facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 470

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2563 23:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5
แบบอักษร

 

 

ตอนนี้ทั้งคู่อยู่บนรถของลูกพีช โดยพี่เตเป็นคนขับ พีชนั่งเฉยๆไม่พูดไม่คุย หันหน้าออกด้านข้างกระจกรถยนต์

ภายในรถมีแต่ความเงียบ ไม่มีแม้แต่เสียงเพลง จนในที่สุด เตตัดสินใจพูด

“พีชครับ เอ่อ พี่ขอโทษ”

-เงียบ- ไม่มีเสียงตอบกลับมา

“พีชครับ” เขาเอื้อมมือไปจับมือเธอ พีชพยายามดึงมือออกจากมือพี่เต เขาค่อยๆเปิดไฟเลี้ยวแล้วนำรถจอดข้างทาง เพราะคิดว่าคงต้องคุยกันให้รู้เรื่อง เกรงว่าจะเกิดอุบัติเหตุเอาได้

ทำเอานิกรที่ขับรถตามหลังมา ถึงกับงง ต้องจอดตาม และเดินลงไปถาม แต่เตเปิดกระจกมาบอกว่า ทุกอย่างปกติ เค้าขอคุยอะไรแป้บนึง ให้กลับไปรอที่รถ

“น้องพีชครับ”

“เรียกทำไม ไม่ทราบ” พีชพูดเหวี่ยงๆ

“พี่ขอโทษ”

“เรื่องอะไรคะ กรุณาปล่อยมือก่อนด้วย”

“เรื่องที่พี่หอมแก้มเรา”

“ไม่ยกโทษให้ รีบไปส่งได้แล้ว อยากกลับบ้าน” พีชพูดห้วนๆ ไม่อ่อนหวาน

“ต้องทำยังไงครับ ถึงยกโทษให้พี่” เตยังคงถามต่อ

“ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ต่างคนต่างอยู่ค่ะ ชั้นจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้เอง คุณเองก็ไม่ต้องสนใจ ต่อไปเราก็คงไม่ค่อยได้เจอกันอยู่แล้ว”

“พี่ทำไม่ได้ พี่ว่าพี่สนใจเรา” เตพูดตรง

พีชหันไปมองหน้าพี่เต แว้บนึงแล้วหันกลับมาตามเดิม หน้ามีสีระเรื่อ จางๆ

“คนที่คุณควรสนใจควรเป็นพี่แพรโน้น คุณป้าอยากได้พี่แพรไม่ใช่ชั้น คุณเข้าใจผิดรึเปล่าเนี่ย” พีชบอก

“นั่นมันเรื่องคุณแม่ว่าอยากได้ใคร แต่พี่อยากได้เรา แล้วก็เลิกเรียกคุณกับชั้นได้แล้ว ต่อไปให้เรียก “พี่เต” ไหนเรียกสิ” เขาเผลอออกคำสั่งด้วยความเคยชิน

“ทำไมต้องเรียก” พีชยักไหล่แบบไม่เห็นสำคัญเลย

“ฮึ!!! “เขาฮึดฮัดเนื่องจากเคยแต่ออกคำสั่งไม่เคยมีใครกล้าขัดคำสั่งเขาเลยนะ ลูกพีชคือคนแรก ที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขา

“ชั้นจะกลับบ้านได้ยัง ถ้าคุณไม่อยากไปส่งก็ลงไปขึ้นรถคุณโน้น” เธอหันไปบอกเขาแบบโมโหๆ นิดๆ ที่เขามัวแต่พิลี้พิไลไม่ยอมออกรถเสียที และเธอเองก็ไม่อยากจะคุยอะไรกับเขาแล้วด้วย

เตที่ไม่เคยโดนใครขัดใจ ก็หันไปจับท้ายทอยของลูกพีชล้อคไว้ และก้มลงประกบปากตัวเองลงไปที่ริมฝีปากบางๆสีชมพู นั่นเพื่อจะลงโทษคนอวดดี

ลูกพีชถึงแม้จะตกใจกับการถูกจู่โจม แต่ก็ไม่ยอมเปิดทางให้ลิ้นของเตเข้าไปสำรวจหาความหวานที่ภายในช่องปากของเธอได้ เตขัดใจเอื้อมมือไปบีบที่หน้าอกของคนตัวเล็กทันที. แต่ขนาดหน้าอกที่เขาสัมผัสได้นั้น มันใหญ่เกินตัวไปมาก แม้จะเคยแอบมองและคิดว่าไม่เล็ก แต่ไม่คิดว่าพีชจะซ่อนรูปขนาดนี้ ลูกพีชตกใจรีบจับมือของเตดันออกจากหน้าอกตัวเอง และเผลอเผยอปากจะต่อว่า กลับเปิดโอกาสให้คนตัวโตสอดแทรกลิ้นร้อนๆเข้าไปชิมความหอมหวานภายในปากได้สำเร็จ เตพลิกลิ้นเข้าไปเกี่ยวพันกับลิ้นของเธออย่างดูดดื่ม และบังคับให้เธอจูบตอบเขา. ลูกพีชตกใจกับสัมผัสแปลกใหม่ที่ได้รับ เธอไม่เคยปล่อยให้ใครถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้ เขาบดจูบอ่อนหวานแต่แฝงไปด้วยความเร่าร้อน นานเท่าที่เขาต้องการจึงได้คลายออกจากคนตัวเล็กที่ตอนนี้อ่อนระทวยไปทั้งตัว

เมื่อเขาถอนจูบออกไปแล้ว ลูกพีชเหมือนจะเริ่มได้สติ เอามือขึ้นปิดปากแล้วเอามือฟาดไปที่หน้าของเตเต็มแรง

เพี้ยะ !!!

จนเตหน้าหัน อีกแล้ว เธอตบเขาเป็นครั้งที่สองของวันนี้ เขาโตมาขนาดนี้ไม่เคยโดนผู้หญิงคนไหนตบมาก่อนเลยในชีวิต ลูกพีชนี่ไม่ธรรมดา วันเดียวกับตบหน้าเขาได้ถึง2ครั้ง2ครา

“คุ คุณ” ถึงจะตบไปแล้วแต่พีชยังพูดไม่ออก

“ยังเรียกคุณอีกเหรอ อยากโดนแบบเมื่อกี้อีกใช่มั้ย” เตพูดสวน

คราวนี้ลูกพีชเป็นฝ่ายเงียบอย่างใช้ความคิด ตอนนี้เธอเสียเปรียบเขาทุกทาง ถ้าดื้อดึงต่อไปไม่รู้จะโดนอะไรมั่ง จึงคิดว่าต้องยอมเขาไปก่อน

“ช่วยกรุณาไปส่งชั้นที่บ้านด้วยค่ะ”

“พูดดีๆ อ้อนๆ เพราะๆ พูดเป็นมั้ยครับ”

“เอ่อ พี่เตไปส่งพีชที่บ้านหน่อยนะคะ” เธออ้อนเขาดีๆ อย่างจำยอม เพราะกลัวเขาจะบ้าดีเดือดขึ้นมาอีก

“แบบนี้ค่อยน่าฟังหน่อย”

“เราต้องคุยตกลงกันให้เรียบร้อยก่อน”

“เรื่องอะไรอีก เนี่ยก็ยอมเรียกแล้วไง” พีชบ่นหน้างอ

“ก็เรื่องของเราไง พีชตกลงคบกับพี่นะ” เขาบอกเธอ

พีชหันไปมองหน้าเขาอีกครั้ง อย่างตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ แต่สีหน้าพี่เตก็ดูจริงจังไม่มีแววว่าล้อเล่น

“ไม่คบได้มั้ย ไม่ได้อยากคบนี่” พีชตอบ

“ไม่ได้” เขาตอบอย่างใจเย็นแม้ในใจจะเดือดปุดๆกับคำตอบของเธอ

“คนบ้านี่ มีการบังคับให้คนอื่นเค้าคบกับตัวเองก็ได้ด้วยรึไงเนี่ย” พีชเริ่มโวยวาย

“พี่ไม่ชอบการถูกปฏิเสธ และพี่ไม่เคยต้องมาบังคับใครให้คบกับพี่หรอก แต่พีชคือคนแรก และพีชไม่ใช่คนอื่นสำหรับพี่ พีชคือคนที่จะมาเป็นแฟนพี่”

คราวนี้พีชหันไปมองอย่างอ้าปากค้าง ที่คนตรงหน้าทำตีมึน สรุปว่าเธอเป็นแฟนเขาไปแล้ว พี่เตเอานิ้วเขี่ยไปที่ปากของพีช เธอจึงงับปากลง เตหัวเราะเบา ๆ เธอทำหน้าได้โคตรตลกแต่มันน่ารักมาก จนเขาต้องยิ้มจนเกือบจะเป็นหัวเราะออกมา

“คุ..ณ พี่เตหัวเราะ โรบอทหัวเราะได้ด้วยเหรอคะเนี่ย” พีชพูดเบาๆ

เตหยุดหัวเราะทันที หน้าตึงขึ้นมาทีเดียว “อะไรคือโรบอท กล้าเรียกพี่ว่าโรบอทเชียวเหรอ หืม” เตกัดฟันถาม

“ก็ๆ พี่เตชอบทำหน้านิ่งๆ ไม่ค่อยพูด ไม่เคยยิ้ม อย่างกับหุ่นยนต์นี่คะ” พีชตอบกล้าๆกลัวๆ

“ใครบอกเรา ว่าพี่ไม่เคยยิ้มฮะ พี่แค่ไม่ชอบคุยไม่ยิ้มกับคนที่ไม่สนิท ต่อไปพีชจะเห็นบ่อยๆเอง เพราะพีชจะเป็นคนพิเศษของพี่”

“พี่เต เรื่องนั้นพีชยังไม่ได้ตกลงนะคะ”

“ทำไมล่ะครับ รังเกียจพี่เหรอ”

“ไม่ใช่ค่ะ มันเร็วไป และพีชต้องขอคุยกับพี่แพรกับคุณแม่ก่อน ว่ามันควรจะยังไง”

“เร็วอะไร อะไรคือเร็ว ทำไมต้องคุย นี่เรื่องของเราสองคนนะครับ”

“เพราะพีชไม่รู้ว่าทั้งคุณแม่และพี่แพรจะคิดยังไง พีชไม่อยากมีปัญหาเรื่องผู้ชายกับพี่แพรหรอกนะคะ พี่น้องเกิดต้องมาแย่งผู้ชายคนเดียวกัน มันน่าอายนะคะ”

“แล้วตัวพีชล่ะ รู้สึกยังไงกับพี่”

“พีช พีชไม่รู้เลยค่ะ”

“งั้นลองเปิดใจให้พี่อีกทีนะครับ” พูดเสร็จเขาก้มลงไปจูบเธออีกรอบ อย่างออดอ้อนออเซาะ เขาดูดดึงริมฝีปากบนสลับล่าง ปลายลิ้นเกาะเกี่ยวกัน เขาปรับองศาให้จูบเธอได้อย่างดื่มด่ำและลึกซึ้งยิ่งขึ้น จนพีชต้องตีหน้าอกเขาเบาๆให้เขายอมปล่อย เธอแทบขาดอากาศหายใจ

“มันจะมากไปแล้วนะคะ พี่เตทำแบบนี้ทำไม” พีชเริ่มจะมีน้ำตา

“พี่อยากให้เราเปิดใจให้พี่ นะครับ คบกับพี่”

“แล้วเอ่อ ๆ ทำไมต้องจุ๊บด้วย”

“หึหึ นั่นเขาเรียกจูบค่ะ ดูดดื่มเสียด้วย จุ๊บมันต้องแบบนี้” เข้ายื่นหน้าไปจุ๊บที่ริมฝีปากของเธออย่างอดใจไม่ไหว จุ๊ฟฟ

“พีชรู้ค่ะ ทำไมชอบเอาเปรียบ” พีชบ่นอุบ

“ไม่อยากเสียเปรียบก็ทำพี่คืนสิคะ พี่พร้อม”

“บ้า ไม่พูดด้วยแล้ว ไปส่งบ้านได้แล้วค่ะ”

“แต่พี่ยังไม่ได้คำตอบ”

“พี่เตอย่าเพิ่งเร่งได้มั้ยล่ะคะ ขอพีชคุยก่อน ขอเวลาให้พีชบ้าง”

“แล้วถ้าคุณแม่กับแพรวาไม่โอเค พีชจะไม่ยอมคบพี่รึไงครับ”

“พีชไม่รู้ บอกแล้วว่ายังไม่รู้อะไรทั้งนั้นค่ะ พีชต้องการเวลา”

“พี่ไม่ยอมหรอกนะครับ ยังไงพีชก็ต้องเป็นของพี่”

“มันไม่ใช่แต่เรื่องของเราสองคนนะคะ มันมีผู้ใหญ่ด้วย บางทีคุณป้าอาจไม่ปลื้มพีช พีชไม่เก่งงานบ้านงานเรือนหรอกนะคะ”

“มันเป็นเรื่องของเราสองคนล้วนๆค่ะ ถ้าพีชรู้สึกแบบเดียวกับพี่ ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว เข้าใจมั้ยคะ” เตจ้องเข้าไปในดวงตาของพีช

“พีชขอเวลาหน่อยนะคะ” พอเธอพูดจบ พี่เตก็ออกรถด้วยความเร็วและแรงเหมือนไม่พอใจ พีชลอบมองคนข้างๆที่ตอนนี้กลับสู่โหมดโรบอทอีกแล้ว หน้านิ่งมากไม่พูดไม่จา เธอรู้ว่าเขาไม่พอใจ เธอได้แต่ถอนหายใจ

ไม่รู้จะทำยังไง

ด้านเตก็หัวเสียไม่น้อย เขาไม่เคยต้องง้อ ต้องอ้อนวอนผู้หญิงคนไหน เธอคือคนแรก แล้วเธอก็เอาแต่ขอเวลา ขอเวลา จนเขาหงุดหงิดแทบบ้า !!!

 

..............................

ขอเม้นท์หน่อยนะคะ รีดชอบกันรึเปล่า

เงียบกันแบบนี้ ไรท์ใจบ่ดี 😅😅

 

 

ความคิดเห็น