Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2563 23:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 8
แบบอักษร

หลังจากที่ไอ้เทพกลับไปนั่งที่ พวกนักศึกษาเยอะแยะมากมายก็พากันเดินเข้ามาในโรงยิม สงสัยคงจะมาดูพวกที่แข่งคัดตัวกันแหละมั้ง ผมเลยตัดสินใจที่จะเดินออกมาจากโรงยิม เพื่อที่จะออกมาสูดอากาศสักหน่อย

 

"น้องคะ" ผมที่กำลังเดินอยู่ตรงข้างๆสนามบาสกลางแจ้ง อยู่ๆก็มีผู้หญิงสามคนเดินเข้ามาทักผม

 

"ครับ" ผมหันไปพูดถามอย่างงงๆ แต่ขอบอกได้คำเดียวเลยครับว่าพวกเธอสวยมาก สวยแบบเหี้ยๆเลยอะ

 

"น้องใช่คนในรูปป่ะ" เธอที่ยืนอยู่ตรงกลางพูดถามผมพลางยื่นโทรศัพท์ที่มีรูปพี่บีเอ็มลูบหัวของผมมาให้ผมดู

 

"ใช่ครับ พวกพี่มีอะไรกับผมเหรอ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

เพียะ!

 

"แกกล้ามากนะที่มายุ่งกับแฟนของคนอื่น!" หลังจากที่ผมพูดจบ เธอก็ได้ตบลงมาที่หน้าผมอย่างแรงพลางพูดด้วยน้ำเสียงโมโห นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่เนี่ย?! ผมโดนตบอีกแล้วเหรอวะ?!! แม่งเอ้ย! ผมเริ่มทนกับที่นี่ไม่ไหวแล้วนะเว้ย! ถ้าแถวนี้ไม่มีคน ผมคงต่อยเธอกลับไปแล้วครับ

 

"คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอห๊ะ!!! ผมไปทำอะไรให้คุณ?!!" ผมหันกลับไปว้ากใส่เธอด้วยน้ำเสียงโหดๆ

 

"ก็แกมายุ่งกับแฟนเพื่อนฉันก่อนทำไมล่ะยะ?!" เธอที่ยืนอยู่ขวามือคนที่ตบผมก็ได้พูดขึ้น

 

"หึ แฟน? พวกคุณแน่ใจเหรอว่าพี่บีเอ็มเขาจะมาคบกับคนอย่างพวกคุณเนี่ย น่าขำว่ะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"อย่ามาทำเป็นปากเก่งหน่อยเลย เนิร์ดๆอย่างแกพี่บีเอ็มเขาก็แค่เอาไว้เล่นแก้เบื่อนั่นแหละ" เธอที่น่าจะเป็นแฟนพี่ผมพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียน

 

พรึ่บ~!

 

"หึ เรื่องไร้สาระแบบนั้นผมไม่สนหรอก แต่ผมสนเรื่องที่คุณมาตบผมมากกว่า" ผมมัดผมขึ้นเป็นทรงซามูไรพลางถอดแว่นออกเก็บใส่กระเป๋าพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆปนโหดๆ

 

"อีน้ำ! มันสวยกว่ามึงอีกอะ!" เธอที่ยืนอยู่ขวามือพูดบอกน้ำที่น่าจะเป็นแฟนพี่ผมด้วยน้ำเสียงตกใจ

 

"อีแจมอีเหี้ย! มึงจะพูดทำเหี้ยไร กูรู้แล้ว!" น้ำพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

 

"มึงจะสู้มันจริงๆเหรอ มันสวยกว่าพวกเราอีกนะเว้ย" เธอที่ยืนอยู่ซ้ายมือพูดบอกน้ำด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

แล้วอะไรคือที่พวกเธอมาหาว่าผมสวยกว่าพวกเธอวะ ผมเป็นผู้ชายนะเว้ย จะไปสวยกว่าได้ไง หรือที่เพื่อนๆในอเมริกาบอกว่าผมสวยคือความจริงงั้นเหรอ?! ไอ้ซีวายรับไม่ได้!!!

 

"เฮ้อ~ พวกคุณหมดธุระแล้วใช่ไหม งั้นผมไปละ เรื่องที่คุณตบผม ผมจะคิดซะว่าเมื่อกี้โดนยุงกัด" ผมพูดบอกด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ ตามจริงผมก็ไม่ได้อยากจะยอมหรอก แต่บริเวณนี้ยังมีคนอยู่ไง แล้วอีกอย่างในมอแบบนี้ด้วย ถ้าใครมาเห็นว่าผมทำอะไรผู้หญิงเดี๋ยวผมก็ซวยอีกผมขี้เกียจมีปัญหาครับ

 

"อีตุ๊ด!! ขอฉันตบแกอีกทีเถอะ!!"

 

หมับ!!!

 

"พวกเธอจะทำอะไรกันห๊ะ?!!"

 

ผมที่กำลังจะเดินออกไป น้ำเธอก็ได้ยกมือขึ้นมาหมายจะตบผมอีกครั้ง แต่แล้วก็ได้มีผู้ชายใส่เสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูคนหนึ่งเดินเข้าจับแขนของเธอเอาไว้ซะก่อน

 

"....."

 

"ฉันถามว่าพวกเธอกำลังจะทำอะไร" ผู้ชายตรงหน้าผมพูดถามเธอด้วยน้ำเสียงโหดๆพร้อมกับออกแรงบีบที่แขนของน้ำให้มากขึ้น

 

"มะ...ไม่ได้จะทำอะไรซะหน่อย" น้ำเธอพูดตอบด้วยน้ำเสียงติดจะขัดๆ

 

"อย่าให้ฉันเห็นอีกว่าพวกเธอมายุ่งกับเด็กคนนี้" เขาพูดพลางปล่อยแขนของน้ำ

 

"ค่ะ!.....ไปพวกแก" น้ำพูดพลางรีบพาเพื่อนของเธอออกไปจากบริเวณข้างสนามบาสกลางแจ้ง

 

"ขอบคุณครับ" ผมพูดบอกผู้ชายตรงหน้าผมที่สูงเท่าๆพวกไอ้รบกับไอ้ดิน

 

"ไม่เป็นไร แล้วน้องล่ะเป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" เขาพูดถามผมด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

 

"ผมไม่เป็นอะไรครับพี่" ผมพูดตอบอย่างยิ้มๆ

 

"แน่ใจใช่ไหม แก้มน้องแดงมากเลย ถูกพวกเธอตบแล้วใช่ไหม" เขาพูดพลางยื่นมือมาลูบแก้มของผมไปมา

 

"ผมไม่เป็นไรครับ พี่ไม่ต้องห่วง" ผมพูดตอบกลับพลางจับมือเขาออกจากแก้มของผม

 

"โอเค พี่ชื่อมิว วิศวะไฟฟ้าปีสอง น้องอะ" พี่มิวพูดบอกอย่างยิ้มๆ แต่ทำไมวันนี้ผมถึงไม่เห็นพี่มิวแกอยู่ที่ลานเกียร์เลยวะ ถ้าใครใส่เสื้อช็อปในช่วงรับน้องจะต้องเป็นพี่ว้ากหมดเลยนี่หว่า สงสัยคงโดดแหละมั้งครับ

 

"จริงป่ะเนี่ย ผมชาเย็นอยู่วิศวะไฟฟ้าเหมือนกัน เรียกผมว่าชาก็ได้"

 

"หืม? ชาเย็นเหรอ รหัสอะไรน่ะ"

 

"0001 พี่ถามทำไมอะ"

 

"ไม่มีอะไรหรอก ฮ่าๆ" พี่แกพูดด้วยน้ำเสียงขำๆ แล้วรหัสผมมันมีอะไรน่าขำนักหนาเนี่ย ขำไม่หยุดเลยเว้ย

 

"งั้นผมไปก่อนนะพี่" ผมพูดบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

พรึ่บ~!

 

"อื้ม ไว้เจอกันนะน้องชาของพี่มิว" พี่มิวแกยกมือขึ้นมาลูบหัวผมพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

 

"อะไรของพี่เนี่ย น้องชาอะไร ขนลุกว่ะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่นพลางเดินออกมาจากพี่มิวแก แล้วคนที่นี่เพิ่งเจอกันเขาก็มาลูบหัวลูบแก้มกันแล้วเหรอวะ แปลกเหมือนกันน่ะ แต่ประเด็นพี่มิวแกหล่อด้วยครับ ผิวขาวหุ่นเท่ ดูเป็นผู้ชายอบอุ่นโคตรๆอะ อยากให้พี่มิวแกเป็นพี่รหัสผมจัง ผมมีพี่ชายเถื่อนๆตั้งสองคนละ อยากมีแบบอบอุ่นบ้างครับ ฮ่าๆ

 

ฝั่งด้านของมิว.....

 

"หึ น่ารักฉิบหายเลยน้องรหัสกู ไม่เห็นเนิร์ดเหมือนในรูปเลยวะ จีบน้องรหัสจะผิดไหมเนี่ย"

 

กลับมาฝั่งด้านร่างบาง....

 

ผมที่เดินเข้ามาในโรงยิม พวกนักศึกษาที่นั่งดูการแข่งคัดตัวก็ได้หันมามองผมเป็นตาเดียวเลย ก็ผมกลับมาเป็นเด็กเนิร์ดเหมือนอย่างเดิมแล้วยังไงล่ะครับ ตอนพี่มิวเข้ามาช่วยผมก็ลืมไปว่าผมไม่ได้อยู่ในลุคเด็กเนิร์ดด้วย มิน่าล่ะพี่มิวแกถึงเข้ามาช่วยผม ถ้าผมอยู่ในลุคเด็กเนิร์ดก็ไม่มีใครเข้ามาช่วยผมหรอกครับ ขนาดผมถูกตบ พวกเขายังยืนยิ้มยืนหัวเราะผมเลย ผมว่าผมอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วละ กลับบ้านวันนี้ผมจะบอกเรื่องของผมกับพี่บีเอ็มแล้วครับ

 

"มึงไปไหนมาวะชา" ไอ้เบนที่เดินมาหาผมตรงหน้าโต๊ะวางน้ำก็ได้พูดถามผมด้วยน้ำเสียงสงสัย

 

"ไปสูดอากาศมานิดหน่อย แล้วเกิดอะไรขึ้นวะ" ผมพูดอย่างนิ่งๆพลางหันไปมองพวกผู้เล่นตัวจริงอย่างไอ้เทพกับพี่บีเอ็มและผู้ชายอีกสามคนที่กำลังนั่งคุยกับโค้ชอย่างเคร่งเครียด

 

"ก็ทีมเอกับทีมบีแม่งยังไม่ได้คะแนนกันเลย นี่ก็ควอเตอร์ที่สองละ" ไอ้เบนพูดตอบ

 

"อ้าว~ แสดงว่าฝีมือสูสีกันเลยนี่หว่า" ผมพูดพลางมองไปที่สนาม ที่ตอนนี้มีทีมเอและทีมบีกำลังพาสลูกส่งไปมาอย่างสะเปะสะปะ

 

"แล้วโค้ชบอกว่าควอเตอร์นี้ถ้าไม่ได้คะแนน โค้ชจะตัดออกเลย"

 

"ห๊ะ! บ้าเปล่าวะ" ผมพูดออกมาอย่างตกใจ

 

"ก็เอออะดิ ตอนพักช่วงควอเตอร์แรก โค้ชตะโกนบอกว่าที่มอนี้ไม่ต้องการคนอ่อนหัด ถ้าไม่เก่งพอให้กลับไปเล่นที่ทีมของคณะตัวเองก่อน" ไอ้เบนพูดพลางเดินไปหยิบขวดน้ำที่อยู่บนโต๊ะตรงด้านหลังผมพร้อมกับเปิดดื่มทันที

 

"ซ้อมก็ไม่ซ้อมด้วยกัน มันจะเข้าขากันได้กันไงล่ะวะ แต่เอ๊ะ..." ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆปนสงสัยพลางมองไปที่พวกทีมเอกับทีมบีอีกครั้ง มันก็เลยทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าพวกทีมเอกับทีมบีพวกเขาไม่ได้ซ้อมก่อนมาคัดตัววันนี้เลยครับ ถึงว่าทำไมโค้ชแกถึงโหดขนาดนี้ เพราะโค้ชมองออกนี่เองว่าพวกเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะมาคัดตัวอะไรกันขนาดนั้นเลยครับ

 

"พอ!!! เลิกเล่น!!" อยู่ๆโค้ชแกก็ลุกขึ้นยืนพลางตะโกนบอกพวกทีมเอกับทีมบีด้วยน้ำเสียงโหดๆ

 

"แฮ่กๆ ทำไมล่ะครับโค้ช" ผู้ชายจากทีมบีพูดถามโค้ชด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ

 

"พวกนายไม่ผ่าน เก็บของและไปพักผ่อนซะ ถ้าใครอยากเข้าทีมจริงๆ ก็ไปเข้าทีมของคณะพวกนายก่อน พวกนายยังไม่มีฝีมือดีพอที่เข้ามาเล่นในทีมมอ!!" โค้ชแกพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างหนักแน่น

 

"แต่โค้ชครับ! พวกผมมีฝีมือดีกว่าพวกที่อยู่ในทีมคณะนะครับ!" ผู้ชายที่อยู่ทีมบีพูดบอกโค้ชด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

 

"หึ ถ้าพวกนายแย่งลูกได้ ฉันจะให้ทุกคนเข้ามาเป็นตัวสำรองของทีมมอเลย" โค้ชแกพูดพลางหันไปมองผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงโซนตัวสำรองของทีมบาส

 

"โค้ชพูดแล้วนะ" ผู้ชายจากทีมเอพูดด้วยน้ำเสียงชอบใจพลางมองไปที่ผู้เล่นตัวสำรองของทีมบาสมอที่กำลังเดินไปเข้าสนาม

 

"งั้นก็เริ่มเลย" โค้ชแกพูด จากนั้นผู้เล่นจากทีมเอคนหนึ่งก็ได้พาสลูกส่งไปให้กับผู้เล่นตัวสำรองคนนั้นให้เริ่มเกมส์

 

ตึ๊ง! ตึ๊ง! สวบ!

 

ผู้เล่นตัวสำรองของทีมบาสมอก็ได้เลี้ยงลูกขึ้นไปที่แป้นอยากเร็วพร้อมกับชู้ตลูกบาสลงห่วงทันที

 

"กรี๊ด~!!!!!"

 

"เท่สัส!!"

 

"กรี๊ด~!!! ถ้าพี่เทพเล่นต้องเท่กว่านี้แน่เลยอะอีนาว!"

 

"อยากเล่นบาสขึ้นมาเลยกู!!"

 

"กูนี่แบบ....บลาๆๆ"

 

พวกนักศึกษาที่นั่งดูก็พากันพูดคุยอย่างชอบใจ นี่ขนาดตัวสำรองน่ะ ถ้าเป็นพวกพี่ชายผมลงเล่น ไม่กรี๊ดกันคอแตกไปเลยเหรอครับ

 

"เก็บของและออกไปได้แล้ว....ทีมซีกับทีมดีเตรียมตัว!!" หลังจากที่ผู้เล่นตัวสำรองกลับไปนั่งที่เดิม โค้ชแกก็ได้พูดบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งๆปนโหดๆ

 

"ครับ!!!" พวกทีมซีกับทีมดีพูดตอบพร้อมกับพวกทีมเอกับทีมบีที่หยิบกระเป๋าพากันเดินออกไป ผมก็รู้สึกสงสารพวกเขาน่ะ แต่พวกเขาไม่ตั้งใจกันเองอะ จะโดนแบบนั้นมันก็ถูกแล้ว

 

"ไม่ไปเตรียมตัววะ" ผมหันไปพูดถามไอ้เบนด้วยน้ำเสียงสงสัย ก็มันยังยืนอยู่ข้างผมไม่ยอมไปไหนเลยเนี่ย คนอื่นๆเขาลงไปที่สนามกันหมดแล้ว

 

"กูกลัววะ" ไอ้เบนพูดตอบอย่างตื่นเต้น

 

"จะกลัวเหี้ยไร กูเคยเห็นตอนมึงเล่นบาส มึงเก่งจะตายไป"

 

"กูยังไม่เก่งถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของมึงเลยด้วยซ้ำ" ไอ้เบนพูดด้วยน้ำเสียงหงอยๆ

 

"มึงอย่าพูดงั้นดิ มึงทำได้เชื่อกูสิ รีบไปได้แล้ว" ผมพูดอย่างยิ้มๆพลางดันหลังไอ้เบนให้ไปที่สนาม

 

"เอาละ อย่าให้ฉันต้องผิดหวังอีก" หลังจากที่ไอ้เบนลงไปในสนามได้ไม่นาน โค้ชแกก็ได้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

ปรี๊ด~!!!

 

จากนั้นเสียงเป่านกหวีดก็ดังขึ้นเพื่อแสดงถึงการเริ่มเกมส์ ทีมดีของไอ้เบนได้ลูกมาก่อน ไอ้เบนมันเล่นตำแหน่งพอยต์การ์ด หน้าที่หลักของมันคือการดูแลเรื่องบุกของทีมโดยการควบคุมลูกและส่งลูกให้กับผู้เล่นในทีม ทีมซีกับทีมดีผลัดกันรุกผลัดกันรับได้ไม่นาน คะแนนของทีมซีก็ขึ้นนำทีมดีไปมากเลยครับ จนผมรู้ตัวอีกทีก็มายืนอยู่ข้างสนามบาสซะแล้ว

 

"ไอ้เชี้ยเบน!! มึงจะยืนทำเหี้ยไรก็ชู้ตดิว่ะ!" ผมที่ทนดูไม่ได้อีกต่อไปก็ได้ตะโกนบอกไอ้เบนด้วยน้ำเสียงจริงจัง คนอื่นในทีมดีถูกบล็อกหมด มีแต่ไอ้เบนที่ไม่ได้ถูกบล็อก แถมคนในทีมยังพาสลูกมาให้มันถือไว้ด้วย ถ้าเป็นผมป่านนี้ได้สามแต้มไปแล้ว

 

"กูชู้ตสามแต้มไม่ได้!!!" ไอ้เบนตะโกนกลับมาพลางมองไปที่ผู้เล่นทีมซีคนหนึ่ง ที่กำลังวิ่งเข้ามาหามัน

 

"เอ้า! มึงตำแหน่งพอยต์การ์ดแต่ชู้ตระยะไกลไม่ได้เนี่ยน่ะ?!! ชู้ตไปเลยจะหมดยี่สิบสี่วิแล้ว เร็วๆไอ้เหี้ย!" ผมพูดพลางชี้นิ้วไปที่บอร์ดบอกคะแนน

 

พิ๊ว~ ตึ๊ก!

 

"รีบาวด์!!!!" ผมตะโกนบอกผู้เล่นตำแหน่งเพาเวอร์ฟอร์เวิร์ด หลังจากที่ไอ้เบนชู้ตพลาดอย่างที่ผมคิดไว้

 

หมับ สวบ!

 

"ดีมาก! กลับไปป้องกัน!!" หลังจากที่ทีมดีได้แต้ม ผมก็ได้รีบพูดพวกทีมไอ้เบนมัน

 

"เวลานอก!!" ทีมดีที่หันมายิ้มให้ผมพร้อมกับกำลังวิ่งกลับไปฝั่งของตัวเอง ทว่าโค้ชแกก็ได้ตะโกนหยุดเกมส์ขึ้นมาอีกครั้ง

 

"....." ทุกอย่างในโรงยิมหยุดนิ่ง แถมทุกคนยังหันมามองที่ผมเป็นตาเดียวอีก นี่ผมทำอะไรผิดอีกอะ?!

 

"เป็นเด็กเสิร์ฟน้ำไม่ใช่โค้ช กลับไปนั่งที่ของตัวเองไป" โค้ชแกพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"ฮ่าๆ อุ๊ยผมลืมครับโค้ช อินไปหน่อย" ผมพูดแถพลางเดินเกาหัวกลับไปที่บริเวณโต๊ะวางน้ำอย่างเขินๆ ทุกคนในโรงยิมเห็นผมเมื่อกี้แล้วจะสงสัยไหมวะ ขอละอย่าเพิ่งสงสัยกันเลยนะ แต่คงไม่ทันแล้ว พี่ชายผมกับไอ้เทพจ้องมองมาที่ผมเข้มเลยครับ พวกเขาต้องสงสัยกันแล้วแน่ๆเลย พี่ชายผมไม่เป็นไรหรอก เพราะยังไงผมก็จะบอกพี่แกอยู่แล้ว

 

"พวกมึงดูดิ เนิร์ดแถมเสร่ออีก" ผู้ชายที่นั่งอยู่บนโซนของที่นั่งโรงยิมตรงบริเวณเหนือหัวผมก็ได้พูดบอกเพื่อนตัวเองด้วยน้ำเสียงดูถูก

 

"มึงจะไปเอาอะไรกับเด็กเสิร์ฟน้ำวะ ปล่อยให้แม่งเอ๋อไปงั้นแหละ"

 

"คนนี้ที่ชื่อชาเย็นเด็กวิศวะไฟฟ้าปีหนึ่งที่เป็นไอ้เนิร์ดโรคจิตป่ะวะ"

 

"ถ้าไม่ใช่มันแล้วจะเป็นใครล่ะวะ ฮ่าๆ" เสียงนี้พูดจบ จากนั้นพวกเขาทั้งสามคนก็พากันนั่งหัวเราะผม แม่งเอ้ย! ชอบพูดจิกกัดนัก เดี๋ยวผมก็ขึ้นไปซัดหน้าแหกแม่งเลยไอ้ฉิบหาย!

 

"ทำตัวเป็นราชสีห์ แต่นิสัยโคตรเหมือนหมาเลยว่ะ" ผมหันไปพลางเงยหน้าขึ้นไปพูดบอกพวกมันด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"อ้าว~ไอ้เหี้ยเนิร์ด! พูดอย่างนี้มึงอยากโดนพวกกูกระทืบสิน่ะ" หนึ่งในสามคนนั้นพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงโกรธๆ

 

"หึ กูว่าพวกมึงไปผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจเถอะ ใจพวกมึงเล็กแค่นี้ แล้วยังเสือกมาปากดีอีก จะกากไปไหนวะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงกวนๆ

 

"ไอ้เหี้ยแว่น!!!!" คนที่นั่งตรงกลางกลุ่มพูดใส่ผมด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ

 

"เห้ยมึง ที่นี่ไม่ได้ เดี๋ยวค่อยเล่นแม่งข้างนอก ตอนนี้เฉยๆไว้ก่อนเถอะ คนเริ่มมองแล้ว" คนที่นั่งอยู่ซ้ายมือพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"เออ....กูฝากไว้ก่อนเถอะ" มันพูดพลางชี้หน้าผม จากนั้นผมก็ได้ตัดสินใจเดินไปหยิบกระเป๋าเพิ่งที่จะออกไปจากโรงยิม เพราะผมทนสายตาพวกที่เหยียดผมไม่ไหวแล้วครับ แถมพี่ชายผมทำไมเขาถึงไม่สนใจผมมั่งเลยน่ะ ผมรู้ว่าพี่บีเอ็มแกต้องช่วยโค้ชดูการแข่งขัน แต่เป็นแบบนี้ผมก็เริ่มจะไม่ไหวแล้วเหมือนกันนะเว้ย

 

หมับ!

 

"จะไปไหนเตี้ย" ผมที่เดินออกมาจากโรงยิม ทว่าไอ้เทพก็ได้วิ่งออกมาจับแขนของผมเอาไว้ซะก่อน

 

"จะกลับแล้ว" ผมเงยหน้าขึ้นไปพูดตอบ

 

"แต่มึงยังต้องเสิร์ฟน้ำอยู่"

 

"พี่เทพ ผมเหนื่อยว่ะพี่ ปล่อยผมเถอะ ผมจะกลับแล้ว และอีกอย่างในทีมก็มีผู้จัดการทีมตั้งสามคน ผมไม่จำเป็นที่ต้องอยู่ด้วยซ้ำ" ผมพูดบอกไอ้เทพด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

 

"มึงต้องอยู่ แล้วทำไมถึงไม่แทนตัวเองว่าชา มึงเป็นอะไรเนี่ย" ไอ้เทพพูดพลางปล่อยแขนผมพร้อมกับยื่นมือมาจับมือของผมแทน

 

"ฮึก! เปล่า ชาไม่ได้เป็นอะไร" อยู่ดีๆน้ำตาผมมันก็ไหลออกมาครับ เพราะผมรู้สึกน้อยใจมากมั้ง หน้าก็เจ็บ ยืนอยู่เฉยๆก็ถูกมองเหยียด แถมลืมตัวไปช่วยไอ้เบนเพื่อที่อยากจะให้มันเข้าทีมบาสอย่างที่ใฝ่ฝันไว้มานาน แต่กลับโดนด่าหาว่าเสร่อเฉยเลย ผมรู้ว่าเมื่อก่อนผมเหี้ยผมเลวผมนิสัยเสียชอบไปบูลลี่คนอื่น ยังไงมันก็สมควรสำหรับผมอยู่แล้ว แต่เจอแบบนี้เข้ามากๆมันก็รู้สึกแย่โคตรๆเหมือนกันนะครับ

 

"ชาร้องไห้ทำไม ใครทำมึงบอกกูมา...พรึ่บ~" ไอ้เทพพูดพลางดันแว่นของผมขึ้นมาคาดผมให้กับผมเอาไว้ นั่นเลยทำให้สามารถเห็นใบหน้าของผมชัดเจนขึ้น

 

"....."

 

"หน้าไปโดนอะไร ทำไมแดงแบบนี้ มึงตอบกูสิชา?!" ไอ้เทพพูดพลางลูบแก้มผมไปมา

 

"ชาเกาเฉยๆ พี่เทพปล่อยให้ชากลับบ้านเถอะ" ผมพูดพลางเช็ดน้ำตาออกจากหน้า ถ้าใครที่รู้จักผมแล้วรู้ว่าผมร้องไห้พวกเขาคงอึ้งน่าดู เพราะคนอย่างไอ้ซีวายไม่เคยร้องไห้มาก่อนเลยครับ นี่เป็นครั้งแรกเลยละ แถมยังร้องไห้ต่อหน้าไอ้หน้าปีศาจนี่อีก

 

หมับ!

 

"เตี้ยครับ~ อย่าเพิ่งกลับนะ อยู่กับแด๊ดดี้ก่อน นะครับชาเย็นของพี่" ไอ้เทพใช้มือทั้งสองข้างกุมหน้าผมไว้พลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับมองผมด้วยสายตาที่อ้อนวอน

 

ตึก! ตัก! ตึก! ตัก!

 

"นี่ชาหูแว่วไปหรือเปล่าเนี่ย เฮดว้ากขาโหดอ้อนเป็นด้วย ฮ่าๆ" ผมพูดพร้อมกับมีอาการหัวใจเต้นแรงไปด้วย ไอ้เทพมันทำให้ผมหวั่นไหวอีกแล้วไงครับ

 

"หึ ไปข้างในเถอะ แล้วไม่ต้องไปนั่งที่เดิมละ มานั่งกับกูนี่แหละ" ไอ้เทพพูดพลางทำให้ผมกลับไปเป็นลุคเด็กเนิร์ดเหมือนอย่างเดิม จากนั้นมันก็จับมือผมเดินเข้าไปในโรงยิม

 

"แก! ดูดิอีเนิร์ดแม่งกล้าไปจับมือกับพี่เทพของเราว่ะ!!"

 

"อีดอก! ฉันอยากตบแกจริงๆเลยไอ้เด็กเนิร์ดบ้า!!!"

 

"พี่เทพไปยุ่งกับคนแบบนั้นได้ยังไงกัน!!!"

 

"บลาๆ......."

 

ตลอดทางที่เดินเข้ามาในโรงยิม ก็ได้มีเสียงนินทาถึงผมมากมาย แต่ผมสนไหมก็ไม่ อยากนินทาก็นินทาไปเลย เพราะวันนี้แหละที่พวกเขาจะได้นินทาว่าร้ายผมเป็นวันสุดท้าย

 

"เขยิบไป" หลังจากที่มาถึงที่นั่งของผู้เล่นตัวจริงกับโค้ช ไอ้เทพก็ได้พูดบอกนักบาสสามคนที่นั่งอยู่ด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"แต่มึงต้องนั่งข้างโค้ชนะเว้ยไอ้เทพ" คนที่ใส่ชุดบาสหมายเลขหกพูดบอกไอ้เทพด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"เขยิบไป"

 

"เออๆ" หมายเลขหกพูดตอบพลางเขยิบเข้าไปนั่งข้างๆโค้ชแกพร้อมกับผู้เล่นอีกสองคนที่เขยิบตามไปติดๆ

 

"ชาน้องไอ้บีเอ็มใช่ป่ะ พี่ชื่อนาย ปีสามบริหาร" พี่หมายเลขหกหันมาพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"พี่ไม้ ปีสามนิเทศ" พี่เสื้อหมายเลขเจ็ดที่นั่งถัดจากพี่นายพูดบอกผมอย่างนิ่งๆ

 

"พี่โน้ต ปีสามวิทย์กีฬา" พี่เสื้อหมายเลขแปดที่นั่งอยู่ซ้ามมือไอ้เทพก็ได้พูดบอกผมด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"ครับ ผมชาเย็น ปีหนึ่งวิศวะไฟฟ้า" ผมพูดตอบอย่างนิ่งๆ พวกพี่เขาทั้งสามคนกับไอ้เทพและก็พี่ชายผมเป็นผู้เล่นตัวจริงของทีมมอครับ มานั่งโซนของตัวจริงแบบนี้ไม่ใช่ตัวจริงแล้วจะให้เป็นอะไรล่ะเนอะ

 

"ไอ้เทพ มึงช่วยพวกกูกับโค้ชดูหน่อย มึงอย่าลืมว่ามึงเป็นกัปตันทีมนะ" พี่บีเอ็มที่นั่งอยู่ซ้ายมือโค้ชหันมาพูดบอกไอ้เทพด้วยน้ำเสียงจริงจัง เดี๋ยวผมจะบอกก่อนนะว่าใครนั่งตรงไหน พี่บีเอ็มนั่งอยู่ซ้ายมือโค้ช ถัดจากโค้ชก็เป็นพี่นาย ถัดจากพี่นายก็เป็นพี่ไม้ ถัดจากพี่ไม้ก็เป็นพี่โน้ต ถัดจากพี่โน้ตก็เป็นไอ้เทพ และสุดท้ายก็ผม

 

"ขี้เกียจ" ไอ้เทพพูดตอบอย่างนิ่งๆ

 

"กวนตีนฉิบหาย กูอยากลุกขึ้นไปต่อยปากมึงจริงๆเลยไอ้เพื่อนเชี้ย แล้วก็ปล่อยมือน้องกูด้วยไอ้สัส!" พี่บีเอ็มพูดด้วยน้ำเสียงโหดๆ

 

"กูไม่ปล่อยมึงจะทำไม" ไอ้เทพพูดพลางปล่อยมือผมพร้อมกับยกแขนขึ้นมากอดคอผมไว้แทน ผมว่าแฟนคลับของไอ้เทพที่นั่งดูการแข่งขันอยู่คงอยากฆ่าผมให้ตายแล้วมั้งครับ

 

"ไอ้สัสเทพ!! ไอ้เหี้ยมึง!" พี่บีเอ็มพูดด้วยน้ำเสียงโกรธๆ

 

"พอสักที!! ถ้ายังไม่หยุดฉันจะให้พวกนายออกและให้เด็กใหม่เข้ามานั่งที่ตรงนี้แทน" โค้ชที่นั่งดูการแข่งอยู่อย่างเงียบๆก็ได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดุๆปนจริงจัง

 

"ขอโทษครับโค้ช" ไอ้เทพกับพี่บีเอ็มพูดบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ จากนั้นทุกคนก็ต่างฝ่ายต่างเงียบ นั่งดูการแข่งขันอย่างตั้งใจ

 

"สู้ๆนะ" ไอ้เบนที่ยืนหอบอยู่ตรงหน้าผม ผมก็เลยพูดบอกมันด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่น

 

"กูชนะแน่นอน!" ไอ้เบนหันมาพูดบอกผมอย่างยิ้มๆ จากนั้นก็ได้วิ่งเข้าไปสตีลลูกจากผู้เล่นหมายเลขห้าของทีมบี

 

"หึ กูเก่งกว่ามันอีก" อยู่ดีๆไอ้เทพมันก็หันมาพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"พี่เทพเป็นตัวจริงก็ต้องเก่งกว่าอยู่แล้วสิ พูดอะไรแปลกๆ" ผมพูดบอกไอ้เทพด้วยน้ำเสียงติดจะขำๆ

 

"ก็มึงทั้งชมทั้งเชียร์มัน กูไม่ชอบ" ไอ้เทพพูดพลางหันหน้ากลับไปที่สนามพร้อมกับจ้องมองไอ้เบนด้วยสายตาเย็นยะเยือก นี่มันจะไม่จับไอ้เบนไปฆ่าใช่ไหมเนี่ย มองซะน่ากลัวเลย

 

"เอ้า! เดี๋ยวพี่เทพแข่งผมก็เชียร์เหมือนกันนั่นแหละ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ เวลาไอ้เทพงอนก็น่ารักดีนี่หว่า ทั้งน่ารักทั้งมีเสน่ห์ดึงดูดฉิบหาย ผมละอยากแกล้งให้มันงอนผมบ่อยๆจัง แต่เอ๊ะ! นี่ผมเป็นอะไรของผมอีกวะเนี่ย อาการถ้าจะหนักละ ฮ่าๆ

 

"....."

 

"งอนเก่งจริงๆเลย" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่น

 

"....." ไอ้เทพมันก็ยังคงเงียบใส่ผม สงสัยคงจะงอนจริงเว้ย แต่ผมสงสัยอย่างหนึ่ง แล้วทำไมมันถึงต้องงอนผมวะ ผมกับมันก็ไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย ถึงมันจะบอกว่าผมเป็นเด็กของมันก็เหอะ แต่คำว่าเด็กที่มันมอบให้ผม ผมคิดว่านั้นคือเบ๊ครับ เพราะงั้นผมจะชมใครเชียร์ใครมันก็เป็นสิทธิ์ของผม แม้ว่าไอ้เทพมันจะไม่ชอบก็ตาม

 

17:55

 

ตอนนี้การแข่งขันก็จบลงแล้วครับ และผลสรุปทีมดีชนะไปด้วยคะแนนเก้าสิบแปดต่อเก้าสิบ ไอ้เบนดีใจจนแม่งร้องไห้เลยครับ ผมเห็นแล้วก็ยิ้มตามเลย

 

"ทีมดีพรุ่งนี้อย่ามาสายล่ะ วันนี้ขอบคุณมาก ฉันดีใจที่พวกนายไม่ทำให้ฉันผิดหวัง" หลังจากที่พวกนักศึกษาที่มาดูพากันออกไปจากโรงยิมหมดแล้ว โค้ชแกก็ได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"ครับโค้ช!!!" ทีมดีทั้งห้าคนพูดตอบ

 

"งั้นก็แยกย้ายได้" โค้ชพูดพลางเดินออกไปทันที

 

"ไอ้ชา กูกลับก่อนนะเว้ย เจอกันมึง" ไอ้เบนพูดบอกผมอย่างยิ้มๆ

 

"เออๆ กลับดีๆนะมึง" ผมพูดตอบกลับอย่างยิ้มๆ จากนั้นไอ้เบนก็เดินออกไปจากโรงยิม

 

หมับ! พรึ่บ~!

 

"เหี้ยอะไรของมึงวะไอ้บีเอ็ม!!" ไอ้เทพพูดอย่างหัวเสีย หลังจากที่ไอ้เบนเดินออกไป พี่บีเอ็มแกก็ลุกขึ้นเดินมาจับแขนผมพร้อมกับดึงตัวผมออกจากไอ้เทพที่กำลังกอดคอผมอยู่

 

"กูกับน้องจะกลับแล้ว" พี่บีเอ็มพูดพลางจุงมือผมไปที่ห้องแต่งตัวของทีม

 

"พี่บีเอ็มเป็นอะไรเนี่ย หงุดหงิดทั้งวันเลย" ผมเงยหน้าขึ้นไปพูดถามพี่แกด้วยน้ำเสียงสงสัย

 

"พี่บอกชาแล้วว่าอย่าไปอยู่ใกล้ไอ้เทพมันมาก ชาก็ยังจะทำ" พี่บีเอ็มพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางหยิบกระเป๋าออกมาจากตู้ล็อคเกอร์พร้อมกับปิดมันลง และจุงมือผมเดินออกมาข้างนอก

 

"กลับแล้วเหรอวะไอ้บีเอ็ม ไม่ไปต่อกับพวกกูเหรอ?!" พี่นายตะโกนบอกพี่ผมด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่น

 

"ไม่ว่ะ เอาไว้ครั้งหน้าแล้วกัน!" พี่บีเอ็มตะโกนตอบกลับ

 

"เตี้ย! เดี๋ยวโทรไป มึงต้องรับด้วย" ไอ้เทพที่นั่งอยู่หันมาพูดบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"รู้แล้ว"

 

"ไป กลับกันชา" พี่บีเอ็มพูดพลางลากผมออกไปจากโรงยิม นี่พี่ชายหรือแฟนผมวะหวงเก่งจริงๆเลย

 

ณ บ้านหลังหนึ่ง 18:45

 

หลังจากที่ออกมาจากมอได้ไม่นาน ตอนนี้พวกผมก็กลับมาถึงบ้านแล้วครับ กลับมาถึงพี่บีเอ็มแกก็รีบขึ้นไปอาบน้ำเลย จะรีบไปไหนของพี่แกก็ไม่รู้ รีบจนผมเข้าบ้านมาพี่แกมายืนรอผมในห้องนั่งเล่นแล้วอะ แถมรอในสภาพที่มีแค่ผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวเอาไว้อย่างลวกๆอีก

 

"โอ๊ย~พี่บีเอ็มนี่อาบน้ำแล้วใช่ป่ะ อะไรจะเร็วขนาดนั้น" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขำๆ พี่แกเร็วยิ่งกว่าเดอะแฟลชอีก ผมละยอมใจจริงๆเลย ฮ่าๆ

 

"พี่รู้หมดแล้ว ชาไม่ต้องทำตัวแบบนี้หรอก" พี่บีเอ็มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งๆปนจริงจัง

 

"พี่บีเอ็มพูดถึงเรื่องอะไร" ผมพูดถามอย่างงงๆพลางเดินเข้าไปหาพี่บีเอ็มแก ผมขอละอย่าให้มันเป็นเรื่องนั้นเลย

 

"พี่ได้ยินชาคุยกับเพื่อนในห้องแต่งตัว" พี่บีเอ็มก้มหน้าลงมาพูดบอกผมอย่างนิ่งๆ

 

"....." ผมเงียบพลางใช้ความคิดว่าจะเริ่มบอกพี่ชายผมยังไงดี ไม่น่าเชื่อว่าพี่ผมจะไปได้ยินด้วย ถ้างั้นพวกนักบาสของทีมมอที่มองผมแบบแปลกๆก็ได้ยินเหมือนกันใช่ไหม โอ๊ย~อะไรจะซวยขนาดนั้นวะไอ้ซีวาย!!

 

"มึงอย่าเงียบ กูต้องการคำอธิบาย"

 

"เฮ้อ~ ผมไม่ได้เป็นเด็กเนิร์ดอย่างที่พี่คิดหรอก ที่ผมแต่งตัวอย่างงี้ เพราะผมไม่อยากให้พ่อกับแม่ผิดหวัง" ผมพูดพลางมัดผมขึ้นเป็นทรงซามูไรพร้อมกับถอดแว่นวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าทีวี

 

"......"

 

"แล้วที่อเมริกาผมก็เกเรมากด้วย ผมไม่ได้เป็นเด็กดีอะไรหรอก" ผมพูดพลางนั่งลงที่โซฟา

 

"กูไม่สนเรื่องเมื่อก่อน มึงจะเป็นอะไร กูก็รักมึงชา เพราะมึงเป็นน้องกู แล้วต่อไปนี้กูขอแค่มึงเป็นตัวของตัวเองก็พอ" พี่บีเอ็มพูดพลางลูบหัวผมไปมา

 

"พี่รับผมได้ใช่ไหม ผมสัก ผมใส่ต่างหูด้วย" ผมพูดบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ถึงผมจะบอกไม่หมดทุกเรื่องก็ตาม เรื่องที่ผมทำธุรกิจผิดกฎหมายผมไม่กล้าบอกจริงๆครับ

 

"กูก็สัก มึงจะคิดมากทำไม กูไม่ได้ซีเรียสอะไรกับเรื่องพวกนี้เลย" พี่บีเอ็มพูดอย่างยิ้มๆพลางชี้นิ้วไปที่รอยสักตรงบริเวณบ่าด้านหลัง

 

หมับ!

 

"จริงอะ! ผมเป็นตัวของตัวเองได้แล้วใช่ป่ะ" ผมกอดพี่มันพลางพูดด้วยน้ำเสียงดีใจ

 

"จริงสิ แล้วอย่าทำหน้าอ้อนแบบนี้บ่อยๆล่ะ ถึงจะเป็นน้อง กูก็หวั่นไหวเหมือนกัน เล่นสวยกว่าดาวมออีก" พี่บีเอ็มพูดด้วยน้ำเสียงติดจะเขินๆ

 

"สวยอะไรพี่บีเอ็ม ผมหล่อสิ นี่คิงไฮสคูลเลยนะเว้ย" ผมผละออกมาจากพี่บีเอ็มพลางพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่น

 

"กูพูดจริงนะไอ้ชา มึงสวยมาก ถ้าไม่ใช่น้องกู กูจีบไปแล้ว "

 

"โอ๊ย~ จะบ้าเหรอพี่"

 

"มันคือเรื่องจริง อ๋อ! กูขอไม่พูดเพราะแล้วนะ มึงไม่ได้ดูใสๆละ กูว่านิสัยมึงคงเถื่อนๆเหมือนกูแน่นอน ดูจากการพูดตอนเจอกูวันแรก"

 

"โอ้โห~ นี่น้องป่ะไอ้พี่บีเอ็ม เบาได้เบาพี่ ฮ่าๆ" ผมพูดอย่างขำๆ ถ้าการบอกความจริงกับพี่บีเอ็ม แล้วไปทางที่ดีแบบนี้ ผมคงบอกไปตั้งนานแล้ว แต่แบบนี้ผมก็เสียจูบให้กับไอ้เทพฟรีๆเลยอะดิ แม่งเอ้ย! ไม่น่าเลยว่ะ

 

"ไอ้เทพก็เห็นหน้ามึงแล้วใช่ไหม" อยู่ๆพี่บีเอ็มแกก็พูดถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

 

"กะ ก็เห็นแล้ว"

 

"หึ คิดเอาไว้แล้วไม่มีผิด.....มึงอย่าไปใกล้มันมาก กูไม่อยากให้มึงมีใจให้มัน ไอ้เทพมันไม่เคยรักใคร กูกลัวว่ามันจะทำมึงเจ็บ"

 

"ผมเป็นผู้ชาย แถมผมยังเป็นเบ๊เพื่อนพี่อีก ผมจะไปมีใจให้เขาได้ไง" ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ถึงมันจะเป็นความพูดที่โกหกก็ตาม ผมรู้ดีว่าตอนนี้ผมกำลังหวั่นไหว มันเป็นอาการของคนเพิ่งเริ่มแอบชอบครับ นี่ผมแอบชอบไอ้เทพเข้าให้แล้วจริงๆสิน่ะ

 

"ไม่รู้ละ กูห่วงกูหวงของกู" พี่บีเอ็มพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"พี่ก็เนอะ" ผมพูดอย่างเอือมระอา

 

"แล้วมึงจะบอกพ่อกับแม่ตอนไหน" พี่บีเอ็มพูดพลางเกาหน้าท้องที่มีซิกแพคประดับอยู่อย่างสวยงาม ผมเห็นละรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาเลย ก็ทั้งไอ้เทพทั้งพี่ชายผมจะหุ่นดีเกินหน้าเกินตาผมไปแล้วนะเว้ย เอาง่ายๆผมไม่มีสักแพคเลยอะ ฮ่าๆ

 

"ขอผมทำใจก่อนแล้วกัน" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ

 

"อื้ม แล้วมึงเล่นบาสเป็นด้วยใช่ไหม" พี่บีเอ็มพูดพลางยกขาขึ้นไปพาดไว้กับโต๊ะหน้าทีวี

 

"ผมก็เล่นได้นิดหน่อย" ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"ได้นิดหน่อยเหี้ยไร ชู้ตสามแต้มได้ขนาดนั้น"

 

"เอาเป็นว่าผมเคยเล่นบาส พี่ไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวขึ้นไปพักผ่อนก่อนนะ" ผมพูดพลางลุกขึ้นยืน

 

"เออๆ แล้วพรุ่งนี้จะไปมอลุคไหน" พี่บีเอ็มพูดพลางยื่นมือไปหยิบรีโมทโทรทัศน์

 

"ก็ลุคนี้สิ พี่รู้แล้วทำไมผมต้องปิดอีก แถมผมก็เบื่อพวกมองเหยียดแล้วด้วย" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

 

"ใครมันกล้ามามองเหยียดมึง?! มึงบอกกูมาสิชา เดี๋ยวกูไปจัดการให้" พี่บีเอ็มพูดด้วยน้ำเสียงโหดๆ ทีนี้ละเพิ่งมาสนใจผมไอ้พี่ชายบ้า

 

"ช่างเถอะ ผมไปละ อ๋อ! บอกแฟนพี่ที่ชื่อน้ำด้วยว่าถ้ามายุ่งกับผมอีก ผมไม่ปล่อยเอาไว้แน่! " ผมพูดจากนั้นก็เดินออกมาทันทีพลางเดินขึ้นไปบนห้อง

 

"เดี๋ยวชา! เธอไม่ใช่แฟนกู! ฟังกูก่อนดิ!!" เสียงพี่บีเอ็มดังออกมาจากห้องนั่งเล่นตามหลังผมมาติดๆ แล้วเมื่อกี้ที่ผมได้ยินว่าไม่ใช่แฟน สงสัยคงเป็นเมียแล้วสิน่ะ หึ ถึงจะเป็นเมียพี่ชายผม แต่ถ้าเธอมายุ่งกับผมอีก ผมจะจัดการแล้วจริงๆด้วย อยู่ๆก็มาตบหน้าคนอื่นแบบนี้ได้ไง บ้าโคตรอะ!!

 

ผมที่เดินเข้าห้องมาก็ตรงเข้าไปอาบน้ำทันที ผมละรอให้ถึงวันพรุ่งนี้ไม่ไหวแล้ว ในที่สุดผมก็ได้กลับไปเป็นตัวของตัวเองสักที เบื่อกับการที่ถูกคนมองเหยียดละ แล้วเมื่อกี้ที่ผมบอกพี่ชายผมว่าเล่นบาสได้นิดหน่อย ก็เพราะผมถ่อมตัวไปงั้นแหละครับ อวดไปก็ไม่รู้ว่าจะได้กลับไปเล่นบาสอีกไหม

 

20:00

 

/เวล/

 

(ครับบอส) ผมที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ได้ต่อสายไปหาเวลมัน

 

"พรุ่งนี้เช้ามืดเอารถมาให้กูด้วย เดี๋ยวกูส่งโลเคชั่นไปให้"

 

(ครับบอส)

 

"แล้วเรื่องงานเป็นไงมั่ง"

 

(อีกไม่กี่วันจะมีการส่งสต๊อกไปที่จีนครับ)

 

"ใครดูแลงานครั้งนี้"

 

(คุณลีโอครับ)

 

"มึงช่วยมันจัดการดีๆล่ะ งานครั้งนี้ใหญ่มาก"

 

(ไม่ต้องห่วงครับบอส)

 

"อืม เจอกันพรุ่งนี้....ติ๊ด!" ผมพูดจบพลางวางสายทันที งานที่ว่าก็คือส่งยาเสพติดข้ามชาติครับ มันเป็นงานที่อันตรายมากและหนักเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน เพราะพวกเพื่อนผมไม่เคยทำกันมาก่อน ถ้าพลาดผมคงต้องเสียเงินเป็นหลายๆล้านอีกแน่นอน อยากหยุดแต่ก็หยุดไม่ได้ เพราะผมทำธุรกิจด้านนี้มานานเกินไป จนลืมคิดไปว่าถ้าผมหยุดขึ้นมาจริงๆ ไอ้พวกฮารุโตะแก๊งยากูซ่าญี่ปุ่นที่ยัดเยียดให้ผมส่งยาให้พวกมันทุกเดือน พวกมันคงหยุดการเป็นพันธมิตรและทำสงครามกับแก๊งผมแน่นอนครับ ก็การที่ผมส่งยาให้พวกมันเป็นการผูกพันธมิตรกัน ถ้าไม่ส่งแม่งก็ต้องมาหาเรื่องแก๊งผมอีก ผมเบื่อมากครับ ประเด็นขี้เกียจสู้ด้วยไง ส่งๆไปจะได้จบๆ เพราะงั้นผมขอเวลาสักหน่อยนะครับ ตอนนี้ผมอาจจะหยุดเรื่องแบบนี้ยากหน่อย แต่ยังไงในอนาคตผมก็คงเลิกทำแน่นอนครับ

 

กรี๊ง~!! /ไอ้หน้าปีศาจ/

 

"ว่า" ผมที่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนที่นอน ไอ้เทพมันก็โทรเข้ามาพลางกดรับสายมัน

 

(ทำไร) มันพูดถามผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"กำลังจะนอน"

 

(คิดถึง ไปหาได้ไหม)

 

"คิดถึงบ้าอะไร ไม่ต้องมาด้วย" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะเขินๆ

 

(......) มันเงียบใส่ผมอีกแล้วไงครับ สเต็ปเดิมแม่งงอนผมอีกแล้วแน่ๆเลย

 

"เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปนอนด้วย โอเคไหม" ผมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ถ้าผมไม่แอบชอบมันผมไม่ง้อแม่งหรอก

 

(ถ้ามึงไม่มา กูโกรธจริงๆด้วยเตี้ย)

 

"อื้ม"

 

(......)

 

"......"

 

(......)

 

ผมกับมันต่างฝ่ายต่างพากันเงียบ ไม่ยอมพูดอะไรสักที ได้แต่ฟังลมหายใจที่ดังเข้ามาในสาย ผมเลยตัดสินใจพูดเรื่องที่ผมสับสนอยู่ตอนนี้ออกไป

 

"พี่เทพ ชาเป็นอะไรสำหรับพี่ คำว่าเด็กของพี่ที่พี่มอบให้ชา มันหมายความว่าอะไรกันแน่"

 

(ก็เบ๊ไง มึงคิดว่าอะไรล่ะเตี้ย) นั่นไงผมคิดเอาไว้ไม่มีผิด มันตอบแบบนี้ก็เล่นทำเอาผมจุกเหมือนกันแฮะ

 

"อืม งั้นชาไปนอนก่อนนะ ฝันดี....ติ๊ด~!" ผมพูดจบพลางตัดสายมันทันที ตอนนี้ผมรู้สึกเจ็บที่หน้าอกมากครับ นี่ผมแอบชอบมันฝ่ายเดียวสิน่ะ เป็นเบ๊แล้วมันจะมาทำให้เบ๊อย่างผมหวั่นไหวทำไมวะ?!! แต่ก็ช่างเถอะ ถึงไอ้เทพจะเห็นผมเป็นแค่คนรับใช้ของมัน ยังไงซะขอแค่ผมได้แอบชอบมันแบบนี้ก็พอแล้วครับ

 

ผมที่เริ่มเครียดเลยลุกขึ้นไปหยิบบุหรี่ในกระเป๋า ผมว่ากลับมาไทยจะเลิกบุหรี่แล้วน่ะ แต่เจอเรื่องวันนี้ก็ขอผมสูบแก้เครียดสักหน่อยเถอะพร้อมกับเอาโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปและโพสต์ลงไอจีจริงของผมทันที

โพสต์ได้ไม่นานพวกเพื่อนผมก็เข้ามาคอมเมนต์ถามกันต่างๆนานา ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร สูบเสร็จก็ปิดไฟเข้านอนเลย วันนี้ผมรู้สึกเหนื่อยแปลกๆครับ ผมขอให้พรุ่งนี้สงบสุขทีเถอะ อย่าให้เป็นเหมือนวันนี้เลย.....

 

 

 

 

 

 

 

โรงยิมของมออาร์

 

*เราจะลงทุกๆ สามถึงสี่วันนะจ๊ะ ช้าสุดหนึ่งอาทิตย์ อาทิตย์ละหนึ่งถึงสองตอน เราติดเรียนกับติดงานเลยไม่มีเวลาปั่นให้เลยค่ะ แต่เราจะพยายามลงให้เร็วขึ้นกว่านี้นะจ๊ะ ^^

*สะเหล่อ หรือ เสร่อ อันไหนถูกช่วยบอกเราทีนะ เราจะได้รีบมาแก้ให้ค่ะ เราไม่รู้จริงๆว่าเขียนยังไง ฮ่าๆ

*ตอนหน้าน้องชาเราได้โชว์เทพด้วยแหละ รอติดตามกันเลยนะจ๊ะ คิคิๆ ❤️❤️❤️

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว