ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่4 [นัดชี้ชะตา] 70% อัพแล้วค่า

ชื่อตอน : บทที่4 [นัดชี้ชะตา] 70% อัพแล้วค่า

คำค้น : มีเด็ก ตบจูบ มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 821

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2563 20:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่4 [นัดชี้ชะตา] 70% อัพแล้วค่า
แบบอักษร

 

 

โซอี้กับอันยามองพริสากับอาทิตยาผลัดกันจุ๊บแล้วหัวเราะเสียงใส ไม่ปฏิเสธเลยว่า ทั้งสองคนทำให้บ้านเป็นบ้าน รู้สึกสดใสขึ้นมาเยอะเพราะก่อนหน้านี้ ทุกคนรับรู้ได้ถึงพลังงานของเฮกเตอร์ที่เต็มไปด้วยความเงียบงัน เกรี้ยวกราด สาวใช้บางคนเคยกลัวเขามากจนเป็นลมมาแล้ว  

             เวลานั้นคาร์เตอร์เดินเข้าภายในห้องอาหารหลังได้ยินเสียงหัวเราะดังออกไปด้านนอกก็อดพูดไม่ได้ 

             “ผมหวังให้โชคอยู่ข้างคุณแล้วกัน”  

             เสียงของผู้มาใหม่ทำให้ทุกคนหันไปมอง แม่บ้านรายอื่นรีบแยกย้ายไปทำหน้าที่ จึงเหลือแค่ พริสา อาทิตยา โซอี้และอันยาเท่านั้น 

             “ฉันก็ขอให้เป็นแบบนั้นค่ะ” เธอตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม  

             “คุณตา หม่ำไหม” อาทิตยาชูแพนเค้กในมือ  

             คาร์เตอร์ส่งยิ้มอ่อนโยนเดินเข้าไปใกล้ ลูบศีรษะเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู “คุณตาหม่ำแล้ว ซันนี่หม่ำเยอะๆนะ” 

             “อันนี้อีกได้ไหมคะ” เด็กน้อยชูสตรอเบอร์รี่ให้ดู 

             พ่อบ้านยิ้ม “ได้สิ อันยา เอามาให้ซันนี่อีกเยอะๆเลยนะ” 

             “ได้ค่ะ” 

             “เย้ๆ คุณตาใจดีจัง ซันนี่ชอบ” 

             พริสาเห็นพ่อบ้านเก่าแก่เอ็นดูลูกสาว ไม่ถือตัว ยอมให้เรียกคุณตา ก็รู้สึกดีใจ ได้ยินโซอี้เล่าว่า คนที่จะเรียกได้มีเพียงทายาทของแบล็กฟอร์ดเท่านั้น  

             “ซันนี่สดใส อารมณ์ดี เข้ากับคนง่ายมากเลยนะครับ” คาร์เตอร์มิวายพูด เธอน่ารักจนใครๆ ที่เห็นรอยยิ้มก็อยากยิ้มตาม ไม่อยากให้เด็กน้อยต้องมีน้ำตา 

             “ใช่ค่ะ แกไม่ตื่นคนและปรับตัวได้ง่ายมาก”  

             “คงได้นิสัยนี้มาจากคุณ”       

             พริสายิ้มบางๆ “นอกจากนี้ก็ยังได้นิสัยพูดเก่งจากฉันอีกด้วยค่ะ” 

             คาร์เตอร์โยกศีรษะเล็กน้อยเป็นการเห็นด้วย เขาคิดว่าในตัวเด็กคนนี้ย่อมมีบางส่วนที่เหมือนบิดาด้วยเช่นกันโดยเฉพาะหน้าตาที่มองแล้วไม่ค่อยจะคล้ายพริสาเท่าไรนัก เคยสอบถามตั้งแต่ตอนสัมภาษณ์ หญิงสาวเล่าว่า เธอตั้งครรภ์หลังเรียนจบ ไม่ได้แต่งงาน เป็นความผิดพลาด อีกฝ่ายไม่อยากรับผิดชอบจึงเลิกรากันด้วยดี สำหรับคาร์เตอร์มองว่าไม่ใช่เรื่องแปลก ในครั้งแรกที่เจอ เธอเพิ่งเดินทางมานิวยอร์กได้ไม่นานนัก งานไม่มี เงินก็แทบไม่เหลือ ต้องการงานอย่างเร่งด่วน พร้อมรับทุกเงื่อนไข ความจนตรอกนี้ทำให้คาร์เตอร์เล็งเห็นประโยชน์ คนพวกนี้จะอดทนมากเป็นพิเศษ จะไม่หนีไปง่ายๆ ต่อให้เฮกเตอร์เกรี้ยวกราดแค่ไหนก็ทนอยู่และนั่นก็จริง พริสาพิสูจน์ให้เห็นแล้ว  

             หญิงสาวใช้เวลาจัดการอาหารเช้าไม่นานนักก็พอดีกับที่คาร์เตอร์รายงานว่าเฮกเตอร์ออกจากห้องนอนเรียบร้อยแล้ว เธอจึงอุ้มอาทิตยาออกมาด้านนอกเพื่อจะขึ้นรถกอล์ฟที่จอดรออยู่แล้วไปยังคฤหาสน์หลังงาม แต่ก่อนขึ้นรถมิวายหันมาหาพ่อบ้านเก่าแก่ 

             “ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะคุณคาร์เตอร์... คุณพยายามช่วยฉันและฉันซึ้งใจมาก” 

             “ยังไม่ทันแข่งขัน คุณล่ำลาเหมือนว่าเตรียมแพ้แล้ว” แม้จะรู้ดีว่าศึกนี้ผลแพ้ชนะพอคาดเดาได้ แต่แม็กนิอัสบอกให้เชื่อในตัวพริสา เธอเป็นคนหัวไว เรียนรู้เร็ว ตลอดสามวันทำผลงานได้ดีเยี่ยม พอที่จะเป็นคู่แข่งกับเฮกเตอร์ได้ ส่วนจะชนะหรือไม่ ต้องภาวนาให้พริสาไม่เดินหมากพลาดและเฮกเตอร์ประมาทมากเกินไป  

             “เผื่อว่าฉันไม่มีโอกาส” 

             “หมายความว่ายังไงครับ” เขาเลิกคิ้ว 

             “คุณก็รู้ เขาขู่อะไรไว้บ้าง นอกจากจะโยนฉันออกจากบ้าน เขาอาจจะทำอะไรที่คาดไม่ถึง” 

             “ก็จริงครับ แต่เขาไม่ฆ่าคุณหรอก” 

             “หวังว่านะคะ” 

             คาร์เตอร์ไม่ได้ตอบอะไรอีกนอกจากขึ้นไปนั่งรอที่รถกอล์ฟแต่พอเห็นพริสาก้าวขึ้นตามมาโดยยังอุ้มอาทิตยาที่กำลังอม อมยิ้มอยู่ก็แปลกใจ “คุณจะพาซันนี่ไปไหน”  

             “นี่คือการแข่งขัน เดิมพันด้วยชีวิตของพวกเราทั้งหมด ฉันอยากได้กำลังใจนี่คะ... และแกคือกำลังใจที่ดีที่สุดของฉัน ฉันเลยจะพาแกไปเชียร์ด้วย... อ้อ ที่สำคัญ ฉันเชื่อว่าซันนี่จะเป็นตัวช่วยที่ดี ทำให้เขาเสียสมาธิ และเผลอๆอาจสติแตกเดินหมากพลาดก็เป็นไปได้” หญิงสาวยิ้มกว้างถึงแผนสำรองและก้มมองลูกสาว จูบแก้มฟอดใหญ่ 

             คาร์เตอร์นิ่งเพียงครู่ก่อนกระตุกยิ้ม “ได้... โซอี้ เตรียมเก้าอี้ให้กองเชียร์ตัวน้อยของเราด้วย” 

             หัวหน้าแม่บ้านกับอันยายิ้มกว้างก่อนจะขึ้นรถกอล์ฟตรงไปยังคฤหาสน์หลังงาม พอมาถึงอันยาก็แยกตัวไปเอาเก้าอี้สำหรับเด็ก พร้อมด้วยขนมคุกกี้อีกหนึ่งจาน หวังว่าแผนนี้จะได้ผล ไม่โดนเฮกเตอร์ไล่ตะเพิดไปซะก่อน 

             เฮกเตอร์เดินมาพร้อมกับไม้เท้าคู่ใจสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็กส์สีเดียวกัน ไม่ได้แตกต่างจากทุกวัน กำลังมุ่งหน้าไปยังระเบียงชั้นสอง เป็นสถานที่แข่งขันวันนี้ด้วยใบหน้าพึงพอใจ ที่จะได้เห็นความบันเทิงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า หลังพ่ายแพ้พริสาต้องหลั่งน้ำตาร้องไห้อ้อนวอน หลังจากนั้นก็เป็นเวลาที่จะสั่งสอนให้เธอเข็ดหลาบ ยังจำได้พริสาเคยประกาศกร้าวว่าต่อให้บนโลกใบนี้เหลือเขาเพียงคนเดียวก็จะไม่ยอมด้วย และถ้าถึงเวลาจนตรอกจริงๆ เขาคงได้เห็นผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนคำพูดอย่างแน่นอน  

             ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เสียงหัวเราะใสดังกังวานมาจากระเบียงกว้าง กวนอารมณ์ของร่างสูงให้ขุ่นมัวทันที  

             “หัวเราะไปเถอะ อีกไม่กี่นาทีเธอได้ร้องไห้แน่” 

             เขาก้าวไปยังระเบียงกว้าง เมื่อประตูอัตโนมัติเปิดออก การมาเยือนของเขาทำให้เสียงหัวเราะหายไปแทนที่ด้วยบรรยากาศเงียบสงบ นัยน์ตาคมเข้มกวาดมองโดยรอบเห็นคู่แข่งอย่างพริสาสวมชุดอื่นนอกจากยูนิฟอร์ม แม้เป็นเสื้อผ้าธรรมดาที่ไร้ราคาสิ้นดีแต่ยอมรับว่าดูดีอย่างน่าประหลาด ดูเหมือนกองเชียร์จะมากันครบ นำทีมโดยคาร์เตอร์ โซอี้ อันยาจนกระทั่งมากระทบกับร่างของเด็กผู้หญิงตัวอ้วนกลมที่เขาให้ฉายาเอาไว้อย่าง “ปีศาจน้อย” กับ “ยายเด็กแสบ” นั่งอยู่บนเก้าอี้เด็ก ตรงกลางระหว่างโต๊ะหมากรุก หันมาส่งยิ้มหวานจนแก้มยุ้ยยกขึ้น 

             “เตอร์เตอร์” อาทิตยาร้องทักด้วยน้ำเสียงสดใส  

             เสียงเรียกทำให้คนรอบข้างยิ้มกว้างอย่างเอ็นดูแต่พอเห็นสายตาผู้เป็นนายที่แสดงถึงอาการไม่พอใจ ได้แต่รีบก้มหน้าลงคงมีเพียงพริสากับอาทิตยาเท่านั้น 

             “พายัยเด็กนี่มาทำไม พาออกไปซะ” เขาสั่งการเสียงเข้ม แค่เห็นหน้าก็พาลให้หงุดหงิดแล้ว 

             “การแข่งขันจำเป็นต้องมีกองเชียร์... และนี่คือกองเชียร์ของฉันค่ะ ใช่ไหมจ๊ะซันนี่” 

             อาทิตยาเงยหน้ายิ้มให้มารดา “มัมจู้ๆๆ”  

             “พูดภาษาอะไร พูดก็ไม่ชัด” เขาบ่น 

             “แกยังเด็กนี่คะ จะให้พูดชัดได้ยังไง ซันนี่กำลังเรียนรู้และ...” 

             “พอ! อย่าเสียเวลาพูดให้มากความ เตรียมตัวรับความพ่ายแพ้หรือยัง” เขากระตุกยิ้ม 

             “ถึงฉันจะไม่มั่นใจเท่าไรนัก แต่ยังไม่ขอยอมรับว่าตัวเองจะพ่ายแพ้ ฉันจะทำให้เต็มที่ค่ะ” พริสาบอกด้วยรอยยิ้มสดใสเพื่อกลบความหวาดกลัวและตื่นตระหนก 

             เสี้ยววินาทีที่ได้เห็นรอยยิ้มสดใสนั้นกลับทำให้เฮกเตอร์อบอุ่น ซึ่งตรงกันข้ามกับความมืดมิดในชีวิตและจิตใจของเขา แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น ร่างสูงรีบปัดมันออก พาตัวเองกลับมาสู่การเดิมพันอีกครั้ง 

             “แล้วเราจะได้รู้กัน!” ร่างสูงพูดเสร็จเดินไปนั่งตรงโต๊ะหมากรุกทันที โดยมีพริสาเดินตาม  

คาร์เตอร์ตรงเข้ามาหาจากนั้นจัดเรียงหมากบนกระดานด้วยความชำนาญ ทั้งสองฝั่ง เริ่มแถวแรกก่อนที่ รูก (Rook) สองตัวซ้ายขวา ตามด้วย ไนก์ (knight) สองตัวซ้ายขวาเช่นกัน ตามด้วยบิชอฟ (Bishop) สองตัว ต่อด้วยควีน (Queen) หนึ่งตัวและตัวสำคัญที่สุดอย่างคิง (King) หนึ่งตัว ปิดท้ายด้วยพอนด์หรือเบี้ย (Pawn) ที่จะถูกวางไว้แถวหน้าทั้งแปดตัว 

 

ใครจะแพ้หรือชนะ น้ออออ  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว