email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 14 จะคุยโทรศัพท์เว้ย(❁´◡`❁)

ชื่อตอน : บทที่ 14 จะคุยโทรศัพท์เว้ย(❁´◡`❁)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2563 20:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 14 จะคุยโทรศัพท์เว้ย(❁´◡`❁)
แบบอักษร

บทที่ 14

 

จะคุยโทรศัพท์เว้ย(❁´◡`❁)

 

........"พี่นัด!แม่ผมเป็นยังไงบ้าง!"

 

"....ไม่ต้องทำเสียงตกใจขนาดนั้นก็ได้ หึ หึ"

 

"อะ....เอ่อ...ขอโทษครับ พอดีตื่นเต้นไปหน่อย แฮะๆ "

 

ผมหัวเราะๆ แห้งให้กับพี่นัดที่เป็นลูกพี่ลูกน้องทางฝั่งของแม่ ถึงจะเป็นญาติห่างๆ ก็เถอะพี่นัดเป็นคนที่คอยดูแลเรื่องของแม่และดูแลแม่ในขณะที่ผมไปทำงานเสี่ยงอันตราย ทุกครั้งที่ผมไปเยี่ยมแม่ที่ป่วยก็จะได้ไปเจอพี่นัดกับป้าตี้ที่คอยไปดูอาการแม่ แล้วโทรมาบอกผมเวลาที่ผมไม่ได้ไปเยี่ยมทุกครั้ง

 

ที่จริงปกติก็โทรมาหาผมทุกอาทิตย์อยู่แล้ว และคอยบอกด้วยว่าอาการแม่ทรุดลงหรือดีขึ้นยังไงบ้าง และที่ผมทำเสียงตกใจเมื่อกี้เพราะอาทิตย์ก่อน พี่นัดโทรมาบอกผมว่าแม่ผมอาการแย่ลงอีกแล้ว คราวนั้นพี่นัดเอาโทรศัพท์ไปให้หมอคุยกับผมและบอกว่าต้องย้ายโรงพยาบาลเพื่อไปที่โรง'บาลที่ดีกว่านี้ ถึงค่าใช้จ่ายจะสูงแต่โรงพยาบาลนี้ดูแลดีมาก และยังสามารถรักษาได้ทันท่วงทีหากคนไข้มีอาการทรุดลงอย่างหนัก ในเคสของแม่ผมผมกัดฟันจำใจตอบตกลงไปอย่างช่วยไม่ได้เพราะแม่อาการหนักมาก

 

ตอนนั้นผมคุยกับพี่นัดตลอดเวลา และปล่อยให้คนเป็นพี่อธิบายเหตุการณ์ต่างๆ ให้ฟัง แต่แล้วก็เหมือนมีใครบางคนที่เข้ามาคุยและบอกว่าจะช่วยออกค่าใช้จ่ายให้โดยให้แม่ผมไปอยู่ในห้องพิเศษคนๆ นั้นบอกว่าเป็นคนรู้จักของผม ตอนนั้นผมไม่ได้ร้อนรนมาก ในหัวขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกเลยสักนิดเพราะคิดแค่อย่างเดียวว่าให้แม่ปลอดภัย เลยตอบตกลง

 

หลังจากที่ตอบตกลงไปผมก็ได้แต่คิดว่าอีกฝ่ายเป็นใคร  และคิดว่าจะไปเยี่ยมอาทิตย์นี้เพื่อไปเจอคนที่ออกค่าใช้จ่ายให้ตอนนั้น แต่ทว่าเหตุการณ์มีกระทันหันไปหน่อยแล้วตอนนี้ผมสภาพไม่ค่อยเต็มร้อยเท่าไหร่ เลยคิดว่าถ้าแม่ผมอาการดีขึ้นเรื่อยๆ ผมก็จะไปเยี่ยมเดือนหน้าในตอนที่เอาเฝือกออกดีกว่า

 

"แล้วตอนนี้แม่ผมเป็นยังไงบ้างครับ"บัดดี้

 

"หมอบอกว่าอาการดีขึ้นตามลำดับแล้ว แต่ก็ ไม่ควรประมาทเพราะอาการของแม่เราสามารถทรุดลงหนักได้ทุกเมื่อ"

 

"งั้นเหรอครับ...."

 

ผมบอกเป็นเสียงเศร้าๆ เพราะรู้อยู่ว่าแม่ของผมนั้นเป็นแบบเรื้อรังมานานมากแล้ว ถ้าจะทำให้รักษาจนหายขาดแล้วมันก็คงเป็นไปไม่ได้ แถม อาการยังเคยแย่มากถึงขนาดหัวใจหยุดเต้นมาแล้ว ตอนนั้นหัวใจผมหล่นวูบ ร่างกายด้านชาไปหมด แต่หมอก็ยื้อเอาไว้ได้ ตอนนั้นผมไม่รู้จะตอบแทนหมอคนที่ดูแลแม่ผมยังไง

 

และต่อมาครั้งหนึ่งยังดีที่แม่ผมเคยอาการดีขึ้นจนสามารถขยับตัวได้นิดหน่อย ทำเอารู้สึกดีจนมีกำลังใจจะสูืต่อเลย ถึงจะยังพูดไม่ได้แต่ท่านก็มองผมเหมือนต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง จะให้เขียนก็คงทำไม่ได้เพราะร่างกายของแม่ผมทุกส่วนล้วนแล้วแต่ไม่มีแรง ถึงขนาดขยับตัวมากๆ ได้

 

"เราไม่ต้องห่วงไปหรอกนะ พี่ดูแลทางนี้เป็นอย่างดี พี่รู้ว่าเราเหนื่อยมากที่ต้องหาเงินมารักษาแม่"

 

"ครับ......ขอโทษที่ไม่สามารถให้เงินที่พอให้พี่ใช้จ่ายได้ถึงเดือนขอโทษนะครับ"

 

"อะไรกัน....พี่ไม่ได้หวังอะไรจากเราสักหน่อย แล้วอีกอย่างเงินที่เราให้พี่ พี่ยังไม่ได้เอามันออกมาใช้เลย อย่าฝืนตัวเองนะ พี่ทำด้วยความเต็มใจ"

 

ผมเผยรอยยิ้มออกมาเมื่อได้ยินพี่นัดพูดแบบนั้นออกมาอย่างจริงใจ  พี่นัดก็เป็นแบบนี้มาตลอด เก็บเงินที่ผมให้พี่แกไม่ได้เอาออกมาใช้เลยสักนิด พอผมไม่มีเงินพี่เขาก็โอนกลับมาให้ผมหมด ผมรู้สึกเกรงใจพี่เขามากๆเลยโอนกลับไป แต่พี่นัดไม่ยอม และบอกว่าถ้าไม่รับเอาไปก็จะตัดความสัมพันธ์กับผมในฐานะพี่ชาย

 

ผมนั่งคุยกับพี่เขาจนสายตาเหลือบไปเห็นสายตาบางอย่างที่จ้องมาที่ผม อย่างเงียบๆ เหมือนกับว่ากำลังโกรธเคืองอยู่ แต่ผมไม่ได้สนใจอะไรมาก พยายามหันหนีไปทางอื่น จนหางตาเห็นการขยับเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ 

 

แต่ผมไม่ยอมหันไปมองตรงๆ และยังคุยกับพี่นัดต่อเหมือนอีกฝ่ายเป็นธาตุอากาศ เหมันต์มองบัดดี้เหมือนใช้ความคิดเล็กน้อย ก่อนจะเลิกผ้าห่มขึ้นแล้วมุดเข้าไปโดยที่บัดดี้เองก็เหมือนจะไม่สนใจ คิดว่าอีกฝ่ายคงอยากจะนอนเต็มที่แล้ว

 

"คร้าบพี่นัด....."

 

"ตอนนี้เรากำลังทำอะไรอยู่เหรอ"

 

"อ่อ....ผมกำลังคิดจะเปิดอนิเมะดูน่ะครับ"

 

"งั้นเหรอเรายังไม่ได้เลิกดูสินะ"

 

"หึ หึ.....คร้าบ....เฮือก!!!!"

 

บัดดี้สะดุ้งตัวสุดขีดเมื่อรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่อยู่ใต้ผ้าห่ม ทั้งยังสัมผัสไปที่แปลกๆ จนรู้สึกขนลุกไปหมด ผมตั้งสติได้ก็รีบวางโทรศัพท์ลงไปที่แขนข้างที่ใส่เฝือกแล้วเลิกผ้าห่มไปด้านหลัง ก่อนจะปรากฏร่างผู้ชายคนหนึ่งที่นอนราบอยู่ตรงหว่างขาของตน ใกล้จุดที่อันตรายผมเห็นแบบนั้นก็ทำได้แค่นั่งตัวเกร็งอยู่ ส่วนพี่นัดที่ได้ยินเสียงผมสะดุ้งตกใจก็รีบถามผม ด้วยความเป็นห่วง

 

'ทำอะไรของนาย'เสียงกระซิบของบัดดี้

 

"มีอะไรเหรอ? ทำไมเสียงเราดูตกใจขนาดนั้น"

 

"ปะ....เปล่าครับ แหะๆ"

 

ผมหัวเราะแห้งๆ ให้กับปลายสาย ที่ถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง ก่อนจะจ้องมองคนกระทำด้วยแววตาฉายแววดุร้าย ผมที่อะไรไม่ได้นอกจากยกขาข้างที่ไม่ได้ใส่เฝือกขึ้นมา คิดจะทำร้ายอีกฝ่ายให้ถอยห่างออกไปแต่อีกฝ่ายแสยะยิ้มอย่างนึกสนุกสายตาดูมีความต้องการอย่างโรคจิต เหมันต์จับขาบัดดี้ไว้ พร้อมกับเอาไปพาดไว้ที่ไหล่ แล้วขยับเข้าไปใกล้จุดที่เสี่ยงมากกว่า บัดดี้ทำหน้าตื่นตระหนก อยากจะร้องห้ามออกไปแต่ปลายสายกลับเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

 

"บัดดี้....ทำไมเราเงียบๆไปล่ะ"

 

"อะ....อ่อ พอดีผมตั้งใจดูมาก....เกิน...ไป กะ..ก็เลย...อึก.....ยะ.."

 

"เป็นอะไร? ทำไหมเสียงเป็นแบบนั้น"

 

เสียงปลายสายเริ่มส่งเสียงเป็นห่วงเป็นใย เพราะน้ำเสียงของบัดดี้เริ่มขาดๆ หายๆ บัดดี้พยายามจะควบคุมอารมณ์ของตนเองที่เพิ่มสูงขึ้น จนแทบควบคุมไม่อยู่ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะได้ยิน ใบหน้าเห่อร้อนไปตามอารมณ์  ลมหายใจเริ่มขาดห้วง คล้ายกับคนหายใจผิดจังหวะ

 

เหมันต์แสยะยิ้มเล็กน้อยให้กับท่าทางของคนป่วยที่ทำอะไรไม่ได้  พยายามปลุกเร้าอารมณ์ด้วยการใช้ลิ้นสากๆของตน ไปสัมผัสกับแก่นกายที่อยู่ภายใต้ผ้ากั้นบางๆ  ของรักของหวงของคนตรงหน้าเริ่มจะพองตัวขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายของบัดดี้สั่นเทา พร้อมกับหดเกร็งจนกล้ามหน้าท้องขึ้นเป็นลอน

 

"พะ....พี่นัด....แค่นี้ก่อน...นะครับ"

 

"เราไม่เป็นไรแน่นะ"

 

"ครับ.....อึก..."

 

"เฮ้อ....เอาแบบนั้นก็ได้ ถ้ามีอะไรก็โทรมา แล้วกันนะ"

 

ตืดๆๆๆๆเสียงตัดสายโทรศัพท์ดังขึ้น บัดดี้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะจัดการวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัวพร้อมกับดันหัวใครบางคนให้ออกจากตัวของผม ผมหายใจเข้าออกอย่างแรง ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ส่วนนั้นคล้ายจะพองตัวจนเต็มที่ แม้อีกฝ่ายจะทำโดยมีผ้ากั้นแต่ก็รู้สึกหวาดเสียว จนแทบเก็บเสียงไม่อยู่

 

"ฮ๊าๆ.....อึก....ออกไปเดี๋ยวนี้เลย"

 

"หึ.....แน่ใจเหรอ"

 

เหมันต์ว่าก่อนจะผละออกพร้อมกับตุกมุมปาก บัดดี้มองตาขวางรู้สึกอยากไปดึงหัวอีกคนเล่นให้หนำใจเลย ไอ้คนนิสัยไม่ดี! ทำไมถึงได้เป็นคนแบบนี้กัน ผมพยายามอัดอั้นสิ่งที่ยังไม่ได้ปลดปล่อยเอาไว้ ทั้งยังหายใจแรงมากกว่าเดิม ส่วนนั้นมันขยายเต็มที่จนไม่ยอมลงให้ผมแล้ว

 

"อยากปลดปล่อยสินะ"

 

"อื้อ.....ปล่อยมือฉัน! อ๊ะ....ฉัน...."

 

"เรียกชื่อฉันสิ....แล้วจะยอมให้"

 

"ฮึก....อื้อ..."

 

เหมันต์ไม่ยอมให้อีกคนได้ทำตามใจชอบจึงจับมืออีกคนเอาไว้ เพื่อไม่ให้ไปจับส่วนที่ขยายเต็มที่ ทำให้บัดดี้ต้องบิดเร้าอารมณ์ตัวเอง จนไม่รู้เลยว่าเข่าของตนไปสัมผัสเสียดสีกับส่วนที่อันตรายของคนที่จับแขนตนอยู่

 

"นายยั่วฉันเหรอ"

 

"อึก.....หะ...เห...มันต์ ช่วยฉัน"

 

"อุ๊บ!....อื้อ....อึก"

 

เหมันต์ที่ได้ยินชื่อของตนเองก็รู้สึกราวกับว่าอารมณ์มันพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ จึงโน้มตัวลงเพื่อบดจูบคนที่ทำท่าทางยั่วยวนอย่างไม่น่าให้อภัย บัดดี้ตอบรับสัมผัสอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างกายรุ่มร้อนจนแทบทนไม่ไหว ทั้งที่แอร์ก็เย็นฉ่ำ  

 

เหมันต์ผละออกจากการบดจูบเร้าร้อนก่อนจะพรมจูบไปทั่วคอขาวของคนตัวเล็กกว่า ทั้งดูดคลึงจนป็นรอยไปหมด บัดดี้กอดคออีกฝ่ายเอาไว้ พร้อมกับทึงผมที่อยู่ที่ท้ายทอยเพื่อระบายอารมณ์ของตัวเอง คนตัวโตรู้สึกราวกับตัวเองถูกกระตุ้นด้วยแรงบางอย่าง ทำให้เผลอกัดไปที่ลำคอขาวอย่างไม่ได้ตั้งใจ 

 

"อะ! อย่ากัด...."

 

เหมันต์ที่รู้สึกได้ถึงกลิ่นเลือดจึงเลื่อนริมฝีลงมา มือไม้ทั้งสองเริ่มลูบไล้ไปทั่วร่างกายของบัดดี้ ก่อนที่อีกมือจะเลื่อนลงต่ำไปสะกิดที่สะโพกด้านหลังจากนั้นก็บีบแก้มก้นนิ่มๆ อย่างหื่นกระหาย คนใต้ล่างใช้มือข้างหนึ่งเกี่ยวคอเอาไว้ พร้อมกับแอ่นอกรับอย่างไม่รู้ตัว เสียงครางที่พยายามกักเก็บเอาไว้เริ่มส่งออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

 

คนตัวโตเชยชิมความหอมหวานจากยอดเนินอกสวยจนพอใจ ก่อนจะถอดกางเกงของบัดดี้ อย่างเบามือเพราะกลัวอีกฝ่ายจะได้รับบาดเจ็บ เมื่อกางเกงพ้นออกไปจากเอวก็ปรากฏแก่นกายพอดีมือตั้งผงาดขึ้นมา บัดดี้มองมันด้วยท่าทางเขินอายก่อนจะเสมองไปทางอื่นพร้อมกับหลับตาลง เหมันต์จ้องมองมันอย่างไม่วางตาและไม่รอช้าที่จะโน้มตัวเพื่อไปเชยชิมมัน

 

"อ๊ะ.....อื้อ~ ยะ...อย่าดูด....อ๊า!"

 

จุ๊บ......บัดดี้ลืมตาเบิกกว้างเมื่อได้รับสัมผัสอุ่นๆที่เข้าครอบงำความเป็นชายของตนเอาไว้ ทั้งยังดูดคลึงจนเกิดเสียงที่น่าอับอายขึ้น ทำเอารู้สึกเสียวซ่านจนสั้นสะท้านไปทั้งตัว ร่างกายรุ่มร้อนจนแทบอยู่ไม่สุข มือบางกำเข้ากับผ้าปูที่นอนเพื่อระบายความเสียว ดวงตาเริ่มคลอไม่ด้วยน้ำสีใส ริมฝีปากสวยอ้าหุบอย่างเป็นจังหวะ

 

"ฮ๊าๆ.....อ๊า~....ฮึก  เสียว ไม่ไหว..อื้อ~"

 

บัดดี้ครางออกมาไม่เป็นศัพท์ เพราะอีกฝ่ายเริ่มสอดนิ้วเข้ามาในช่องทางรักที่คับแคบ ทั้งยังใช้ลิ้นตวัดเป็นวงกลมรอบๆหัวสีชมพูสวย ก่อนจะใส่ลิ้นสากๆ เลียจากโคนถึงปลายทำท่าเหมือนกำลังเลียไอตินที่แสนอร่อย ทำเอารู้สึกเสียววูบวาบไปหมด ด้านหลังเองก็ยังถูกปรนเปรอจนสมองของผมเริ่มตื้อตันไปหมด มันรู้สึกคันยุบยิบคล้ายต้องการของที่ใหญ่กว่าทั้งสามนิ้ว ก่อนจะเริ่มพลั้งปาก

 

"อะ.....อ๊า~ ไม่ไหว...ถ้านายจะมา ก็เข้ามา..อื้อ"

 

ชึบ...."...นายพูดเองนะ...หึ หึ"

 

เหมันต์ไม่พูดเปล่ารีบถอดกางเกงและเสื้อผ้าของตนเองออกอย่างรวดเร็ว บัดดี้ที่ใส่แค่เสื้อตัวเดียวได้แต่มองตามอย่างรู้สึกต้องการ มันรู้สึกอยากได้ เหมันต์มองบัดดี้ก่อนจะดึงมือที่ไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้านมาจับที่แก่นกายอันใหญ่ของตน ที่ตอนนี้พร้อมจะออกรบเต็มที่แล้ว 

 

"ฉันเข้าไปนะ ฉันสัญญาจะทำช้าๆ"

 

"เข้ามา!....อึก....อ๊า~"

 

เหมันต์ไม่รั้งรออยู่นานก่อนจะย้ายตัวเองไป ที่ตรงหว่างขาของบัดดี้ แล้วค่อยๆยัดแก่นกายของตนเข้าไปอย่างช้าๆจนสุดลำ บัดดี้หายใจแรงมากยิ่งขึ้นพร้อมกับพยายามปรับลมหายใจ ก่อนที่เหมันต์จะดึงขาทั้งสองข้างของบัดดี้ให้เหยียดตรงไปด้านหลังเพื่อไม่ให้กระทบกับขาที่ใส่เฝือก แล้วดึงคนตัวเล็กกว่าให้มาอยู่บนตักแทน

 

"อ๊า!.....อึก....มัน...เข้ามาลึกมาก...ฮึก.."

 

"ใจเย็นๆ....ค่อยๆปรับลมหายใจ"

 

เหมันต์บอกคนตัวเล็กที่พยายามทุบไหล่ของตน บัดดี้เสียวจนน้ำตาไหลปริ่ม พอได้ยินอีกฝ่าย พูดพร้อมกับลมหายใจร้อนที่รดต้นคอ ก็รู้สึกทนไม่ไหว 

 

"ขะ....ขยับ...ฮ๊า"

 

"อึก....บัดดี้"

 

คนตัวโตเรียกชื่อของคนที่นั่งอยู่บนตัก ก่อนจะเริ่มจับที่แก้มก้นของอีกคนให้ขึ้นลงอย่างช้าๆ ความรู้สึกอุ่นร้อนภายในตัวของบัดดี้ ทั้งแรงตอดรัดทำให้รู้สึกเหมือนจะคลั่งตาย แต่ถึงกระนั้นในหัวบางอย่างกลับเริ่มขัดแย้งห้ามทำอะไรรุนแรง เพราะอีกฝ่ายเจ็บตัวอยู่  จึงทำเป็นจังหวะเนิบช้าถึงบางทีจะทนไม่ไหว จนต้องกดแรงๆก็เถอะ

 

"อะ....ฮ๊า~ อึก...อั่ก! ฮึก...ฮือ~"

 

"อ๊า~.....ซื้ด"

 

เหมันต์ครางต่ำพยายามควบคุมอารมณ์ แต่แล้วมันก็แทบจะแตกกระจายเมื่อได้ยินเสียงครางของอีกฝ่าย จนเผลอรุนแรงแบบไม่ทันตั้งใจ จากจังกวะเนิบช้าเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ จนบัดดี้ครางออกมาเสียงลั่น แต่ก็ปลดปล่อยออกมาก่อนเหมันต์

 

"อึก....อื้มๆ...ฮ๊าๆ อ๊า!"

 

บัดดี้ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นจนเต็มหน้าท้องของคนตัวโตกว่า พร้อมกับขมิบรัดแรงจนเหมันต์ ทนไม่ไหวทำให้ต้องเร่งความเร็วมากขึ้น จนตัวเองปลดปล่อยออกมา พร้อมกับกระตุกเกร็งแล้วกระแทกแรงๆสองสามที จนบัดดี้รู้สึกจุกๆ ทั้งยังรู้สึกอุ่นๆภายในท้องน้อย 

 

"แฮ่กๆ.....อึก...ฮ๊า"

 

"อีกรอบ"

 

"ห่ะ? อ๊า!!"

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

อื้มมม.......อาร่อยยย คู่นี้เขาชอบแกล้งกันอ่ะ ทกคน หวานๆไปเนาะช่วงนี้5555 ไรท์หาคำว่าดราม่าไม่เจอเลย(。・ω・。)

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว