facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 502

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ม.ค. 2564 01:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่11
แบบอักษร

 

ตอนเย็นเตมารอรับลูกพีชที่เพิ่งเลิกงาน “ย้ายไปทำงานที่บริษัทพี่มั้ยครับ บริษัทไอ้อลันใช้งานหนักจัง”

“ให้พีชไปตำแหน่งไรคะ พีชเรียกเงินเดือนแพงนะจะบอกให้” พีชพูดขำๆ

“ตำแหน่งหวานใจท่านประธาน พี่ให้หมดทุกบัญชีเลยครับ พอมั้ย”

“เปย์หนักมาก” พีชแซว

“นั่นสิคะ เปย์คนนี้คนเดียว เปย์ขนาดนี้ รักพี่บ้างมั้ยครับ”

“แหวะ เลี่ยนค่ะ “

“นี่แน่ะ” เตยีหัวลูกพีชเล่น

“ว้าย พี่เต ผมยุ่งหมดเลย เล่นอะไรคะเนี่ย” พีชบ่น

“ยุ่งก็ยังสวยครับ” เตยิ้มหวานส่งให้

“อุ้ย โรบอทยิ้มได้ด้วยอ่า” พีชแกล้งทำตาโต

หมับ !! เตคว้าหน้าพีชมากดจูบอย่างลึกล้ำ ดื่มด่ำ เนิ่นนานกว่าจะถอนจูบออก พีชอายหน้าแดง

“โทษฐานกล้าว่าพี่่” เตบอกอย่างหมั่นเขี้ยวสาวคนรัก

“วันนี้ไปทานข้าวบ้านพี่นะครับ คุณแม่ชวน”

“ที่บ้านพี่เตก็ทราบแล้วรึคะ”

“ครับ คุณแม่พี่ดีใจมากเลย”

“จริงเหรอคะ ดูคุณป้าชอบพี่แพรมากกว่าพีชอีกค่ะ”

“จริงครับ เตรียมหาฤกษ์งานแต่งแล้วเนี่ย”

“ใครบอกจะแต่งด้วยคะ ขี้ตู่ เพิ่งจะคบกันเอง”

“หึหึ มีแต่คนอยากแต่งกับพี่ เฮ้อ !!!แต่คนที่พี่อยากแต่งด้วยกับไม่อยากแต่งกับพี่สะงั้น” เตบ่นเซ็งๆ

“ไม่ใช่ไม่อยากแต่งนะคะ แต่เราต้องเรียนรู้กันและกันอีกหน่อยก่อนสิคะ อย่าเร่งรัดแบบนี้สิคะ”

พี่เตเงียบ เหมือนตั้งใจขับรถ แต่พีชรู้ว่านี่คือการแสดงความไม่พอใจของพี่เต โดนขัดใจทีไรแปลงร่างเป็นโรบอททุกที จนในที่สุด พีชทนไม่ไหว เอื้อมมือไปจับกุมมือใหญ่ของพี่เตมาวางบนหน้าตักตัวเอง

“อย่างอนสิคะ ยังไม่แก่สักหน่อยทำไมใจน้อยจังเลยคะ” พีชแกล้งเย้าเขาหวังให้อารมณ์ดี แต่พี่เตก็ยังเงียบ แม้จะไม่ได้ดึงมือออกจากการเกาะกุมของพีช แต่เขาไม่พูดอะไร จนมาถึงบ้านเขาก็ยัง ถามคำตอบคำ

“อ้าวหนูพีชมาแล้วเหรอลูกมา” คุณป้าอรออกมารับพร้อมดึงพีชไปกอด

“สวัสดีค่ะคุณป้า” พีชทักทาย

“คุณป้าอะไรล่ะ เรียกคุณแม่ได้แล้ว” พีชยิ้มรับบางๆ คุณอรจูงมือว่าที่สะใภ้คนโตเข้าไปในบ้าน พลางกระซิบถาม

“ลูกชายแม่เขาเป็นอะไรเหรอจ๊ะ งอนกันเหรอลูก” คุณอรกระซิบกระซาบเพราะเห็นหน้าบอกบุญไม่รับของเต

ลูกพีชยิ้มแหยๆ “คงงั้นค่ะ”

“งั้นไปง้อกันให้เข้าใจก่อนนะ พี่เตได้อารมณดีๆ” บอกลูกพีชแล้วหันไปหาเต

“พาน้องไปบนห้องไป เดี๋ยวถึงเวลาตั้งโต๊ะแม่จะให้เด็กไปตาม” พีชไม่รู้จะปฏิเสธยังไง คุณป้าเปิดทางให้ลูกชายขนาดนี้ พีชจึงเดินตามพี่เตไปเงียบๆ

 

ห้องพี่เตที่นี่ตกแต่งเรียบๆด้วยโทนน้ำเงินตัดขาว ดูสะอาดเรียบร้อยทุกอย่างจัดไว้อย่างเป็นหมวดเป็นหมู่ เขาเดินไปเก็บสูท และเดินเข้าห้องน้ำไปเลย ทำเอาพีชรู้สึกน้อยใจ ยังไม่ได้ทำอะไรเลย ยังโกรธขนาดนี้เลย แล้วจะทำยังไงคนแก่ถึงจะหายงอนนี่ พีชคิดในใจ สักพักนึงเขาก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ในชุดลำลองเสื้อยืดแบรนด์ดังสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีครีมเข้มๆดูสบายๆ

“พี่เต โกรธพีชเหรอคะ” พีชเดินไปหาพี่เตที่หน้าโต๊ะกระจก

“พี่คงไม่มีสิทธินั้นมั้ง”

“พี่เต อย่าพูดแบบนี้สิคะ พีชขอโทษก็ได้ หายงอนนะคะ”

“พี่ไม่ได้งอน”

จุ๊ฟ พีชเขย่งขึ้นไปหอมแก้มคนขี้งอน “หายโกรธนะคะ คนดี” พีชจับแก้มเขาส่ายไปมา

พี่เตเอามือชี้ไปแก้มอีกข้างนึงให้พีชทำแบบเมื่อกี้อีกครั้ง พีชจึงขยับไปหอมอีกข้างนึง

“ดีกันนะคะ” พีชยื่นนิ้วก้อยชูขึ้นตรงหน้าพี่เต แต่เขากลับไม่ยอมเอานิ้วก้อยมาเกี่ยว แต่กลับช้อนตัวอุ้มลูกพีชในท่าเจ้าสาว มาวางที่เตียง ก่อนที่ตัวเขาจะคร่อมทับไว้ทั้งตัว แนบสนิทจนพีชได้กลิ่นครีมอาบน้ำที่หอม สดชื่นมาจากคนตัวโต ก่อนที่เขาจะก้มลงไปค่อยๆเลาะเล็มริมฝีปากไปที่แก้มผ่านไปยังใบหูของน้องพีช. เขาส่งปลายลิ้นเข้าไปไล้เลียและแกล้งส่งลมหายใจเข้าไปในหู จนทำให้พีชเสียวสะท้านไปทั้งตัว ขนอ่อนในตัวพร้อมใจกันลุกแทบทุกรูขุมขน พี่เตพรมจูบไปทั่วทั้งใบหน้าและลำคอ พร้อมกับซุกไซร้อย่างหลงใหล จากนั้นวกมาที่ปาก ประกบจูบเข้าที่ริมฝีปากของพีชอย่างเร่าร้อนและเรียกร้อง ก่อนจะไล่ไซร้ลงมาที่ซอกคอจนถึงหน้าอก. เขาค่อยๆปลดเสื้อของพีชออกพร้อมด้วยชุดชั้นในดึงไว้เหนือทรวงอก เขาก้มลงไปดูดและเลียอย่างหื่นกระหาย ใช้ปลายลิ้นสะกิดยอดอกของลูกพีช พีชเสียวจนต้องแอ่นอกขึ้น แต่มันกลับเข้าทางของพี่เตที่จับดูดได้อย่างถนัดยิ่งขึ้น มืออีกข้างก็บีบเคล้นอย่างมันส์มือ ปากก็ย้ายไปดูดข้างโน้น เดี๋ยวก็ย้ายกลับมาข้างนี้

“อ๊าส์ พีเต อื้ออ” พีชครางเสียงหวาน

“ทำไม หอมหวานแบบนี้คะ ลูกพีชของพี่” เตพึมพัมไม่ยอมห่างจากหน้าอกคู่สวย

“ใหญ่เต็มมือดีจัง ทูนหัว” จ๊วบๆ

อ๊ะ อ๊ะ พี่เต พีชหมดเรี่ยวแรงจะห้ามปรามเขา เหมือนเรี่ยวแรงถูกดูดออกไปจนหมด ได้แต่อ่อนระทวยปล่อยให้เขาได้ทำตามใจตัวเอง นานแค่ไหนไม่รู้ที่ปล่อยให้เขาตักตวงอยู่กับร่างกายของตัวเอง พีชรู้สึกตัวเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู

“เต หนูพีช ลูก ลงไปทานข้าวกัน” คุณอรมาเรียกพร้อมกับเปิดประตูเข้ามา โดยที่เตยังไม่สามารถผละออกจากหน้าอกของน้องได้ทัน

“ตาเต !!!!!!” คุณอรร้องเรียกเสียงดัง เตเหมือนเพิ่งได้สติเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าอกของพีช พร้อมกับดึงเสื้อของพีชมาปิดทรวงอกไว้ ราวกับหวงไม่อยากให้ใครได้เห็น ด้านพีชก็รีบหันหลังพร้อมกับดึงเอาผ้าห่มมาปิดไว้ เธออายไม่กล้าจะสู้หน้าคุณป้าอร

“เรารีบไปจัดการตัวเองแต่งตัวให้เรียบร้อยในห้องน้ำเลยนะ” คุณอรสั่งลูกชาย

“ไม่เป็นไรนะจ๊ะหนูลูกพีช แม่จัดการพี่เตให้นะ” คุณอรลูบหัวหนูพีชด้วยความรัก และแอบอมยิ้ม อย่างงี้คงอีกไม่นานท่านคงได้อุ้มหลานเสียที ตาเตเห็นเงียบๆแบบนี้ก็แอบร้ายใช่ย่อย คุณอรช่วยลูกพีชแต่งตัวเห็นร่องรอยบนตัวหนูลูกพีชแล้วถอนหายใจ ถ้ายายพีเห็นต้องมาแหกอกชั้นตายแน่ๆ คุณอรคิด

พอดีเตเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี จึงเดินมาหาน้องพีชที่นั่งอยู่ที่เตียงกับคุณแม่เขา เดินมาถึงก็จุ๊บลงไปที่หน้าผากของคนตัวเล็ก พร้อมกับโอบประคองนั่งลงข้างๆโดยไม่ได้เกรงคุณแม่ของตัวเองสักนิด

“ตาเต” คุณอรยื่นมือไปหยิกที่เอวของพ่อลูกชายตัวดี

“ผมเจ็บนะครับ คุณแม่” เตโอดครวญ

“ทำให้เจ็บน่ะสิ ทำไมเรารังแกน้องพีช ไม่เป็นสุภาพบุรุษเลยห๊า” คุณอรบ่น

“รังแกอะไร ผมรักน้อง อยากให้น้องเป็นของคนผมเดียว”

“ตาเต” คุณอรขึ้นเสียง “เราควรต้องให้เกียรติน้องและคุณครอบครัวน้องสิ”

“ผมให้เกียรติคนที่ผมรักเสมอ แต่เรื่องนี้มันคนละเรื่องกันนะครับ ผมยืนยันว่า ผมรักน้อง ต้องการน้อง ผมไม่ล่วงเกินน้องเกินไป ผมรู้ว่าทำได้แค่ไหน แม้จะอยากทำมากกว่านั้นนะครับ” พลางมองไปที่หน้าของลูกพีชคล้ายบอกเธอมากกว่าคุยกับคุณแม่ของเขา พีชก้มหน้าหลบสายตาแพรวพราวที่พี่เตส่งมา

คุณอรได้ฟังก็อมยิ้ม ไม่ธรรมดาตาเตลูกแม่ คารมเป็นต่อจริงๆส่วนลูกพีชเองก็หัวใจพองโตกับคำบอกรักของเขา

“ไม่รู้ล่ะ แม่ว่าแม่หาฤกษ์แต่งกันเลยเถอะ หนูพีชว่ายังไงจ๊ะ”

“ดีครับแม่” เตตอบแทน “แม่ถามหนูลูกพีชจ๊ะ”

“คือ พีชว่ามันจะเร็วไปหน่อยน่ะค่ะ พีชกับพี่เตเพิ่งเริ่มต้นเรียนรู้กันเอง” เตปล่อยมือที่ประคองน้องทันทีที่ได้ยินคำปฏิเสธอีกครั้ง

“พี่เตคะ ขอเวลาให้พีชอีกนิดนะคะ ให้พีชได้มั่นใจอีกหน่อยนะคะ”

“พี่ทำให้เรามั่นใจในตัวพี่ไม่ได้เลยใช่มั้ย” เตถามอย่างน้อยใจ

“พี่เตอ่า” ลูกพีชหันไปหาคุณอร

“เอาล่ะๆ แม่ว่า ให้เวลาหนูลูกพีชอีกหน่อยละกัน นะเตนะ น้องเองก็ยังเด็กอยู่ หมั้นกันไว้ก่อนแบบนี้ดีกว่านะแม่ว่า รึหนูพีชว่ายังไงลูก”

“พีชต้องขอคุยกับคุณแม่ก่อนนะคะ” พีชตอบ แต่เตที่ไม่อยากฟังคำปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำอีกจึงเลือกที่จะเดินหนีลงไปที่ด้านล่างแทน

“พี่เต” พีชเรียกเขาไว้แต่เขากลับเดินออกจากห้องไปเลย

คุณอรตบไหล่ปลอบใจ “ไม่เป็นไรลูก ให้เวลาพี่เขาหน่อย พี่เขาเป็นคนใจร้อนคิดเร็วทำเร็ว คงจะรักหนูมากจริงๆ เลยออกจะรวบรัดไปหน่อย”

“ก่อนหน้านี้ก็โกรธเรื่องนี้ล่ะค่ะ” พีชฟ้อง

“หมายความว่าเตขอหนูพีชแต่งงานแล้วเหรอ” ได้ดั่งใจแม่จริงๆลูกคนนี้

“ก็ประมาณนั้นล่ะค่ะ แล้วหนูก็บอกว่ายังไม่พร้อม จากนั้นพี่เตก็กลายร่างเป็นโรบอทจนมาถึงที่บ้านเลยค่ะ”

“อะไรนะ โรบอทเหรอ ฮ่าๆ หนูพีชเข้าใจตั้งชื่อให้พี่เค้า”. คุณอรถูกใจกับสิ่งนี้

“ตาเตเป็นคนที่มีความเชื่อมั่นในตัวเองสูง อะไรที่คิดดีแล้วตัดสินใจดีแล้วจะลงมือทำทันที พี่เค้าอาจไม่ชินที่มีคนขัดใจน่ะ ปกติพี่เค้าเป็นใหญ่สั่งอะไรทุกคนก็เชื่อฟังทำตาม พอหนูมาขัดใจพี่เค้าเลยงอแงไปบ้าง หนูต้องขยันง้อเค้าหน่อยจ้า”

“ก็เพราะพีชยอมง้อไงคะ ถึงได้เป็นแบบที่คุณป้ามาเจอน่ะ” พูดไปหน้าแดงไป

“โอ้ยน่ารักจริงๆลูก แก้มแดงๆนี่มิน่าพี่เตถึงอดใจไม่ไหว” พลางเอามือจับแก้มลูกพีช คิดในใจร้ายไม่ใช่เล่นนะตาเตเนี่ย

“เอาล่ะ เข้าใจแล้ว ลงไปทานข้าวกันดีกว่า” จูงมือว่าที่สะใภ้ลงมา

ทั้งโต๊ะมีแค่ 4คน เพราะไตรยังไม่กลับจากไปดูงานที่ไต้หวัน แต่ปกติไตรก็ไม่ค่อยได้กลับบ้านเท่าไหร่หรอกค้างที่คอนโดของสาวๆมากกว่า ในการทานอาหาร เตยังคงนิ่งเงียบตามสไตล์ พีชคอยแอบมองเป็นระยะๆแต่เขาทำหน้านิ่งตั้งใจทานมาก ภายในโต๊ะจึงเป็นเสียงของคุณตะวัน คุณอร ที่ชวนหนูพีชคุยเสียมากกว่า

เตที่เอาแต่นิ่ง จนพีชน้อยใจจวนจะร้องไห้อยู่แล้ว จนคุณตะวันต้องสะกิดบอกลูกชาย ให้หันไปดูหน้าน้องลูกพีชด้วย

“พีชขอตัวไปห้องน้ำแป้บนะคะ” พีชฝืนยิ้ม แล้วลุกออกไป

“เล่นใหญ่ไปนะเจ้าเต ทำเอาน้องจะร้องไห้อยู่แล้วเห็นมั้ย” คุณตะวันว่าเข้าให้

“พาสาวมาบ้านทำเป็นไม่ยอมคุย เค้าไม่มาอีกจะสมน้ำหน้าให้” คุณอรว่าให้อีกคน

“แกต้องหัดใจเย็นกว่านี้ ให้เวลาน้องบ้างน้องยังเด็ก”

“ครับผมรู้ ผมแค่กลัวคนอื่นมาแย่งไป น้องมีคนเข้าหาเยอะแยะเลย”

“เลยอยากรวบรัดเค้าว่างั้น” คุณตะวันพูดขึ้น

“แกเคยมั่นใจตัวเองกว่านี้นิ เตก็ไม่ได้มีอะไรด้อยกว่าใครนี่หน่า”

“ครับแต่แค่กลัว กลัวว่าจะเสียน้องไป”

“ถ้ายังขืนทำตัวเป็นโรบอทแบบที่หนูพีชว่าแบบนี้ แม่ว่าได้โดนคนอื่นมาแย่งไปแน่ๆ ผู้หญิงเขาไม่ชอบหรอก”

“อะไร หนูพีชเรียกใครว่า โรบอท นะคุณ” คุณตะวันถามคุณอร

“ก็เรียกลูกชายคุณนั่นล่ะค่ะ”

“ฮ่า ฮ่า หนูพีชนี่น่ารักจริงๆ”

เตยิ่งหน้าบูดเข้าไปใหญ่ พีชเดินกลับเข้ามาพอดี นั่งทานทานข้าวจนสร็จ แล้วต่อด้วยขนมบัวลอยที่คุณอรตั้งใจทำให้เพราะรู้ว่าลูกพีชชอบ

ปี๊บบ ๆ !!! เสียงบีบแตรรถดังขึ้นที่หน้าบ้าน

“คุณพ่อคุณแม่คะ พีชคงขอตัวกลับเลยนะคะ พีชให้คนที่บ้านมารับแล้วค่ะ” พีชยกมือไหว้และทำท่าจะเดินออกไป สร้างความงงงวยให้กับทุกคน โดยเฉพาะเต

“ใครอนุญาตให้กลับ” ลุกขึ้นมาดึงมือลูกพีชแล้วถาม

“ไม่เห็นต้องมีใครอนุญาตนี่คะ ปล่อยค่ะ”

“เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง”

“ไม่จำเป็นต้องฝืนใจไปส่งหรอกค่ะ อยู่นี่ยังไม่อยากจะมองหน้าไม่อยากคุยกันเลย”

“ใครบอกว่าพี่ฝืนใจ”

“ปล่อยค่ะ พีชจะกลับแล้ว” พีชดึงข้อมือตัวเองออกจากมือพี่เต

“พีช พี่บอกว่าจะไปส่ง อย่าดื้อได้มั้ย”

“ไม่ต้องค่ะ พีชกลับได้” พีชสะบัดจนหลุดแล้ววิ่งออกไปทันที

“เวร” เตอุทานหัวฟัดหัวเหวี่ยง

“ตามน้องไปสิ ตาเต” คุณอรบอก

 

 

...................................

เอาล้าวววว น้องงอลลบ้างแล้ว พี่เตจะง้อยังไงน้า

😁😁😁😁

กระซิบว่า ตอนหน้า ร้อนแรงมากมาย 🔥🔥🔥

ความคิดเห็น