Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Shot 1 ต้นเหตุแห่งความแค้น...

ชื่อตอน : Shot 1 ต้นเหตุแห่งความแค้น...

คำค้น : มิวกลัฟ มิว กลัฟ หวานใจมิวกลัฟ yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2564 21:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Shot 1 ต้นเหตุแห่งความแค้น...
แบบอักษร

Shot 1 : ต้นเหตุแห่งความแค้น 

 

ห้องบริหารสูงสุด ณ บริษัทยักษ์ใหญ่ใจกลางเมืองนามว่า M Group 

 

“เป็นยังไงบ้างวะมึง” เก้า ผู้เป็นเพื่อนสนิทและหุ้นส่วนของบริษัท M Group เอ่ยถามเพื่อนอย่างเป็นห่วง 

 

“แล้วมึงเห็นว่ายังไงล่ะ” มิวพูดเสียงอ่อนแบบคนเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ เขาพูดทั้งที่ยังคงก้มหน้าเซ็นต์เอกสารของบริษัท 

 

“โคตรแย่” เก้าพูดพลางส่ายหัวอย่างนึกสงสารกับสภาพที่ดูแย่ของเพื่อน 

 

“เฮ้อออ” มิวถอนหายใจพลางทิ้งตัวเอนไปข้างหลังแล้วหลับตาลง 

 

“กู...ทำใจไม่ได้ว่ะ” มิวพูดทั้งที่ยังคงหลับตาอยู่ 

 

“กูเข้าใจ” เก้าพูดพลางเดินไปจับบ่ามิวอย่างคนปลอบใจ 

 

“ไม่หยุดพักสักหน่อยวะ สภาพมึงมันแบบ...ไม่ไหวว่ะ” เก้าพูด 

 

“ไม่ใช่ว่ากูไม่พัก แต่กูพักไม่ได้” มิวพูดพลางขยับตัวมานั่งอ่านเอกสารต่อ 

 

“ทำไมวะ กลัวบริษัทล้มหรือไง” เก้าพูดพลางหัวเราะแบบหยอกๆ 

 

“ถ้ากูกลัวบริษัทล้มนะ กูไล่มึงออกคนแรกเลย” มิวพูดพลางมองหน้าเพื่อน 

 

“เฮ้ยๆๆ” เก้าแย้งด้วยใบหน้าแลดูตกใจแต่ก็ไม่ได้ตกใจแบบจริงจังมากนัก ด้วยเพราะเพื่อนของเขานั้นชอบแซะเขาบ่อยๆ 

 

“วันๆไม่เห็นจะทำอะไร ติดเด็กก็ปานนั้น” มิวแกล้งแซะเพื่อน 

 

“เดี๋ยวนะ กูว่ามึงหลงประเด็นละ นี่กูอุตส่าห์เป็นห่วงมึงนะเว้ย” เก้าแย้ง 

 

“เหอะ” มิวแค่นหัวเราะ 

 

“มึง” เก้าแตะบ่ามิวด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

 

“ว่า” มิวถาม 

 

“กูรู้ว่ามันยากที่จะทำใจ แต่มึงก็แค่คิดเสียว่ามันถึงเวลาของน้อง การจากลาจะช้าหรือเร็วยังไงวันนึงมันก็มาถึงอยู่ดี” เก้าพูดปลอบเพื่อน 

 

“แต่มันเร็วไปมั้ยวะ กูดูแลทะนุถนอมเมญ่ามาอย่างดี กูพลาดตอนไหนวะ” มิวพูดเสียงเบาในท้ายประโยคด้วยมือทั้งสองที่ยกขึ้นมากุมขมับอย่างคิดไม่ตก 

 

น้ำตาลูกผู้ชายหยาดลงอย่างสุดจะกลั้นเมื่อนึกถึงน้องสาวอันเป็นที่รักสุดดวงใจ 

 

“...ไอ้มิว” เก้ามองเพื่อนอย่างนึกสงสารก่อนจะตัดสินใจพูดบางอย่างจากสิ่งที่ได้ยินมาจากอาหมอที่ดูแลเมญ่าเป็นคนสุดท้าย 

 

“ว่า” มิวพูดด้วยน้ำเสียงขึ้นจมูกทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่ 

 

“คือ...” เก้ามีท่าทีลังเล 

 

“คือ?” มิวเงยมามองหน้าเพื่อนอย่างรู้ทันความคิดของเพื่อน 

 

“กูควรจะบอกมึงดีหรือป่าววะ” เก้าพึมพำ 

 

“อะไรของมึง กลับไปคิดก่อนมั้ยแล้วค่อยมาบอกกูทีหลัง” มิวแสร้งพูดอย่างหงุดหงิดกับท่าทีอึกอักของเพื่อน 

 

“เออ! กูว่าจะบอกความจริงเรื่องเมญ่ากูไม่บอกและ” เก้าประชด 

 

“มึงว่าไงนะ ความจริงอะไร” มิวขมวดคิ้วมุ่นอย่างอยากรู้ 

 

“ไม่ต้องเสียงเข้มขนาดนั้น ใจเย็นๆ” เก้าแสร้งยึกยักเมื่อเห็นว่ามิวสนใจที่ตนพูด 

 

“อย่ามาลีลา พูดมา” มิวเอ็ดเพื่อน 

 

“อาหมอบอกกูว่า เมญ่ากินยาขับเลือดเกินขนาด” เก้าพูด 

 

“หมายความว่ายังไง ไหนบอกว่ายานอนหลับ” คิ้วหนาขมวดมุ่นด้วยความสงสัย 

 

เขาเข้าใจทันทีในสิ่งที่เก้าพูดว่ายาขับเลือดคืออะไรและกินไปเพื่ออะไร แต่ทำไมถึงสรุปผลว่าน้องของเขากินยานอนหลับเกินขนาด 

 

“อาหมอไม่อยากให้หลานเสียภาพพจน์ เลยสรุปไปแบบนั้น” เก้าพูด 

 

“หมายความว่า เมญ่าท้อง?” มิวย้ำเพื่อความแน่ใจว่าตนไม่ได้เข้าใจผิด 

 

“อืม เมญ่าท้องได้สองเดือน” เก้าพูด 

 

ปัง!!! 

 

มือหนาตบโต๊ะอย่างแรงด้วยความโกรธจัด 

 

“สัส!” มิวถึงกับสบถคำหยาบคายออกมา 

 

“ใจเย็นๆมึง” เก้าพูดเมื่อเห็นเพื่อนอารมณ์ขึ้นถึงขีดสุดจนดูน่ากลัว 

 

“ใครมันทำแก้วตาดวงใจกูท้อง มึงไม่ได้อยู่เป็นสุขแน่” มิวพูดพลางกัดฟันกรอด 

 

“มึงจะทำยังไงวะ จะฆ่ามันหรอ” เก้าถามอย่างหยั่งเสียงเมื่อเห็นแววตาเพื่อนเหมือนกับจะฆ่าให้ตาย 

 

“หึ ให้มันตายเลยก็ดูจะสบายไป คนอย่างมัน...ต้องทรมานกว่าเมญ่าหลายเท่า!” มิวคาดโทษพลางยกยิ้มร้าย 

 

“เหอะ กูสงสารน้องคนนั้นแทนเลย” เก้าทำท่าขนลุกเมื่อเห็นรอยยิ้มเย็นอย่างคนโรคจิต 

 

“น้องคนนั้น...” มิวพูดพลางหรี่ตามองเก้า 

 

“อะอืม ทำไมวะ” รังสีความน่ากลัวทำให้เก้าถึงกับเสียงสั่น 

 

“มึงรู้หรอว่าใคร” มิวถาม 

 

“กูไม่รู้หรอก แต่เห็นอาหมอบอกเมญ่าเพ้อว่า รักกลัฟที่สุด” เก้าพูดตามความจริง 

 

“กลัฟหรอ” มิวพูดเสียงเบาอย่างใช้ความคิด 

 

“มึงรู้จัก?” เก้าเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม 

 

“ไม่อ่ะ แต่ก็ไม่น่าจะหาตัวยาก” มิวพูด 

... 

.. 

. 

วันถัดมา 

 

ณ ร้านกาแฟหน้ามหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง 

 

“ไอ้มิว” เก้าเรียก 

 

“ว่า?” มิวถามพลางใช้ช้อนคนกาแฟร้อนในแก้ว 

 

“แน่ใจนะว่าไม่ผิดคน” เก้าถาม 

 

“ระดับกู คำว่าพลาดไม่มีบัญญัติไว้เว้ย” มิวพูดอย่างโอ้อวด ทำให้เก้าถึงกับบึนปากใส่ 

 

“เออ ไอ้คนเก่ง กูก็แค่ถามเพื่อความแน่ใจ เวลาแค่วันเดียวมึงรู้ตัวได้ยังไงวะ” เก้าถามอย่างนึกสงสัย เพราะเพื่อนเขาก็ไม่ได้มาเฟียขนาดนั้นแม้ว่าจะคอนเนคชั่นเยอะก็เถอะ 

 

“คนเรามันต้องมีเพื่อน เพื่อนสักคนที่เราสามารถคุยได้...ทุกเรื่อง” มิวพูดเน้นในท้ายประโยค 

 

“เช่นมึงกับกู” เก้ายกยิ้ม 

 

“เออ” มิวรับคำ 

 

ในขณะนั้น กลัฟก็เดินออกมาจากมหาวิทยาลัยพอดี 

 

“นั่นไง” มิวพยักเพยิดให้ดูเป้าหมาย 

 

“ไหนวะ” เก้ามองตาม 

 

“ไอ้เด็กตัวสูงๆหน้าหล่อๆนั่นไง” มิวพูด 

 

“เห้ย โคตรหล่ออ่ะ แต่ท่าทางใช่ย่อย” เก้าพูด 

 

“เหอะ คงจะใช้หน้าตาหลอกล่อสาวๆมาเยอะ” มิวแค่นหัวเราะ 

 

“เฮ้ยมึง น้องมันไปนู่นแล้ว” เก้าพูดอย่างร้อนรน 

 

“แล้ว?” มิวเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม 

 

“อ้าว ไม่ตามไปหรอวะ” เก้าถามอย่างสงสัย 

 

“ตามไปทำไมวะ” มิวขมวดคิ้วมุ่น 

 

“เอ้า! แล้วมึงถ่อมาถึงที่นี่เพื่อดักเจอน้องมันไม่ใช่หรอวะ” เก้าถาม 

 

“แล้วมึงจะให้กูเข้าไปหาเรื่องมันงี้ ให้กูเข้าไปต่อยมันงี้ คนได้เอาข่าวไปลงกันให้สนุกปากว่าระดับซีอีโออย่างกูไปวิวาทกับเด็ก คิดบ้างดิวะ” มิวร่ายยาว 

 

“เออ! กูคิด แต่กูแค่คิดน้อยไปหน่อย แล้วมาเพื่ออะไรวะมาดูตัวงี้หรอ” เก้ายังคงสงสัย 

 

“ไอ้เก้า กูตัดมึงออกจากหุ้นส่วนดีมั้ยวะ” มิวถามอย่างเอือมระอา 

 

“เดี๋ยว มันเกี่ยวอะไรกันวะ” เก้าถาม 

 

“มึงหัดสนใจเรื่องงานบ้างเถอะ ไลน์เรื่องงานน่ะอ่านบ้างไม่ใช่อ่านแต่เด็กไซด์ไลน์” มิวบ่น 

 

ในขณะนั้น หญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่งได้เดินเข้ามาทักทั้งสองคน 

 

“สวัสดีค่ะ คุณศุภศิษฏ์จาก M Group หรือเปล่าคะ” น้ำตาล หญิงสาวจากเครือ NaNa Group เอ่ยถามอย่างมีมารยาท 

 

“โห อย่างเด็ดอ่ะ” เก้าพลั้งปากอย่างคนเจอแรร์ไอเท็ม 

 

“ไอ้เก้า” มิวพูดน้ำเสียงลอดไรฟัน 

 

“ใช่ครับ สวัสดีครับคุณ...” มิวเว้นจังหวะให้น้ำตาลตอบ 

 

“ทิพย์นารีค่ะ จากเครือ NaNa Group ค่ะ” น้ำตาลพูดแนะนำตัว 

 

“สวัสดีคุณทิพย์นารีอีกครั้งนะครับ นี่หุ้นส่วนของผมครับ” มิวแนะนำเพื่อนของตน 

 

“สวัสดีครับคุณทิพย์นารี ผมนพเก้าครับ” เก้าส่งยิ้มอย่างคนเจ้าชู้ 

 

“สวัสดีค่ะคุณนพเก้า มากันนานหรือยังคะ ขอโทษด้วยนะคะน้ำตาลมาเลทพอดีรถติดนิดหน่อยอ่ะค่ะ” น้ำตาลพูดอย่างรู้สึกผิด 

 

“โห ชื่อหวานเหมือนหน้าตาเลยนะครับ ไม่ทราบว่าตัวจะหวานเหมือนกันมั้ยน้าา” เก้าพูดด้วยน้ำเสียงหยอกเอิน 

 

“ไอ้เก้า!” มิวเอ็ดเพื่อน 

 

น้ำตาลหัวเราะเล็กน้อยด้วยความเขิน 

 

“ผมขอโทษแทนเพื่อนผมด้วยนะครับ พอดีมันปากไวน่ะครับคุณทิพย์นารี” มิวแก้ต่างให้เพื่อนตามมารยาท 

 

“ไม่เป็นไรค่ะน้ำตาลไม่ถือ เรียกน้ำตาลก็ได้นะคะ คุณ...” น้ำตาลเว้นให้มิวตอบ 

 

“มะ...” แต่มิวไม่ทันได้พูดเก้าก็สวนขึ้นมาเสียก่อน 

 

“เก้าครับ เรียกผมว่าเก้า ส่วนคนที่หล่อน้อยกว่าผมชื่อมิวครับ” เก้าพูด 

 

“คิคิ ค่ะ คุณมิวคุณเก้า” น้ำตาลหัวเราะเล็กน้อยกับท่าทีของเก้า 

 

“เอ่อ น้ำตาลขอเวลาสัก 10 นาทีนะคะ” น้ำตาลพูดขึ้น 

 

“ได้ครับ สำหรับคุณน้ำตาลผมให้ 1 ชั่วโมงเลยครับ” เก้าพูดอย่างเอาใจ 

 

“10 นาทีพอค่ะคุณเก้าน้ำตาลเกรงใจ พอดีแฟนหาที่จอดรถอยู่อ่ะค่ะ น้ำตาลลงมาก่อนเพราะเห็นว่าเลทแล้ว” น้ำตาลพูดพลางยิ้มเล็กน้อย 

 

“ฟะแฟนหรอครับ” เก้าพูดอย่างไม่เชื่อหู 

 

“ค่ะ อ้าวนนท์มาพอดีเลย เร็วค่ะคุณมิวคุณเก้ารอนานแล้ว” น้ำตาลหันไปพูดกับแฟนของเธอที่กำลังเดินมาพอดี 

 

“หึหึ” มิวหัวเราะในลำคออย่างนึกสะใจ  

 

เก้าส่งยิ้มเจื่อนไปให้น้ำตาลและแฟนของเธออย่างนึกเซ็ง 

... 

.. 

. 

1 อาทิตย์ผ่านไป 

 

ณ ห้องผู้บริหารแห่งเครือ M Group 

 

“ไอ้มิว มะ...” ไม่ทันที่เก้าจะได้เอ่ยทักมิวก็พูดขึ้นมาเสียก่อน 

 

“มึงไม่มีงานมีการทำหรือยังไงวะ หรือว่ากูจ่ายงานมึงน้อยไป” มิวเอ่ยอย่างเซ็งๆเมื่อเห็นหน้าเพื่อนบ่อยเกินไปในช่วงนี้ 

 

“เยอะไปด้วยซ้ำ” เก้าแย้ง 

 

“เหอะ มีอะไรอีกล่ะ” มิวถามอย่างเบื่อหน่าย 

 

“โห นี่กูอุตส่าห์เป็นห่วงเพื่อน” เก้าพูดโวย 

 

“ห่วงตัวมึงเองก่อน มีอะไรก็พูดมากูจะรีบเคลียร์งาน” มิวโวยกลับ 

 

“เออ ก็เรื่องน้องกลัฟ” เก้าพูดเมื่อเห็นว่าเพื่อนรู้ทันว่าเขามาทำไม 

 

“ทำไมวะ” มิวเงยหน้ามาถามเพื่อน 

 

“คือ...” 

 

“กู...”  

 

“ไม่เห็นมึงทำอะไรน้องมันเลยวะทั้งที่วันนั้นมึงแทบจะฆ่ามัน” เก้าถามอย่างนึกเกรง แต่ก็อยากรู้ 

 

“จะให้กูไปฆ่ามันเลยมั้ยล่ะ” มิวถาม 

 

“ก็ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ก็แค่อยากรู้ไง งานเมญ่าน้องมันยังไม่ไปสักวัน” และเก้าก็เผลอหลุดปากพูด 

 

ปัง!!! 

 

มิวตบโต๊ะเสียงดังอย่างนึกเจ็บใจในสิ่งที่กลัฟทำกับน้องสาวสุดที่รักของเขา 

 

“อะเอ่อ กูขอโทษ” เก้าถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย 

 

“เออ กูมีวิธีจัดการของกูก็แล้วกัน ส่วนมึงก็ไปทำงานได้แล้ว” มิวพูดอย่างตัดรำคาญ 

 

“เออ ไปก็ได้วะ” เก้าพูดด้วยน้ำเสียงงอนๆ 

 

เมื่อเก้าออกจากห้องไปแล้ว 

 

“รอกูเคลียร์งานก่อนเถอะ แล้วเจอกัน” 

 

“คุณคณาวุฒิ ไตรพิพัฒนพงษ์” 

... 

.. 

. 

...โปรดติดตามตอนต่อไป... 

ไปเขียนนิยายแชทในจอย แล้วมันแบบคนละฟิลอย่างกับคนละเรื่องเลยรีใหม่นะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ (นิยายแชทจะไปไวกว่าแบบบรรยายนะคะ คิดไว้ว่าจะเขียนสลับกันเพราะบางคนไม่อ่านนิยายแชท ถึงมีแค่คนเดียวที่ไม่อ่านไรท์ก็จะใส่ใจค่ะ ฮ่าๆๆ) 

อิมเมจตัวละครไรท์ใส่ไว้ในช่องตัวละครที่ธัญวลัยแยกไว้ให้แล้วนะคะ 

ขอบคุณที่อ่านนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว