email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

เพื่อน(ไม่)จริง - ตอนที่ 2 หลอกถาม

ชื่อตอน : เพื่อน(ไม่)จริง - ตอนที่ 2 หลอกถาม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ธ.ค. 2563 18:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อน(ไม่)จริง - ตอนที่ 2 หลอกถาม
แบบอักษร

ตอนที่ 2 หลอกถาม

ใบบัวชำเลืองมองรอยยิ้มกรุ้มกริ่มของเพื่อนสาวแล้วอดฉีกยิ้มตามไปด้วยไม่ได้ ยังดีที่อย่างน้อย ๆ เพื่อนของเธอก็เป็นประเภทเศร้าไม่นานก็ฮีลตัวเองได้

เมื่อเห็นเพื่อนสาวสบายใจแล้วเธอจึงหันกลับไปสนใจกับเอกสารตรงหน้าต่อ ก่อนจะสะดุ้งตกใจจนตัวลอยหลังมีวัตถุบางอย่างแตะเข้ากับข้างแก้มของเธอเบา ๆ

"อ๊ะ!"

ใบบัวอุทานเสียงหลงพลางหดคอหนีสัมผัสเย็นเฉียบและเปียกชื้น ตวัดสายตาไปมองด้วยความขุ่นเคืองพลันดวงตาก็เบิกกว้างแล้วแปรเปลี่ยนเป็นแววตาตื่นตกใจหลังมองเห็นใบหน้าของเจ้าของการกระทำ

"หน้าบูด ๆ แบบนี้ รับของหวานสักหน่อยไหมครับ"

ต้นไม้ยักคิ้วหลิ่วตาอย่างทะเล้นขี้เล่น วางแก้วชานมไข่มุกลงบนโต๊ะก่อนจะหันไปยื่นอีกแก้วให้น้ำค้างซึ่งฉีกยิ้มกว้างพร้อมยื่นมือมารอรับอยู่ก่อนแล้ว

"ของเธอแบบหวานน้อย ส่วนของคุณหนูน้ำค้างเป็นแบบหวานปกติครับบบบ"

"ขอบคุณน้าต้นไม้ อุตส่าห์ไปต่อแถวซื้อมาให้ด้วย"

"เล็กน้อยน่าาา ก็เห็นบ่นว่าอยากกินนี่"

แม้จะเอ่ยตอบน้ำค้างก็จริง ทว่าสายตากลับแอบเหล่มองใบหน้าบึ้งตึงของหญิงสาวอีกคนแล้วคลี่ยิ้มอย่างนึกสนุก

"เหอะ!"

ใบบัวส่งเสียงเหอะในลำคอเบา ๆ กรอกตามองบนให้กับคารมของผู้ชายเจ้าชู้ที่พยายามจะหลอกล่อเพื่อนสาวด้วยของกิน

ส่วนเพื่อนของเธอนี่ก็กระไร รู้ทั้งรู้ว่าหมอนี่เป็นผู้ชายอันตราย ยังจะไปยิ้มหวานให้มันมีความหวังอีก!

"ใครเขาขอกัน?"

"พอดีเป็นคนมีน้ำใจน่ะ"

"แต่แบบนี้แถวบ้านฉันเรียกว่าเสนอหน้านะ"

"โหววว ด่ากันตรง ๆ แบบนี้เลยเหรอ ฉันเจ็บนะ"

"ดูจากหนังหน้าแล้ว นายไม่น่าจะสะเทือนหรอก!"

ต้นไม้ฟังแล้วก็หัวเราะร่วน พึงพอใจที่สามารถหยอกล้อจนทำให้หญิงสาวพูดคุยกับเขามากกว่าสามประโยค แถมยังหันมามองหน้าเขาตรง ๆ อีกด้วย

น้ำค้างหัวเราะชอบใจ มองสีหน้าของคนที่ขึ้นชื่อว่าเพื่อนสลับกันไปมาแล้วโบกไม้โบกมือห้ามทัพ ก่อนที่เพื่อนสาวจะวีนแตกขึ้นมาจริง ๆ

"ไม่เอาน่าาา อย่าทะเลาะกันสิ รักกัน ๆ น้าาา"

"ฉันน่ะรักได้นะ แต่ต้องถามเพื่อนแกนู้นนน ว่าจะรักฉันได้หรือเปล่า หึหึ"

"ถ้าส่งน้ำเสร็จแล้วก็เชิญกลับไปอยู่กับกลุ่มของนายได้แล้วค่ะ อย่ามายืนค้ำหัวคนอื่น มันเสียมารยาทไม่รู้เหรอ!"

ใบบัวกระแทกเสียงใส่พร้อมกับพยักพเยิดหน้าไล่ ทว่าชายหนุ่มกลับยักไหล่อย่างไม่ยี่หระก่อนจะหย่อนสะโพกลงนั่งเบียดลงบนม้านั่งตัวเดียวกับเธออย่างหน้าตาเฉย

"นี่! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือยังไง"

"เอ้าาา ก็เธอบอกว่าไม่ให้ยืนค้ำหัว"

"นั่นสิ คิกคิก"

น้ำค้างพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของต้นไม้แล้วหัวเราะร่า แต่พอหันมาเจอเข้ากับสายตาพิฆาต ริมฝีปากบางก็หุบยิ้มแล้วยกชานมขึ้นดูดแทบไม่ทัน

"โอ๋ ๆ ดับความหัวร้อนหน่อยนะ"

น้ำค้างไม่พูดเปล่าแต่หยิบเอาชานมไข่มุกแก้วพิเศษขึ้นมายัดใส่ปากที่กำลังอ้าพะงาบ ๆ คล้ายจะพ่นคำก่นด่าออกมาอีกระลอก

ใบบัวตวัดสายตามามองเพื่อนสาวอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะดูดเอาไข่มุกขึ้นมาเคี้ยวตุ่ย ๆ จนแก้มพอง ยอมเลิกต่อปากต่อคำ​แต่ไม่วายมองค้อนใส่คนทั้งคู่เป็นระยะ ๆ

เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยขนาดนี้ ตกลงใครเป็นเพื่อนใครกันแน่เนี้ย

ต้นไม้ลอบยิ้มขำ เอ็นดูคนปากแข็งที่เมื่อกี้เพิ่งจะก่นด่าเขาฉอด ๆ ๆ แต่พอได้ของวิเศษอย่างชาไข่มุกของโปรดก็ยอมสงบศึกแต่โดยดี

เท้าใหญ่ยื่นไปสะกิดเรียกคนตรงหน้าแล้วทำปากขมุบขมิบเพื่อส่งข้อความบางอย่างไปให้ ก่อนริมฝีปากหนาจะยกยิ้มสมใจเมื่ออีกฝ่ายพยักหน้าหงึก ๆ เป็นอันว่าเข้าใจตรงกัน

"เอ่ออ แก ๆ งั้นแกนั่งกับต้นไม้แปบนะ เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำก่อน ฝากดูด้วยนะต้นไม้"

น้ำค้างพูดรัวเร็ว​โดยไม่ปล่อยให้มีช่องว่างให้อีกฝ่ายโต้แย้งได้ ก่อนจะหันไปพูดประโยคหลังกับเพื่อนชายพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม​

"เฮ้ย! เดี๋ยวดิ!!"

ใบบัวพยายามจะรั้งตัวเพื่อนสาวเอาไว้แต่อีกฝ่ายก็ไวเหลือหลาย เบี่ยงตัวหลบมือที่เธอยื่นออกไปหมายจะดึงแขนแล้ววิ่งแจ้นไปทางโรงอาหารอย่างว่องไว

พอทำท่าจะลุกตามไป ชายหนุ่มก็รั้งตัวเธอให้นั่งลงตามเดิมด้วยเหตุผลว่าเขาไม่ใช่คนเฝ้าของ เธอจึงได้แต่พ่นลมหายใจฟึดฟัดอย่างไม่สบอารมณ์​

"ยัยเพื่อนนิสัยไม่ดี ก็รู้ ๆ อยู่ว่าไม่ชอบขี้หน้า ยังจะทิ้งให้อยู่ด้วยกันอีก เย็นนี้แกก็ไปเดินช้อปปิ้ง​คนเดียวเลยนะ"

ใบบัวพึมพำบ่นคาดโทษเพื่อนสนิทเบา ๆ ไล่หลังก่อนจะหันไปชักสีหน้าหงุดหงิดใส่คนข้างกายที่เอาแต่กระแซะ​เข้ามานั่งเบียดใกล้ ๆ จนเธอแทบจะหล่นลงจากม้านั่งตัวยาวอยู่รอมร่อ

"ถอยออกไปหน่อยได้ไหม ฉันอึดอัด!"

"เธออึดอัดเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นจะรู้สึกแบบนั้นเลยล่ะ"

"นี่! อย่ามาตีเนียนแล้วทำรุ่มร่าม​กับฉันนะ!"

"ฉันทำอยู่เหรอ"

"ก็เออน่ะสิ! แล้วก็เลิกวุ่นวายกับเพื่อนฉันได้แล้ว น้ำค้างมันมีคนที่มันชอบอยู่แล้ว"

"อืม ฉันรู้"

"เหอะ! รู้แล้วยังจะทำแบบนี้อีกเนี้ยนะ!!?"

"แล้วไงอ่ะ? น้ำค้างจะมีคนที่ชอบหรือไม่มี ฉันก็ไม่ได้สนใจเรื่องนั้นอยู่แล้ว"

"นายนี่มัน..... !! ฮึ้ยย เชื่อเขาเลย!"

ใบบัวอ้าปากค้างอยากจะเทคำด่าให้สักกระบุงแต่ก็พูดไม่ออก จึงได้แต่ทำหน้ารับไม่ได้ใส่คนหน้ามึนที่พูดยอมรับได้อย่างหน้าชื่นตาบาน แถมยังส่งยิ้มยียวนโดยที่ไม่มีร่องรอยของความรู้สึกผิดปรากฏบนใบหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว

ให้ตายเถอะ! นิสัยเสียขนาดนี้ ทำไมพวกผู้หญิงถึงได้ยังหลงชอบหมอนี่กันอยู่อีกนะ! หูหนวกตาบอดกันไปหมดแล้วหรือยังไง!

"นี่! ต้นไม้! นายฟังฉันนะ"

"...."

"เด็กอย่างนายน่ะ เทียบกับคุณหมอสุดหล่ออย่างพี่เกมส์ไม่ติดหรอก ดันทุรัง​สู้ไปก็มีแต่จะแพ้!"

"...."

"นายไม่เคยได้ยินเหรอ"

"...."

"สู้กับคนที่อยู่ในใจ ยังไงก็ไม่มีทางชนะ!"

"ฮ่า ๆ ๆ เธอนี่แม่งงงง ตลกว่ะ"

สีหน้าจริงจังของหญิงสาวทำเอาต้นไม้ระเบิดหัวเราะออกมาดังลั่น ยิ่งเธอออกอาการเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเพื่อนสนิท เสียงหัวเราะก็ยิ่งดังขึ้นกว่าเดิม

"ตลกอะไรของนายยะ"

"ฮ่า ๆ โอ๊ยย เธอนี่ ... เพ้อเจ้อเอาเรื่องเหมือนกันนะ"

"ตัวเองคิดจะทำผิดแล้วยังมีหน้ามาว่าฉันอีกเหรอ ไอ้คนไร้ศีลธรรม! หยุดขำเลยนะ!"

"โอ๊ยยย โอ๊ยยย เจ็บ ๆ พอแล้ว ฮ่า ๆ โอเคครับ หยุดแล้วครับ หยุดแล้ว ฮ่า ๆ"

แก้มสากแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูขณะพยายามกลั้นขำตามคำสั่งของคนเดือด ทอดมองใบหน้าหงิกงอของหญิงสาวแล้วฉีกยิ้มด้วยความพึงพอใจ ในขณะที่สองมือพยายามปัดป้องมือเล็กที่กำลังพุ่งเข้ามาประทุษร้าย​เนื้อตัวเป็นพัลวัน

"ที่เธอเป็นเดือดเป็นร้อนขนาดนี้เนี้ย หวงเพื่อนหรือว่าหวงฉันกันแน่?"

"ฉันจะหวงนายเพื่อ? คิดว่าหล่อแล้วจะมีแต่คนชอบนายหรือไง อย่าหลงตัวเองหน่อยเลย"

"นี่เธอยอมรับแล้วเหรอ ว่าเธอก็มองว่าฉันหล่อเหมือนกัน"

"ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น!!! อ่ะ! กินเข้าไปเลย ถ้าปากมันว่างมากนักอ่ะ!"

ใบบัวถลึงตาดุแล้วยัดหลอดชานมไข่มุกเข้าไปในปากคนหน้ามึน เผื่อว่ามันจะช่วยทำให้อีกฝ่ายสงบปากสงบคำลงบ้าง

ต้นไม้หัวเราะในลำคอเบา ๆ ดูดชานมที่เป็นคนซื้อมาฝากหญิงสาวแล้วเคี้ยวไข่มุกอย่างเอร็ดอร่อย สายตาหลุบมองปลายหลอดที่มีรอยเปื้อนของลิปสติกสีชมพูอ่อนแล้วหันไปเอ่ยหยอกเย้าอย่างอารมณ์ดี

"กินหลอดเดียวกันแบบนี้ รู้สึกเหมือนกำลังจูบเธออยู่เลยแฮะ"

"นี่!!"

ใบบัวหันมาแว้ดเสียงใส่ชายหนุ่มอย่างสุดกลั้น เหลือบมองหลอดชานมที่เขาคาบคาปากแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ขัดเขินกับสายตาเป็นประกายที่มองมาจนสองพวงแก้มแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่

"จะไปไหนก็ไปเลยไป!"

"โอเค ๆ ไม่แกล้งแล้ววววว"

ต้นไม้ยกสองมือขึ้นชูเป็นเชิงว่ายอมแพ้ หยิบแก้วชานมแก้วเดิมไปยื่นจ่อปากให้หญิงสาวก่อนจะเปล่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อเธอแยกเขี้ยวข่มขู่ด้วยสีหน้าเอาเรื่อง

"นี่เธอ..... ไม่สังเกตเห็นอะไรบ้างเลยเหรอ"

"อะไรของนาย"

ใบบัวย้อนถามอย่างไม่ใส่ใจนัก สายตายังคงไล่อ่านไปตามข้อความในหน้าของชีทเรียนที่ถืออยู่พลางใช้ปากกาไฮไลท์​ในบางจุดที่มองว่าเป็นส่วนสำคัญ

"สีผมฉันไง เป็นไง ๆ สีสวยไหม"

"ไม่อ่ะ! ถ้าอยู่บนหัวคนอื่นก็คงดูดี แต่พอเป็นนายแล้วมันดูพิลึกพิลั่น​!"

"ไม่คุ้นตาบ้างเลยเหรอ"

แกร่ก!

ปากกาด้ามอวบหลุดร่วงออกจากมือทันทีที่จบประโยค เธอหันขวับไปสบสายตากับเจ้าของคำถามแต่สุดท้ายก็เป็นฝ่ายเสมองไปทางอื่นก่อน

ใจดวงน้อยสั่นไหวด้วยความหวาดหวั่น ไม่แน่ใจว่าคิดไปเองหรือไม่ แต่เธอรู้สึกเหมือนมองเห็นความคาดหวังบางอย่างสะท้อนออกมาจากแววตาสีดำสนิทคู่นั้น

"อะ...อะไร? คะ..คุ้นตา คุ้นตาอะไรของนาย!"

"ก็..... เปล๊าาา ดาราเกาหลีเขาก็ทำกัน ฉันก็เลยนึกว่า...."

"....."

"เธอจะจำสีผมแบบนี้ได้"

มือที่กำลังเอื้อมไปหยิบปากกาไฮไลท์​ชะงักแข็งค้าง พร้อมกับความรู้สึกชาวาบแผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัวอย่างไม่มีสาเหตุ

ใบบัวลอบกลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่แล้วส่ายหัวปฏิเสธ​ แววตาวูบไหวหลุบลงมองต่ำ พยายามปั้นสีหน้าให้ดูเป็นปกติแล้วทำทีเป็นอ่านชีทเรียนต่อ ทว่าสติสตางค์​ของเธอกลับปลิวหายไปกับสายลมตั้งแต่วินาทีที่ฟังประโยคสุดท้ายจบ

"มาแล้ว ๆ "

เสียงใส ๆ ของเพื่อนสาวดังลอยมาแต่ไกล ดึงให้คนทั้งคู่หันไปมองตามเสียง ในจังหวะที่เพื่อนหย่อนสะโพกลงนั่งที่เดิม ใบบัวก็ลุกพรวดขึ้นมายืนเต็มความสูง

"ฉะ....ฉัน ฉันหิว! ไปซื้อขนมก่อนนะ ไว้เจอกันบนห้องเรียนเลยแล้วกัน"

"เอ้าา จะรีบไปไหนอ่ะ ยังเหลือเวลาว่างอีกตั้งครึ่งชั่วโมงนะแก ใบบัววว~"

ใบบัวกุลีกุจอกวาดข้าวของส่วนตัวลงกระเป๋าถือใบโปรดอย่างลวก ๆ ก่อนจะผลุนผลันเดินออกมาจากโต๊ะ โดยไม่สนใจในเสียงร้องเรียกที่เพื่อนตะโกนมาไล่หลัง

ขาเรียวก้าวยาว ๆ เข้ามาหลบในมุมอับของตึกเรียน ก่อนจะทิ้งตัว​พิงผนังอย่างอ่อนแรง มือเล็กยกขึ้นนวดคลึงหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองเบา ๆ เพื่อปรามใจดวงน้อยที่มันกำลังเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง

บ้าจริง! ทั้ง ๆ ที่มันก็เป็นแค่คำพูดธรรมดา ๆ ทั่วไป แต่ทำไมถึงได้มีอิทธิพลกับอัตราการเต้นของหัวใจเธอนักนะ.... ทำไมกัน?

 

**********

แอบกระแซะถามแบบเนียน ๆ โอ๊ยยยย คนมีความหลังเขาใจคอไม่ดีนะนุงต้นไม้จ๋า น้องมันเลิ่กลั่กหมดแล้ว 5555555

ความคิดเห็น