facebook-icon

ฝากคอมเม้นเป็นกำลังใจและขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ : )

ชื่อตอน : Intro

คำค้น : คนมีเกียร์ผู้ชายสายแซ่บ,มอร์ฟีน,เสพติดรักเสพติดเธอ,เซนยิ้ม,วิศวะ,เกียร์,นิยายรักวัยรุ่น,ไม่เน้นดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2563 12:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Intro
แบบอักษร

ชีวิตนักศึกษามหาวิทยาลัยเป็นอะไรที่หลายคนใฝ่ฝัน 

อยากเรียนต่อ 

อยากเรียนคณะในฝัน 

อยากเข้ามหาวิทยาลัยดีดี 

หลายคนได้เดินตามความฝันของตัวเอง หลายคนทำเพราะภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ 

แต่ไม่ใช่สำหรับเธอ 'ยิ้ม' หรือ 'ม่านฟ้า' เธอมีสิทธิ์ที่จะได้ทำตามความฝัน ได้ทำในสิ่งที่เธอต้องการทุกอย่าง ได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระอย่างที่เธออยากทำ 

คณะวิศวกรรมศาสตร์เป็นคณะในฝันของยิ้มและในวันนี้เธอก็ทำสำเร็จ สามารถสอบเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยที่เธอต้องการด้วยคะแนนในลำดับต้นๆ ที่ทำให้เธอไม่ต้องเสียเงินสักบาทในการจ่ายค่าเทอมในเทอมแรกเมื่อเธอกลายเป็นเด็กทุน เพียงแค่รักษาเกรดของเธอให้อยู่ในระดับที่มหาวิทยาลัยกำหนดเธอก็ไม่ต้องจ่ายสำหรับในเทอมต่อๆ ไปเช่นกัน 

ผู้หญิงตัวเล็กร่างบางผมสั้นตั้งบ่าสีน้ำตาลเข้มหน้าม้าถูกมัดรวบขึ้นไว้ไม่ให้เกะกะกอดคออยู่ระหว่างเพื่อนร่วมคณะผู้ชายสองคนลุกนั่งตามคำสั่งของรุ่นพี่อย่างไม่ปริปากบ่น ในเมื่อเธอเลือกที่จะเข้าเรียนในคณะนี้เธอก็ต้องยอมรับในระบบโซตัสของคณะนี้ที่ยังคงมีอยู่ในมหาวิทยาลัยที่เธอเลือก  

คำสั่งและการลงโทษต่างๆ ของรุ่นพี่ไม่ใช่ปัญหาสำหรับยิ้ม เธอรู้และเข้าใจว่ามันเป็นธรรมเนียมและหน้าที่ที่รุ่นพี่ต้องทำ  

หลังเลิกเรียนยิ้มเข้ากิจกรรมรับน้องของคณะทุกวัน เสร็จจากกิจกรรมของคณะแทนที่เธอจะกลับไปพักก็ใช้เวลาที่เหลือก่อนเข้านอนในช่วงวันศุกร์มาช่วยงานในมูลนิธิกู้ภัย  

พรึ่บ! 

ในเวลาเกือบเที่ยงคืนที่เธอเดินทางกลับห้องพักของตัวเองก็พบกับชายคนหนึ่งในชุดสีดำทั้งตัวที่ทรุดกายลงตรงหน้า ด้วยสัญชาตญาณที่ทำงานในมูลนิธิทำให้ยิ้มก้าวเข้าไปหาร่างนั้นอย่างไม่คิดว่าจะอันตรายหรือไม่ 

"คุณ เป็นอะไรรึเปล่า" 

เพราะเขาสวมหมวกแก๊ปสีดำอยู่ทำให้ยิ้มมองเห็นใบหน้าของเขาไม่ชัด อีกทั้งตรงนี้ก็มีแสงไฟส่องสว่างไม่มากพอที่จะทำให้เห็นอะไรได้ชัดเจน 

"ให้ฉันพาไปโรงพยาบาลหรือเรียกรถแอมบูแลนซ์ให้ไหม" 

"ไม่ต้อง!" 

เขาปฎิเสธเสียงเข้มดุจนดูน่ากลัว แต่ยิ้มกลับไม่ยอมแพ้เมื่อเห็นคนเจ็บอยู่ตรงหน้า 

"ได้ไง เลือดคุณออกขนาดนี้" 

ตอนที่เข้ามาถึงตัวเธอก็ใช้สายตาสำรวจร่างกายของชายคนนี้เป็นอันดับแรกว่าเขาบาดเจ็บตรงไหนทำให้เธอเห็นว่ามือของเขากุมอยู่ที่ท้องด้านขวาและมีของเหลวสีเข้มไหลอาบมืออยู่ ถึงความสว่างจะไม่มากพอที่เธอจะเห็นว่าไอ้ของเหลวนั่นมีสีอะไรกันแน่แต่ยิ้มก็เดาได้ไม่ยากว่ามันคือเลือด 

"ไม่ต้องมายุ่ง ไปให้พ้น!" 

เขาพยายามสบัดตัวออกจากยิ้มโดยใช้แรงทั้งหมดที่มี แต่แย่หน่อยที่ผู้หญิงอย่างยิ้มเป็นประเภทที่ไม่สามารถสลัดให้หลุดได้โดยง่าย นอกจากเขาจะหลุดไม่พ้นจากยิ้มแล้วยังถูกเธอจับแขนข้างขวาขึ้นมาพาดคอของเธอแล้วดึงให้ลุกขึ้นยืน 

"โอ้ย!" 

"ถ้าไม่อยากเจ็บกว่านี้ก็อย่าคิดขัดขืน" 

เขาพยายามดิ้นออกจากยิ้มเลยโดนเธอบีบเข้าที่แผลไม่แรงนักแต่ก็ทำให้เขาเจ็บจนยอมหยุดดิ้นทำที่เธอบอก 

"ไม่อยากไปโรงพยาบาลก็ได้ ไม่เรียกแอมบูแลนซ์ก็ได้ แล้วฉันก็ไม่สนด้วยว่าคุณจะไปทำอะไรมาถึงได้เจ็บแบบนี้แต่คุณต้องทำแผล" 

คนประเภทไหนล่ะที่จะไม่ยอมไปโรงพยาบาลทั้งที่ตัวเองบาดเจ็บหนักขนาดนี้ถ้าหากไม่ใช่คนประเภทที่การบาดเจ็บในครั้งนี้ไม่สามารถให้ใครรู้ได้  

"ฉันจะพาคุณไปทำแผลที่ห้องฉัน ถ้าคุณไม่ไว้ใจฉันไปที่ห้องของคุณก็ได้หรือที่อื่นก็ได้ที่ฉันสามารถทำแผลให้คุณได้ ทำแผลเสร็จเราก็แยกกันโอเคไหม" 

"บนรถ" 

"ห๊ะ?" 

เขาชี้ไปที่รถยนต์สีดำโฟวิลสี่ประตูคันหนึ่งที่จอดอยู่ไม่ไกลนักทำให้ยิ้มเข้าใจ เธอพยุงเขาพาเดินไปที่รถคันนั้นที่มีพวกอุปกรณ์ทำแผลครบครันเกินกว่าจะเป็นแค่กล่องปฐมพยาบาลเบื้องต้นที่มีติดรถจนเธอแปลกใจ ยิ้มขอเปิดประตูรถข้างหนึ่งค้างเอาไว้ในระหว่างที่เธอทำแผลให้เขา เธอไม่ได้อยากช่วยคนถึงขนาดลืมความปลอดภัยของตัวเองแต่เพราะประเมินดูแล้วว่าเธอปลอดภัยในระดับหนึ่งถึงดึงดันที่จะช่วยเขา 

ยิ้มจัดการใช้น้ำเกลือล้างเช็ดเลือดที่เลอะอยู่บนตัวของชายหนุ่มปริศนาออกแล้วใส่ยาทำแผลอย่างคล่องมือ แต่อีกอย่างที่ยิ้มคิดว่าสมควรที่จะจ้องทำคือการเย็บแผลซึ่งในกล่องมีอุปกรณ์สำหรับเย็บแผลยกเว้นยาชา ถึงยิ้มจะเคยเรียนและปฏิบัติการปฐมพยาบาลเบื้องต้นมาแต่นั่นไม่รวมถึงการเย็บแผล นั่นหมายความว่ายิ้มทำไม่เป็น 

"คุณ!" 

แล้วชายหนุ่มชุดดำก็ทำในสิ่งที่ยิ้มไม่คาดคิด เขาจับหมวกที่สวมอยู่เขวี้ยงทิ้งไปที่เบาะด้านหน้าแล้วจับเข็มกับไหมเย็บแผลขึ้นมาทำการเย็บแผลให้ตัวเองแบบสดๆ ไม่ใส่ยาชาแถมยังดูชำนาญอย่างกับนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้ ยิ้มละสายตาจากหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของคนเจ็บขึ้นมามองสีหน้าของคนใจกล้าก่อนจะต้องตกตลึงแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง 

"พี่เซน!" 

ยิ้มไม่มีทางจำผิด ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาที่กำลังขบกรามแน่นข่มความเจ็บปวดจากการที่เย็บแผลแบบสดให้ตัวเองที่อยู่ตรงหน้าเธอนี้คือ 'เซน' พี่ว้ากปีสามคณะของเธอที่เธอจำได้แม่น 

 

****มาลงอ่อยไว้ก่อน ฝากติดตามและคอมเม้นท์เป็นกำลังใจด้วยนะคะ แล้วพบกันหลงจบ 'อยากได้คนนี้' 

ความคิดเห็น