Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 54

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2563 23:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 9
แบบอักษร

ณ หน้าบ้านแห่งหนึ่ง 06:30 

 

หลังจากที่เมื่อคืนผมหลับไป ผมก็รู้สึกตัวตื่นตอนตีห้ากว่าๆ พลางลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาที่ไม่ได้เรียบร้อยเหมือนอย่างเคย กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เคยติดถึงคอ ตอนนี้ผมก็ได้ปลดลงถึงสามเม็ดและกางเกงสแล็คที่เคยใส่ผมก็ได้เปลี่ยนไปใส่เป็นกางเกงยีนส์ทรงเดฟสีดำขาดเข่า นั่นเลยทำให้ขาผมที่ดูเล็กอยู่แล้วให้เรียวสวยขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับผมที่มัดขึ้นเป็นทรงซามูไรและต่างหูที่ถอดออกก่อนมาไทยก็ได้ใส่กลับเข้าไปเหมือนเดิม แต่งแบบนี้แล้วผมค่อยจะรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย และที่มอผมเขาไม่ซีเรียสเรื่องการแต่งกายครับ จะแต่งยังไงก็ได้ ก็ค่าเทอมแพงซะขนาดนั้น ถ้ามีกฎเยอะ เดี๋ยวพวกลูกคุณหนูในมอก็พากันวีนสิครับ 

 

"สวัสดีครับบอส" ผมที่เดินลงมาข้างล่างพลางออกไปหน้าบ้านก็เจอเข้ากับเวลที่ยืนอยู่ตรงข้างรถผมพร้อมกับที่มันพูดทักทายผมและก้มหัวให้ผมเล็กน้อย

 

"อื้ม ขอบใจมากที่เอารถมาให้ แล้วกูบอกอยู่ที่นี่ไม่ต้องเรียกกูว่าบอส" ผมพูดตอบกลับอย่างยิ้มๆ 

 

"ตอนอยู่กับบอสสองคน ผมขอเรียกแบบนี้ดีกว่าครับ" 

 

"แล้วแต่มึงเลย" ผมพูดพลางยื่นมือไปรับกุญแจรถมาจากเวลมัน 

 

"ผมดีใจที่บอสกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้แล้วนะครับ" เวลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ 

 

"กูก็ดีใจเหมือนกันนั่นแหละ" ผมพูดพลางเดินไปขึ้นรถฝั่งคนขับ 

 

"บอสส่งผมที่หน้าเซเว่นก็ได้ครับ" เวลหันมาพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ หลังจากที่ขึ้นมานั่งบนรถแล้ว 

 

"อื้ม" ผมพูดตอบ จากนั้นก็ได้สตาร์ทรถขับออกมาจากบริเวณบ้านของพี่บีเอ็มมัน ส่วนไอ้พี่บีเอ็มมันยังไม่ตื่นหรอกครับ ถ้าตื่นป่านนี้ผมคงไม่ได้ออกจากบ้านง่ายๆแบบนี้แล้ว เพราะพี่มันต้องถามเรื่องเวลกับรถแน่ๆ

 

ณ 7-11 

 

"บอสจะเอาอะไรหรือเปล่าครับ เดี๋ยวผมเข้าไปซื้อมาให้" เวลหันมาพูดถามผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ หลังจากที่มาถึงหน้าเซเว่นแล้วผมก็ได้ลงไปจากรถตามเวลมัน 

 

"ไม่เป็นไร กูเข้าไปซื้อเอง" ผมพูดพลางเดินเข้าไปในเซเว่น 

 

"แกๆ ใครวะ ดาราเหรอ น่ารักมากเลยอะแก" ผมที่เดินเข้ามา ผู้หญิงผมสีดำคนหนึ่งก็ได้หันไปพูดบอกเพื่อนของเธอที่กำลังเปิดตู้แช่น้ำและเลือกน้ำอยู่ 

 

"ไหนๆ...จริงว่ะ สวยมากเลยมึง ทั้งเท่ทั้งน่ารัก ผู้หญิงหรือผู้ชายวะ" เพื่อนเธอที่มีผมสีน้ำตาลก็ได้หันมามองผมพลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น 

 

"กูว่าผู้หญิงชัวร์ สาวเท่อะมึง" เธอที่มีผมสีดำพูดจบ ผมนี่อยากจะบ้าตาย มองไงวะว่าผมเป็นผู้หญิง!!

 

"บอสเป็นสาวเท่โอ๊ย~ ฮ่าๆ" เวลที่ยืนอยู่ด้านหลังผมก็ได้หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ 

 

"หยุดเลยไอ้สัส เดี๋ยวกูตบด้วยส้นตีน" ผมหันไปพูดด้วยน้ำเสียงดุๆ จากนั้นก็เดินเข้าไปหาพวกเธอ 

 

"มะ...มีอะไรหรือเปล่าคะ" เธอที่มีผมสีดำก็ได้พูดถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

 

"พี่เป็นผู้ชายครับ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆพลางยื่นมือไปหยิบน้ำในตู้แช่น้ำตรงด้านหลังของพวกเธอ พวกเธออายุน้อยกว่าผมครับ เพราะพวกเธอยังใส่ชุดมอปลายกันอยู่เลย 

 

"อ๋อค่ะ"  

 

"แต่หนูว่าพี่หน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนเลย" น้องคนที่มีผมสีน้ำตาลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสงสัย 

 

"ใช่ๆ เหมือนกับนักบาสคนหนึ่งเลย....เห้ย! กรี๊ด~!!!! พี่ซีวาย!!!!! มึงๆพี่ซีวาย!!! กรี๊ด~!!!!" 

 

"จริงด้วย!! กรี๊ด~!!" 

 

อยู่ๆพวกเธอก็พากันกรี๊ดลั่นร้านเลยครับ กระโดดโลดเต้นกันใหญ่เลย คนในร้านหันมามองกันเต็มอะครับ 

 

"เห้ยน้อง ใจเย็นๆนะครับ" ผมพูดบอกพวกเธอด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ 

 

"พี่ใช่พี่ซีวายเอสจากทีมดราก้อนไฮสคูลชื่อดังหรือเปล่าคะ แล้วก็เล่นให้กับทีมแอลเอในเอ็นบีเอด้วยใช่ไหมคะ" น้องคนผมสีดำพูดถามผมอย่างยิ้มๆ 

 

"ใช่ครับ พี่เอง" ผมพูดตอบกลับอย่างยิ้มๆ 

 

"พวกหนูชอบพี่มากเลยค่ะ พวกหนูดูการแข่งของพี่ตลอดเลย พวกหนูอยากไปเรียนต่อที่อเมริกาก็เพราะพี่ซีวายเลย" น้องคนผมสีน้ำตาลพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังปนยิ้มๆ 

 

"พวกหนูของลายเซ็นกับถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ" น้องผมสีดำพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ 

 

"ได้สิครับ...พี่เวลมาถ่ายรูปให้หน่อย" ผมพูดตอบพวกเธอพลางหันไปเรียกเวลที่ยืนมองผมอยู่ห่างๆพร้อมกับไปยืนอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเธอ 

 

"นี่ค่ะ" เวลที่เดินเข้ามา น้องคนผมสีน้ำตาลก็ได้ยื่นโทรศัพท์ไปให้เวลมัน 

 

"โอเค พร้อมน่ะ" 

 

แชะ! แชะ! แชะ! 

 

"ขอบคุณนะคะพี่ซีวาย...เอ่อ..พี่เวลก็ด้วยค่ะ" พวกเธอพูดบอกผมกับเวลด้วยน้ำเสียงร่าเริง หลังจากที่ได้โทรศัพท์คืนมาจากเวล 

 

"ไม่เป็นไร เอากระดาษหรือสมุดมาสิ เดี๋ยวพี่เซ็นให้" 

 

"นี่ค่ะ" น้องผมสีดำพูดพลางยื่นสมุดมาให้ผม จากนั้นผมก็ได้ลงมือเซ็นลายเซ็นของผมลงไปทันที 

 

"ขอบคุณอีกครั้งนะคะพี่ซีวาย พวกหนูขอตัวก่อนนะคะ จะสายแล้ว" น้องผมดำพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"โอเค บายๆครับ" ผมพูดอย่างยิ้มๆพลางยกมือขึ้นโปกไปมา จากนั้นพวกเธอก็เดินไปจ่ายเงินและออกไปจากร้านทันที 

 

"บอสนี่ฮอตตลอดเลย" เวลเดินเข้ามาเปิดตู้แช่น้ำด้านหลังผมพลางหยิบน้ำออกมาพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"นิดหน่อยเอง" ผมพูดพลางเดินไปต่อแถวรอจ่ายเงิน

 

"ผมว่าบอสกลับมาลุคนี้ คนต้องจีบเยอะเหมือนตอนอยู่ที่เมกาแน่เลยครับ" เวลที่เดินมาต่อแถวตรงด้านหลังผมก็ได้ยื่นหน้ามาพูดที่ข้างหูของผม แต่มึงไม่ต้องใกล้ขนาดนี้ก็ได้มั้งเวล ขนลุกเลยผม ปากมันเฉียดหูผมไปนิดเดียวเอง แถมกลิ่นตัวเวลเหมือนไอ้หน้าปีศาจมากเลยครับ

 

"ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก" ผมพูดพลางเอาของไปจ่ายเงิน 

 

"ทำไมวันนี้บอสดูเย็นชาจัง" 

 

"กูก็เป็นของกูแบบนี้ มึงเลิกกวนกูสักแปปจะได้ไหมวะเวล" ผมพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพลางยื่นมือไปหยิบกาแฟเย็นที่ผมจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว และเดินออกไปจากร้าน

 

"ชาโกรธเรื่องที่พี่ไม่พูดแบบนี้กับชาใช่ไหม" เวลรีบจ่ายเงินและวิ่งตามผมออกมาพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน 

 

"เปล่าเลย ขอโทษที่เมื่อกี้หงุดหงิดใส่" ผมหันไปพลางเงยหน้าขึ้นไปพูดบอกเวลด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ ที่ผมหงุดหงิดเมื่อกี้ ก็เพราะเวลมันใช้น้ำหอมกลิ่นเดียวกันกับไอ้เทพเลย นั่นเลยทำให้ผมคิดถึงไอ้เทพมันขึ้นมาและย้อนกลับไปคิดถึงเรื่องเมื่อคืน ผมนี่โคตรแย่เลยว่ะ ไปหงุดหงิดใส่คนอื่นแบบนี้ได้ยังไงกัน

 

"ไม่เป็นไร งั้นชารีบไปเถอะ เดี๋ยวไปเรียนสาย" เวลพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ 

 

"ไม่เรียกบอสแล้วเหรอ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขำๆ นี่เวลมันกลัวผมโกรธขนาดนั้นเลยเหรอวะ อายุก็มากกว่าผมถึงผมจะเป็นบอสมันก็เถอะ แต่ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนี้ก็ได้มั้ง

 

"พี่เปลี่ยนใจละ เดี๋ยวตอนไปเจอชาอยู่กับคนอื่นๆพี่จะได้ชิน" 

 

"อื้ม แล้วแต่เลย งั้นผมไปละ" ผมพูดพลางเดินไปขึ้นรถ จากนั้นก็ขับรถออกไปจากบริเวณเซเว่น ผมเองก็ต้องฝึกพูดกับเวลแบบเพราะๆบ้างละ เดี๋ยวไม่ชิน ยิ่งผมชอบพูดเถื่อนๆแบบนี้กับลูกน้องทุกคนจนติดเป็นนิสัยไปแล้วด้วย

 

ณ มหาวิทยาลัยอาร์ 08:44

 

ผมที่ก้าวเท้าลงมาจากรถ หลังจากที่เข้ามาจอดรถไว้ที่โรงจอดรถของคณะวิศวะเรียบร้อยแล้ว ตลอดทางที่ผมขับรถมาที่คณะมีแต่คนมองมาที่รถผมครับ ไม่รู้เขามองอะไรกัน หรือรถผมมันเด่นไปเหรอ ก็ไม่นะ 

 

"เห้ยพวกมึง ใครวะ?!! น่ารักสัสๆอะ!!" 

 

"โอ้โห~!! เอ็กซ์เหี้ยๆ!!!!!" 

 

"สวยกว่าเด็กกูอีก!!!!" 

 

"เมียกูไอ้เหี้ย เมียกู!!!" 

 

"บลาๆ....." 

 

ผมที่เดินเข้ามาในตึกวิศวะกลาง ทุกคนที่นั่งรอเวลาขึ้นไปเรียนก็ได้หันมามองผมเป็นตาเดียวพลางพากันพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น วันนี้ผมมีเรียนรวมสาขาครับ ปีหนึ่งทุกสาขาของวิศวะต้องมาเรียนด้วยกัน มันเลยทำให้วันนี้คนเยอะผิดปกติ เพราะปีสองกับปีสามก็มีเรียนอยู่ชั้นสามตึกนี้เหมือนกันครับ 

 

"ไอ้เหี้ยชา! ทางนี้เว้ย!!" ไอ้ดินที่นั่งอยู่ตรงขั้นบันไดกับไอ้รบก็ได้ลุกขึ้นพลางตะโกนเรียกผมอย่างเสียงดังลั่น 

 

ผลัวะ! 

 

"จะตะโกนหาพ่อมึงเหรอ" ผมเดินเข้าไปตบหัวไอ้ดินมันพลางพูดด้วยน้ำเสียงดุๆ 

 

"กูคิดถึงไง ฮ่าๆ" ไอ้ดินพูดพลางลูบหัวตัวเองไปมาพร้อมกับกลับลงไปนั่งเหมือนอย่างเดิม  

 

"แล้วนี่มึงมามอลุคนี้ พี่มึงรู้แล้วใช่ไหม" ไอ้รบพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ 

 

"ใช่ กูเคลียร์กับพี่กูทุกอย่างละ" ผมพูดพลางเดินลงไปนั่งที่ขั้นบันไดตรงกลางระหว่างพวกเพื่อนผม 

 

"มึงรู้ตัวป่ะเนี่ยว่ามึงโคตรของโคตรเท่และก็โคตรสวยเลย" ไอ้ดินพูดพลางยกมือขึ้นมากอดคอผม 

 

"เท่อย่างเดียวก็ได้ไอ้สัส กูเป็นผู้ชายไม่จำเป็นต้องสวย" ผมพูดบอกไอ้ดินด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่น 

 

"ว่าไปนั่น แต่ก่อนออกจากบ้านมึงไม่ส่องกระจกก่อนเหรอวะ" 

 

"ทำไมวะ กูมีอะไรแปลกเหรอ" ผมถามไอ้ดินด้วยน้ำเสียงสงสัย 

 

"ไอ้รบมึงบอกดิ" ไอ้ดินพูดบอกไอ้รบพลางหันหน้าหนีผม เป็นอะไรของมันวะ แถมหูแม่งยังเสือกแดงอีก 

 

"เสื้อมึงเนี่ย ถ้าจะปลดขนาดนี้ไม่ต้องติดก็ได้มั้ง คนที่สูงกว่ามึง มองนิดหน่อยเขาก็เห็นหน้าท้องมึงหมดแล้ว กางเกงก็ด้วย รู้อยู่ว่าขาเล็กยังจะใส่ขาเดฟมา มันรัดขารัดก้นมึงจนเห็นสัดส่วนชัดเจนหมดอะ แล้วมึงเดินเข้ามาในตึกเนี่ยไม่เห็นสายตาของพวกแม่งที่มองก้มมึงเลยหรือไง" ไอ้รบพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงดุๆ นี่มันเป็นพ่อผมหรือเพื่อนผมวะ บ่นจริงเลย

 

"ช่างดิ กูก็แต่งของกูแบบนี้มาตั้งนานละ ยิ่งที่นี่ร้อนๆอยู่ ถ้าเป็นไปได้กูใส่กางเกงขาสั้นกับสื้อกล้ามมามอละไอ้สัส" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย 

 

"เฮ้อ~มึงนี่สุดจริงๆเลยไอ้ชา" ไอ้ดินกับไอ้รบพูดขึ้นมาพร้อมกันด้วยน้ำเสียงยอมแพ้

 

"มันอยู่แล้วป่ะ นี่ซีวายเลยนะเว้ย" ผมพูดด้วยน้ำเสียงนติดจะยิ้มๆ 

 

"ซีวาย?!" ไอ้ดินกับไอ้รบหันมาพูดถามผมอย่างงงๆ 

 

"นี่พวกมึงไม่รู้จักกูจริงๆดิ?!!" ผมพูดออกมาอย่างตกใจพลางรีบลุกขึ้นและยืนชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง แต่พวกมันไม่รู้ก็ไม่แปลก เพราะผมสั่งให้เวลลบข้อมูลของผมออกจากเว็บไซต์ต่างๆเกือบทั้งหมด ถ้าผมจำไม่ผิดมีแค่เว็บไซต์เดียวมั้งครับที่มีข้อมูลของผม ใครที่ติดตามผมจริงๆถึงจะรู้ว่าผมเป็นใคร 

 

"รู้จักดิ ชาเย็นเพื่อนพวกกูไง มึงถามแปลกๆอะไอ้เหี้ย มึงเมาป่ะเนี่ย" ไอ้รบเงยหน้าขึ้นมาพูดด้วยน้ำเสียงงงๆ 

 

"มันไม่ใช่อย่างงั้น เอาเป็นว่าพวกมึงเข้าไปดูในไอจีกับเฟซจริงกูก็แล้วกัน" 

 

"เดี๋ยวนะ แสดงว่ามึงให้แอคเคาท์ปลอมพวกกูเหรอ" ไอ้ดินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสงสัย 

 

"แหะๆ ใช่ครับผม ขอโทษนะ ชื่อแอคเคาท์ไอจีจริงซีอันเดอร์สกอร์วาย ส่วนเฟซ ซีวาย ทาดิโอ้" ผมพูดบอกพวกมันด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ จากนั้นพวกมันก็ได้เอาโทรศัพท์ขึ้นมากดตามที่ผมบอก 

 

"โอ้โหนี่มึงเป็นคนดังป่ะเนี่ย มีคนติดตามเกือบสองล้าน" ไอ้ดินพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ 

 

"ขนาดพวกกูมีเพจดังๆมาโปรโมทให้ ยังแค่ห้าหกหมื่นกว่าๆเอง" ไอ้รบพูดพลางเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า 

 

"พวกมึงก็เวอร์เกิน ไม่ขนาดนั้นหรอกไอ้สัส" 

 

"ก็มันจริงนี่หว่า" ไอ้ดินพูดพลางลุกขึ้นยืน 

 

"แล้วตกลงซีวายคืออะไรกันแน่" ไอ้รบพูดถามอย่างสงสัยพลางลุกขึ้นยืนตามไอ้ดินมัน 

 

"ชื่อเล่นกูที่เมกา" ผมพูดพลางเดินขึ้นบันได เพราะตอนนี้ได้เวลาเรียนของพวกผมแล้วครับ นักศึกษาคนอื่นๆก็พากันขึ้นไปกันตั้งนานแล้วด้วย เหลือแค่พวกผมนี่แหละที่ไม่ยอมขึ้นไปเรียนกันสักที  

 

"มึงเล่นบาสด้วยเหรอวะไอ้ชา" ไอ้ดินที่เดินตามผมมาพร้อมกับไอ้รบก็ได้พูดถามผมและยื่นโทรศัพท์ที่มีรูปผมนั่งหมุนลูกบาสอยู่อย่างสบายบนโต๊ะอาหารในโรงอาหารของไฮสคูลมาให้ผมดู 

 

"ก็เล่น" 

 

"แล้วตกลงมึงเป็นใครกันแน่เนี่ย" 

 

"หาเอาเองสิ ในไอจีในเฟซกูก็น่าจะมีคนพูดถึงอยู่" ผมพูดบอกไอ้รบด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่นพลางเดินเข้าห้องเรียนไปทันที 

 

"แกๆ น่ารักอะเด็กใหม่เหรอ ทำไมฉันไม่เคยเห็น" 

 

"ฉัยก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน สวยกว่าพวกเราอีก อิจฉาเลยอะ" 

 

"เห้ยๆพวกมึง นี่มันคนที่เดินลงมาจากรถ Lamborghini สีฟ้าเขียว ที่มีคนเห็นแล้วถ่ายไปให้เพจมอนี่หว่า เนี่ยๆเอาไปดูเลย" 

 

"เออว่ะ ใครวะแม่งสวยเท่ฉิบหาย" 

 

"บลาๆ...." 

 

ผมที่เดินเข้าห้องมาพวกปีหนึ่งของสาขาต่างๆที่นั่งกันอยู่ก็ได้เริ่มพูดเรื่องของผมใหญ่เลยครับพลางพากันมองไปที่โทรศัพท์และก็หันมามองที่ผม 

 

หมับ!

 

"เอ่อ...เธอชื่ออะไรเหรอ เพิ่งมาใหม่ใช่ไหม" ผมที่กำลังจะเดินไปนั่งด้านหลังห้อง แต่ทว่าก็ได้มีผู้หญิงคนหนึ่งลุกขึ้นมาพร้อมกับยื่นมือมาจับแขนของผมเอาไว้ซะก่อนและเอ่ยถามผมออกมาด้วยน้ำเสียงสงสัย

 

"หึ เธอจำเราไม่ได้เหรอ เราชาเย็นเด็กเนิร์ดประจำคณะวิศวะไง ที่ใครๆก็ชอบมองเหยียดเราอะ" ผมหันไปพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆและเสียงดังพอที่ทำให้พวกเด็กปีหนึ่งทั้งห้องได้ยิน 

 

"ห๊ะ?!!!!!!! ไม่จริงอะ!!" 

 

"ใช่ไอ้เด็กเนิร์ดแว่นเหรอวะ?!!!" 

 

"ไอ้เด็กเนิร์ดจริงๆด้วยอะ พวกมึงไปดูในเพจมอเลย ตอนนี้เพจลงข่าวใหม่แล้วเว้ย!!!" 

 

"กูไม่น่าไปขำเขาเลยวะ สวยกว่าเมียกูอีกอะ" 

 

"บลาๆๆๆ......" 

 

นี่พวกเขาจะอึ้งอะไรกันขนาดนั้นวะ พูดเรื่องผมจนผมอยากเดินหนีออกไปจากห้องละ เสียงดังโคตรๆอะครับ

 

หมับ!

 

"หลบหน่อยพวกเราจะไปนั่งที่ อาจารย์จะเข้าแล้ว" ไอ้รบที่เดินมากอดคอผมพลางพูดบอกผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ 

 

"อะ...เอ่อ..ขอโทษที" เธอพูดพลางกลับไปนั่งข้างๆเพื่อนเธอเหมือนอย่างเดิม จากนั้นผมกับไอ้รบก็เดินไปนั่งตรงด้านหลังห้องตามมาด้วยไอ้ดินที่เมื่อกี้เพิ่งให้ไลน์สาวเสร็จ 

 

"อะไอ้ชา ตอนนี้มึงดังใหญ่แล้วนะเว้ย" ไอ้ดินที่เดินมานั่งลงข้างๆซ้ายมือผมก็ได้ยื่นโทรศัพท์มาให้ผมพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

 

"อะไรวะ" ผมพูดอย่างงงๆพลางรับโทรศัพท์มาจากไอ้ดิน 

 

UR_Thailand

ข่าวใหม่จ้ะทุกคน ตอนนี้แอดรู้แล้วว่าคนที่เดินลงมาจากรถแสนแพงคันที่จอดอยู่ในคณะวิศวะเป็นใคร คนนั้นก็คือน้องชาเย็น ชัยกร ทาดิโอ้ วิศวะไฟฟ้าปีหนึ่งนั่นเองจ้า น้องชาเป็นน้องชายแท้ๆของพี่บีเอ็มนักบาสมอเราด้วยนะจ๊ะ น้องชายนะจ๊ะไม่ใช่น้องสาว! ไม่รู้ว่าน้องไปทำอะไรมา คือน้องสวยจนแย่งตำแหน่งดาวมอทุกปีได้เลยอะ แล้วก็ทุกคนคงจะเคลียร์กันแล้วนะจ๊ะที่ทำไมน้องชาถึงดูสนิทกับพี่บีเอ็มและก็พี่เทพ ใครที่ด่าน้องชาอยู่แอดจะจัดการให้หมดเลย อ๋อ! วาร์ปน้องอยู่ในคอมเมนต์นะจ๊ะ^^ #น้องชาเย็นคนคูล #น้องชาลูกเพจมอใครห้ามแตะ! 

*แนบรูป* 

ถูกใจ 303K แสดงความคิดเห็น 15,4K รายการ แชร์ 3,3k ครั้ง 

 

ผมที่อ่านเสร็จก็ได้ยื่นโทรศัพท์ไปคืนไอ้ดินมัน จากนั้นก็นั่งเรียนกันไปอย่างเงียบๆ เพราะอาจารย์แกเข้ามาแล้วครับ โพสต์ที่ผมอ่านเมื่อกี้มันเป็นโพสต์ของเพจมอและในโพสต์ก็เป็นเรื่องของผมแบบคร่าวๆพร้อมกับแนบรูปผมที่กำลังนั่งคุยกับไอ้รบและก็ไอ้ดินตรงขั้นบันได มิหนำซ้ำไอ้ดินยังกอดคอผมอยู่ด้วย คนที่มาเม้นนี่จิ้นผมกับมันกันใหญ่เลยครับ แล้วในเม้นมีแต่คนชมผม ขอเฟซขอไอจีผมกันเต็มไปหมดเลยด้วย เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยอะ เมื่อก่อนมองเหยียดผมกันจัง ตอนนี้บอกรักผมกันใหญ่เลยครับ คนเรานี่มันเปลี่ยนกันได้เร็วจริงๆ แถมแอดแกยังปล่อยวาร์ปผมอีก แต่เป็นแอคเคาท์ปลอมหมดเลยนี่สิครับ แสดงว่าพวกเขายังไม่ได้รู้จักผมจริงๆ

 

12:00 ณ โรงอาหารคณะวิศวะ

 

พวกผมที่เรียนเสร็จก็ได้พากันมาที่โรงอาหาร แต่แล้วก็เจอกับปัญหาใหญ่เข้าให้ จะอะไรล่ะครับ ก็ไอ้เทพกับแก๊งมันนั่นแหละ ไอ้เทพที่เห็นผมก็รีบลุกขึ้นจากโต๊ะและเดินเข้ามาหาผมอย่างรีบร้อน

 

"ชาเย็น! กูสั่งมึงว่าไง?!" ไอ้เทพที่มายืนอยู่ตรงหน้าผมก็ได้พูดใส่ผมด้วยน้ำเสียงโหดๆ 

 

"พี่เทพสั่งอะไร" ผมเงยหน้าขึ้นไปมองมันพลางพูดถามอย่างงงๆ 

 

"กูห้ามมึงไม่ใครเห็นหน้ามึงไม่ใช่หรือไง แล้วนี่อะไรห๊ะ?!" ไอ้เทพพูดด้วยน้ำเสียงดุๆพลางยื่นมือมาติดกระดุมเสื้อให้ผมถึงคอ อะไรของแม่งวะ ผมเป็นแค่เบ๊มันไม่ใช่เหรอ แล้วมันมีสิทธิ์อะไรมาหวงผมวะ?! 

 

"อย่ามายุ่ง พี่กูรู้แล้วทำไมกูต้องปิดบังด้วย" ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางถอยห่างออกจากไอ้เทพเล็กน้อย 

 

"ชาเย็น!!!!" ไอ้เทพว้ากใส่หน้าผมอย่างเสียงดังลั่น จนทำให้คนทั้งโรงอาหารเงียบกริบ 

 

"เรียกทำไมกลัวกูจำชื่อตัวเองไม่ได้หรือไง" ผมพูดด้วยน้ำเสียงกวนๆ ที่ผมทำแบบนี้ เพราะผมไม่อยากอยู่ใกล้มันแล้ว ยิ่งใกล้ผมยิ่งคิดไปไกล

 

หมับ! 

 

"มึงดื้อใหญ่แล้วน่ะไอ้เตี้ย!!" ไอ้เทพยื่นมือมาจับแขนผมพลางพูดด้วยน้ำเสียงดุๆ

 

"มึงปล่อยน้องกูไอ้สัสเทพ!" พี่ผมที่เพิ่งเดินเข้ามาก็ได้พูดบอกไอ้เทพด้วยน้ำเสียงโหดๆ นี่พวกพี่มันจะไม่ตีกันใช่ไหม หน้าตาแต่ละคนนี่เหี้ยมฉิบหาย 

 

"พวกมึงใจเย็นๆก่อน!!" 

 

"เห้ยพวกพี่ใจเย็นๆกันก่อน" 

 

พวกเพื่อนผมกับพวกเพื่อนพี่บีเอ็มกับไอ้เทพก็ได้เข้ามาห้ามพลางพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล 

 

"ถอยไปไอ้บีเอ็ม" ไอ้เทพพูดบอกพี่บีเอ็มด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ 

 

"ไม่! นี่มันน้องกู มึงไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับน้องกู" พี่บีเอ็มพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆปนโหดๆ 

 

"แต่นี่มันเมียกู!!! ถอย!!" ไอ้เทพพูดด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยม 

 

"....." อึ้งกันเลยสิครับ ไม่ใช่แค่ผมคนเดียวที่อึ้ง ทั้งเพื่อนผมทั้งพวกพี่ชายผมและก็คนทั้งโรงอาหารต่างพากันอึ้งจนพูดอะไรไม่ออกเลย แต่แล้วผมไปเป็นเมียมันตอนไหนเนี่ย?!! 

 

"กูไม่ทำน้องมึงเจ็บหรอก อย่าห่วงเลยไอ้บีเอ็ม" ไอ้เทพพูดบอกพี่บีเอ็มอย่างนิ่งๆ จากนั้นก็ลากผมออกมาจากโรงอาหารทันทีพร้อมกับตรงไปที่โรงจอดรถของคณะ

 

"พี่เป็นบ้าอะไรเนี่ยห๊ะ?! ไปพูดแบบนั้นได้ยังไงกัน ผมไม่ใช่เมียพี่ซะหน่อย" ผมพูดพลางพยายามดึงแขนออกจากมือของไอ้เทพมัน 

 

"เลิกพูดแล้วไปขึ้นรถ" ไอ้เทพพูดพลางปล่อยแขนผม หลังจากที่มาถึงตรงรถของมันแล้ว

 

"ไม่! ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น" ผมพูดพลางหันหลังกำลังจะเดินออกไป

 

ตึ๊ก!!!!

 

"ชา!! กูบอกให้ขึ้นรถ!!" ไอ้เทพมันใช้มือทุบลงไปที่หลังคารถอย่างแรงพลางพูดด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยม แต่ได้ข่าวว่านั่นเฟอร์รารี่เลยนะเว้ย หลังคารถจะบุบไหมเนี่ย?!

 

"พี่เทพพูดดีๆก็ได้ป่ะ จะดุชาทำไมเนี่ย" ผมพูดด้วยน้ำเสียงหงอยๆพลางรีบเข้าไปนั่งในรถทันที แล้วเมื่อกี้ที่คำพูดของผมเปลี่ยนไป ก็เพราะว่าผมกลัวมันนั่นแหละ มันทำหน้าเหมือนจะจับผมเอาไปโยนให้ฉลามที่บ้านแดกเลย 

 

"....." ไอ้เทพที่ขึ้นรถมามันก็ได้หันมามองหน้าผม แต่มันก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา จากนั้นมันก็ได้สตาร์ทรถและขับออกไปทันที

 

ณ คอนโดแห่งหนึ่ง 

 

หลังจากที่ออกมาจากมอได้ไม่นาน ไอ้เทพมันก็ได้ขับรถเข้าไปในคอนโดของมันพลางจอดรถไว้ที่หน้าคอนโดและเดินลงไปจากรถพร้อมกับเดินอ้อมมาฝั่งที่ผมนั่งอยู่ มันเปิดประตูรถแล้วกระชากผมออกมาอย่างแรง 

 

"เอารถฉันไปจอดที" ไอ้เทพพูดบอกพนักงานต้อนรับที่หน้าคอนโดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและยื่นกุญแจรถไปให้พี่พนักงานแก

 

"รับทราบครับ" พี่พนักงานพูดพลางเดินไปที่รถของไอ้เทพมัน

 

"พี่เทพปล่อยแขนชานะ" ไอ้เทพที่พาผมเข้ามาให้ห้องของมันแล้ว ผมก็ได้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

 

"หึ กลับมาพูดเหมือนเดิมแล้ว?" ไอ้เทพปล่อยแขนผมพลางพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ และเดินไปนั่งที่โซฟาพร้อมกับหยิบบุหรี่ในกระเป๋าเสื้อช็อปขึ้นมาจุดสูบ แล้วไหนมันบอกว่าจะเลิกบุหรี่ล่ะไง?!

 

"เข้าเรื่องเลยแล้วกัน พี่บีเอ็มรู้แล้ว ชาไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรอีก และชาก็ขี้เกียจเล่นเป็นเด็กเนิร์ดแล้วด้วย" ผมพูดพลางเดินไปนั่งที่โต๊ะตรงหน้าโซฟา แล้วก็เป็นฝั่งตรงข้ามกับมันพอดีด้วยครับ

 

"หึ มึงจะเป็นเด็กเนิร์ดหรือไม่ใช่ก็ตาม ยังไงมึงก็ต้องทำตามคำสั่งของกู กูสั่งห้ามอะไรมึงก็ต้องทำ เพราะมึงเป็นเบ๊กูเตี้ย มึงอย่าลืมสิ" ไอ้เทพพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่แม่งรู้ไหมว่าสิ่งที่มันพูดออกมาทำให้ผมเจ็บแค่ไหน 

 

"พี่เทพไม่ใช่เจ้าชีวิตชา!! แล้วต่อไปนี้ชาจะไม่เป็นเบ๊อะไรของพี่ทั้งนั้น!!" ผมพูดด้วยน้ำเสียงโมโห

 

หมับ! พรึ่บ~!!

 

"เตี้ยมึงอย่าขึ้นเสียงใส่กู" ไอ้เทพมันดึงตัวผมให้ขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักของมันพลางพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกพร้อมกับดับไฟบุหรี่ด้วยมือเปล่าๆของมัน แต่มันไม่ร้อนเหรอวะ ผมเคยลองทำแบบมันแล้ว ผลออกมาว่ามือของผมพองเลยครับ 

 

"พี่เทพจะไปรู้อะไรล่ะ พี่เทพไม่รู้หรอกว่าคนทั้งมอมองเหยียดชาขนาดไหน พี่เทพยังจะให้ชากลับไปแต่งตัวแบบนั้นอีกเหรอ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงหงอยๆ

 

"......" ไอ้เทพมันเงียบเอาแต่จ้องมองหน้าผมพลางใช้แขนมันกอดเอวของผมไว้แน่นๆ 

 

"เอะอะพี่เทพก็ใช้คำว่าเบ๊มาบังคับชา พี่เทพเคยถามชาบ้างป่ะว่าชาอยากเป็นไหม" 

 

"ก็กูหวง" ไอ้เทพพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนผมไม่รู้ว่ามันพูดว่าอะไร 

 

"ห๊ะ? พี่เทพพูดใหม่สิ ชาไม่ได้ยิน"

 

"ช่างเถอะ ขอโทษที่กูบังคับมึงมากไป ต่อไปนี้มึงอยากทำอะไรก็ทำเถอะ" 

 

"อื้ม แล้วคำว่าเบ๊ พี่เทพเลิกเรียกชาแบบนั้นได้ไหม ชาไม่ชอบ" ผมพูดบอกไอ้เทพด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"....." ไอ้เทพมันเงียบอีกแล้วครับ มันเอาแต่จ้องหน้าผม 

 

"นะพี่เทพ พี่เทพจะให้ชาเป็นอะไรก็ได้ แต่ไม่เอาเบ๊นะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนพลางใช้มือกอดคอไอ้เทพมันพร้อมกับซบไปที่ไหล่ของมัน 

 

หมับ! 

 

"อื้อ~.....จวบๆ....จ๊วบๆ!!" 

 

ไอ้เทพมันไม่ตอบผม แถมยังดึงผมเข้าไปประกบปากกับมันอีก ไอ้เทพมันจูบผมอย่างเมามันและเร่าร้อน มือของมันไม่อยู่นิ่ง มือมันลูบไปทั่วแผ่นหลังและบั้นท้ายของผม 

 

จุ๊บ! 

 

"เปลี่ยนจากเบ๊ เป็นรุ่นน้องคนสนิทของกูก็แล้วกัน" ไอ้เทพผละออกจากปากผมและจูบลงมาที่ริมฝีปากของผมอย่างแผ่วเบา แล้วพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ 

 

"อืม" ผมพูดตอบมันอย่างเย็นชา รุ่นน้องคนสนิทแย่กว่าเบ๊อีกครับ แล้วรุ่นพี่ที่ไหนแม่งมาจูบรุ่นน้องของตัวเองวะ มันจะเล่นกับความรู้สึกของผมไปถึงไหนกัน ไม่มีใจแล้วจะจูบผมทำไม แต่ผมก็ผิดด้วยแหละ รู้ๆอยู่ว่ายังไงมันก็ไม่ได้คิดเหมือนกับผม ยังจะไปยอมให้มันจูบอีก 

 

"กระดุมเสื้อปลดแค่เม็ดเดียวก็พอ อย่าให้กูเห็นเหมือนวันนี้อีก" ไอ้เทพพูดพลางปลดกระดุมบนสุดของผมออก 

 

"ก็มันร้อน" ผมพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา 

 

"ร้อนก็ต้องทน" ไอ้เทพพูดพลางลูบต่างหูของผมเล่น 

 

"พี่เทพโกรธชาไหมที่โกหกเรื่องรอยต่างหู" ผมพูดถามมันด้วยน้ำเสียงหงอยๆ 

 

"ไม่ เพราะกูรู้ว่ามึงมีเหตุผลที่ต้องทำแบบนั้น" 

 

กรี๊ง~!!!!!! 

 

ผมที่กำลังจะพูดตอบไอ้เทพ แต่ทว่าก็ได้มีเสียงโทรศัพท์ของไอ้เทพดังขึ้นมาแทรกซะก่อน 

 

"ว่าไง" ไอ้เทพหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์สียีนส์ขาดๆพร้อกับกดรับสายทันที 

 

(......) 'มึงอยู่ไหนไอ้เทพ' 

 

"อยู่คอนโด" 

 

(......) 'มึงรีบกลับมาที่มอเลย โค้ชเรียกรวม ด่วนด้วยไอ้สัส' 

 

"อืม เดี๋ยวไป....ติ๊ด!" ไอ้เทพพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางวางสายพร้อมกับเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง

 

"ใครโทรมาเหรอ" ผมพูดถามมันอย่างสงสัย ก็ผมอยากเสือกนี่ครับ ฮ่าๆ ถ้าเป็นผู้หญิงหรือคู่ขามัน ผมจะได้จัดการซะให้หมด ถึงผมจะไม่มีสิทธิ์แต่ผมก็หวงมันฉิบหาย เฮ้อ~ อาการผมถ้าจะหนักแล้วแฮะ 

 

"ไอ้บีเอ็ม มันโทรมาบอกว่าโค้ชเรียกรวม....หมับ!" ไอ้เทพพูดพลางอุ้มผมออกจากตักของมัน 

 

"โอเค บ่ายชาไม่มีเรียนด้วย งั้นชากลับแล้วนะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆพลางเดินไปที่หน้าประตูห้อง

 

"มึงจะไปไหน มึงต้องไปกับกู" ไอ้เทพพูดพลางลุกขึ้นจากโซฟาและเดินมากอดคอผม 

 

"อะไรอะ ชาไม่ได้เป็นเบ๊แล้ว ทำไมชาต้องไปอีก" ผมพูดถามมันอย่างงงๆ 

 

"ก็กูอยากให้ไป" ไอ้เทพพูดพลางลากผมออกจากห้อง 

 

"แต่ชาจะไม่ไปเสิร์ฟน้ำอีก" ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"ไม่ต้องแล้ว ไปนั่งเฝ้ากูก็พอ" เฮ้อ~ นี่ผมต้องทำตามมันอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย ข้าวก็ยังไม่ได้กิน รักมันหรอกถึงยอมเนี่ย หันมาสนใจกูหน่อยก็ได้มั้งไอ้หน้าปีศาจ

 

ณ โรงยิมของมออาร์ 

 

ผมกับไอ้เทพที่มาถึงมอก็พากันไปที่โรงยิม พลางเดินเข้าไปในโรงยิมก็เจอเข้ากับนักบาสของมอที่กำลังนั่งรวมกลุ่มกันอยู่ในสนามโดยมีโค้ชยืนอยู่ข้างหน้า 

 

"มาช้าฉิบหาย" ผมกับไอ้เทพที่เดินไปนั่งลงใกล้ๆพวกตัวจริง พี่บีเอ็มก็ได้หันหน้ามาพูดบอกไอ้เทพอย่างนิ่งๆ 

 

"เสือก" ไอ้เทพพูดใส่พี่ผมด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย 

 

"ไปไกลๆตีนกูไปไอ้สัส" พี่บีเอ็มพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ผมว่าพี่บีเอ็มกับไอ้เทพไม่น่าจะเป็นเพื่อนกันได้เลย น่าจะเป็นคู่อริกันมากกว่า แม่งเอะอะก็ตีกันตลอด 

 

"ถ้ามากันครบแล้ว ฉันจะเริ่มพูดเรื่องสำคัญเลยแล้วกัน อีกสองชั่วโมงพวกเราจะมีแข่งกับมอจี" 

 

"ห๊ะ?!! อะไรกันครับโค้ช?!!!" 

 

"อะไรกันวะเนี่ย?! พวกเรายังไม่ได้เตรียมตัวเลยนะเว้ย!!"

 

"บลาๆ....." 

 

"เงียบหน่อย!!!" โค้ชแกตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงโหดๆ หลังจากที่พวกนักบาสมอพากันพูดคุยด้วยที่ไม่สนใจโค้ชแกเลย 

 

"....." 

 

"ตอนแรกฉันก็ตกใจเหมือนกัน แต่ทำยังไงได้ล่ะ อธิการบดีเขาสั่งมา เพราะการแข่งครั้งนี้จะตัดสินว่าใครจะได้ไปแข่งกับมอเอส เป็นมอของอเมริกาที่กำลังจะมาไทยในอาทิตย์หน้า" โค้ชแกพูดจบ ก็ทำเอาผมอึ้งไปเลยครับ นี่มันมอพวกเพื่อนผมนี่หว่า มอที่พวกผมต้องเข้าไปเล่นให้ทีมบาสก่อนหนึ่งปี ก่อนจะไปเข้าเอ็นบีเอได้อย่างเต็มตัว แต่ผมต้องกลับมาไทยไงเลยอด แล้วประเด็นมันอยู่ที่ว่ามอเอสเนี่ยเก่งโคตรๆเลยครับ รุ่นพี่ทีมบาสไฮสคูลของผมที่เข้าไปเรียนมอเอส พวกเขาจบไปก็ได้ไปเล่นให้กับเอ็นบีเอเกือบจะทุกคนเลยด้วย

 

"โค้ชพูดเล่นใช่ไหมครับ มอนี้มันระดับท็อปโลกเลยน่ะโค้ช!!!" พี่นายแกพูดด้วยน้ำเสียงติดจะอึ้งๆ 

 

"ใช่โค้ช มอดังขนาดนั้นทำไมถึงจะมาแข่งกับพวกเราได้ล่ะ" ผู้เล่นตัวสำรองคนหนึ่งพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสงสัย 

 

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน อธิการบดีบอกว่าผู้เล่นมอเอสอยากซ้อมแข่งกับพวกเรา แต่ปีที่แล้วเราได้ที่สองและไม่ได้เป็นที่หนึ่งของประเทศ เราเลยไม่สามารถแข่งกับพวกมออเมริกาได้ เอาเป็นว่าอีกสองชั่วโมงมอจีจะมาที่นี่แล้ว พวกนายไปเตรียมตัวกันได้แล้วไป" โค้ชแกพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง จากนั้นก็เดินหายเข้าไปในห้องแต่งตัว พร้อมกับพวกตัวจริงที่ลุกขึ้นยืนและเดินตามโค้ชแกไปเหมือนกัน แล้วเรื่องที่มอเอสอยากจะมาซ้อมแข่งที่ไทยเนี่ย ผมว่ามันต้องเป็นฝีมือของพวกเพื่อนผมที่หารื่องจะมาหาผมแน่นอนเลยครับ เจ้าเล่ห์ฉิบหายเลยเพื่อนผม 

 

แต่ประเด็นตอนนี้เลยก็คือไอ้เทพกับพี่บีเอ็มจะปล่อยผมทิ้งไว้กับพวกหมาป่าแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย ทั้งผู้เล่นตัวสำรองและก็พวกปีหนึ่งที่เข้ามาใหม่แม่งจ้องจะจับผมเขมือบไปทั้งตัวแล้วเนี่ย ก็รู้ว่าผมหล่ออาจจะสวยเล็กน้อย แต่พวกมึงจะมามองกูด้วยสายตาเป็นประกายแบบนี้ไม่ได้โว้ย!! ดีนะที่มีไอ้เบนนั่งอยู่ข้างหลังผม

 

"ไอ้เบน มึงรู้ป่ะทำไมเราถึงแข่งไม่ได้ มันก็แค่เป็นการซ้อมแข่งเอง" ผมหันไปพูดถามไอ้เบนที่นั่งอยู่ข้างหลังผม เพื่อที่จะปัดบรรยากาศน่าขนลุกนี้ออกไป

 

"กฎมันต้องเป็นที่หนึ่งของประเทศถึงจะแข่งกับพวกประเทศอื่นๆได้ ทั้งซ้อมแข่งกับแข่งจริงเลย" ไอ้เบนพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางลุกขึ้นมานั่งข้างๆผม

 

"กูไม่เห็นรู้มาก่อนเลย" ผมพูดด้วยน้ำเสียงสงสัย 

 

"ก็ทีมมึงเป็นที่หนึ่งตลอดจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ แล้วพวกมึงเคยอ่านกฎไหมกูถามหน่อย พวกมึงรู้กันแค่กฎในการเล่นบาสเอง กฎอื่นๆไม่รู้เหี้ยไรเลย" ไอ้เบนพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ แต่ผมว่าแม่งกำลังหลอกด่าผมอยู่แน่ๆอะ

 

"นี่มึงไม่ได้หลอกด่ากูอยู่ใช่ป่ะไอ้เบน" ผมพูดถามมันอย่างขำๆ 

 

"เปล่า~!" ไอ้เบนพูดตอบกลับเสียงสูง

 

"แหมไอ้สัส เสียงสูงไปอีก" 

 

"น้องครับ น้องใช่ชาเย็นป่ะ" อยู่ๆก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผมกับไอ้เบนพลางพูดถามผมด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ 

 

"ใช่ครับ" ผมเงยหน้าขึ้นไปพูดตอบอย่างนิ่งๆ 

 

"พี่ขอไลน์หน่อยดิ" พี่แกพูดพลางยื่นโทรศัพท์มาให้ผม 

 

"เหยด~!!! ไอ้กล้าแม่งกล้าสมชื่อจริงๆว่ะ!!!" พวกผู้เล่นตัวสำรองที่น่าจะเป็นเพื่อนของไอ้พี่กล้าที่ยืนค้ำหัวผมอยู่ก็ได้ตะโกนแซวขึ้นมาอย่างเสียงดังลั่น 

 

"เงียบไปเลยพวกมึงอะ!! น้องเขาเขินแล้ว" ไอ้พี่กล้าแกหันไปตะโกนบอกพวกเพื่อนพี่แกด้วยน้ำเสียงติดจะขำๆ แล้วผมไปเขินพี่มันตอนไหนไม่ทราบวะ?? งงเหมือนกันน่ะเนี่ย เมื่อก่อนมองเหยียดตอนนี้จะมาจีบ ถ้าจะบ้ากันแหละ 

 

"โทษนะพี่ พวกพี่นิยมขอไลน์คนที่ตัวเองเคยมองเหยียดด้วยเหรอ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงกวนๆพลางเงยหน้ามองพี่แกอย่างเย็นชา

 

"เอ่อ...พวกกูขอโทษที่มองเหยียดมึง พวกกูไม่ชินที่มีเด็กเนิร์ดเข้ามา พวกกูขอโทษจริงๆ"

 

"ขอโทษนะชาเย็น!!!!" 

 

ไอ้พี่กล้าพูดด้วยน้ำเสียงหงอยๆอย่างจริงใจ ตามมาด้วยพวกผู้เล่นทีมบาสของมอที่เคยมองเหยียดผมตอนผมเข้ามาที่นี่ครั้งแรก พวกเขาก็ได้ตะโกนขอโทษผมกันใหญ่เลย เห็นละผมก็ใจอ่อนเหมือนกันแฮะ เอาเป็นว่าผมจะไม่โกรธพวกเขาก็แล้วกัน คำพูดพวกเขาจริงใจดีครับ ผมเลยไม่คิดอะไรมาก 

 

"ไม่เป็นไร ผมไม่ได้โกรธอะไร" ผมพูดตอบกลับอย่างยิ้มๆ 

 

"แล้วพี่ขอไลน์ได้แล้วใช่ป่ะ" พี่กล้าแกพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่น 

 

"ได้ๆ" ผมพูดพลางยื่นมือไปรับโทรศัพท์ของพี่แกทันทีพร้อมกับให้ไลน์ปลอมของผมไป 

 

"เห้ยๆ ชาพวกพี่ขอด้วยดิ!!!" 

 

"พี่ด้วยนะชา" 

 

"กูด้วยดิไอ้ชา กูอยู่วิศวะเคมี!!"

 

"บลาๆ...." 

 

หลังจากที่ผมให้ไลน์พี่กล้าแกไป ทุกคนก็พากันมาขอไลน์ผมกันใหญ่เลยครับ ไม่รู้จะอยากได้อะไรกันนักหนา 

 

"ไอ้เบนช่วยกูหน่อยดิ" ผมหันไปขอความช่วยเหลือจากไอ้เบนที่นั่งอยู่ข้างๆผม มีผู้ชายมาขอไลน์เยอะขนาดนี้ผมละไม่ชินเลย 

 

"หึ มึงอยากเสน่ห์แรงเองนี่หว่า" ไอ้เบนพูดพลางเหยียดขาทั้งสองข้างไปด้านหน้าอย่างสบายใจ 

 

"โดนใจอะคนดี ยิ้มทีใจจะละลาย พี่ขอไลน์หน่อยสิ" มาอีกแล้วไงครับ ไม่จบไม่สิ้นกันจริงๆเลย พี่คนนี้น่าจะเป็นเพื่อนของไอ้พี่กล้าแกเพราะเห็นลุกมาจากแก๊งไอ้พี่กล้ามัน

 

หมับ!

 

"มึงแดกตีนกูก่อนไหมล่ะห๊ะ?!!!!" พวกตัวจริงกับโค้ชที่เดินออกมาจากห้องแต่งตัว ไอ้เทพก็ได้เดินเข้ามาพลางจับไปที่บ่าของเพื่อนพี่กล้าพร้อมกับว้ากใส่ด้วยน้ำเสียงโหดๆ ยิ่งตอนนี้ไอ้เทพอยู่ในชุดบาส สามารถเห็นรอยสักมันทั้งสองแขนได้อย่างชัดเจน บวกกับใบหน้าปีศาจของมันเข้าไป บอกได้คำเดียวเลยว่าจอมมารปีศาจชัดๆ มันใส่ชุดบาสเถื่อนกว่าตอนที่มันใส่เสื้อช็อปปั้นหน้านิ่งๆอีกอะ 

 

"โถ่~กัปตัน ผมแค่ขอไลน์น้องเองครับ" 

 

หมับ! พรึ่บ~!! 

 

"พวกมึงฟังกู!!! นี่อะคนของกู อย่าเสือกยุ่ง!!!" ไอ้เทพพูดบอกทุกคนในโรงยิมด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยมพลางดึงแขนผมให้ลุกขึ้นและพาผมเดินไปที่นั่งของพวกตัวจริง 

 

"มึงมีสิทธิ์หวงน้องกูด้วยเหรอ ไอ้ข่าวว่าน้องกูกับมึงยังไม่ได้เป็นอะไรกัน" พี่บีเอ็มที่อยู่ในชุดบาสก็ได้พูดบอกไอ้เทพด้วยน้ำเสียงเหม็นเบื่อ แต่ครั้งนี้ผมเห็นด้วยกับพี่ชายผม แม่งคนของมันอะไรกันล่ะ รุ่นน้องคนสนิทที่ค่อยเป็นของเล่นให้มันน่ะสิไม่ว่า!! 

 

"ก็มันรุ่นน้องกู ทำไมกูจะไม่มีสิทธิ์" ไอ้เทพพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางใช้ผ้าเช็ดไปที่หลังใต้เสื้อบาสเบอร์สี่ของมัน

 

"ไอ้ปากแข็งเอ้ย!" พี่บีเอ็มพูดด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้ 

 

"หึ" ไอ้เทพยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ 

 

"กูไม่น่าพามึงมารู้จักกับมันเลย" พี่บีเอ็มพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ ผมเองก็ไม่อยากรู้จักกับมันเหมือนกันครับพี่บีเอ็ม มันทำให้ผมตกหลุมรักและก็ไม่ยอมรับผิดชอบ ไม่รู้ว่าผมชอบมันไปได้ไง ความประทับใจแรกก็ไม่มี สงสัยผมคงตกหลุมรักนิสัยปีศาจของมันล่ะมั้ง

 

"จริงพี่ ผมอยากย้อนเวลากลับไปตอนที่ยังไม่รู้จักกันโคตรๆอะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่น 

 

หมับ!

 

"ไอ้เตี้ย! เดี๋ยวกูตบคว่ำ" ไอ้เทพพูดพลางใช้แขนมันคว้าคอผมเข้าไปกอด 

 

"โอ๊ย~พี่เทพนี่น้องป่ะ ปล่อยชาเลย ชาจะไปกินข้าว" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเหม็นเบื่อพลางหันหน้าออกไปห่างๆหน้าอกของมัน ยิ่งอยู่ใกล้มันผมยิ่งหวั่นไหวว่ะ 

 

"ก็มึงชอบดื้อ" ไอ้เทพพูดพลางดันหัวผมให้ไปซบที่อกของมัน นี่มันแกล้งผมนี่หว่า ไอ้หน้าปีศาจเอ้ย!!

 

"หน้าตาก็ซื่อ พี่บอกชาดื้อได้ไงอ่า~" ผมเงยหน้าขึ้นไปพูดบอกมันด้วยน้ำเสียงอ้อนๆพร้อมกับทำสายตาที่คิดว่ายั่วยวนที่สุด ก็มันเสือกหล่อเกินไป ผมเลยอยากลองอ่อยดูอะครับ ฮ่าๆ

 

พลั่ก~! 

 

"ไปแดกข้าวไปไอ้เตี้ย" ไอ้เทพมันผลักหัวผมพลางพูดด้วยน้ำเสียงติดจะดุๆ

 

"อะไรวะ!??" ผมพูดอย่างงงๆพลางลูบหัวตัวเองไปมา อยากกอดก็กอด อยากผลักก็ผลักน่ะไอ้บ้า!!!

 

"ซื้อข้าวมาให้กูด้วย อะไรก็ได้" ไอ้เทพพูดพลางเดินไปหยิบลูกบาส

 

"เออๆ.....ไอ้เบน! ไปแดกข้างเป็นเพื่อนกูหน่อย" ผมพูดตอบไอ้เทพพลางเดินไปเรียกไอ้เบนที่กำลังนั่งคุยกับเพื่อนมันอยู่ 

 

"โอเค!" ไอ้เบนพูดพลางลุกขึ้นและเดินเข้ามาหาผม พร้อมกับพากันเดินออกไปจากโรงยิม

 

"เดี๋ยวกูโทรหาเพื่อนกูแปปนะ" ผมพูดบอกไอ้เบนพลางหยิบโทรศัพท์ออกมาต่อสายไปหาไอ้รบทันที 

 

(ว่าไงวะ) ผมที่รอสายมันไม่นาน ไอ้รบก็ได้รับพลางพูดถามผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ 

 

"มึงกับไอ้ดินอยู่ไหนวะ" 

 

(พวกกูอยู่หน้าโรงอาหารคณะนั่นแหละ กำลังล่าลายเซ็นรุ่นพี่อยู่) 

 

"อ๋อ เดี๋ยวกูไปโรงอาหาร เจอกันเว้ย" 

 

(เคๆ......ติ๊ด~!) หลังจากที่คุยกับไอ้รบเสร็จ ผมกับไอ้เบนก็เดินตรงไปที่โรงอาหารคณะวิศวะทันที

 

ฝั่งด้านร่างสูง...... 

 

"ไอ้เทพมึงชอบน้องกูใช่ไหม ถ้ามึงอยากจีบน้องกู กูก็อนุญาต แต่ถ้ามึงเล่นๆกับน้องกู กูเอาตายแน่!" บีเอ็ม 

 

"กูไม่รู้วะ กูยังสับสนอยู่เลย" เทพ

 

"สับสนเหี้ยไร มึงหวงน้องกูซะขนาดนั้น ถ้าไม่ชอบกูก็ไม่รู้จะว่ายังไงล่ะ" บีเอ็ม

 

"เออกูยอมก็ได้ว่ะ กูชอบน้องมึง" เทพ

 

"แล้วทำไมมึงไม่จีบชามันดีๆล่ะ จะแกล้งมันทำไม เดี๋ยวเบ๊ เดี๋ยวรุ่นน้อง ปากไม่ตรงกับใจฉิบหาย" บีเอ็ม

 

"กูไม่กล้าไอ้สัส แล้วดูเหมือนไอ้เตี้ยมันจะไม่ค่อยชอบขี้หน้ากูด้วย" เทพ

 

"ปวดหัวเลยไอ้ฉิบหาย ไอ้เทพที่ใครๆก็ตั้งฉายาว่าเทพเสือ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้วะ ฮ่าๆ" บีเอ็ม

 

"เรื่องนี้ด้วย กูยังเคลียร์กับคู่ขาไม่หมดเลย จะให้กูไปจีบไอ้เตี้ยก็ดูเหี้ยไปหน่อยไหม" เทพ

 

"ก็เออว่ะ แต่กูไม่อยากเชื่อว่ามึงจะเลิกเจ้าชู้ แล้วมาตกหลุมรักน้องชายกูแบบนี้" บีเอ็ม

 

"หึ ก็กูอยากปราบเด็กดื้อ" เทพ

 

"ยังไงก็สู้ๆ อ๋อ! อย่าช้ามากล่ะ เดี๋ยวหมาคาบไปแดกแล้วกูจะขำให้ไอ้น้องเขย ฮ่าๆ" บีเอ็ม

 

"น้องเขยพ่อมึงสิ!" เทพ

 

"จุ๊ๆ อย่ามาขึ้นเสียงใส่พี่ไอ้น้องเขย เดี๋ยวพี่ไม่ยกน้องชาให้เลยนี่ ถ้าน้องเขยไม่ทำตัวดีๆกับพี่ พี่จะไม่ให้น้องเขยแตะต้องน้องชาแม้แต่เล็บตีน" บีเอ็ม

 

"หึ ก้นไอ้เตี้ยกูก็แตะมาก่อนแล้ว ทำไมกูต้องฟังมึงวะ" เทพ

 

"ไอ้สัสเทพ!! อย่าบอกนะว่ามึง...." บีเอ็ม

 

"หึ จูบกูก็ทำแล้ว มึงไม่ยอมยกน้องมึงให้กู ยังไงกูก็จับน้องมึงทำเมียอยู่ดีว่ะ" เทพ

 

"ไอ้เหี้ยเทพ!!!! มึงอย่าอยู่เลย!! " บีเอ็ม

 

กลับมาฝั่งด้านร่างบาง......

 

ณ โรงอาหารคณะวิศวะ 

 

"ไอ้เหี้ย....แฮ่กๆ...เบน!...ทำไมมึงไม่บอกว่ามันไกลวะ" ผมกับไอ้เบนที่พากันเดินมาถึงโรงอาหารคณะวิศวะก็เล่นเอาเหนื่อยโคตรๆอะครับ โรงอาหารคณะผมไกลจากโรงยิมมอมากๆเลย ถ้าขับรถมาก็ห้าถึงสิบนาทีได้ แต่ถ้าเดินกว่าจะถึงก็ยี่สิบกว่านาทีอะ นานฉิบหาย

 

"กูจะไปรู้ไหมล่ะ คณะมึงไม่ใช่คณะกู ถ้าไปคณะกูตั้งแต่แรกป่านนี้คงแดกข้าวเสร็จแล้ว" ไอ้เบนหันมาพูดด้วยน้ำเสียงเหม็นเบื่อ ก่อนจะมาโรงอาหารคณะผม ผมกับไอ้เบนเราก็ได้ทะเลาะเรื่องที่จะไปกินข้าวคณะใครดีครับ คณะไอ้เบนมันอยู่ใกล้โรงยิมมอมาก เดินไปแค่สองนาทีก็ถึงแล้ว แต่ผมไม่เคยไปคณะมันไง ไม่รู้ว่าอาหารจะอร่อยเหมือนคณะผมไหม ผมเลยเลือกที่จะมาคณะของผมแทน แต่ไม่รู้ว่าแม่งจะไกลขนาดนี้ 

 

"เอ้า! ก็กูไม่รู้อะ" ผมพูดพลางเดินเข้าไปในโรงอาหาร 

 

"จะไม่รู้ได้ไง มึงมาโรงยิมก็ต้องรู้ระยะทางสิ" ไอ้เบนพูดด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ 

 

"แหะๆ กูลืมไปว่ะ" ผมพูดบอกมันด้วยน้ำเสียงขี้เล่น ผมคิดเรื่องที่จะซื้ออะไรไปให้ไอ้เทพมันกินดี จนลืมเรื่องระยะทางไปเลยครับ

 

"ไอ้ชา!" ไอ้ดินกับไอ้รบตะโกนเรียกผมมาจากโต๊ะทางขวามือผม

 

"นี่ใครวะไอ้ชา" ไอ้รบพูดถามผม หลังจากที่ผมกับไอ้เบนเดินเข้าไปหาพวกมัน

 

"เพื่อนกูตอนอยู่อเมริกาอะ ชื่อเบนอยู่วิทย์กีฬา" ผมพูดบอกพวกเพื่อนผมด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ 

 

"เออ กูชื่อนักรบ เรียกรบก็ได้ อยู่วิศวะไฟฟ้าเหมือนไอ้ชาแหละ" ไอ้รบพูดบอกไอ้เบนด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ 

 

"กูแผ่นดิน เรียกดินเฉยๆพอ จะได้สนิทกันเร็วๆ อยู่ไฟฟ้าเหมือนกัน" ไอ้ดินพูดเสริม

 

"พวกมึงคุยกันไปก่อนนะ เดี๋ยวกูไปซื้อข้าวแปป" ผมพูดบอกพวกมันด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ 

 

"เคๆ" พวกมันพูดตอบผม จากนั้นผมก็เดินออกมาทันที 

 

10นาทีผ่านไป.......

 

"จริงดิไอ้สัส ทำไมโหดเกินวะ" ผมที่ซื้อข้าวเสร็จ ทั้งของผมและของไอ้เทพ ก็ได้เดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมกับได้ยินไอ้ดินพูดเรื่องอะไรไม่รู้โหดๆ น้ำเสียงมันดูอึ้งๆ 

 

"พวกมึงคุยเรื่องอะไรกันวะ" ผมพูดถามพลางเดินไปนั่งข้างๆไอ้รบ 

 

"ก็เรื่องมึงอะดิ" ไอ้รบพูดตอบผม 

 

"หืม? เรื่องกู" ผมพูดถามอย่างงงๆพลางตักข้าวมันไก่เข้าปาก

 

"ก็ไอ้ดินบอกให้ไอ้เบนเล่าเรื่องมึงที่อเมริกาอะ แต่ละเรื่องที่ไอ้เบนแม่งเล่ามีแต่โหดๆทั้งนั้น กูว่ามึงไม่ใช่เด็กนักเรียนธรรมดาแล้วว่ะ" ไอ้รบพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

 

"ไอ้สัสเบนมึงเล่าอะไรมั่งเนี่ย" ผมพูดถามไอ้เบนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ถ้ามันเล่าเรื่องผมทำธุรกิจอะไร ผมเอามันตายแน่! 

 

"ก็เรื่องในโรงเรียนไง" ไอ้เบนพูดด้วยน้ำเสียงกวนๆ ผมยอมให้มันหน่อย เริ่มชักจจะเอาใหญ่แล้ว เดี๋ยวไอ้ซีวายจับไปหักคอแม่ง!

 

"แล้วเรื่องอะไรบ้างล่ะ บอกมาเลยนะไอ้สัส" ผมพูดพลางจิ้มเนื้อไก่เข้าปากอย่างหงุดหงิด 

 

"อย่าไปมองไอ้เบนแบบนั้น พวกกูสั่งให้มันเล่าเอง ไอ้เบนเล่าว่ามึงเป็นหัวโจกในไฮสคูล มึงจะทำโทษกับคนที่ไม่ยอมเคารพมึง มึงทั้งดึงเล็บพวกเขาออก ทั้งจับกรอกเหล้า ทั้งปาน้ำช็อกโกแลตใส่หัว ทั้งกระชากหัวลากลงมาจากบันได ทั้งแกล้งพวกที่เป็นเด็กเนิร์ด ทั้งตัดลิ้นพวกที่มาหาเรื่องมึงโชว์กลางโรงเรียนเลย แล้วก็......บลาๆ" ไอ้ดินพูดบอกผมอย่างยาวเหยียด 

 

"ไอ้สัสพอ นั่นมันเมื่อก่อน กูเปลี่ยนไปแล้ว" ผมที่ทนฟังไอ้ดินพูดเรื่องของผมต่อไม่ไหวก็ได้พูดห้ามมันด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ยิ่งผมฟังเรื่องของตัวเองแล้ว ผมยิ่งรู้สึกผิดครับ แม่งจะเหี้ยอะไรขนาดนั้นวะ แต่ดีหน่อยที่ไอ้เบนไม่ได้เล่าเรื่องธุรกิจของผม 

 

"ไอ้ชาเอาจริงๆนะเว้ย กูว่ามึงไม่ใช่หัวโจกธรรมดาละ" ไอ้รบพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

 

"แล้วใครบอกไอ้ชามันเป็นหัวโจกธรรมดา" ไอ้เบนพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ 

 

"ไอ้เชี้ยเบนมึงเงียบไปเลย ลุคคนดีของกูหายไปก็เพราะมึงเลยเนี่ย" ผมพูดพลางชี้หน้าไอ้เบนอย่างคาดโทษ

 

"ดูพวกมึงยังมีอะไรปิดปังพวกกูอยู่น่ะ" ไอ้ดินพูดด้วยน้ำเสียงจับผิด 

 

"ไม่มีอะไรหรอก กูลืมเล่าเรื่องที่ไอ้ชาเป็นเอสทีมบาสระดับประเทศเฉยๆอะ มันได้เข้าไปเล่นในเอ็นบีเอบ่อยๆด้วยนะเว้ย เก่งฉิบหาย" ไอ้เบนพูดแถด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ 

 

"ห๊ะ?!! จริงจังป่ะเนี่ย" ไอ้รบกับไอ้ดินพูดออกมาอย่างตกใจ 

 

"ก็จริงอะดิ พวกมึงไม่เคยดูบาสเมกาไง ไอ้ชาดังจะตาย" ไอ้เบนพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่น 

 

"กูกับไอ้ดินก็คิดว่าเล่นเป็นงานอดิเรกเฉยๆ" ไอ้รบพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ 

 

"งานอดิเรกที่ไหนล่ะ นี่พวกมึงนั่งอยู่กับนักกีฬาระดับโลกเลยนะเว้ย" ไอ้เบนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"โอ๊ย~นี่พวกกูไปอยู่ไหนมาวะ มีเพื่อนดังขนาดนี้ยังไม่รู้อีก" ไอ้ดินพูดด้วยน้ำเสียงหัวเสีย 

 

"เบน มึงก็ชมกูเกินไป กูก็เขินเป็นนะเว้ย ไอ้บ้า~" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่นพลางบิดตัวไปมา 

 

"มองมาจากดาวอังคารก็รู้ว่ามึงตอแหลว่ะซีวาย" ไอ้เบนพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขำๆ 

 

"เหอะ นี่กูอุตส่าห์ลืมเรื่องที่กูเคยสั่งมึงว่าอย่าบอกเรื่องกูกับใครแล้วน่ะเนี่ย เดี๋ยวกูจับไปฆ่าซะเลยนี่" ผมพูดบอกไอ้เบนด้วยน้ำเสียงโหดๆ 

 

"เห็นป่ะพวกมึง ไอ้ชาแม่งเถื่อนฉิบหาย" ไอ้เบนพูดบอกไอ้รบกับไอ้ดินด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่น 

 

"ฮ่าๆ มึงเป็นเพื่อนกับไอ้ชาได้ไงวะ ดูกลัวไอ้ชาฉิบหาย" 

 

"ต้องกลัวสิว่ะ ก็กูเป็นหนึ่งในคนที่ไอ้ชาทำช็อคจนเข้าโรงพยาบาล" ไอ้เบนพูดบอกไอ้ดินด้วยน้ำเสียงจริงจัง แล้วมันกลัวผมตอนไหนกัน เห็นแม่งปากเก่งกับผมตลอดเนี่ย 

 

"จริงดิ กูนี่ไม่อยากเชื่อเลย มึงตัวใหญ่กว่าไอ้ชาตั้งเยอะ ไปยอมให้แม่งแกล้งทำไมวะ ถ้าเป็นกูนะ กูจะกระโดดถีบขาคู่เลย" ไอ้ดินพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ 

 

"มึงกล้าเหรอไอ้ดิน" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกพร้อมกับใช้นิ้วลูบไล้ไปที่ลูกกระเดือกของมัน 

 

"อึก~...เอ่อ...ไม่กล้าจ้ะ" ไอ้ดินกลืนน้ำลายลงคออย่างช้าๆพลางพูดด้วยน้ำเสียงกลัวๆ

 

"หึ ก็ดี" ผมพูดพลางเอานิ้วออกจากลูกกระเดือกของมัน

 

"แล้วมึงไม่รีบไปโรงยิมเหรอวะไอ้ชา เห็นในเพจมอบอกว่าวันนี้มอเรามีแข่งบาสกับมอจี" ไอ้รบพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ 

 

"เออว่ะ ใกล้ถึงเวลาแล้วด้วย"ผมพูดพลางตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปากพร้อมกับยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม 

 

"ไม่ใกล้หรอก เพื่อนกูมันทักมาบอกว่าพวกมอจีมากันแล้ว" ไอ้เบนพูดพลางลุกขึ้นยืน 

 

"เออๆ...พวกมึงไปกับกูป่ะ" ผมพูดตอบไอ้เบนพลางลุกขึ้นยืนพร้อมกับหันไปถามพวกเพื่อนผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ 

 

"เอาดิ พวกกูไม่รู้จะไปไหนเหมือนกัน" ไอ้รบพูดพลางลุกขึ้นยืนและเดินเข้ามากอดคอผม 

 

"งั้นรีบไปเลย" ผมพูดพลางพากันเดินออกมาจากโรงอาหารทันที

 

ณ โรงยิมมออาร์ 

 

ตึ๊ง! สวบ!!!!

 

"กรี๊ด~!!!!!!!!!" 

 

"อย่างเท่!!!" 

 

ผมกับเพื่อนที่พากันมาถึงโรงยิมด้วยรถของไอ้รบและก็ได้ดิน พวกผมเดินเข้ามาในโรงยิมก็เจอเข้ากับช็อตเด็ดที่ไอ้เทพกระโดดดังค์ลูกลงห่วงอย่างสวยงาม คนที่พากันมาดูการแข่งขันวันนี้ก็ได้ตะโกนร้องกรี๊ดกันใหญ่เลยครับ นี่ขนาดแค่วอร์มร่างกายยังกรี๊ดกันขนาดนี้ ถ้าแข่งจริงผมว่าโรงยิมคงแตกอะครับ 

 

"เฮดว้ากแม่งเท่ฉิบหายเลย" ไอ้ดินพูดด้วยน้ำเสียงชอบใจ 

 

"เท่จริง" ผมพูดพลางมองไปที่ไอ้เทพมัน 

 

"ห๊ะ?!! มึงพูดไรวะ พวกกูไม่ได้ยินเลย" ไอ้รบพูดด้วยน้ำเสียงสงสัย 

 

"เปล่าๆ ไม่มีไร" ผมพูดพลางพาพวกมันเดินไปที่นั่งของโรงยิมตรงแถวใกล้ๆประตูโรงยิม

 

"กูกับไอ้ชาต้องไปนั่งข้างสนาม พวกมึงนั่งตรงนี้ได้ใช่ป่ะ" ไอ้เบนพูดบอกไอ้รบกับไอ้ดินด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ 

 

"ได้ๆ ไม่มีปัญหา" ไอ้ดินพูดตอบ จากนั้นผมกับไอ้เบนก็เดินไปที่ข้างสนามฝั่งมออาร์ของพวกผม 

 

"พวกนายสองคนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไป" โค้ชแกหันมาพูดบอกพวกผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ 

 

"โค้ชครับ ผมไม่ได้อยู่ทีมบาสนะครับ" ผมพูดบอกโค้ชแกอย่างงงๆ 

 

"ฉันรู้ แต่ต่อไปนี้เธอได้เป็นตัวสำรองของทีมบาสมอแล้ว เสื้อผ้าเธออยู่ในตู้ล็อคเกอร์เธอนั่นแหละ" โค้ชแกพูดพลางมองไปที่ผู้เล่นตัวจริงที่กำลังวอร์มร่างกายอยู่ในสนาม นี่โค้ชแกมัดมือชกชัดๆเลยนี่หว่า หรือโค้ชแกรู้วะว่าผมเล่นบาสเป็น 

 

"แต่โค้ช ผมเล่น...." 

 

"ไปไอ้ชาการแข่งจะเริ่มแล้ว" 

 

"เดี๋ยวดิไอ้เบน!!"

 

ผมที่กำลังจะพูดกับโค้ขแก ทว่าไอ้เบนมันก็ได้พูดแทรกผมขึ้นมาพลางลากผมเข้าไปในห้องแต่งตัวทันที

 

"ล็อคเกอร์มึงอยู่ข้างกูเลยว่ะ" ไอ้เบนพูดพลางเปิดตู้ล็อคเกอร์ของตัวเอง 

 

"โค้ชเขาต้องรู้แน่ๆเลยว่ากูเล่นบาสเป็น" ผมพูดพลางเดินไปเปิดตู้ล็อคเกอร์ของตัวเอง 

 

"อาจจะ แล้วมึงได้เบอร์ไรวะ" 

 

"สิบว่ะ" ผมหยิบชุดบาสออกมาพลางพูดบอกไอ้เบนด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ 

 

"ดูทำหน้าเข้า เป็นอะไรเนี่ย มึงไม่อยากเล่นบาสหรือไง" ไอ้เบนพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยชุดบาสสีดำทอง

 

"กูก็อยากเล่น แต่กูได้ป็นตัวสำรองอะ คนอย่างซีวายเป็นตัวสำรอง กูรับไม่ได้!!!" ผมพูดด้วยน้ำเสียงอึกอักพลางเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรีบร้อน แล้วโค้ชแกรู้ไซส์เสื้อผ้ากับรองเท้าบาสของผมได้ยังไงกันเนี่ย ใส่ได้พอดีเลย 

 

"เดี๋ยวมึงก็ชิน ไปข้างนอกกันเถอะ" ไอ้เบนพูดพลางเดินไปที่ประตูห้องแต่งตัว 

 

"ชินเหี้ยไรล่ะ กูเป็นตัวจริงตั้งแต่เด็กๆแหละ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย ถ้าวงการเอ็นบีเอรู้ ผมต้องทำทีมแอลเอขายหน้ามากแน่ๆเลย 

 

ปั้กๆ!

 

"อย่าคิดมาก" ไอ้เบนตบมาที่บ่าของผมพลางด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ จากนั้นมันก็ลากผมออกมาจากห้องแต่งตัวทันที

 

"เดี๋ยวนะครับโค้ช ทำไมน้องผมอยู่ในสภาพแบบนี้อะครับ" ผมกับไอ้เบนที่กำลังเดินผ่านโค้ชแกเพื่อที่จะไปนั่งตรงเก้าอี้ตัวสำรอง แต่แล้วพี่บีเอ็มแกก็ได้วิ่งเข้ามาหาพวกผมพลางหันไปพูดถามโค้ชแกอย่างงงๆ

 

"ฉันให้เข้ามาเป็นตัวสำรองเองละ" โค้ชแกพูดพลางก้มหน้ามองจอไอแพด

 

"อ๋อครับ" พี่บีเอ็มพูดตอบ แต่ทำไมพี่มันยอมง่ายจังวะ ไม่คัดค้านหน่อยเหรอ 

 

"น้อง" อยู่ๆก็มีใครไม่รู้มาเรียกผมจากด้านหลังของผมครับ

 

"เอ่อ...พี่มีอะไรหรือเปล่า" ผมหันไปพูดถามผู้ชายตรงหน้าผมด้วยน้ำเสียงสงสัย แต่ไอ้เหี้ยหล่อฉิบหายเลยครับ หล่อเท่าๆไอ้เทพเลย สูงมากด้วยแต่เตี้ยกว่าไอ้เทพอยู่มากเหมือนกัน รวมๆแล้วหล่อดูดีโคตรๆอะครับ ทว่าไม่ใช่แค่ผู้ชายตรงหน้าผมที่ดูดี เพราะทั้งผู้เล่นของมอจีเกือบทุกคนหล่อดูดีหมดเลยครับ นี่พวกเขาแข่งความหล่อกันป่ะเนี่ย มอผมก็ไม่น้อยหน้าเหมือนกันนะเว้ย

 

"น้องชื่อไรเหรอครับ" เขาพูดถามผมด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่นพลางยื่นหน้าเข้ามาหาผม แล้วถ้าจะใกล้ขนาดนี้จูบกูเลยครับไอ้สัส!

 

พลั่ก~! 

 

"เห้ย!" ผมพูดออกมาอย่างตกใจ หลังจากที่ไอ้เทพมันเข้ามาผลักบ่าของผู้ชายตรงหน้าผมจนเกือบจะหงายหลังเลย ดีนะที่มีเพื่อนๆเขาเข้ามาจับเอาไว้ซะก่อน 

 

"มึงเป็นเหี้ยไรไอ้สัสเทพ!!" คนที่ถามชื่อผมพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด 

 

"หึ" ไอ้เทพยกยิ้มมุมปากอย่างนิ่งๆ 

 

"ไอ้เหี้ยเทพ!!" 

 

"นัส!! พอ!" น่าจะเป็นโค้ชของมอจีที่เดินเข้ามาห้ามคนที่ถามชื่อผมหรือไอ้พี่นัสนั่นแหละ

 

"ขอโทษครับโค้ช" ไอ้พี่นัสหันไปพูดบอกโค้ชด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"ไปเตรียมตัวไป" โค้ชมอจีพูดบอกไอ้พี่นัสด้วยน้ำเสียงติดจะดุๆ 

 

"ครับ" ไอ้พี่นัสพูดพลางพาพวกเพื่อนของตัวเองกลับไปฝั่งที่นั่งของมอตัวเองทันที 

 

"มีอะไรกับผู้เล่นมอฉัน" โค้ชผมที่เดินเข้ามาพลางพูดถามโค้ชมอจีด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ผมว่าโค้ชสองมอนี้ไม่ถูกกันแน่นอนครับ ดูจากน้ำเสียงและสายตาแล้ว พวกเขาต้องเป็นคู่แข่งกันมาก่อนแน่นอนเลย 

 

"ก็ไม่มีอะไร แค่มาดูผู้เล่นที่จะแพ้ทีมฉันอีกครั้งหนึ่ง" โค้ชมอจีพูดด้วยน้ำเสียงกวนๆ แต่แม่งโคตรดูถูกเลยครับ

 

"หึ ลืมไปแล้วเหรอว่าทีมพวกแกชนะทีมฉันแค่ครั้งเดียว" โค้ชผมพูดอย่างแสยะยิ้ม 

 

"แล้วคอยดูแล้วกัน" โค้ชมอจีพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจพลางเดินออกไปเลย

 

"ไปๆ ไปนั่งที่ ตัวจริงก็เตรียมตัวได้แล้ว อีกห้านาทีลงสนาม" โค้ชแกพูดบอกพวกผมพลางเดินไปนั่งที่ของตัวเอง 

 

"ผมไปนั่งก่อนนะครับ" ผมพูดบอกพี่บีเอ็มกับไอ้เทพ 

 

"เชียร์กูด้วยนะ" พี่บีเอ็มพูดบอกผมอย่างยิ้มๆ จากนั้นก็เดินออกไปเตรียมตัวตรงที่นั่งของตัวเอง 

 

"ตามมาเร็วๆละ" ไอ้เบนพูดพลางเดินไปนั่งที่ตัวสำรอง 

 

"พี่เทพมองชาแบบนั้นทำไม" ผมเงยหน้าขึ้นไปถามไอ้เทพด้วยน้ำเสียงสงสัย 

 

"หงุดหงิด" ไอ้เทพพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ 

 

"อย่าหงุดหงิดสิ เดี๋ยวไม่ชนะรู้เปล่า" ผมพูดบอกมันอย่างติดจะขี้เล่น 

 

"กูไม่ได้อ่อนขนาดนั้น" ไอ้เทพพูดพลางเดินออกไป อะไรของมันวะ ผมละงงกับมันจริงๆเลย

 

"พวกมึงรู้ป่ะว่าทำไมปีที่แล้วมอเราถึงได้ที่สอง" ผมที่เดินมานั่งข้างๆไอ้เบนก็ได้หันไปพูดถามพวกปีหนึ่งที่เป็นตัวสำรอง ที่นั่งของตัวสำรองแบ่งเป็นสามแถวครับ แถวหนึ่งของพวกปีสาม แถวสองของพวกปีสอง แถวสามของพวกปีหนึ่ง แต่ปีหนึ่งมีกันแค่ห้าคนถ้ารวมผมไปด้วยก็เป็นหกคนเองครับ แล้วตรงที่พวกผมนั่งอยู่ตอนนี้เนี่ยมันคือตัวสำรองของสำรองอีกที เพราะตัวสำรองเจ็ดคนไปนั่งข้างๆพวกตัวจริงทั้งห้าคนเรียบร้อยแล้วครับ นี่ผมอ่อนถึงขนาดเป็นตัวสำรองของสำรองอีกทีเลยเหรอวะ ไอ้ซีวายรับไม่ได้เว้ย!! 

 

"กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ ได้ยินพวกรุ่นพี่คุยกันว่า ปีที่แล้วพวกตัวจริงท้องเสียกันก่อนแข่ง โค้ชเลยให้ตัวสำรองลงแข่งแทนทั้งห้าคน มีแต่คนบอกมอจีโกงมอเรา แต่คะแนนก็ไม่ได้น่าเกลียดนะเว้ย ห่างกันแค่แต้มเดียวเอง" คนที่นั่งถัดจากไอ้เบนหันมาพูดบอกผม

 

"โห่ ขนาดตัวสำรองยังเกือบจะชนะ แล้ววันนี้ตัวจริงลงเล่นทุกคนเลย มอจีไม่แพ้เลยเหรอวะ" ไอ้เบนพูดเสริม

 

"อาจจะ" คนข้างๆไอ้เบนพูดตอบ

 

"มึงว่าใครจะชนะวะไอ้ชา" ไอ้เบนหันมาพูดถามผมด้วยน้ำเสียงสงสัย 

 

"ไม่รู้ดิ ต้องดูกันต่อไป" ผมพูดพลางมองไปที่สนาม ที่ตอนนี้กำลังจะเริ่มการแข่งขันในอีกไม่กี่วินาทีนี้แล้ว 

 

ปรี๊ด~!!!! 

 

เสียงนกหวีดดังลั่นโรงยิม จากนั้นมอผมก็ได้ลูกมาครอบครองโดยพี่ไม้พลางพาสลูกส่งไปให้พี่นาย พี่นายพาทีมบุกขึ้นไปในแดนของมอจีพร้อมกับพาสลูกไปให้พี่บีเอ็ม พี่บีเอ็มที่ได้ลูกมาก็ไม่รอช้ากระโดดชู้ตลูกลงห่วงอย่างสวยงาม 

 

สวบ~!!!! 

 

"เย่!!!!!!!" หลังจากที่ลูกลงห่วง คนดูทั้งโรงยิมก็พากันร้องขึ้นมาอย่างดีใจ 

 

"พี่ชายมึงเก่งเหมือนกันนี่หว่า แต่คงสู้พวกมึงไม่ได้สิน่ะ" ไอ้เบนหันมาพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่น 

 

"หึ ฝีมือก็โอเคอยู่ แต่ถ้าทำเฟดอเวย์พี่ชายกูคงไม่รอด" ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ผมไม่ได้จะดูถูกพี่บีเอ็มแกเลย แต่พี่บีเอ็มยังมีจุดอ่อนอีกมากและยังไม่พร้อมที่จะทำท่าเฟดอเวย์ที่เป็นการกระโดดไปข้างหลังและชู้ตลูกลงห่วง 

 

45นาทีผ่านไป.... 

 

ตอนนี้ก็ได้มาถึงควอเตอร์ที่สามแล้วครับ ทีมมอผมนำอยู่หนึ่งร้อยสิบต่อเก้าสิบแปด มอผมนำอยู่สิบสองแต้ม มอจีถ้าไม่รีบทำแต้มคงไม่มีสิทธิ์ชนะแล้วละครับ

 

"ขอเวลานอก" โค้ชผมลุกขึ้นเดินไปบอกกรรมการด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"โค้ชขอเวลานอกทำไมครับ" พี่บีเอ็มพูดถามโค้ชแกอย่างนิ่งๆ 

 

"ฉันจะเปลี่ยนตัวผู้เล่น" โค้ชแกพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

 

"เปลี่ยนทำไมครับโค้ช พวกผมยังไม่เหนื่อยกันเลย" พี่โน้ตพูดด้วยน้ำเสียงสงสัย 

 

"พวกนายเล่นแบบนี้ไง ทำไมไม่เอาจริงสักทีห๊ะ?! จะดูถูกคู่แข่งไปถึงไหน?!!!" โค้ชแกพูดว้ากด้วยน้ำเสียงโหดๆ ก็จริงของโค้ชแก ทั้งพี่บีเอ็มกับไอ้เทพเล่นกันเหมือนกับเดินอยู่ในห้าง ไม่รู้จะชิลไปไหน ทั้งเดินคุยกันปล่อยให้พี่นายทำแต้มอยู่คนเดียวเลย เป็นการกระทำที่ดูถูกมากครับ

 

"ก็พวกมันกวนตีน" พี่ไม้พูดตอบอย่างนิ่งๆ 

 

"งั้นนายออก....เธอมาแทน" โค้ชพูดบอกพี่ไม้ด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางหันมาชี้นิ้วบอกผม

 

"ห๊ะ?!!! โค้ชล้อผมเล่นใช่ไหม" ผมลุกขึ้นเดินไปหาโค้ชแกพลางพูดด้วยน้ำเสียงอึ้งๆ 

 

"ฉันไม่ได้ล้อเล่น ไปลงสนามได้แล้ว ตำแหน่งเธอคือสมอลฟอร์เวิร์ด" โค้ชแกพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆปนจริงจังพลางเดินไปบอกกรรมการว่าเปลี่ยนตัว

 

"โค้ชแต่ผม...." 

 

"ทำตามที่โค้ชบอกเถอะ" พี่บีเอ็มพูดแทรกผมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

 

"เฮ้อ~ก็ได้ครับ" ผมพูดพลางเดินเข้าไปในสนาม

 

"เห้ยๆ!!! ตัวเล็กขนาดนั้นจะเล่นได้เหรอวะ" 

 

"สุดสวยลงไปทำอะไรในสนาม?!!!!" 

 

"น้องชาเล่นบาสเป็นด้วยเหรอแก?!! จะเล่นได้จริงดิ"

 

"บลาๆ....." 

 

ผมที่เดินลงมาในสนาม พวกคนดูก็พากันพูดคุยกันอย่างเสียงดังลั่น เหมือนพวกเขาไม่เชื่อว่าผมจะเล่นได้มั้ง 

 

"อ้าว~!! ตัวเล็กมาทำอะไรในสนามครับเนี่ย" ไอ้พี่นัสเดินเข้ามาหาผมพลางพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก 

 

"ตัวแค่นี้จะเล่นได้เหรอวะ ฮ่าๆ" เพื่อนไอ้พี่นัสที่เดินเข้ามาพลางพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขำๆ 

 

"กูเดินชนนิดเดียวคงกระเด็นอะไอ้เหี้ย ฮ่าๆ" เพื่อนไอ้พี่นัสอีกคนที่เพิ่งเดินเข้ามาก็พูดเสริมขึ้น

 

"หึ แล้วมาดูกันว่ากูจะเล่นได้ไหม" ผมพูดพลางเดินไปเตรียมตัวพร้อมเริ่มเกม มาดูถูกคนอย่างไอ้ซีวาย ผมจะเล่นแม่งให้หนักเลย!

 

ปรี๊ด~!!!! 

 

เสียงนกหวีดดังขึ้นพี่นายแกก็ได้พาสลูกส่งมาให้ผม แต่การทำแต้มของผมไม่ได้ง่ายๆ เพราะมีไอ้พี่นัสเข้ามาขวางเอาไว้ซะก่อน แต่มันหารู้ไม่ว่าผมสามารถหลุดออกจากการบล็อคของมันได้ง่ายๆเลย บล็อคมันมีจุดอ่อนโคตรอะครับ ไม่รู้ว่าใครสอนมันเล่นบาส จากนั้นผมก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรต่อ ผมเลี้ยงลูกไปมาระหว่างขาและทำท่าสปีนมูฟผ่านมันไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับวิ่งขึ้นไปที่หน้าแป้น และกระโดดเลย์อัพลูกผ่านขาด้านซ้ายเพื่อหลบมือของเซ็นเตอร์ฝั่งมอจี 

 

สวบ~!!!! 

 

"เย่!!!!!!!" 

 

"อย่างเท่อะไอ้สัส!!!" 

 

"เก่งฉิบหายเลย สปีนมูฟทำได้เร็วขนาดนั้นต้องมีฝีมือขนาดไหนวะนั่น?!!!!!" 

 

"เลย์อัพลูกผ่านขาได้ด้วยเหรอวะกูเพิ่งรู้ เก่งโคตรๆอะ!!!!!" 

 

"แกฉันจำได้แล้ว!!!" 

 

"ซีวายใช่ไหมแก น้องชาคือซีวายจริงๆด้วย" 

 

"ซีวายสู้ๆ!!!!!!!!" 

 

"กรี๊ด~!!!!!!!!!!!" 

 

หลังจากที่ลูกลงห่วงอย่างสวยงาม คนทั้งโรงยิมก็พากันเฮกันดังลั่นเลยครับ ผมได้ยินคนตะโกนชื่อซีวายของผมด้วย สงสัยคงจะมีคนจำผมได้แล้วสิน่ะ 

 

"หึ กูกับพวกมึงมันคนละเลเวลกันว่ะ อย่าเสือกมาดูถูกกูอีก" ผมที่กำลังเดินผ่านพวกมอจี เพื่อที่จะกลับไปฝั่งตัวเอง ก็ได้พูดบอกพวกมอจีด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก 

 

"เก่งดีนี่ไอ้เตี้ย" ไอ้เทพเดินมากอดคอผมพลางพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ 

 

"ก็นิดหน่อย ไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ ไอ้เทพชมแล้วผมรู้สึกเขินๆไงไม่รู้แฮะ ฮ่าๆ

 

จากนั้นการแข่งก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้เหมือนพวกมอจีจ้องจะเล่นงานผมอยู่ฝ่ายเดียวเลยครับ แม่งมาบล็อคอะไรผมตั้งสามคนวะ แต่ขอโทษทีนะ ผมเคยถูกห้าคนบล็อคมาแล้ว กับอีแค่สามคน คงจะเอาผมอยู่หรอก ผมที่มีลูกอยู่ในมือก็ได้กระโดดขึ้นพร้อมกับตั้งท่าชู้ต แต่ทว่าพวกไอ้มอจีแม่งติดกับดักผมจังๆเลยครับ เพราะผมจะหลอกให้พวกมันกระโดดตามผมก็แค่นั้นเอง ผมที่รอให้เท้าพวกมันเตะลงบนพื้นได้ไม่นาน ผมก็ได้กระโดดไปข้างหลังแล้วชู้ตลูกลงห่วงตั้งแต่แดนผมทันที 

 

สวบ~!!!! 

 

ลูกสามแต้มของผมลงห่วงไปอย่างสวยงามด้วยท่าเฟดอเวย์ที่สมบูรณ์แบบ  

 

"....."

 

"เย่!!!!!!!" 

 

"กรี๊ด!!!" 

 

"กูว่าคนที่ชื่อชาเย็นไม่ใช่เล่นๆล่ะ!!"

 

"คนที่ชื่อชาเย็นเป็นใครกันแน่วะ กูว่าเก่งกว่าพวกตัวจริงอีก!!!!" 

 

หลังจากที่รอบข้างผมพากันอึ้งได้ไม่นาน ก็พากันตะโกนออกมาอย่างดีใจ แล้วสงสัยผมคงเล่นหนักไปหน่อย เพราะพวกมอจีมองผมอย่างกับเจอผีอะ น่าขำเป็นบ้าเลย แค่นี้มันยังน้อยไป ปีที่แล้วอยากมาโกงพวกพี่ชายผมเองนะ  ผมจะเอาคืนซะให้เข็ด แล้วตอนนี้คะแนนห่างกันสิบเจ็ดแต้ม มันยังน้อยไปสำหรับผม ผมจะทำให้ห่างจนพวกเขาหมดหวังในการเล่นบาสไปเลยครับ......

 

 

 

*แหะๆ ปั่นจนเพลิน ไม่คิดว่ามันจะยาวขนาดนี้แล้ว และถ้าเราบรรยายตอนแข่งบาสไม่ดีพอก็ขอโทษด้วยนะ คือเราไม่รู้เกี่ยวกับบาสมากนัก อาจจะดูเอ๋อๆไปหน่อย เราจะปรับปรุงให้ดีขึ้นกว่านี้นะจ๊ะ ❤️❤️❤️❤️

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว