facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 437

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ธ.ค. 2563 11:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16
แบบอักษร

 

 

วันนี้เตพาลูกพีชเข้ามาที่ร้านจิวเวลรี่ ร้านประจำของคุณแม่เขา พาน้องพีชมาเลือกแหวนหมั้น เมื่อเข้ามาในร้าน คุณพวงมณีเจ้าของร้านก็ออกต้อนรับเอง เพราะสนิทสนมกับครอบครัวของเตชินท์เป็นอย่างดี

“ผมอยากได้แหวนหมั้นครับ”

“ว้าว จะหมั่นแล้วหรือคะ ยินดีด้วยมากๆเลยค่ะ” เจ้าของร้านแสดงความยินดี

“มีวงไหนที่น้ำงามๆ เป็นพิเศษบ้างมั้ยครับ”

“คุณเต ฤกษ์เมื่อไหร่คะ รึจะเอาแบบสั่งทำพิเศษมั้ยคะ”

“เอาแบบไหนครับน้องพีช”

“แบบไหนก็ได้ค่ะ ขอดูก่อนดีกว่า” พีชบอก

“ถ้าสั่งเกรงว่าจะไม่ทันน่ะครับ น่าจะประมาณเดือนหน้า ไว้แหวนแต่งงานดีกว่าครับค่อยสั่งทำแบบพิเศษ”

“ได้ค่ะ งั้นดิชั้นเสนอ แหวนคู่ๆนี้ค่ะ ขนาด 5.99 กะรัต บนวงของคุณผู้หญิง และ 2.01 บนวงของคุณผู้ชายค่ะ รวมน้ำหนักกันเป็น8 กะรัตเลขมงคลค่ะ”

รูปทรงสวยทันสมัยค่ะ ลองชมดูก่อนนะคะ” เจ้าของร้านนำเสนอเพชรที่ดีที่สุดและแพงที่สุดในร้านตอนนี้ให้ลูกค้ากระเป๋าหนักได้เลือก

“น้องพีชชอบมั้ยครับ”

“ค่ะ สวยมาก”

“เป็นเพชรสีแชมเปญทรงหยดน้ำหายากนะคะ ลองสวมสิคะ น่าจะเหมาะกับคุณน้อง”

พีชลองสวมและยื่นให้พี่เตดู แต่พี่เตดันก้มลงมาจูบที่มือของเธอ ทำเอาเธออายหน้าแดง

“สวยครับ สวยมากแต่เขาแต่มองหน้าลูกพีช” จนลูกพีชต้องหยิกเขาเบาๆ

“ถ้าคุณเตชินท์กับคุณน้องชอบ พี่มีเป็นเซ็ทสร้อยคอคู่กันด้วยนะคะ” แล้วจึงให้พนักงานไปหยิบมาให้ดู เพราะเห็นอาการของเตชินท์คิดว่าขายได้แน่ๆ เพราะดูจะหลงน้องคนสวยน่าดู

และตามคาด เตรับชุดสร้อยคอเข้าชุดกับแหวนคู่ของเขาด้วย สนนราคาทั้งเซ็ทอยู่ที่ 25ล้านบาท

“สวมไปเลยดีกว่าครับ คนอื่นจะได้รู้ว่ามีเจ้าของแล้ว และเจ้าของหวงมาก”

“บ้า พี่เตอ่ะ”

แล้วทั้งคู่ก็ออกจากร้าน

“หิวมั้ยครับทานอะไรก่อนมั้ย”

“ยังไม่หิวค่ะ อิ่มอกอิ่มใจได้เพชรเม็ดใหญ่” พีชแกล้งชูแหวนยั่วพี่เต

“ฮึ ใหญ่กว่านี้พี่ก็หาให้ได้ แค่พีชบอกพี่ว่าอยากได้”

“ป๋ามาก สปอร์ตเว่อร์ งั้นป๋าพาไปช้อปปิ้งหน่อยนะคะ”

“เชิญเลยครับ” แล้วพีชก็เดินไปเลือกซื้อของมากมาย พี่ตามใจทุกอย่าง จ่ายให้ไม่มีบ่น แถมยังบอกให้ซื้อเพิ่มอีกไปไว้ที่คอนโดเขาบ้าง จนพีชต้องบอกว่า พอก่อนค่ะพี่เต เยอะไปแล้ว

“อะไรกันเสียชื่อนักช้อปตัวยงหมด”

“พีชเหนื่อยแล้ว ไปหาอะไรทานกันดีกว่าค่ะ”

“พี่เอาของไปเก็บที่รถก่อนนะครับ แต่ว่าน้องพีชเดินไปกับพี่นะครับ พี่ไม่อยากปล่อยพีชไว้คนเดียว”

พีชยิ้มให้ “ได้สิคะ”

หลังจากเอาของไปเก็บที่รถ ทั้งคู่ก็มาหาอะไรทาน ทานเสร็จน้องพีชชวนไปเก็บของที่บ้านและจะได้เปลี่ยนชุดเพื่อไปที่ร้านของพี่แพร

เมื่อเข้าที่บ้านก็เจอกับคุณป้าอรกำลังนั่งคุยกับคุณแม่ของพีชอยู่ เธอยกมือทำความเคารพป้าอร ท่านเดินมากอด

“หอบอะไรมากันเต็มเลยยัยพีช”

พีชยิ้มอ่อนๆ “พีชช้อปปิ้งนิดหน่อยค่ะคุณแม่”

“นี่นิดหน่อยรึ เรานี่จริงๆเลย ตาเตซื้อให้น้องใช่มั้ย ยัยพีชอ่ะงกเข้าขั้น ไม่มีทางซื้อเองแน่นอน”

“คุณแม่อ่ะ” พีชว่างอนๆ

“นิดหน่อยครับคุณแม่ อย่าดุน้องเลย อะไรที่น้องทำแล้วมีความสุขผมก็อยากทำให้ทุกอย่างเลยครับ”

พีชยิ้มกว้างให้พี่เต

“ผมขออนุญาตพาน้องขึ้นไปเก็บของก่อนนะครับ”

“ตายแน่ ยัยพีชเสียคนแน่ ถ้าตาเตเล่นตามใจขนาดนั้น” คุณพีบ่น

“เธอก็จะซีเรียสทำไม ผู้หญิงก็ชอบช้อปปิ้งก็ถูกแล้ว เอาน่า”

“เธอไม่รู้อะไร ยัยพีชอ่ะเจ้าเล่ห์จะตายไป ขัดใจก็ไม่ได้ถือว่าเป็นน้องคนเล็กของบ้าน ยัยแพรก็ตามใจน้องทุกอย่าง ยัยพีชถึงได้เป็นอย่างงี้ใครขัดใจไม่ได้”

“หนูพีชน่ารักจะตาย ดูสิตาเตหลงยังกะอะไรดี”

“ยังไม่เจอฤทธิ์เดชยัยพีชละสิ เจอแล้วจะมาคืนให้ชั้น ชั้นไม่รับคืนแล้วนะ ฮ่าๆ”คุณพีหัวเราะชอบใจ

กว่าทั้งคู่จะลงมาจากห้องก็เกือบจะทุ่มแล้ว พีชมาในชุดเดรสปาดไหล่สีขาว มีแขนแค่ศอกเพียงข้างเดียว ดูเปรี้ยวและเซ็กซี่มาก กว่าเตจะยอมพีชก็ต้องใช้เวลาออดอ้อนอยู่นานกว่าเตจะยอมให้ใส่ชุดนี้ พีชรวบผมไว้หลวมๆ ใส่ต่างหูทรงกลมอันใหญ่

“ไม่ได้โป๊ตรงไหนเลยค่ะ”

“แค่ไปทานข้าว จำเป็นต้องสวยขนาดนี้เลยรึคะ” เตถาม

“ก็จะเจอเพื่อนพี่เต พีชไม่อยากให้พี่เตอายใครนี่คะ”

“พี่ไม่อายใครหรอก พีชสวยขนาดนี้ แต่พี่ไม่อยากไปแล้ว อยากอยู่บ้านแล้วมองพีชแค่คนเดียว”

“ไปค่ะๆ ไม่งอแง คุณแม่รอนานแล้ว” พีชว่าพลางจูงมือพี่เตออกไป

“วันนี้สวยเชียว ลูกสาวแม่” คุณพีทัก

“จริงๆสวยทุกวันนะคะ แต่วันนี้พิเศษนิดนึงพี่เตจะพาพีชไปอวดเพื่อนๆใช่มั้ยคะ”

“แล้วทำไมพี่เค้าหน้าบึ้งแบบนั้นล่ะ กลัวจะอายเพื่อนเหรอเต”

“คุณแม่อ่ะ”

“ป่าวหรอกครับ ผมว่าพีชสวยเกินไป ผมไม่อยากไปแล้ว ผมไม่อยากให้ใครเห็น ผมอยากเก็บไว้ดูคนเดียว” ทำเอาคุณพีถึงกับกลั้นขำ แทบไม่ไหว อะไรมันจะขนาดนั้น

เมื่อไปถึงร้านก่อนจะลงจากรถ

“พี่ว่าพีชปล่อยผมดีกว่านะครับ”

“ทำไมล่ะคะ แบบนี้ไม่สวยเหรอคะ”

“สวยครับ แต่ปล่อยผมให้ผมมันช่วยบังช่วงไหล่นะครับ พี่หวง ไม่อยากให้ใครมองไหล่ขาวๆของเรา”

พีชหันไปมองหน้าคุณแม่ เห็นท่านกำลังกลั้นขำอยู่พอดี แต่ก็ยอมปล่อยผมตามใจพี่เต

แต่เหมือนเตจะคิดผิด เพราะพอพีชปล่อยผมกับดูเซ็กซี่มากกว่าเดิมอีก จนเตต้องทำตัวติดกับพีชตลอดเวลา

อลันเรียกเตกับพีชเมื่อทั้งคู่มาถึงร้าน ที่มากันครบหมดแล้ว

พีชยกมือขึ้นสวัสดีอลันและเพื่อนของพี่เต

“กว่าจะมาได้นะมึง” กริชทักเต

“เออ มึงมานานแล้วเหรอ”

“เออเบียร์หมดไป4ขวดแล้วมึง” กริชตอบพลางมองไปที่สาวน้อยข้างตัวเต “จะไม่แนะนำหน่อยเหรอวะ สวยขนาดนี้”

เตเอาเท้าถีบเพื่อนเบาๆ “น้อยๆหน่อย นี่คุณพีชว่าที่เจ้าสาวกู ไม่ต้องมองเยอะ กูหวง”

อลันและกริชส่ายหัวให้กับความขี้หวงของเต

จากนั้นพวกเขาก็คุยและดื่มเบียร์กันอย่าสนุกสนาน ตามประสาเพื่อนฝูงที่ไม่ค่อยเจอกัน เพราะกริชเป็นเจ้าของโรงแรมหลายแห่งทางภาคใต้ และมีฟาร์มไข่มุกที่ใหญ่ที่สุดในเอเซียอีกตะหาก

“ไม่น่าเชื่อว่าไอ้เตจะสละโสดก่อนใคร” อลันพูด

“เออ กูก็ว่า แต่อย่างว่าเจ้าสาวสวยขนาดนี้เป็นกูก็คงอยากรีบแต่งเหมือนกัน” กริชสมทบตาม

“แล้วเมื่อไหร่พวกมึงจะจริงจังกับใครสักทีวะ”

“กูรอน้องวาวาอยู่ไง”

“ไอ้กริช หลานกุยังเด็กยังไม่จบมหาลัยเลย มึงไม่ต้องมารอ”

“ก็กุจะรอให้จบก่อนนี่ไงวะ ค่อยจับกิน”

“ไอ้เชี้ยกริช “

“กูรักจริงหวังแต่งนะเว้ย อดทนรออยู่นี่”

“ยังอีกหลายปีกว่าวาวาจะจบ งั้นมึงรอไปก่อนเลย”

“แล้วมึงล่ะ ไอ้อลัน” กริชถามต่อ

“อะไร กูก็กำลังจะตามไอ้เตไปเร็วๆนี้ล่ะเว้ย”

“ใครวะ บอกกุด้วย”

“ไม่บอก มึงค่อยรู้ตอนกุแต่งทีเดียวละกัน”

พีชหันไปหาพี่เต หลังจากฟังเพื่อนๆเขาคุยกัน อยากรู้ว่าใครคนนั้นของพี่อลันคือใคร เพราะเธอทำงานร่วมกันกับอลันไม่เห็นจะมีใครเลย

“ใครรึคะ”

“คนใกล้ๆตัวพีชนี่แหละ” เตว่าพลางหอมแก้มพีช

“อื้อ อย่าค่ะ คนเยะแยะเลย”

“งั้นเรากลับบ้านกันดีกว่าครับ ที่รัก” เตชวนกลับสะงั้น

“อะไรวะ มาทีหลัง เสือกจะกลับก่อนอีก” กริชด่า

“เออ เหมือนจะเมาว่ะ”

“มึงเนี่ยนะเมา” อลันทักขึ้น เห็นเตทำตาขยุบขยิบ

“เออๆ เมาๆก็กลับไปเลยไป”

“งั้นพี่เตรออยู่นี่ก่อนนะคะ พีชไปบอกคุณแม่กับพี่แพรก่อน”

“ครับ” พอพีชไป อลันก็ว่า “ไหนบอกจะช่วยกุไงวะ หน้าคุณแพรกุยังไม่เห็นเลยวันนี้”

“เออน่า เด่วกูจัดการให้ มึงเตรียมตัวไว้เหอะ”

อลันทำหน้างงๆ

“ไปคร๊าบบบ เตทำเสียงยานๆ “คุณแม่ล่ะ” เตถามพีช

“คุณแม่รอกลับพร้อมพี่แพรค่ะ”

“กุไปล่ะ” หันมาบอกลาเพื่อน แกล้งทำเหมือนเมามาก เดินเซ จนพีชประคองแทบไม่ไหว

“อื้อ พี่เต เดินดีดีสิคะ”

“พี่ไม่ไหว ทำไมมึนมากไม่รู้”

“พี่เตเอากุญแจรถไว้ที่ไหนคะ”

เตแกล้งเมา “ไม่รุ้สิ จำไม่ได้ พี่ง่วงแล้ว” แกล้งเมานัวเนียๆลูกพีช

“พี่เต นึกสิคะ งั้นจะกลับบ้านได้ยังไง”

“อยู่นี่มั้งคะ ล้วงไปในกระเป๋ากางเกงตัวเอง แต่หาไม่เจอ”

“พี่เตยืนตรงๆสิคะ เตที่ทำท่าเอียงมาซบตลอดๆ อย่างงี้พีชก็ขับรถกลับไม่ได้แน่ๆค่ะ”

“ชวนคุณแม่กลับด้วยกัน พี่ไม่ไหว เอารถคุณแพรกลับก่อน” เตบอก

“แล้วพี่แพรจะกลับยังไงไงล่ะคะ”

“ให้ไอ้อลันมาส่งก็ได้ พี่โทรให้ มานี่มา อ้วก จะอ้วก”

“อื้อ พี่เตนี่” พีชโทรไปบอกคุณแม่ ให้คุณแม่รีบมา แล้วกลับพร้อมกัน เพราะพี่เตเมา คุณพีก็รีบมา พีชโทรหาพี่อลัน

“พี่อลันคะ พีชมีเรื่องรบกวนหน่อยค่ะ”

“ได้ครับ มีอะไร”

“คือพีชอยากรบกวนให้ พี่อลันมาส่งพี่แพรหลังจากปิดร้านได้มั้ยคะ รีบไปไหนรึเปล่าคะ”

“ไม่รีบไปไหนเลย ได้เลยครับ”

หลังจากนั้นคุณแม่ก็ต้องขับรถของแพรวากลับมาเนื่องจากเตเมา และหากุญแจรถรถตัวเองไม่เจอ

“แม่ลงไปนั่งรอพี่แพรข้างล่างนะ เราก็ดูแลสามีเราละกัน” คุณพีบอก

“ค่ะ คุณแม่” พีชถอดเสื้อและเช็ดตัวให้พี่เต แต่พี่เตก็คอยแต่จะจับโน่นจูบนี่ตลอดเลย กว่าจะเสร็จเล่นเอาพีชหอบเลย เข้าไปอาบน้ำอาบท่า เดินออกเห็นคนเมานั่งยิ้มกริ่มอยู่บนเตียง

 

................................

มันยังไงคะเนี่ย แกล้งเมา เพื่อช่วยเพื่อน อิพี่มันร้าย 😂😂😂😂

ความคิดเห็น