Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[ตอนที่ 18 เรื่องนี้ต้องมีเบื้องหลัง]

ชื่อตอน : [ตอนที่ 18 เรื่องนี้ต้องมีเบื้องหลัง]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2564 15:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
[ตอนที่ 18 เรื่องนี้ต้องมีเบื้องหลัง]
แบบอักษร

“วันนี้ขอบคุณที่พาหนูไปซื้อชุด แล้วก็พาไปทานข้าวค่ะ” ยี่หวาที่กำลังจะลงจากรถก็หันไปขอบคุณชายหนุ่มข้างเธอก่อน เพราะวันนี้เขาหมดเงินไปกับเธอเยอะมาก จนเธอไม่รู้ว่าชาติไหนเธอจะใช้คืนหมด ถ้าเธอได้เงินค่าขนมก็อาจจะคืนได้หมดภายในวันเดียว 

แต่เธอไม่ได้ไง! 

“ไม่เป็นไร เธอรีบเข้าบ้านเถอะ” วายุพูดพร้อมกับก้มหน้าลงไปดูนาฬิกาที่ข้อมือ ก็พบว่าตอนนี้จะสามทุ่มแล้ว 

“โอเคค่ะ พี่วายุก็ขับรถดีๆ นะคะ” 

“อืม” 

ยี่หวาโบกมือให้วายุก่อนจะเดินเข้าบ้าน แต่วันนี้ภายในบ้านกลับทำให้เธอรู้สึกแย่ เพราะทันทีที่เธอกำลังจะเดินขึ้นบันได กระเป๋าเสื้อผ้าของเธอก็ถูกโยนลงมาจากชั้นบนเสียก่อน 

“นี่มันเรื่องอะไรกันคะ” 

“ยังจะถามอีกเหรอ เพราะแกทำให้ดาหลาต้องอับอาย อย่าลืมว่ายังไงลูกฉันก็ใช้นามสกุลจิรภิญญากุล มันส่งผลเสียต่อตระกูลฉันแค่ไหนรู้บ้างไหม” ดนัยณัฐพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ สีหน้าแสดงออกชัดว่าโกรธมาก ก็ไม่แปลกเพราะเธอดันไปทำให้ลูกสาวสุดที่รักของเขาต้องอับอาย 

ใช่สิ! ดาหลาได้ใช้นามสกุลพ่อ ส่วนเธอต้องใช้นามสกุลแม่นม 

“แล้วหนูไม่ใช่ลูกพ่อหรือไง” 

“ไม่ใช่! แกมันลูกชู้” 

“คำก็ลูกชู้ สองคำก็ลูกชู้ ถ้าหนูเป็นลูกชู้จริงๆ ทำไมพ่อไม่ยอมไปตรวจดีเอ็นเอกับหนูให้มันรู้เรื่องไปเลยล่ะ เพราะถ้าหนูไม่ใช่ลูกสาวของพ่อจริง หนูจะยอมออกไปจากบ้านหลังนี้เอง” 

เมื่อได้ยินคำว่าดีเอ็นเอ ญาณิศาถึงกับหน้าถอดสี ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีใครเห็นนอกจากวายุ ที่กำลังดูวิดีโอจากกล้องบนสร้อยอยู่ 

เรื่องนี้ต้องมีเบื้องหลังอะไรแน่นอน… 

“ทั้งสองคนใจเย็นก่อนนะอย่าต้องทำให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่เลย” ญาณิศาพูดเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เพราะเธอไม่มีทางยอมให้ดนัยณัฐกับยี่หวาไปตรวจดีเอ็นเอแน่ 

ดนัยณัฐที่ตอนนี้กำลังอารมณ์ฟิวส์ขาด จึงเอ่ยออกไปอย่างไม่ได้คิด “ไม่ต้องไปตรวจให้ยุ่งยาก เพราะยังไงแกก็ไม่ใช่ลูกฉัน และในเมื่อแกอยากไปจากที่นี่มากก็เชิญไปเลย แล้วอย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีก” 

ยี่หวาที่ได้ยินดังนั้นก็แทบจะกระอักเลือดออกมา ทำไมพ่อถึงพูดแบบนี้ ที่เธอพูดแบบนั้นออกไปเพราะเธอมั่นใจว่ายังไงเธอก็ต้องเป็นลูกแท้ๆ “พ่อ…พ่อไล่หนู?” 

“ฉันไม่ใช่พ่อแก” 

วายุที่ได้ยินดังนั้นก็อยากจะลงจากรถไปดึงตัวหญิงสาวออกมาเดี๋ยวนี้เลย แต่เขาก็ทำไม่ได้ เพราะถ้าเขาทำแบบนั้นอีกฝ่ายต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟกว่านี้แน่ๆ 

ส่วนยี่หวาตอนนี้แทบจะไม่มีแรงทำอะไรต่อเลย สมองมันโล่งไปหมด สรุปว่าตอนนี้เธอโดนไล่ออกจากบ้านจริงๆ ใช่ไหม “หนูไม่ไปได้ไหม” 

“ออกไป แล้วอย่ากลับมาที่นี่อีก…อ๊ะ!” 

“คุณพ่อ/คุณดนัย!” ทั้งสามคนประสานเสียงออกมาพร้อมกันเมื่อเห็นว่าดนัยณัฐกำลังจะล้มลง จากนั้นญาณิศากับดาหลาจึงรีบเข้าไปประคองทันที 

“ลูกพาคุณพ่อไปพักเถอะ เดี๋ยวทางนี้แม่จัดการเอง” ญาณิศาสั่งลูกสาวขอตน ก่อนจะหันมาจ้องหน้ายี่หวาอย่างเอาเรื่อง 

เมื่อญาณิศาเห็นว่าดาหลาได้พยุงดนัยณัฐขึ้นไปข้างบนแล้ว ก็มองเหยียดยี่หวาแรงกว่าเดิม ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่เธอจะสามารถเขี่ยเด็กนอกคอกนี่ออกไปจากบ้านได้ 

“ออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ คนนอกอย่างเธอไม่ควรอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ คุณดนัยเขาต้องส่งเสียเธอไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ ทั้งที่เธอก็เป็นแค่ลูกชู้” 

“ไม่ใช่ ฉันเป็นลูกคุณพ่อ” เสียงของยี่หวาเริ่มสั่นเครือ ความอดกลั้นก่อนหน้านี้กำลังพังทลายลง 

“ลูกที่พ่อไม่ยอมรับน่ะเหรอ ออกไปซะ เพราะเธอทำให้คุณดนัยต้องเครียดกว่าเดิม อย่างน้อยเธอก็ควรตอบแทนด้วยการไม่สร้างเรื่องอีก โดยการออกไปจากที่นี่” 

ยี่หวาตอบกลับไม่ได้ เธอรู้ดีว่าพ่อต้องเครียดเพราะเธอมากแค่ไหน แต่มันก็เป็นเรื่องเข้าใจผิดที่ผู้หญิงคนนี้กับลูกสาวของเธอสร้างเรื่องขึ้นมาใส่ร้ายตลอด 

ญาณิศาเห็นว่ายี่หวายังคงไม่ขยับ จึงเดินไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าของยี่หวาจากนั้นก็โยนออกไปนอกบ้าน และตะโกนขึ้นเสียงดังว่า “อย่าให้ผู้หญิงคนนี้เข้ามาเหยียบที่บ้านหลังนี้อีก” 

เหล่าคนใช้ที่ได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งมาลากตัวยี่หวาออกมาจากบ้าน ประภาพิศที่อยู่ในเหตุการณ์ก็รีบเข้ามาปกป้องหญิงสาวอย่างรวดเร็ว 

“อย่าแตะต้องตัวเธอ!” เหล่าคนใช้ที่ได้ยินดังนั้นก็รีบปล่อยตัวยี่หวา เพราะคนใช้ที่นี่ทุกคนต่างก็เคารพประภาพิศด้วยกันทั้งนั้น เนื่องจากเธออยู่ที่นี่มานานกว่าสามสิบปีแล้ว 

ประภาพิศรู้อยู่แล้วว่าวันนี้ยี่หวาจะต้องถูกไล่ออกจากบ้าน เธอจึงได้เก็บกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองไว้ก่อนแล้ว “ไม่เป็นไรนะคนเก่ง ไม่ร้อง เดี๋ยวแม่จะออกไปอยู่กับหนูเอง” 

ยี่หวาที่รู้ว่าแม่นมของเธอถึงกับยอมลาออกจากที่นี่เพื่อไปอยู่กับเธอ น้ำตาก็เริ่มไหลออกมาเรื่อยๆ ไม่หยุด “ไม่นะคะ แม่นมอย่าลาออกเพราะหนูเลย หนูอยู่คนเดียวได้” 

“แม่จะทำแบบนั้นได้ยังไง ที่แม่อยู่ที่นี่ก็เพื่อคอยดูแลหนู ถ้าหนูไม่อยู่แม่ก็ไม่รู้จะอยู่ทำไม” ประภาพิศคอยกอดยี่หวาไว้พร้อมกับพูดปลอบโยน 

“แต่แม่นมอาจจะลำบาก” 

“ถ้าอย่างนั้นแม่ยิ่งปล่อยให้หนูไปอยู่คนเดียวไม่ได้ ในเมื่อคนบ้านนี้เขาไม่ต้อนรับเราแล้ว เราก็ไปกันเถอะ” 

“ค่ะ” ยี่หวาพยักหน้าทั้งน้ำตา ดีจังที่ในชีวิตเธอยังมีแม่นมที่รักเธอดูแลเธอไม่เคยห่าง พอมาเจอแบบนี้ก็รู้ได้ทันทีว่าพ่อไม่เคยเป็นห่วงอะไรเธอเลยจริงๆ แถมยังเกลียดเธอด้วยซ้ำ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว