอรีบผลักห่อแซนด์วิชออกห่างจากตัวแล้วก้มหน้างุด ๆ เขี่ยหน้าจอไปมาหวังหลบสายตาที่มองมาจ้องจับผิด

“ก็นิดหนึ่งแหละ หึหึ”

ต้นไม้ยอมรับอย่างว่าง่าย  เหล่ตามองเสี้ยวหน้าแดงก่ำของหญิงสาวอีกคนแล้วเค้นหัวเราะในลำคอ ขบขันคนที่เขินจนแทบจะเอาหน้ามุดเข้าไปในจออยู่รอมร่อ

มือหนาจัดการแกะแซนด์วิชออกจากห่อใสแล้วจ่อมันเข้ากับริมฝีปากบาง สบสายตาดุดันของผู้เป็นเจ้าของแล้วพยักพเยิดหน้าให้เธอยอมอ้าปาก

"ออกเช้าขนาดนี้ ฉันแน่ใจว่าเธอยังไม่ทานข้าวเช้าแน่ใบบัว"

หญิงสาวยังคงปิดปากสนิท ใบหน้าหวานทั้งหงิกงอและแดงก่ำจนไม่แน่ใจว่าเธอเขินอายหรือโกรธเคืองกันแน่ ต้นไม้จึงใช้ขนมปังสะกิดริมฝีปากของเธออย่างหยอกเย้าหวังจะได้ยินเสียงก่นด่าเช่นทุกครั้ง

"ต้นไม้อุตส่าห์เอามาให้นะ แกจะไม่กินหน่อยเหรอ เดี๋ยวเพื่อนเสียน้ำใจน้าา~"

ใบบัวหันไปถลึงตาดุคนช่างยุก่อนช้อนสายตาขึ้นไปมองสีหน้ากรุ้มกริ่มของคนตรงหน้าอย่างขุ่นเคือง ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเธอจงใจหลบหน้า ยังจะตามมาก่อกวนอีก ไอ้คนนิสัยไม่ดี!

"สักคำสิ เดี๋ยวปวดท้องนะครับ"

ริมฝีปากบางเบ้คว่ำน้อย ๆ อย่างขัดใจ ก่อนจะค่อย ๆ อ้าเผยอแล้วงับเอามุมหนึ่งของแซนด์วิชอย่างจนใจ

เห็นแก่ความมีน้ำใจหรอกนะ ฮึ!

หาข้ออ้างแก้ต่างให้ตัวเองได้แล้ว ใบบัวก็อ้าปากงับคำที่สองได้อย่างสบายใจขึ้น ก่อนที่คำที่สาม สี่และห้าจะตามมา สุดท้ายมือเล็กจึงดึงเอาแซนด์วิชทั้งชิ้นมาถือเอง

"ยัยเด็กมูมมาม"

ต้นไม้อมยิ้ม ทอดมองคนฟอร์มจัดที่ทำหน้ามุ่ยเหมือนถูกบังคับแต่กลับเคี้ยวตุ่ย ๆ จนแก้มพอง แถมยังจดจ่ออยู่กับหน้าจอมือถือจนไม่รู้ตัวเลยว่าขอบปากเลอะเทอะ​ไปหมดแล้ว

เขายื่นมือออกไปข้างหน้า หมายจะช่วยปาดเอาคราบมายองเนสออกให้แต่ดูเหมือนเธอจะรู้สึกตัวเสียก่อน

"อ่า..."

ลมหายใจของต้นไม้หอบกระชั้นถี่ขึ้นขณะทอดมองปลายลิ้นสีชมพูตวัดเลียคราบขาวขุ่นที่เลอะอยู่ตรงมุมปาก แก้มสากร้อบวูบวาบ เผลอนึกจินตนาการ​ไปถึงภาพลามกอย่างห้ามไม่อยู่

"อืม งั้นฉัน...ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"

ใบบัวลอบเงยขึ้นมามองตามแผ่นหลังของชายหนุ่มแล้วที่ผลุนผลันเดินจากไปแล้วขมวดคิ้วงุนงง แววตาสะท้อนความกังวลออกมาจาง ๆ

เขาเป็นอะไร? ทำไมต้องทำหน้านิ่วคิ้วขมวด​ขนาดนั้น หรือว่าจะโกรธ​ที่เธอหนีออกมาก่อน?

คิดดังนั้นปลายนิ้วเรียวก็กดเปิดช่องแชทที่เธอดองทิ้งไว้ก่อนจะชะงักไป

แล้วยังไง? เขาจะโกรธ เขาจะงอน มันก็ไม่เกี่ยวกับเธอซะหน่อยนี่ จะไปสนเขาทำไม!

 

@3 ชั่วโมงถัดมา

ปฏิกิริยา​ที่แปลกไปสร้างความงุนงงสงสัยให้ใบบัวไม่น้อย จิตใจว้าวุ่นจนไม่มีสมาธิ​รับรู้สิ่งที่อาจารย์กำลังพร่ำสอนเลยแม้แต่น้อย

แม้จะพยายามสั่งให้ตัวเองมุ่งความสนใจ​ไปที่สไลด์บนหน้าจอโปรเจคเตอร์​ แต่สายตาเจ้ากรรมก็คอยเหลือบไปมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของคนที่นั่งถัดไปจากน้ำค้างอยู่เป็นระยะ ๆ ตลอดชั่วโมงเรียน

กระทั่งคลาสเรียนสิ้นสุดลง คนที่ดึงความสนใจไปจนหมดก็ลุกพรวดแล้วก้าวยาว ๆ ออกจากห้องเรียนไปอย่างรวดเร็ว

"แก ๆ วันนี้ต้นไม้เป็นอะไรหรือเปล่า ดูเงี๊ยบเงียบแปลก ๆ"

"ไม่รู้สิ เมนส์​ไม่มามั้ง"

ใบบัวยักไหล่ เก็บข้าวของลงกระเป๋าเหมือนไม่สนใจในสิ่งที่อีกคนแสดงออก ทว่าคำถามมากมายกลับอัดแน่นอยู่ในอก ร้อนรนจนอยากจะเดินไปถามเขาให้รู้แล้วรู้รอด​ว่าจะโกรธอะไรเธอนักหนา!

ยังมีเวลาว่างอีกกว่า 3 ชั่วโมงกว่าจะถึงชั่วโมงเรียนของอีกวิชา ทั้งสองจึงตกลงที่จะขับรถไปห้างสรรพสินค้า​ใกล้มอหลังน้ำค้างร้องงอแงอยากจะลองร้านอาหารญี่ปุ่นร้านดังที่เพิ่งมาเปิดสาขาใหม่

"แก ๆ เอารถไปคนละคันแล้วกันนะ ฉันอยากเอารถไปล้างด้วย"

"โอเค ไม่มีปัญหา งั้นเดี๋ยวเจอกันที่ร้านเลยแล้วกันนะ"

"โอเคค่าพี่ใบบัว" เสียงใสรับคำอย่างร่าเริงก่อนจะกระโดดขึ้นรถไป

ใบบัวส่ายหน้ายิ้ม ๆ รอจนรถยนต์ของเพื่อนสาวเคลื่อนตัวออกไปแล้วจึงค่อยเดินต่อไปยังรถยนต์​ที่จอดอยู่ถัดไป

ทันทีที่เห็นว่าเป้าหมายขึ้นรถไปแล้ว ต้นไม้ก็พุ่งตัวออกจากที่ซ่อนก่อนเปิดประตูแล้วพาตัวเองขึ้นไปนั่งบนรถโดยไม่รอคำเชื้อเชิญชวน​

ใบบัวหน้าเหวอเล็ก ๆ ตกใจที่อีกฝ่ายพุ่งพรวดมาจากไหนก็ไม่รู้ ขึ้นมานั่งบนรถไม่พอ ยังขยับเข้ามาจ้องหน้าเธอใกล้ ๆ อีกด้วย

มือเล็กดันแผงอกให้เขาถอยห่างก่อนจะปั้นหน้าขึงขัง​ใส่ กลบเกลื่อนใจดวงน้อยที่มันกำลังเต้นแรงอย่างผิดปกติ

"นี่! ใครเชิญคะ"

"ฉันมาเอาคำตอบ"

ต้นไม้ไม่ตอบแต่โพล่งจุดประสงค์​ออกมาตรง ๆ แทน มุมปากกระตุกยิ้มร้ายเมื่อเห็นใบหน้าเกรี้ยวกราดแปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำทันควัน

"คะ.. คำตอบอะไร ฉะ.. ฉันไม่มีอะไรจะให้นายทั้งนั้น ลงไป!"

"จะคบ หรือ จะคบ"

ใบบัวอ้าปากค้างกับช้อยส์​ที่เขาเสนอ บ้าหรือเปล่า จะแยกเป็นสองทางเลือกทำไมในเมื่อมันเป็นคำคำเดียวกัน

"คบบ้าคบบออะไร ลงไปนะ!"

ใบบัวพยายามคุมสีหน้าให้เป็นปกติพลางผลักไสไล่คนตัวโตไปด้วย แต่นอกจากเขาจะไม่ขยับเขยื้อนแล้วยังรวบสองมือเธอด้วยมือเดียวไว้แน่น

"ทำไมชอบทำร้ายฉันจังฮึ"

"ก็แล้วทำไมนายถึงได้พูดไม่รู้เรื่องนักล่ะ อ๊ะ!"

ใบบัวอุทานเสียงหลง ใบหน้าตื่นตระหนก​เมื่อเขาออกแรงกระตุกเพียงนิดตัวเธอก็ถลาเข้าไปหาจนใบหน้าอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ แถมยังจ้องริมฝีปากเธอตาเขม็ง

"ยะ... อย่าคิดจะทำอะไรบ้า ๆ นะ!"

"ตอบฉันมา จะคบหรือจะคบ"

"มะ... ไม่ ฉันไม่...!"

ดวงตาเบิกโพลง เมื่อพูดยังไม่ทันจบประโยคปากร้อนก็ฉกลงมาบดจูบแล้วดูดกลืนเอาคำที่เหลือออกไปจนหมดสิ้น

"อื้ออ อ่อยย"

เสียงหวานครางอู้อี้ประท้วง สมองสั่งให้ดันเขาออกห่างแต่มือเล็กกลับจิกลงบนบ่ากว้างแล้วยึดเขาไว้ในท่าเดิมอย่างไม่รู้ตัว

ใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งเมื่อรสจูบที่เคยดุดันจึงลดระดับลงมาเป็นสัมผัสนุ่มนวลแสนอ่อนหวาน

"อ๊า"

เสียงหวานหลุดครางเบาหวิว แรงดิ้นขลุกขลักค่อย ๆ แผ่วลงจนกลายเป็นนอนหอบหายใจหนักหน่วง หลงลืมสภาพแวดล้อมและคำปฏิเสธ​ที่เคยตะโกนใส่หน้าเขาไปชั่วขณะ​

ลงโทษหญิงสาวอยู่นานนับนาทีจนพึงพอใจแล้วต้นไม้ก็ถอนริมฝีปากออก เขาใช้หน้าผากตรึงเธอไว้แน่นก่อนจะกระซิบดุเบา ๆ

"ยัยคนปากแข็ง"

"ฉันไม่ได้ปากแข็ง"

"อืมมม ลืมไปว่าปากเธอนุ่ม"

"อะ... ไอ้.... ไอ้.... "

ใบบัวอ้าปากพะงาบ ๆ อยากจะก่นด่าให้หาทางกลับบ้านไม่เจอ แต่พอเจอสายตาร้อนแรงหยาดเยิ้มคู่นั้น คำต่าง ๆ ก็ติดชะงักอยู่ที่ปลายลิ้น

"เธอเองก็ชอบฉัน แล้วจะฝืนตัวเองไปทำไมล่ะใบบัว"

"ฉันเปล่า...."

"ซื่อสัตย์​กับความรู้สึก เหมือนที่ร่างกายเธอมันซื่อสัตย์​กับฉันหน่อยสิ"

"ฉันไม่...!"

"ถ้าพูดคำว่า 'ไม่'​ อีกคำ ฉันจะง้างปากเธอด้วยปากของฉันอีกรอบนะ!"

 

 

 

*********

แบบนี้ไม่เรียกว่าง้างปากนะต้นไม้ เขาเรียกว่าปิดปากด้วยปาก!

 

ขอสารภาพบาปเลยแล้วกันว่าไรท์มาทำธุระที่ ตจว ช่วง 19-25

ใช้ชีวิตยุ่งวุ่นวายทั้งวันเลยไม่ค่อยได้แว่บมาปั่นเท่าไหร่ แหะ ๆ ขอโทษค่าบบบบบล

ความคิดเห็น