facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 434

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ธ.ค. 2563 07:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6
แบบอักษร

 

 

เมื่อมาถึงบ้าน ลูกพีชใช้รีโมทเปิดประตูรั้ว ให้พี่เตขับรถเข้าไปจอดที่โรงรถ พีชเปิดประตูทำท่าจะเดินลงไป พี่เตก็ยังคงเงียบไม่พูดอะไร เธอลงจากรถ เขาก็ลงจากรถ พอดีกับที่นิกรขับรถเข้ามาจอดรอเขาที่ในบ้าน เขาเดินไปที่รถ พีชมองตามคิดเขาโกรธจะเดินขึ้นรถกลับไปเลย แต่เขากลับเดินไปเอาบางสิ่งจากนิกร และเดินมาจูงมือเธอเข้าไปในบ้านแทน โดยไม่พูดอะไร

พีชงงๆ แต่ก็ยอมเดินตามเขาเข้ามาบ้าน แม่บ้านออกมาต้อนรับคุณพีชและแขก แต่พี่เตไม่สนใจเดินไปทางห้องรับแขกห้องเล็กที่เป็นส่วนตัวนิดๆ ไม่ใช่ห้องรับแขกที่โถงของบ้าน แม่บ้านเอาน้ำมารับแขกและนั่งลงรอข้างๆโซฟาที่คุณพีชนั่งกับแขก พี่เตปรายตามองและ

“ออกไปรอข้างนอกแล้วไม่ต้องเข้ามา ถ้าไม่มีใครเรียก” เขาสั่ง

พีชทั้งงง และอึ้ง ต้องหน้ามึนขนาดไหนเนี่ย มาสั่งคนงานในบ้านคนอื่นได้แบบนี้ แล้วดูสิ แม่บ้านของพีชก็ดันทำตามแบบว่าง่ายไปอีก

“ยื่นมืออีกข้างมา” เขาบอกเธอ

“คะ” แต่ก็ยอมส่งมืออีกข้างให้เขา พี่เตหยิบหลอดยาแก้ฟกช้ำที่ให้นิกรไปเอามา ค่อยๆบรรจงทาลงไปที่ข้อมือของพีชที่โดนนายฉัตรชัยบีบจนแดง เขาทาอย่างเบามือ กลัวเธอจะเจ็บ

“เจ็บรึเปล่าครับ”

“ไม่ค่ะ” พีชส่ายหัว ทาเสร็จเขายกมือเธอขึ้นมาจูบและเป่าลมลงไปที่ข้อมือ

พีชใจอ่อนยวบกับการกระทำอันอบอุ่นที่เขาทำให้ พีชอมยิ้มน้อยๆ

“ขอบคุณนะคะ”

“หายปวดหัวรึยังครับ”

“พีชไม่ได้ปวดหัว แค่หาข้ออ้างกลับมาบ้านแค่นั้นเอง”

“ทำไมไม่อยากค้างบ้านพี่ล่ะครับ”

“ทีแรกก็ว่าจะค้างกับคุณแม่กับพี่แพร แต่พอเกิดเหตุการณ์แบบนั้นเลยไม่อยากค้างแล้วค่ะ”

“อย่าไปจำอะไรที่มันไม่ควรจำ สัมผัสไอ้หมอนั่น พี่ลบให้หมดแล้ว จำแค่สัมผัสของพี่คนเดียวก็พอ เข้าใจมั้ยครับ จำได้มั้ยหรือว่าต้องให้พี่ย้ำให้อีกทีครับ” เตถามชิดแก้มนวลของน้อง

“คะ ไม่ต้องย้ำค่ะ กลับไปได้แล้วดึกแล้วค่ะ” พีชตอบแบบอายๆ

“ยังไม่อยากกลับเลยนี่คะ” เขาอ้อน

“ดึกแล้วค่ะ และพีชอยากพักผ่อน”

“ก็ได้ครับ งั้นพี่กลับก่อนนะครับ แล้วพี่จะมาเอาคำตอบนะครับ” เขาเอื้อมมือไปลูบผมของพีช พลางกดจมูกจูบลงไปที่หัวเธอ แล้วเดินไปขึ้นรถที่นิกรติดเครื่องรออยู่

 

หลังจากออกจากบ้านน้องพีชเขาไม่ได้กลับที่บ้านแต่เลือกที่จะไปนอนเพนท์เฮาส์ส่วนตัวของเขาแทน เขาไม่ชอบความวุ่นวายและไม่อยากให้คุณแม่จับคู่เขากับแพรวาด้วย ถ้าเป็นลูกพีชก็ว่าไปอย่าง เขากลับมาอาบน้ำแล้ว ก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง เอามือก่ายหน้าผาก ถ้าลูกพีชดื้อดึงปฏิเสธเขาล่ะ เขาจะทำยังไง รึเขาควรบอกคุณแม่ไปเลยตรงๆว่าเขาชอบน้องลูกพีช

เฮ้อ คงต้องรอให้เธอคุยกับที่บ้านก่อน ถึงจะรู้คำตอบ

ทำไมเขาถึงเป็นขนาดนี้ ทำเป็นเหมือนวัยรุ่นเพิ่งลองมีรักครั้งแรก เขาคิดถึงน้องพีชอีกแล้ว เอามือจับปากตัวเองคิดถึงริมฝีปากของน้องพีชที่เค้าได้ชิมแล้ว ทำให้อยากชิมอีก แต่ก็รู้สึกเจ็บที่แก้มและปาก มือหนักเป็นบ้า เขาหยิบโทรศัพท์จะโทรหาเธอ อยากได้ยินเสียง. แต่!!! เขาไม่มีเบอร์เธอนี่หน่า ทำไมไม่ขอมาวะ แม่ง โมโหตัวเอง แล้วจะทำไง โทรไปขอคุณแม่ ก็คงแปลกๆ อีกอย่างคุณแม่คงนอนไปแล้ว

โอ้ย หงุดหงิดโว้ย เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียง คิดไปคิดมา น้องพีชบอกว่าทำงานเป็นเลขาให้พ่อไอ้อลันนี่หว่า

พลางกดเบอร์ของเพื่อนสนิททันที. รอสายนานหลายนาทีกว่าเพื่อนจะรับ

“มีอะไรวะโทรมาป่านนี้” อลันงัวเงียตอบหลังจากเห็นเบอร์คนที่มากวนเขานอน

“ขอเบอร์เลขาคนใหม่พ่อมึงหน่อยดิ” เตบอก

“เชี่ย มึงโทรหากุ ตอนจะเที่ยงคืนเอาเบอร์เลขาพ่อกุ เพื่อ”

“กุจะติดต่ออะไรหน่อย”

“ผ่านกุได้โดยตรงเลย เอาเบอร์เลขาไปทำไม มีอะไร”

“กุจะเอาเบอร์เลขาคนใหม่พ่อมึง มึงแค่เอาเบอร์มา”

“เอ้า ไอ้ห่า กุไม่มีหรอก พ่อเพิ่งรับเข้ามา”

“มึงไปหามาด่วน กุจะเอาตอนนี้”

“ตอนนี้ !!!! นี่มึงเป็นเพื่อน รึ พ่อ กุครับเนี่ย”

“มึงจะหาให้มั้ย”

“เออๆ ไรของมึงวะเนี่ย รอก่อน ถามเลขากุแป้บ เอาแต่ใจชิบหาย!! แล้วเอาโทรศัพท์อีกเครื่องโทรไปยังเลขาส่วนตัว ไม่นานปลายสายก็รับ

“คับ คุณอลัน”

“เอ่อ ขอโทษนะโทรมาตอนนี้”

“ครับ มีอะไรให้ผมทำครับ”

“มีเบอร์เลขาคนใหม่คุณของคุณพ่อมั้ย”

“ครับ”

“เอามาสิ”

“สักครู่นะครับ.... 09x-xxx-xxxx ครับ เธอสวยมากเลยนะครับ คุณอลันสนใจรึครับ”

“ป่าว สวยมากเหรอวะ”

“ครับ สวยมาก ทำงานดีด้วยนะครับ”

“อืมๆ แค่นี้แหละ “ หลังจากนั้นอลันก็วางสายจากเลขา แล้วหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องมาคุยกับเตต่อ

“เบอร์...09x-xxx-xxxx.”

“เลขากุบอก ว่าเธอสวยมาก นี่คือเหตุผลที่มึงมาเอาเบอร์รึเปล่าวะ”

“ไม่เสือกสิวะ แล้วไม่ต้องยุ่งกับเธอ”

“อ้อ ใช้งานเสร็จก็ถีบหัวส่งเลยนะครับคุณเตชินท์”

“แค่นี้ ขอบใจมึงมาก”

“เฮ้ย เดี๋ยวก่อนดิวะ เอ้า แม่งวางไปละ” มันชักยังไงๆแล้วนะเนี่ย อลันคิด

ได้เบอร์ปุ๊บเขาก็โทรปั๊บ หวังจะได้ยินเสียงหวานๆของลูกพีช รอสายอยู่นานเธอก็ไม่รับ

หลับแล้วรึไงเนี่ย มองนาฬิกาเที่ยงคืนแล้วลูกพีชคงนอนแล้วแหละ คิดเซ็งๆแล้วโยนมือถือที่ข้างๆตัวอุตส่าห์เอาเบอร์มาได้ แม่คุณไม่รับอีก คิดเรื่อยเปื่อยจนหลับไปในที่สุด

เช้านี้แม้จะเป็นวันหยุดเขาก็ยังตื่นเช้าด้วยความเคยชิน เขากดปุ่มเครื่องชงกาแฟ แล้วเอาขนมปังเข้าเตาปิ้ง แล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์จากที่เตียง กลับมานั่งจิบกาแฟ ใจนึกอยากโทรหาลูกพีชเลย แต่กลัวเธอยังไม่ตื่น เลยนั่งเคาะโต๊ะรอเวลา

ทางด้านลูกพีชยังหลับอยู่บนเตียงนอนแสนนุ่มของเธอเอง แม่ก็เข้ามาหา

“พีช ลูกพีช ยังไม่ตื่นอีกเหรอ”

“อื้อ คุณแม่เหรอคะ”

“ใช่ ตื่นได้แล้วลูกคนนี้ ไหนที่ว่าปวดหัวหายรึยัง”

“หายแล้ว แต่ง่วงค่ะ”

“เรานี่ ตื่นเร็วๆพี่ลูกแพรกลับมาต้มข้าวต้มไว้รอแล้ว ได้ทานร้อนๆ”

“ทำไมกลับมากันเช้าจังเลยล่ะค่ะ” พูดไปก็ลุกขึ้นนั่ง เอามือปิดปากหาววอดๆ

“ก็เป็นห่วงเราน่ะสิ ถ้าไม่รับปากป้าอรไว้ ก็กลับพร้อมเราเมื่อคืนแล้ว”. พอคิดถึงเรื่องเมื่อคืนก็แอบหน้าแดงไม่ได้

“พีชบอกแล้วว่าไม่ได้เป็นอะไรมากนี่คะ”

“ก็อดห่วงไม่ได้นี่นา ลูกสาวทั้งคน” พลางเอามือลูบหัวลูกพีชเบาๆ เธอขยับไปหอมผู้เป็นแม่

“งั้นพีชไปอาบน้ำก่อนนะคะ”

“จ้า แม่ลงไปรอที่โต๊ะนะจ๊ะ”

พีชเข้าไปอาบน้ำทำธุระเสร็จก็เดินออกมา พอดีพี่แพรเข้ามาพอดี

“ไง ตัวโอเคยัง”

“เค้าโอเคแล้ว ไม่ได้เป็นไรมากไง”

“รีบแต่งตัวเร็ว เค้าทำข้าวต้มทะเลของโปรดตัวไว้แล้ว”

“ตัวน่ารักที่สุด” พีชบอกพี่สาวพรางยิ้มแป้น. แพรนั่งรอ ลูกพีชแต่งตัวเพื่อจะได้ลงไปทานข้าวพร้อมกัน. เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

“พีช โทรศัพท์ตัวน่ะ”

“ใครโทรมา”

“ไม่ได้เมมเบอร์ไว้นะ”

“รับเลย เดี๋ยวเค้าออกไป”

“สวัสดีค่ะ” ลูกแพรรับสายแทน

พี่เต ขมวดคิ้วนิดหน่อย “เอ่อ จำพี่ได้มั้ย” เขาถามเพราะไม่คุ้นเสียงเธอ

เอ่อ / ใครโทรมาอ่า //ไม่รู้สิ ตัวคุยเอง ลูกแพรส่งโทรศัพท์ให้ลูกพีช

“ฮัลโหลค่ะ พีชพูดค่ะ”

“ครับ พี่เอง” พีชตาโตยกโทรศัพท์ออกจากหูมามองหน้าจอ แป้บนึงก็เอามาแนบกูเหมือนเดิม

“มีอะไรคะ”

“ทำไรอยู่ครับ”

“กำลังจะลงไปทานข้าวค่ะ”

“วันนี้ไปไหนรึเปล่าครับ ออกมาเจอกันได้มั้ย”

“ไม่ได้ค่ะ “

“ทำไม” เตชักอารมณ์ไม่ดีที่โดนปฏิเสธ

“พีชไม่อยากออกนี่คะ อยากนอนอยู่บ้านมากกว่า”

“แต่พี่คิดถึง” พี่เตบอกผ่านโทรศัพท์ พีชถึงกับหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ

“เอาเบอร์มาจากไหนคะเนี่ย”

“เอามาได้ก็แล้วกัน”

“มีอะไรอีกรึเปล่าคะ”

..

“งั้นแค่นี้นะคะ”

.....

“แค่นี้นะคะ”พีชพูดดูอีกที แล้วกดวางสาย

พี่เตถึงกับอึ้ง เธอวางสายใส่เขา ไม่เคยมีใครทำแบบนี้เลย มีแต่เขาเป็นคนวางก่อนตลอด เพราะพูดไม่ค่อยเก่ง แต่เธอวางสายไปก่อนเขาได้ไงน่าตีจริงๆ

“แนะ ใครโทรมานะ หน้าแดงเลย บอกมานะ” ด้วยความที่เป็นพี่น้องสนิทกันไม่เคยมีความลับต่อกัน

“คนรู้จักน่ะ” พีชตอบ

“พี่คนไหนนะ เสียงหล๊อ หล่อ ทำเอาตัวหน้าแดงขนาดนี้ คริคริ”

“บ้า ไม่มีไร หิวแล้ว ลงไปทานข้าวกันดีกว่า”

“แต่เสียงเมื่อกี้ คุ้นๆนะเนี่ย”

พีชส่ายหัวจูงพี่แพรลงมาที่โต๊ะอาหารด้านล่าง ที่มีคุณแม่นั่งรออยู่แล้ว

 

 

............................

❤️❤️❤️

ความคิดเห็น