ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 17 : วันพิเศษ

ชื่อตอน : Chapter 17 : วันพิเศษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 646

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ย. 2563 21:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 17 : วันพิเศษ
แบบอักษร

เกือบสองชั่วโมงที่เต้และพี่ไทม์ได้นั่งกินอาหารด้วยกันสองต่อสองในร้านอาหารญี่ปุ่น เต้รู้สึกผ่อนคลายและเป็นตัวเองมากขึ้นเมื่อเขานั้นได้เอ่ยปากบอกรักพี่ไทม์ไป รวมถึงพี่ไทม์เองก็ไม่ได้รังเกียจและดูเหมือนจะรู้สึกดีตอบกลับเต้เหมือนกัน แก้มของพี่ไทม์นั้นดูชมพูอย่างเห็นได้ชัดหลังจากที่พี่ไทม์นั้นดื่มโซจูไปสามขวด ซึ่งหนึ่งในสามขวดนั้นมีเต้คอยช่วยดื่มตามที่พี่ไทม์เอ่ยปากขอด้วย

"โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ ซาโยนาระ"

เสียงพนักงานสาวสวยที่อยู่บริเวณทางออกส่งเสียงอำลาเมื่อเต้และพี่ไทม์กำลังเดินออกมาจากร้านหลังจากทานอาหารเสร็จ

เต้และพี่ไทม์เดินตรงมายังลานจอดรถของร้านอาหารญี่ปุ่นเพื่อที่จะเตรียมตัวกลับบ้าน ในช่วงเวลานั้นเต้แอบชำเลืองสายตามองพี่ไทม์ที่กำลังเดินอยู่ข้างๆ เขาด้วยความรู้สึกที่เป็นห่วง แก้มของพี่ไทม์ที่แดง สายตาที่ดูเหนื่อยล้า เหมือนคนอยากนอน มันเหมือนอาการของคนเมาอย่างเห็นได้ชัด

"พี่ไทม์ พี่ไหวไหมครับเนี่ย" เต้เอ่ยปากถามเมื่อเขาทั้งคู่นั้นเดินมาจนถึงรถของพี่ไทม์

"ไหวสิ พี่ไม่ได้เมา" พี่ไทม์ตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางล้วงกุญแจรถออกมาจากกระเป๋ากางเกง

"พี่เหมือนคนเมาเหรอ" พี่ไทม์หันหน้ามาถามเต้

"ครับ พี่เหมือนคนเมามากครับ ผมกลัวพี่จะขับรถไม่ไหว" เต้พูดตามในสิ่งที่เขาเห็น ทำให้พี่ไทม์หัวเราะออกมาเบาๆ

"พี่ไม่ได้เมา ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เดี๋ยวก็ชิน" พี่ไทม์พูดส่งท้าย ก่อนที่เขาจะเดินอ้อมรถเพื่อไปขึ้นที่ฝั่งของคนขับ โดยที่เต้ก็ยังคงยืนมองอยู่อย่างนั้นด้วยความรู้สึกที่เป็นห่วงพี่ไทม์เหมือนเดิม ก่อนที่เขาเองจะค่อยๆ เปิดประตูและขึ้นรถตามพี่ไทม์ไปเมื่อพี่ไทม์นั้นปลดล็อกประตูเสร็จ

พี่ไทม์เริ่มสตาร์ตรถพร้อมกับเปิดแอร์ในทันที เต้นั้นยังคงชำเลืองสายตามองพี่ไทม์ด้วยความเป็นห่วงเหมือนเดิม พลางมองเห็นพี่ไทม์ที่ค่อยๆ ใช้นิ้วปลดกระดุมที่เสื้อหนึ่งเม็ด เหมือนพี่ไทม์นั้นร้อนอย่างไรอย่างนั้น

"ร้อนเหรอครับพี่ไทม์" เต้เอ่ยถาม

"อืม นิดๆ น่ะ พี่กินเหล้าแล้วมันจะชอบร้อนข้างในน่ะ" พี่ไทม์เอ่ยตอบพลางหันมามองที่เต้

สายตาของพี่ไทม์ที่จ้องมองมาที่เขานั้น มันทำให้หัวใจของเต้เริ่มกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง และยิ่งตอนนี้ที่อยู่กันสองคนพร้อมบรรยากาศที่เงียบ มันยิ่งทำให้หัวใจของเต้เต้นแรงยิ่งกว่าที่เคย

"พี่ไทม์มองผม มีอะไรหรือเปล่าครับ" เต้พยายามชวนคุยเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันเงียบจนเกินไป

"ทำไมเต้ถึงรักพี่"

อยู่ดีๆ พี่ไทม์ก็เอ่ยถามในสิ่งที่เขานั้นไม่ทันได้คิดว่าพี่ไทม์จะเอ่ยออกมา มันยิ่งทำให้เขาแสดงท่าทีและอาการที่ไปไม่ถูกเลย

"อ่า... เออ..." เต้นั้นไม่รู้จะพูดมันออกมายังไงดี อารมณ์ที่แปลเปลี่ยนจากความเกลียดกลายเป็นความรัก ทำให้เขาเล่าจุดเริ่มต้นไม่ถูกจริงๆ

"เพราะพี่หน้าตาดีใช่ไหม?" พี่ไทม์เอ่ยถามต่อ เป็นคำถามที่ทำให้เต้แอบขำในใจพลางกลอกตาใส่ในทันที

"หลงตัวเองพี่! เรื่องแบบนี้มันต้องให้คนอื่นชมไหมพี่ ไม่ใช่พี่ชมตัวเอง" เต้พูดไปขำไปกับสิ่งที่พี่ไทม์เอ่ยออกมา

โดยในจังหวะนั้นเองพี่ไทม์ก็ขยับตัวจากเบาะของฝั่งคนขับและก็เอียงตัวมายังฝั่งที่เต้นั้นนั่งอย่างทันควัน ทำให้เต้ที่กำลังขำอยู่นั้น หยุดขำในทันทีด้วยความตกใจ ณ เวลานี้ใบหน้าของพี่ไทม์อยู่ห่างจากใบหน้าของเขาเพียงหนึ่งนิ้วเท่านั้น

สายตาของพี่ไทม์ที่จ้องมองมาที่ดวงตาของเขา พร้อมกับกลิ่นโซจูที่ออกมาจากลมหายใจของพี่ไทม์ ทำให้เขาได้กลิ่นของมันอย่างชัดเจน

เต้ค่อยๆ กลืนน้ำลายพร้อมกับความรู้สึกเกร็งๆ เขารู้ว่าเวลานี้มันกำลังจะเกิดอะไรขึ้น

"พี่ไทม์... พี่จะทำอะ..."

ไม่ทันที่เต้จะได้เอ่ยปากถามจนจบ ริมฝีปากของเขาก็ถูกประกบปิดด้วยริมฝีปากของพี่ไทม์ในทันที สัมผัสรสกลิ่นของโซจูนั้นเข้ามาในปากของเขาเหมือนเขานั้นกำลังดื่มมันอยู่เลย ลมหายใจของพี่ไทม์ปะทะกับลมหายใจของเต้จนเหมือนต่างคนต่างแลกลมหายใจกัน ไม่เพียงแต่การจูบที่พี่ไทม์นั้นรุกเข้ามา เต้ยังสัมผัสได้ถึงมืออันเย็นๆ ที่ค่อยๆ ลูบที่ต้นขาของเขาอย่างแผ่วเบา

โดยไม่นานนักพี่ไทม์ก็ค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกมาจากปากของเต้ พร้อมกับจ้องมองเขาด้วยสายตากระชั้นชิด เต้รู้สึกดีอย่างมากกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นไป ณ เวลานี้เขาพร้อมที่จะมอบทุกอย่างถ้าหากพี่ไทม์นั้นต้องการ

"ไปค้างห้องพี่ไหม พี่จะได้ไม่ต้องขับรถไปกลับไกลๆ"

พี่ไทม์เอ่ยชักชวนเต้ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา สายตาของพี่ไทม์นั้นทำให้เต้ไม่สามารถเอ่ยปฏิเสธอะไรได้เลย

"ถ้าพี่ไม่รังเกียจ ผมก็จะไปกับพี่ครับ" เต้ไม่ปฏิเสธเมื่อพี่ไทม์เอ่ยปากชักชวน

พี่ไทม์ยิ้มเล็กๆ เมื่อได้ยินคำตอบของเต้ ก่อนที่พี่ไทม์จะขยับตัวเองกลับไปนั่งที่ฝั่งของคนขับเหมือนเดิม และเริ่มขับรถที่จอดอยู่ในร้านอาหารให้ออกไป

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

พี่ไทม์ขับรถพาเต้มายังคอนโดของพี่ไทม์เองซึ่งอยู่ไม่ไกลจากร้านอาหารญี่ปุ่นที่เขากับพี่ไทม์นั้นเพิ่งไปกินมา พี่ไทม์เดินพาเต้มายืนยังหน้าลิฟต์ที่อยู่ด้านในของคอนโดด้วยกันสองต่อสอง ตัวเลขของลิฟต์ที่ค่อยๆ นับถอยหลังลงมานั้นทำเอาหัวใจของเต้ปั่นป่วน เขารู้ดีว่าถ้าหากเขาได้อยู่กับพี่ไทม์สองต่อสองในห้องของพี่ไทม์เขา มันน่าจะเกิดอะไรขึ้น ก่อนที่ไม่นานนักเสียงลิฟต์ที่เขาและพี่ไทม์ยืนรอจะลงมาถึง

ลิฟต์พาเขามายังชั้นเจ็ด ชั้นที่พี่ไทม์นั้นกดขึ้นมา ก่อนที่ประตูจะค่อยๆ ถูกเปิดออก เต้เดินตามพี่ไทม์ไปอย่างไม่ห่างเหมือนลูกไก่ในกำมือ จนพี่ไทม์พาเขามาหยุดที่หน้าห้องหมายเลข 705 พร้อมกับใช้คีย์การ์ดเพื่อเปิดประตูห้อง แสงไฟในห้องพักของพี่ไทม์เริ่มสว่างขึ้นเมื่อพี่ไทม์เสียบคีย์การ์ดบริเวณประตู

 

ว้าว!

 

เต้เดินเข้ามาในห้องพี่ไทม์ด้วยความตื่นตาตื่นใจ ห้องของพี่ไทม์นั้นดูสะอาดและดูเป็นระเบียบอย่างมากจนไม่คิดว่านี่จะเป็นห้องของผู้ชาย จากที่เขาคิดว่าห้องของตัวเองสะอาดแล้วในระดับหนึ่ง มันเทียบกับห้องของพี่ไทม์ไม่ได้เลย

เต้ยืนมองสิ่งต่างๆ ในห้องของพี่ไทม์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนที่เสียงปิดประตูและล็อกประตูจะดังต่อมา

"เต้อยากกินอะไรไหม ในตู้เย็นพี่มีน้ำ ขนม นม เนยนะ" พี่ไทม์พูดพลางเดินมายืนข้างเต้ที่กำลังใช้สายตามองไปรอบๆ ห้องของพี่ไทม์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ก็อยากกินครับ"

เต้เอ่ยตอบ พลางหันหน้ามามองพี่ไทม์ที่กำลังยืนอยู่ข้างเขา

"แต่ไม่ใช่สิ่งที่พี่ไทม์พูดออกมาทั้งหมดเลยครับ"

เต้จ้องมองพี่ไทม์พร้อมกับสายตาที่พยายามบอกว่า... สิ่งที่เขาต้องการที่สุดตอนนี้ ก็คือพี่ไทม์นั่นเอง

ซึ่งมันก็ดูเหมือนพี่ไทม์จะเข้าใจในสิ่งที่เต้กำลังบอก ทำให้พี่ไทม์นั้นค่อยๆ เดินมายังบริเวณด้านหน้าของเต้พร้อมกับโน้มตัวลงมาจูบเต้ในทันทีอย่างไม่อ้อมค้อม โดยที่จังหวะนี้เขาเองก็จูบตอบแบบไม่คิดที่จะปล่อยเหมือนกัน

การจูบของเขาและพี่ไทม์ในครั้งนี้ยาวนานกว่าในรถ มันคือความต้องการที่เต้เองก็รู้ดีว่าพี่ไทม์ก็ต้องการมัน พี่ไทม์ค่อยๆ ดันเต้ไปชิดกับกำแพงที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่เขาทั้งคู่ยืนอยู่พร้อมกับยืนจูบด้วยความรู้สึกต้องการอยู่อย่างนั้น โดยที่ไม่นานนักพี่ไทม์ก็ค่อยๆ พาเดินอีกครั้ง โดยคราวนี้ไม่ใช่กำแพง แต่มันคือที่นอนอันแสนนุ่มที่พี่ไทม์นั้นปล่อยให้เต้ได้นอนลงไป

พี่ไทม์เริ่มปล่อยริมฝีปากของเขาออกจากริมฝีปากของเต้ พลางใช้มือของเขาปลดกระดุมของตัวเขาเองจนหมดและถอดมันออกเพื่อให้เต้ได้มองเห็นร่างกายอันขาวเนียนจากพี่ไทม์ มันยิ่งทำให้เขารู้สึกต้องการมากกว่าจูบในเวลานี้

พี่ไทม์ค่อยๆ คร่อมตัวลงไปที่เต้และจูบเต้อีกครั้ง เสียงในห้องนอนของพี่ไทม์นั้นมีแต่เสียงริมฝีปากที่กำลังสัมผัสกันและเสียงของลมหายใจที่ต่างคนต่างหายใจกันอย่างรุนแรง ก่อนที่พี่ไทม์จะค่อยๆ ถอนมันออกมาอีกครั้งและจ้องมองหน้าเต้ที่ห่างกันเพียงไม่มาก

"เป็นของพี่นะ" พี่ไทม์ถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ซึ่งเต้นั้นก็พยักหน้าในทันที ณ เวลานี้เขายอมพี่ไทม์หมดทุกอย่างแล้ว

พี่ไทม์ยิ้มเล็กๆ เมื่อเต้นั้นตกลง ก่อนที่พี่ไทม์นั้นจะเริ่มความสัมพันธ์บนเตียงที่เต้จะจดจำมันไว้ไม่มีทางลืมเลือน

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

เสียงสมาร์ตโฟนที่เต้ไม่คุ้นเคยกำลังส่งเสียงดังขึ้น ทำให้เขานั้นรู้สึกตัวพร้อมกับหันไปมองพี่ไทม์ที่ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นเล็กๆ จากผ้าห่มผืนเดียวกันกับที่เต้นั้นห่ม เพื่อเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทตฟนที่กำลังส่งเสียงอยู่ขึ้นมารับสาย

"ฮัลโหลครับ... ครับ พูดสายอยู่ครับ"

เต้ลืมตามองพี่ไทม์ที่กำลังคุยโทรศัพท์ ที่ในตอนนี้เขามองเห็นแต่แผ่นหลังขาวๆ ของพี่ไทม์เท่านั้น มันทำให้เต้อดนึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นไปไม่ได้ มันเป็นความสุขที่เขานั้นไม่มีทางจะลืมมันไปได้เลย เขารู้สึกอยากจะอยู่ตรงนี้กับพี่ไทม์ไปอีกนานแสนนาน

"ครับผม ครับ สวัสดีครับ" พี่ไทม์เอ่ยส่งท้ายก่อนจะวางสายและวางสมาร์ตโฟนนั้นลงที่เดิม

พี่ไทม์ค่อยๆ ขยับตัวเองจะกลับมานอนที่เดิม ซึ่งตอนนี้เขานั้นมองเห็นแล้วว่าเต้กำลังนอนมองเขาอยู่

"โทษทีนะที่สมาร์ตโฟนของพี่ ทำให้เราตื่น" พี่ไทม์เอ่ยขอโทษ

"ไม่เป็นไรครับพี่ไทม์" เต้ไม่รู้สึกโกรธอะไรเลย เขารู้สึกมีความสุขจนไม่รู้จะเอาเวลาตอนไหนไปโกรธ พลางมองพี่ไทม์ที่กำลังลงมานอนอยู่ข้างเขาอย่างเต็มตัวแล้ว

"นี่พี่ไทม์ครับ ผมถามอะไรหน่อยสิ" เต้ค่อยๆ เอ่ยเรียกพี่ไทม์ที่กำลังนอนอยู่ข้างๆ เขา ก่อนที่พี่ไทม์จะค่อยๆ หันหน้ามามอง

"ว่าไง"

"พี่แอบรู้สึกชอบผมตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอครับ" เต้เอ่ยถาม ซึ่งเป็นคำถามในลักษณะเดียวกันที่พี่ไทม์ไม่ยอมตอบเขาในร้านอาหาร

"ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?" พี่ไทม์เอ่ยพลางทำท่าทีนึก "ถ้าพี่จะบอกว่าตั้งแต่แรกเจอล่ะ เราจะเชื่อพี่ไหม"

คำตอบของพี่ไทม์ทำเอาเต้อึ้งๆ เพราะท่าทีของพี่ไทม์ตอนที่เจอกันครั้งแรกนั้น มันไม่มีท่าทีที่แสดงออกให้เต้รู้ได้เลยว่าพี่ไทม์นั้นรู้สึกชอบเขาอย่างที่พูดออกมา

"ไม่จริงอะ พี่อย่ามาพูดให้ผมรู้สึกดีหน่อยเลย พี่ก็รู้ว่าตอนนั้นผมปากไม่ดีจะตาย ชอบว่าพี่ ชอบด่าพี่ มันไม่มีทางที่พี่จะชอบผมที่นิสัยอย่างนั้นได้หรอก" เต้พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขารู้ดีว่าตอนนั้นเขาเกลียดพี่ไทม์อย่างมาก และพี่ไทม์เองก็ไม่มีทางชอบเขาในช่วงเวลาแบบนั้นได้อย่างแน่นอน

"ก็เพราะว่าว่าพี่ด่าพี่นั่นแหละ พี่ถึงเก็บคำพูดเรามาคิดทุกวันๆ ว่าจะต้องทำยังไงให้เราเลิกด่าเลิกว่าพี่"

เต้ขมวดคิ้วใส่พี่ไทม์ เพราะคำพูดของพี่ไทม์นั้นมันเหมือนคำชม แต่มันก็เหมือนเป็นคำด่าเขาไปในตัว

"นี่พี่หลอกว่าผมหรือเปล่าเนี่ย!"

"เปล่า" พี่ไทม์ปฏิเสธพลางหัวเราะเบาๆ ด้วยใบหน้าที่มีความสุข ซึ่งมันก็ทำให้เต้รู้สึกมีความสุขเช่นกัน

"แต่พี่ไทม์ไม่ได้เป็นเกย์ใช่ไหมครับ" เต้เอ่ยถามต่อ ทำให้พี่ไทม์นั้นที่กำลังยิ้มๆ อยู่ ก็ค่อยๆ หุบยิ้มลง สีหน้าของพี่ไทม์นั้นเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

"พี่ก็ยอมรับนะ ว่าแต่ก่อนพี่ไม่เคยมีความรู้สึกนี้กับผู้ชายคนไหนมาก่อนเลย จนกระทั่งพี่มารู้จักกับเรา พี่ก็รู้สึกเปลี่ยนไป" พี่ไทม์ค่อยๆ อธิบายความรู้สึกที่เขานั้นมีต่อเต้พร้อมกับมองหน้าของเต้อยู่อย่างนั้น

"เต้ไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นที่พี่รู้จัก แล้วเต้ทำให้พี่รู้สึกว่าเต้ก็ไม่เหมือนกับผู้ชายคนอื่นๆ ที่พี่รู้สึกด้วย"

เต้ยิ้มเล็กๆ เมื่อได้ฟังคำพูดอันแสนหวานของพี่ไทม์ มันเป็นคำพูดที่ทำให้เขารู้สึกมีความสุขอย่างมาก

"แต่... พี่ขออะไรอย่างหนึ่งสิ" พี่ไทม์จ้องมองหน้าเต้ด้วยสีหน้าที่จริงจัง

"ครับพี่ไทม์"

"เต้อย่าเพิ่งบอกเรื่องของเราให้ใครฟังได้ไหม"

จากที่เต้กำลังยิ้มๆ อยู่นั้น ก็ค่อยๆ หุบยิ้มลงในทันทีกับสิ่งที่พี่ไทม์เอ่ยขอมา

"ไม่ใช่ว่าพี่ไม่อยากเป็นแฟนกับเรานะ แต่พี่ต้องรักษาบุคลิกของหัวหน้าไว้น่ะ และพี่ก็ไม่อยากให้น้องๆ ในออฟฟิศมองพี่เปลี่ยนไป พี่หวังว่าเราจะเข้าใจพี่ในเรื่องนี้นะ"

เต้แอบรู้สึกจุกกับคำพูดของพี่ไทม์ที่เขานั้นเอ่ยออกมา มันกำลังบอกเขาเป็นนัยๆ ว่าเขากับพี่ไทม์นั้นยังไม่สามารถเป็นแฟนกันได้ตอนนี้ จากที่เต้นั้นกำลังรู้สึกมีความสุข เขาก็แอบรู้สึกแย่ขึ้นมาในทันที

"โอเคไหมเต้" พี่ไทม์เอ่ยถามเต้ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พร้อมกับสายตาที่จ้องมองอยู่อย่างนั้น

 

ผมไม่โอเคได้ด้วยเหรอพี่ไทม์ ถ้าพี่จะพูดให้ผมไม่มีทางเลือกแบบนี้

 

เต้จ้องมองพี่ไทม์ด้วยความรู้สึกเศร้า เขาไม่อยากให้สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้มันหายไป เขาอยากจะเป็นแฟนกับพี่ไทม์

"โอเคไหมเต้" พี่ไทม์ยังคงเอ่ยถามต่อ เมื่อเต้นั้นไม่ยอมตอบออกมาสักที ก่อนที่เต้จะข่มใจฝืนยิ้มเล็กๆ ออกมา

"งั้นถ้าพี่พร้อมที่เป็นแฟนผมเมื่อไหร่ พี่บอกผมนะครับ ผมจะรอครับ" เต้พยายามเลือกเส้นทางที่ดีที่สุดให้ทั้งเขาและพี่ไทม์ ถึงแม้ว่าเขาเองจะรู้สึกไม่ค่อยโอเคก็ตาม แต่เขาก็ไม่อยากจะเสียพี่ไทม์ไป ก่อนที่พี่ไทม์นั้นจะยิ้มจะดึงเต้เข้ามากอดไว้อย่างแน่น

"ขอบคุณนะ ที่เข้าใจพี่" พี่ไทม์กระซิบเบาๆ ข้างหูของเต้ ภายใต้อ้อมกอดของพี่ไทม์

"ครับ... พี่ไทม์"

เต้เอ่ยขานออกมาเบาๆ พร้อมกับความรู้สึกที่ยังคงเศร้าใจอยู่อย่างนั้น

 

~ โปรดติดตามตอนต่อไป ~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว