email-icon facebook-icon Instagram-icon

เรื่องที่10ของไรท์นะคะฝากกดไลค์ กดติดตาม กดคอมเม้นเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ตัวน้อยๆคนนี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ🙏🏻❤️😘😘😘

ตอนที่32(แสงสว่าง)

ชื่อตอน : ตอนที่32(แสงสว่าง)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.1k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2563 07:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่32(แสงสว่าง)
แบบอักษร

 

บ้านพักตากอากาศของแทนคุณ

เจ้าหญิง อัยย์ญาดา....

“ค่อยๆลืมตานะครับ”เสียงแผ่วเบาของคุณหมอเอ่ยขึ้น ตอนนี้มีคุณหมอจากที่โรงพยาบาลเดินทางมาเปิดผ้าปิดตาออกให้ฉันและตอนนี้ก็มีคุณหมอแทนป้าพันมายืนลุ้นอยู่ข้างๆฉันโดยที่ป้าพันจับมือและออกแรงบีบมือฉันเบาๆเหมือนให้กำลังใจฉัน วันนี้ก็มาถึงสักทีวันที่จะตัดสินชีวิตของฉันอีกครั้งหนึ่ง การที่อยู่ในโลกที่มืดมิดมันทำให้ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้างฉันไม่อยากอยู่แบบนั้นอีกแล้ว

“เห็นนิ้วของหมอไหมครับ?”เสียงของคุณหมอทำให้ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นอย่ากล้าๆกลัวๆและลุ้นไปด้วยว่าฉันจะกลับไปมองเห็นได้อีกครั้งหรือไม่ ฉันเริ่มมองเห็นแสงสว่างและสิ่งรอบๆตัวที่อยู่ในที่นี่ฉันพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อตอบคุณหมอไปว่าฉันมองเห็น

“ลองมองตามนิ้วของหมอดูนะครับ”คุณหมอวัยกลางคนเอ่ยขึ้นด้วยนำ้เสียงใจดีและเขาก็ค่อยๆหันนิ้วชี้ไปทางซ้ายฉันก็หันมองตามนิ้วของหมอไปทางซ้ายและคุณหมอก็หันนิ้วไปทางขวาฉันก็หันหน้ามองตามนิ้วชี้ของคุณหมอที่ย้ายไปทางขวาและขยับขึ้นลงต่ออีกสักพักฉันก็ทำตามที่คุณหมอบอกทุกอย่าง

“ยินดีด้วยครับ การผ่าตัดครั้งนี้สำเร็จ^_^”คุณหมอยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและหันไปเอ่ยบอกคุณหมอแทนด้วยนำ้เสียงดีใจ คุณหมอแทนก็หันมายิ้มให้ฉัน ฉันที่มองเห็นร่างกายของคุณหมอแทนที่เปลี่ยนไปจากเดิมค่อนข้างมากเพราะเขาปล่อยตัวหนวดเคราขึ้นเต็มทั่วบริเวณคางของเขาและร่างกายที่สูบผอมลงไปเยอะของเขาภาพเบื้องหน้าทำให้ฉันตกใจ

“คุณหนูของป้า^_^”ป้าพันเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจ ฉันจึงละสายตาจากหมอแทนกลับมามองป้าพันและยิ้มให้ท่านอย่างดีใจเช่นกัน

“หนูมองเห็นแล้วค่ะป้า ตาหนูไม่บอกแล้ว^_^”ฉันเอ่ยบอกป้าพันไปอย่างดีใจและรีบสวมกอดร่างกายอ้วนท้วมของท่านด้วยความดีใจและความรัก ป้าพันก็กอดรัดร่างของฉันแน่นด้วยความดีใจเช่นกัน

“ผมขอคุยอะไรกับคุณหมอสักหน่อยนะครับ”เสียวของคุณหมอที่มาดูเรื่องดวงตาให้ฉันเอ่ยขึ้นเหมือนเขาจะคุยกับหมอแทนนะ

“อ๋อได้ครับ”หมอแทนรับคำและผายมือเชื้อเชิญให้คุณหมอเดินออกไปจากห้องของฉันโดยที่มีคุณหมอแทนเดินตามหลังเขาไป หมอแทนปิดประตูห้องนอนให้ฉันอย่างเบามือ เมื่อฉันเห็นว่าคุณหมอแทนไปแล้วจึงหันมามองหน้าป้าพันต่อ

“ไปเก็บของกันเถอะค่ะป้าพัน”ฉันเอ่ยขึ้นพลางจะลุกขึ้นยืนแต่ก็โดนป้าพันจับแขนของฉันไว้ซะก่อน ฉันจึงก้ทหน้าลงไปมองท่านด้วยความสงสัย

“เก็บของทำไมคะ?”ป้าพันเอ่ยถามฉันด้วยความแปลกใจ

“ก็เก็บของกลับบ้านไปหาคุณพ่อคุณแม่และก็พี่ชายยังไงละคะ”ฉันตอบป้าพันไป ท่านก็มองหน้าฉันด้วยแววตาเลิกลั่กเหมือนท่านกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่

“มีอะไรคะ?”

“คือคุณหนูคะเรายังกลับไปที่บ้านหลังนั้นไม่ได้ค่ะ คุณหนูจำที่คุณท่านสั่งไม่ได้เหรอคะ?”ป้าพันเอ่ยถามฉันอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง คำที่คุณพ่อสั่งนะเหรอ

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นน้องหญิงห้ามกลับไปที่บ้านเด็ดขาด”ฉันพูดถึงคำที่คุณพ่อสั่งฉันก่อนที่พวกเราจะไปงานเลี้ยงและโดนระเบิดเข้า

“ใช่แล้วค่ะ คุณหนูห้ามกลับไปที่นั้นอีกจนกว่าคุณท่านจะกลับมา”ป้าพันพูดด้วยนำ้เสียงจริงจัง นั่นยิ่งทำให้ฉันสงสัยเข้าไปใหญ่ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

“แล้วเมื่อไหร่ละคะ เมื่อไหร่คุณพ่อจะกลับมา?”

“ไม่ทราบค่ะ”ป้าพันตอบฉันไปด้วยพลางส่ายศีรษะไปด้วย คนคนเดียวที่จะตอบคำถามฉันได้ทุกข้อมีคนเดียวเท่านั้นคือหมอแทน

 

ชายหาดหน้าบ้านพักตากอากาศแทนคุณ

แทนคุณ ธนาธิป...

“ผมว่าพวกคุณอยู่ที่นี้ไม่ได้แล้วนะครับ”เสียงของหมอที่ดูแลเคสของน้องหญิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงผมจึงหันกลับไปมองหน้าท่านอย่างไว

“หมายความว่ายังไงครับ?”ผมเอ่ยถามเขาไปด้วยนำ้เสียงตกใจและสงสัย

“มีคนตามผมมา”ท่านบอกผมพลางชำเลืองสายตามองไปยังหาดทางข้างหลังบ้านพักของผม และในทันทีที่ผมมองตามสายตาของท่านไปนั้นก็เห็นมือปืนสไนเปอร์ที่อยู่บนบ้านพักหลังสูงกำลังจ่อปืนยิงมาทิศทางของผมแต่ที่ทำให้ผมแปลกใจก็คือมันส่องลำกล้องเลยร่างของผมไปนั้นคือเป้าหมายของมันอยู่ข้างหลังผม ทำให้ผมหันขวับกลับไปมองทันทีก็พบร่างของน้องหญิงที่เดินหน้าเบี้ยวหน้าบูดมาทางผม ผมเบิกตาโตกว้างขึ้นอย่างนึกตกใจหันขวับกลับไปมองมือสไนเปอร์ต่อและสลับกับมองร่างของน้องหญิง ในจังหวะที่ปลายนิ้วของนักฆ่ากดลั่นไกลผมไม่รอรีบวิ่งไปคว้าร่างของน้องหญิงมากอดทำให้ผมเสียหลัก

พรึบ ตับ

“กรี๊ดดดดด”น้องหญิงกรีดร้องด้วยความตกใจ ผมตั้งตัวไม่ทันทำให้ร่างของผมและร่างของน้องหญิงล้มลงและร่างของพวกเราสองคนก็ล่วงลงสู้พื้นน้ำจนเกิดเป็นเสียงดัง

ตู้มมมมมม!!!

พรึบ

ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงปืนที่ดังอยู่เบื้องบนทำให้ผมไม่รอช้ารีบคว้าร่างของน้องหญิงมากอดแนบอกไว้ทันทีและรู้ว่าตอนนี้เธอได้สลบไปแล้ว ร่างกายของน้องหญิงยังไม่แข็งแรงทำให้เวลาตกใจอะไรมากๆเธอจะหมดสติลงเพราะร่างกายของเธออ่อนเพลีย

จ่อมๆๆๆ

ฟู้วววว

ผมจับโครงหน้าหวานของน้องหญิงมาและก้มหน้าลงไปประกบริมฝีปากบางพร้อมกับเป่าออกซิเจนให้เข้าไปในร่างกายของเธอและเริ่มพาร่างของเธอแหวกว่ายหนีมากจากตรงนั้น มุ่งหน้าไปหาที่ที่ปลอดภัย ผมจะไม่ยอมให้น้องหญิงมาเป็นอะไรไปเป็นอันขาด

พรึบ

“เฮ้อออ”ผมหายใจเข้าออกด้วยความเหนื่อยเพลียและหมดแรงตอนนี้ผมพาร่างบางของน้องหญิงข้ามฝั่งมาบนฝั่งของอีกฝั่งได้สำเร็จเเล้วผมกับเจ้าสัวดูที่นี้และตัดสินใจว่าจะใช้ที่นี้เป็นที่หลบภัยให้น้องหญิงอยู่แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้คงจะไม่ปลอดภัยแล้วล่ะ

“น้องหญิงครับ!”ผมหันไปเอ่ยเรียกน้องหญิงที่เอาแต่นอนหลับตาพริ้ม ผมรีบจับมือของเธอมาวัตรชีพจร

“ปกติดี”ผมพูดขึ้นและเริ่มผายปอดให้เธอได้มีอากาศเยอะๆจนในที่สุด

“แฮ่กๆๆๆ”น้องหญิงลืมตาขึ้นมาพร้อมกับป่นนำ้ออกมาหลายอึก ผมยิ้มทำนำ้ตาด้วยความดีใจ

พรึบ

ผมคว้าร่างของน้องหญิงเข้ามากอดด้วยความดีใจ ขอบคุณครับ ขอบคุณพระเจ้าที่เมตตาผม

“อื้อ แค่กๆๆหายใจไม่ออก”เสียงของน้องหญิงขาดหายไปนั้นทำให้ผมรีบปล่อยมือจากร่างของเธอ

“ขอโทษครับ”ผมเอ่ยขอโทษน้องหญิงไปอย่างคนสำนึกผิดเธอเพิ่งจะฟื้นจากการขาดออกซิเจนผมก็ดั้นไปรัดร่างของเธอซะงั้น

“เราอยู่ที่ไหนคะ?”น้องหญิงหันมองไปรอบๆพลางเอ่ยถามผม ผมก็มองไปรอบๆตัวของเราสองคนที่ตอนนี้มองไปข้างหน้าก็เห็นพื้นนำ้ทะเลสีเขียนนั้นบ่งบอกได้ถึงความลึกของระดับนำ้และพอมองไปทางข้างหลังผมก็พบกับภูเขาสูงที่เต็มไปด้วยต้นไม้สีเขียวชะอุ่มบ่งบอกได้ถึงความอุดมสมบูรณ์ของสถานที่แห่งนี้

“เราตกนำ้แล้วคงจะถูกกระแสนำ้พัดพามาที่นี้นะครับ”ผมเอ่ยตอบน้องหญิงไปพลางมองสำรวจหาสิ่งของที่จะช่วยพวกผมพยุงชีวิตให้อยู่รอดต่อไปได้และก็ดูเหมือนที่นี้จะมีสิ่งของให้พอเป็นของใช้ได้บ้าง สงสัยคงจะมีเรือถูกกระแสนำ้พัดมาเลยทำให้พาผู้คนมาติดเกาะอยู่ที่นี้

“คนพวกนั้นตามมาฆ่านาย แต่ทำไมฉันต้องมาเดือดร้อนไปกับนายด้วย!”น้องหญิงพูดขึ้นพลางมองมาที่ผมด้วยสายตาโกรธชัง แววตาของเธอบ่งบอกได้ว่าเธอคงจะเกลียดผมไปซะแล้วล่ะ ต่อให้ผมอธิบายหรือพูดอะไรไปตอนนี้เธอก็คิดจะคิดว่าผมโกหกและแก้ตัว ผมคงต้องยอมรับชะตากรรมของตัวเองแล้วละครับ คนมีกรรมอย่างผมไม่ว่ายังไงชีวิตนี้ทั้งชีวิตของผมก็คงจะไม่พบเจอกับสิ่งที่เรียกว่าความสุขหรอกครับ

ตอนที่32มาแล้วนะคะ

1คอมเม้นของรีดเดอร์

เท่ากับ1ร้อยล้านกำลังใจของไรท์

ขอบคุณค่ะ🙏🏻😘❤️❤️❤️😘

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว