Instagram-icon

อ่านแล้วคอมเม้นท์​ถูกใจด้วยยิ่งดีเลยเห็นเม้​นท์ทีสมองโปรง♡

รักลวง​ ตอนที่16​ พบเจอ

ชื่อตอน : รักลวง​ ตอนที่16​ พบเจอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2564 20:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักลวง​ ตอนที่16​ พบเจอ
แบบอักษร

ฉันว่าตัวเองมาถึง​เร็วอยู่นะเเต่ทำไมเหมือนฉันจะมาช้ากว่าคนอื่นเขาล่ะ​ ก็ตอนนี้ภาพตรงหน้าของฉันคือพี่ตาลผู้​จัดการกำลังคุยกับผู้ชายที่หันหลังให้ฉันในตอนนี้ทำให้ไม่เห็นหน้าเเต่พอจะเดาได้ว่าเป็นเเขกหุ้นส่วนรีสอร์ท​ ท่าท่างจะไม่ธรรมดา​เพราะตอนนี้พวกพี่พนักงาน​ผู้หญิง​ต่างยืนเขินกันใหญ่

เเต่ทำไมมองจากด้านหลังมันคุ้นอย่างนี้​ คุ้นมากเลย

 

ฉันยืนอยู่ตรงนั้นซักพักพี่ตาลก็เห็นฉันเลยเรียกให้เข้าไปฉันที่กำลังเดินไปเพื่อสวัสดีเเขกเป็นจังหวะเดียวที่เขาหันหน้ามามัน

ทำให้ฉันหยุดเดินทันทีเหมือนถูกสะกดจิตอัตโนมัติ....

เขาคนนั้นเป็นคนที่ฉันหนีมา​ เป็นคนที่ไม่อยากเจอที่สุดเเต่วันนี้เขายืนอยู่ตรงนี้​ อีกเเค่ไม่กี่ก้าวก็ถึงกันแล้ว​ ทำไมต้องเจอ

 

“เซน..!” ฉันยืนตัวเเข็งและมองไปที่เขาซึ่งเขามองฉันเหมือนตกใจปนดีใจที่เห็นฉันเขากำลังจะเดินมา​ ฉันก็เตรียมวิ่ง

จนลืมไปว่าตัวเองท้องอยู่​ ฉันไม่อยากเจอหน้าเขาตอนนี้

เเต่ก็ได้ยินเสียงพี่ฝ้ายที่ยืนอยู่ข้างๆพี่ตาลร้องบอกว่าอย่าวิ่งซึ่งเขาก็เรียกฉันเหมือนกัน

 

“ข้าว! ข้าว​ รอผมก่อน”​เขาจะเรียกฉันทำไม! ฉันเกลียดไม่อยากเห็นหน้าไม่อยากได้ยินเสียง

 

 

 

 

 

ผมไม่คิดว่าการมาเชียงใหม่ครั้งนี้มันจะคุ้​มค่าขนาดนี้

ผมเจอต้นข้าวเเล้ว​ และตอนนี้เธอกำลังจะหนีผมไปอีกแล้ว

ครั้งนี้ผมจะไม่ยอมหยุดอยู่นิ่งๆเหมือนคราว​ก่อนอีกแล้ว

 

“ข้าว​ อยู่ไหน​ ออกมาหาผมก่อน”​ผมเรียกเธอเพราะเธอวิ่งนำหน้าผมมาก่อนทำให้วิ่งไม่ทัน​ ผมเรียกเเล้วยืนรอซักพักเเต่เธอก็ไม่มีเเม้เเต่เสียงตอบกลับมาซักนิด​ ทำให้ผมต้องกลับไป

ที่เดิมก่อนหน้านี้​ และพอผมมาถึงก็เจอผู้จัดการ​กำลัง

ทำหน้าสงสัย​เหมือนอยากจะถามอะไรผม​ คงไม่พ้นเรื่อง

ทำไมต้นข้าวถึงรู้จักผม​ทั้งที่พึ่งเจอกัน​ ผมเปิดโอกาส​ให้ถามเเล้วกันเผื่อเธอมีประโยชน์​ในการช่วยง้อเมียก็ได้

 

“ถามมาเถอะครับ​ ถ้าคุณสงสัย”​

 

“ถามได้หรอค่ะ​ งั้นดิฉันถามว่าทำไมคุณ​ถึงรู้จักต้นขาว

และดูเหมือนว่าต้นข้าวจะกลัวการเจอคุณ​ด้วย”​

 

“ผมเป็นสามี​ แต่เธอหนีผมมาเเละผมพึ่งจะเจอเธอในรอบหลายเดือนมานี้”​

 

“ห้ะ! สามี​ เเต่เธอบอกฉันว่าเเต่มาทำงานในเเฟ้มประวัต​ิ

เข้ารับทำงานเธอกรอกไปว่าโสดนะคะ”​เธอไม่เชื่อผม

แล้วจะทำยังไงดีว่ะ​ เมียผมเเม่งบอกโสดอีก​ เดี๋ยว​เถอะ

ถ้าง้อได้จะเสกลูกชายเข้าท้องสักคน

 

 

“พอดีเธอโกรธเเละผมตามง้อเธออยู่​ ถ้าคุณ​ไม่เชื่อก็เรื่องของคุณเพราะผมบอกความจริงไปหมดเเล้ว

 

“ผมขอถามคุณ​กลับบ้าง”​ แลกกันดิถามมาถามกลับ

ผมมีเรื่องสงสัยอยู่​ ก็ตอนที่ผมเห็นเธอทำไมผมเห็นเหมือน​

ท้องเธอใหญ่​ขึ้น​ หรือมันจะเป็นอย่างที่ผมคิดน่ะ​ต้องถามเพื่อความเเน่ใจก่อน

 

“คุณ​ต้องตอบความจริงกับผม​ ต้นข้าวท้องใช่มั๊ย”​

 

“เอ่อ...”

 

“ถ้าคุณ​ไม่ตอบก็ไม่เป็นอะไรเเต่ผมก็จะถอนหุ้นก็คงไม่เป็นอะไรเหมือนกันหรอกใช่มั๊ยครับ​ คุณผู้จัดการ​”​เอาว่ะ​ พูดดีๆไม่ยอมก็ต้องวิธี​นี้เเหละดูชั่วหน่อยเเต่เพื่อความแน่ใจตัวเองด้วย

 

 

“ค่ะเธอท้อง​”​คำตอบทำผมดีใจไม่น้อยเเต่ก็เก็บอาการ

และถามต่อ

 

“กี่เดือนเเล้ว”​

 

“ประมาณ​7เดือนกว่าเเล้ว​ ถ้าคุณ​อยากรู้อะไรมากกว่านั้นก็ไปถามเจ้าตัวเองเถอะค่ะ”​

 

“เธอพักอยู่ที่นี่ด้วยใช่มั๊ย​ ช่วยบอกที่เธอพักผมหน่อย”​

 

“ค่ะพักอยู่ที่นี่​ เดินตรงไปทางที่คุณวิ่งไปเมื่อกี้​ ห้องอยู่ด้านซ้าย​ ฉันไปทำงานต่อเเล้วนะคะ​ เดี๋ยวจะมีพนักงาน​พาคุณ​ไปห้องพักนะคะ”​เธอยอมบอกเพราะผมขู่เเหละมั้ง​ ดีเเล้วได้ข้อมูล​เยอะขึ้น​ แล้วผมก็กำลังจะเดินไปทางเดินเเต่ผู้จัดการ​ก็หันกลับมาพูดกับผม

 

“ฉันเเค่อยากให้คุณ​ ดูเเลเธอดีกว่านี้เพราะตอนที่เธอมาครั้งเเรกเธอไม่สดใสสักนิด​ จนมารู้ว่าเธอท้องเลย​พยายาม​ไม่เครียดมันน่าสงสารมากนะคะ”​เเละก็เดินออกไปทิ้งผมให้คิดตามคำพูด​นั้นต่อ​ เธอไม่มีความสุขเลยงั้นหรอผมเป็นเพราะผมคนเดียวที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้​ ขอโทษ​นะข้าว

 

 

 

 

ตอนที่เขาวิ่งตามมาเกือบ​จะทันฉันวิ่งเข้าไปหลบอีกฝั่งของห้องพักฉันได้ยินที่เขาเรียก​ เเต่เลือกที่จะไม่ออกไป​ฉันเกลียด​เขา​ พอเขาเดินออกกลับไปฉันถึงออกมาจากที่หลบ

และยกมือลูบหน้าท้องเบาๆ​ คล้ายๆกับปลอบตัวเล็ก​ในท้อง

 

 

“เเม่ขอโทษ​นะลูกเจ็บมั๊ยเเม่วิ่งซะเเรงเลย​ หนูรู้​มั๊ยว่าเเม่

เจอพ่อเเล้วนะ”​

 

“พ่อหนูจะรู้รึเปล่าว่าเเม่มีหนูอยู่ในท้องแล้ว”​

 

“เเต่พ่อไม่รู้​ก็ดีเเล้ว​ เพราะเเม่จะไม่บอกเด็ดขาด”​

 

จู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงของเซนดังมาจากข้างหลัง​ ทำให้ตกใจ

ไหนว่าเขาไปเเล้วไม่ใช่หรอ

 

“เเล้วเธอไม่คิดจะบอกฉันเลยงั้นสิ”​เสียงเขาเหมือนน้อยใจ

เหอะ.. จะน้อยใจอะไรฉันมันผู้หญิง​ง่ายนี่

 

“ทำไมฉันต้องบอกนายด้วยล่ะ นี่มันลูกฉันคนเดียว”​

 

“ลูกเธอคนเดียว.. เธอทำให้ตัวเองท้องเองได้รึไง​ นั่นมันก็ลูกฉันเหมือนกัน​”​

 

“ที่นายมาที่นี่เเค่เรื่องลูกเเค่นั้นสินะ​ ฉันบอกไว้ตรงนี้เลยว่า

นายจะไม่มีทางเอาลูกฉันไปได้เด็ดขาดเซน!”

 

 

“ฉันไม่ได้มาเพื่อจะเอาลูก​ เเต่ฉันจะเอาไปทั้ง2คน”

 

“2คน?นายคิดว่าฉันจะยอมไปกับนาย​ นายคิดว่าฉัน

ไม่รู้สึกกับสิ่งที่นายทำกับฉันหรอเซน​ นายทำอะไรไว้กับฉันฉันไม่เคยลืม​ หวังว่าคงจะไม่ลืมเหมือนกัน”​

 

เขาเงียบกับคำพูดที่ติดอยู่ปากฉันมาตลอด7เดือนครึ่ง

วันนี้ฉันได้พูดมันออกมา​ พร้อมกับเดินออกมาจากตรงนั้นทันทีที่พูดจบ​ทิ้งให้เขาอยู่ตรงนั้นคนเดียว​

 

 

 

 

 

 

 

 

 

____________________

ลืมสิ่งที่ทำไว้กับน้องรึเปล่าเซน

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว