email-icon facebook-icon Instagram-icon

เรื่องที่10ของไรท์นะคะฝากกดไลค์ กดติดตาม กดคอมเม้นเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ตัวน้อยๆคนนี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ🙏🏻❤️😘😘😘

ตอนที่28(ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย)

ชื่อตอน : ตอนที่28(ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ย. 2563 16:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่28(ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย)
แบบอักษร

 

คฤหาสน์ราชนาโยวงศ์ติชัย

19:30น.

เจ้าหญิง อัยย์ญาดา....

“ว้าว สวยมากจ๊ะลูกจ๋า^_^”ทันทีที่ฉันเดินลงบันไดมาก็พบกับคุณแม่คุณพ่อและพี่ชายยืนรอฉันอยู่ทุกคนต่างพากันมองมาที่ฉันพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข

“ก็ชุดนี้คุณแม่เป็นคนออกแบบและตัดให้น้องหญิงโดยเฉพาะไม่ใช่เหรอคะ จะไม่สวยได้ยังไง^_^”ฉันเดินไปคล้องแขนคุณแม่พลางเอ่ยบอกท่าน ท่านก็ยิ้มให้ฉันและจับมือของฉันไปกุมไว้

“น้องหญิงของแม่สวยสง่า ไม่ว่าหนูจะใส่ชุดไหน หนูก็สวยที่สุดในสายตาของแม่จ๊ะ^_^”คุณแม่บอกฉันพลางมองมาที่ฉันด้วยความรัก คุณพ่อกับพี่ชายเดินมาสมทบด้วย

“พ่ออยากให้น้องหญิงรู้ไว้นะลูก ว่าพ่อรักและเป็นห่วงหนูเสมอ หนูเป็นแก้วตาดวงใจของพ่อกับแม่นะครับ^_^”คุณพ่อเอ่ยบอกพลางโผล่เข้าสวมกอดร่างของฉัน ฉันเองก็กอดร่างของคุณพ่อตอบด้วยความรัก

“น้องหญิงรักคุณพ่อกับคุณแม่นะคะ”

“ครับลูก พ่อกับแม่และพี่ชายก็รักหนูลูก”คุณพ่อเอ่ยบอกฉันด้วยนำ้เสียงสั่นเครือ นำ้เสียงของคุณพ่อทำให้ฉันใจหายแวบรีบผละร่างออกมาจากคุณพ่ออย่างไว

“คุณพ่อไม่สิ ทุกคนเป็นอะไรกันไปคะ มองดูทุกคนแปลกๆไป”ฉันมองไปที่คุณพ่อคุณแม่และพี่ชาย ทั้งสามคนมีท่าทางที่ดูแปลกๆเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจโดยที่พวกเขาไม่คิดที่จะบอกฉัน

“น้องหญิงฟังพ่อนะลูก”คุณพ่อเดินเข้ามาหาฉันพลางยกมือขึ้นมาจับไหล่ทั้งสองข้างของฉัน สายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลและความเป็นห่วงของคุณพ่อทำให้ฉันมองหน้าท่านด้วยความสงสัย คุณแม่ยืนเกาะแขนพี่ชายอยู่ข้างหลังคุณพ่อ ดูเหมือนทั้งสามคนจะเป็นคนตัดสินให้คุณพ่อเป็นคนมาพูดกับฉันเอง

“มีเรื่องอะไรกันเหรอคะ?”ฉันเอ่ยขึ้นด้วนำ้เสียงสั่นเครือ คุณหมอแทนมีแผนที่จะทำอะไรคุณพ่อของฉัน เขายังคิดที่จะฆ่าคุณพ่อฉันอีกงั้นเหรอ ทำไมเขาช่างมีจิตใจที่เหี้ยมโหดได้ขนาดนี้

“ต่อจากวันนี้ไป ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับพ่อ หนูห้ามกลับมาที่บ้านหลังนี้เด็ดขาด”คุณพ่อบีบไหล่ของฉันเบาๆเพื่อให้กำลังใจฉัน สายตาของคุณพ่อเต็มไปด้วยความจริงจัง

“คุณพ่อหมายความว่ายังไงคะ?”ฉันเอ่ยถามคุณพ่อไปอย่างสงสัยและงุนงงกับคำพูดกำกวมของท่าน

“คุณพ่อไม่สิ ทุกๆคนจะทิ้งน้องหญิงเหรอคะ?”ฉันถอยหลังออกมาจากคุณพ่อพลางเอ่ยถามท่านไปทันทีเพราะทั้งสามคนหันไปมองหน้ากัน โดยที่ทุกคนกำลังมีเรื่องปิดบังฉันอยู่

“น้องหญิงไม่ใช่อย่างงั้นลูก แต่หนูบอบบางเกินไป พ่อให้หนูไปกับเราด้วยไม่ได้จริงๆ”คุณพ่อพยายามเดินเข้ามาหาฉันแต่ฉันก็ถอยหลังหนีท่านพร้อมกับนำ้ตาค่อยๆคล่อรอบดวงตาทั้งสองข้างของฉัน คุณแม่เองก็กำลังยืนร้องไห้อยู่เหมือนกันโดยมีพี่ชายกำลังยืนปลอบท่านอยู่

“น้องหญิงไม่ได้บอบบางและถ้าคุณพ่อทิ้งน้องหญิงไว้คนเดียวน้องหญิงจะไม่อยู่บนโลกใบนี้อีก!!”ฉันพูดทั้งนำ้ตาเสียงของฉันสั่นเครือและแข็งกร้าวแต่เต็มไปด้วยนำ้เสียงจริงจัง ทั้งคุณพ่อคุณแม่และพี่ชายต่างพากันตกใจกับคำพูดของฉัน

“น้องหญิงจะอยู่ไปทำไมละคะในเมื่อไม่มีใครรักน้องหญิง ไม่มีใครอยากอยู่กับน้องหญิง”ฉันทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างคนหมดแรงนำ้ตาที่กักเต็มเอาไว้ตลอดหลายวันที่ผ่านมากับออกมาอย่างไม่ขาดสาย เสียงสะอื้นไห้ของฉันดังก้องกังวานไปทั้งบ้าน โดยมีคุณแม่วิ่งเข้ามากอดร่างของฉันไว้ด้วยความอบอุ่นและท่านเองก็ร้องไห้เช่นเดียวกันกับฉัน ฝ่ามืออบอุ่นของคุณแม่ลูบศีรษะของฉันอย่างแผ่วเบา

“ไม่ใช่อย่างงั้นคะลูก มันเป็นเรื่องทางธุรกิจของคุณพ่อเขา แม่และทุกๆคนไม่อยากให้หนูเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ค่ะเจ้าหญิงมันอันตรายเกินไปสำหรับผู้หญิงบอบบางแบบหนู”คุณแม่จับไหล่ของฉันออกมาจากตัวท่านพร้อมกับพูดบอกฉันด้วยน้ำเสียงจริงจังและเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“คุณหมอแทนรึเปล่าคะ ที่คิดไม่ดีกับครอบครัวของเรา”ฉันเอ่ยถามคุณแม่ไปพลางมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของท่านที่กำลังสั่นไหวผิดปกติ

“ทำไมลูกถึงคิดอย่างนี้ละจ๊ะ?”คุณแม่เงยหน้าขึ้นไปมองคุณพ่อหลังจากที่ท่านถามฉันเสร็จ และคุณพ่อกับพี่ชายก็ต่างจ้องมองหน้ากันและกัน

“คุณพ่อกับคุณแม่คิดว่าน้องหญิงโง่เหรอคะ?”ฉันกลั้นใจถามทุกคนไป คุณพ่อคุณแม่และพี่ชายต่างพากันมองมาที่ฉันด้วยแววตาสั่นไหวและดูเหมือนคุณพ่อจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ถูกเสียงของใครบางคนขัดไว้ซะก่อน

“ผมมารับครับ^_^”คุณหมอแทนเดินยิ้มแฉ่งเข้ามาภายในตัวบ้านของฉันอย่างถือวิสาสะ ฉันหันไปมองหน้าเขาด้วยแววตาไม่พอใจ คนอะไรไม่มีมารยาทแต่วันนี้เขาหล่อจัง ชุดสูทสีนำ้เงินที่เขาสวมใส่ทำให้เขาดูหล่อสมาทร์ขึ้น ทรงผมถูกเซ็ทขึ้นไว้เป็นอย่างดีขับกับใบหน้าขาวๆของเขาให้หล่อไปอีกแบบริมฝีปากสีชมพูสีธรรมชาติของเขากำลังยกยิ้มมุมปากให้ฉันอยู่

“เจ้าหญิงเป็นอะไรเหรอครับหนูผิง?”คุณหมอแทนเลิกคิ้วมองมาที่ฉันและเอ่ยถามคุณแม่ของฉันไปด้วยความสงสัย

“ลุกขึ้นเถอะจ๊ะ หนูอย่าดื้อเลยนะคะลูก ถือว่าแม่ขอร้อง”คุณแม่ไม่ได้ตอบอะไรคุณหมอแทนแต่ท่านกลับหันมาพูดกับฉันด้วยสีหน้าและนำ้เสียงขอร้องจริงๆ

“ค่ะ น้องหญิงจะเชื่อคุณแม่”ฉันตอบคุณแม่ไปพลางค่อยๆลุกขึ้นยืนโดยที่มีพี่ชายและคุณแม่ช่วยกันพยุงร่างของฉันให้ลุกขึ้นยืน ส่วนคุณพ่อได้เดินไปยืนประจันหน้ากับคุณหมอแทนแล้ว ทั้งคู่จ้องมองกันอย่างเนิ่นนานโดยที่พวกเขากระตุกรอยยิ้มที่ชวนขนลุกใส่กัน

“จ๊ะ ลุกขึ้นเถอะลูก”คุณแม่ยื่นมือมาเช็ดคราบนำ้ตาให้ฉันพลางเอ่ยบอกฉัน ฉันเองก็ยื่นมือไปเช็ดนำ้ตาที่อาบแก้มขาวเนียนให้ท่านเช่นกันเราทั้งคู่ยิ้มให้กันและกัน

“แม่รักหนูนะคะเจ้าหญิงแสนงามของแม่^_^”คุณแม่เอ่ยบอกฉันนำ้เสียงของท่านเต็มไปด้วยความห่วงใยและความจริงใจท่านจับร่างของฉันเข้าไปกอดแนบอกฉันหลับตาลงและกอดตอบท่านด้วยความรักที่เต็มเปี่ยมไปทั้งหัวใจเช่นเดียวกัน

“น้องหญิงก็รักคุณแม่มากเหมือนกันค่ะ”

“เราไปกันเถอะครับ นี่ก็ใกล้จะได้เวลาแล้ว”เสียงของคุณหมอแทนเอ่ยขึ้นอย่างขัดจังหวะของฉัน ฉันจึงลืมตามองไปที่เขาด้วยความไม่พอใจ

“ค่ะ”คุณแม่หันไปตอบคุณหมอแทน

“ครับ^_^”คุณหมอแทนยิ้มละมุนกลับมาให้คุณแม่ของฉันและพวกเราทั้งห้าคนก็เดินออกมาจากบ้านของฉันและมุ่งหน้าเดินตรงไปยังรถลีมูนซีนคันสีขาวขนาดยาวที่จอดรอพวกเราทั้งหมด คุณพ่อเดินขึ้นไปนั่งยังเบาะหน้าตามด้วยคุณแม่และฉันเดินไปนั่งอีกฝั่งของรถโดยมีพี่ชายเดินตามหลังฉันมา ส่วนคุณหมอแทนนั่งอยู่กับคุณพ่อและคุณแม่ของฉัน พวกเขาทั้งสามมองหน้ากันแต่ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคน

“น้องหญิงคะ”พี่ชายยื่นมือมาจับมือของฉันไปกุมไว้โดยเรียกชื่อฉันพร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงใจส่งมาให้ฉัน วันนี้ทั้งสามคนแปลกมากทั้งคุณพ่อและคุณแม่

“คะ?”ฉันขานรับพี่ชายพลางทำหน้างุนงง พี่ชายก็เอาแต่มองหน้าฉันและยิ้มให้ตลอดโดยที่เขาไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร ฉันเองก็ทำเพียงแค่ขมวดคิ้วงุนงงกับท่าทางของพี่ชาย พี่ชายนั่งจับมือของฉันไปตลอดระยะทางที่เราจะไปกันโดยที่ภายในบนรถเงียบสะงัดเหมือนไม่มีใครอยู่ได้ยินเพียงแค่เสียงแอร์ของรถยนต์และเสียงหายใจเข้าออกที่เบาหวิวของสิ่งมีชีวิตที่อยู่ภายในรถคันนี้

สถานที่จัดการประชุมและงานเลี้ยงฉลองหุ้นส่วนของบริษัทจักรภัทรกรุ๊ป

“น้องหญิงครับ!”เสียงเรียกของคุณหมอแทนทำให้ฉันหยุดชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินตามแผ่นหลังของพี่ชายเข้าประตูบานใหญ่ที่ถูกทำจากเหล็กหนาชั้นดี ฉันหันไปมองคุณหมอแทนอย่างแปลกใจที่ก่อนหน้านี้เขาเดินอยู่เคียงข้างคุณแม่ฉันไม่ใช่เหรอแต่ทำไมตอนนี้เขามายืนอยู่ข้างหลังฉันได้ละ?

“ทำไมคุณหมอแทนมายืนอยู่ตรงนี้ได้คะ?”ฉันเอ่ยถามเขาไปด้วยความสงสัย แต่คุณหมอแทนไม่ได้ตอบอะไรฉัน เขาทำแค่สีหน้าเป็นกังวลและรีบเดินเข้ามาหาฉันอย่างไว ผู้คนมากมายที่ก่อนหน้านี้เดินอยู่รอบๆที่นึ้แต่ตอนนี้กลับไม่มีใครหลงเหลือสักคนเพราะทุกคนได้เดินเข้าห้องประชุมใหญ่ไปแล้วเหลือเพียงฉันกับคุณหมอแทนแค่สองคนที่ยังยืนอยู่ตรงหน้าประตูบานใหญ่คุณพ่อบอกฉันว่าที่นี้เป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ของเขาและทุกคนในที่นี้ก็เป็นหุ้นส่วนของคุณพ่อของฉัน และงานวันนี้ก็เป็นงานเลี้ยงฉลองพบประสังสรรค์กันของคนในบริษัทของคุณพ่อของฉัน

พรึบ

“ทำอะไรคะเนี่ย ปล่อยน้องหญิงนะ!!!”ฉันร้องขึ้นด้วยความตกใจที่คุณหมอแทนเดินมาคว้าข้อมือของฉันไปจับไว้อย่างไว

“คุณหมอแทนจะพาน้องหญิงไปไหนคะ!!”ฉันพยายามรั้งร่างของฉันไม่ให้เดินตามคุณหมอแทนไปแต่ฉันก็สู้แรงของเขาไม่ได้ เพราะเขาจับข้อมือฉันแน่นมาก มากเหมือนกลัวว่าฉันจะหลุดจากเขาไป

ปึง!

“ประตู!!!”ฉันหันไปมองยังเสียงดังสนั่นของวัตถุขนาดใหญ่ที่ปิดตัวเข้าหากันอย่างแรงนั้นยิ่งทำให้ฉันตกใจเป็นอย่างมากเพราะตอนนี้ประตูบานใหญ่ทางเข้าห้องประชุมที่มีคุณพ่อคุณแม่และพี่ชายของฉันอยู่ในนั้น

“รีบไปเถอะครับก่อนที่จะไม่ทัน!!”คุณหมอแทนหันมาบอกฉันแล้วเขาก็รีบลากร่างของฉันให้ออกมาจากที่ตรงนั้นอย่างไว

“ไม่!น้องหญิงจะไปหาคุณพ่อคุณแม่!!”ฉันตะโกนเสียงดังเป็นในจังหวะเดียวกับที่ฉันสะบัดข้อมือหลุดจากการจับกุมของคุณหมอแทนได้สำเร็จ คุณหมอแทนหันมามองฉันด้วยสีหน้าตกใจแต่ฉันไม่รอช้ารีบหันหลังกลับทางเดิมและออกวิ่งกลับไปยังประตูบานใหญ่อีกครั้ง

บึ้มมมมมม บึ้มมมมมม

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!”ฉันกรีดร้องโดยความเจ็บปวดที่ได้รับจากแรงระเบิดทำให้ฉันหลับตาแทบไม่ทันล้มตัวลงนั้งอย่างแรงแต่โชคดีที่ร่างของฉันมีใครสักคนมารับไว้ได้ซะก่อน ที่ร่างของฉันจะล่วงลงพื้น

“เกิดอะไร?”ฉันร้องถามคุณหมอแทนอย่างตกใจ ฉันรับรู้ได้ว่าคนที่มารับร่างของฉันและกอดร่างของฉันไว้แน่นคือคุณหมอแทนแน่นอนฉันจำสัมผัสและกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาได้

“ระเบิดครับ ท่านเจ้าสัวหนูผิงเจ้าชายโดนระเบิดตาย”เสียงของคุณหมอแทนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นปกติไม่ได้แสดงถึงความตกใจอะไรเลยสักนิด

“คุณหมอพูดว่าอะไรนะคะ?”ฉันหันขวับกลับไปมองคุณหมออย่างไม่พอใจแต่ฉันก็ต้องตกใจเพราะตอนนี้ฉันมองอะไรไม่เห็นเลย

“ใครปิดไฟ!”ฉันร้องขึ้นอีกครั้งเมื่อมองไปทางไหนก็มืดมิดไปทั้งหมด

“น้องหญิงเป็นอะไรครับ?”คุณหมอแทนเอ่ยถามฉันด้วยความเป็นห่วงและเขาก็รีบจีบโครงหน้าของฉันไปหาเขาทันที แต่ฉันก็ไม่สามารถที่จะมองอะไรเห็นได้รับรู้ได้เพียงแค่นำ้เหนียวๆกำลังไหลรินออกมาจากดวงตาของฉันทั้งสองข้าง ความเจ็บแล่นแปปเข้ามา

“คุณพ่อคุณแม่ของน้องหญิงอยู่ที่ไหน คุณพ่อคะคุณแม่ขา ช่วยน้องหญิงด้วยคะ”ฉันร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวดเสียงของแรงระเบิดยังไม่ได้หายไปมันยังคงดีงสนั่นหวั่นไหวอยู่รอบๆตัวฉัน ร่างของฉันไม่ได้รับควากระทบกระเทือนใดๆเพราะร่างของฉันมีคุณหมอแทนกอดฉันไว้อย่างแน่นฉันรับรู้ได้ถึงสิ่งของที่กระจัดกระจายปลิวลอยไปมาอยู่รอบๆตัวของฉัน ตอนนี้ฉันเจ็บเหลือเกิน เจ็บจนไม่ไหวอยู่แล้ว ฉันกำลังจะตายใช่ไหม

“น้องหญิง อดทนไว้นะครับ ผมจะไม่ยอมให้น้องหญิงเป็นอะไรไปอีกคน!!”เสียงของคุณหมอแทนพูดขึ้นด้วยนำ้เสียงสั่นเครือพร้อมๆกับสัมผัสที่กำลังเช็ดคราบนำ้เหนียหนึบออกจากรอบดวงตาของฉัน ฉันลืมตาไม่ได้แล้ว ฉันเจ็บเหลือเกิน

“ไม่ไหวแล้วคะ คุณพ่อคะ คุณแม่ขา พี่ชาย ช่วยน้องหญิงด้วยคะ น้องหญิงเจ็บเหลือเกิน เอือก”ฉันพร่ำเพ้อและก็หมดแรงลงพร้อมๆกับสติที่หลุดลอยของฉัน ฉันรับรู้ได้เพียงแค่ร่างกายที่สั่นสะเทือนของฉันที่เกิดจากคุณหมอแทนที่อุ้มร่างขอฉันวิ่งฝ่าออกมาจากที่ตรงนั้น เขาจะช่วยฉันทำไม ทำไมเขาไม่ปล่อยให้ฉันตาย ยังไงๆเขาก็เป็นคนฆ่าคุณพ่อคุณแม่และพี่ชายของฉัน ทำไมเขาถึงไม่ฆ่าฉันด้วย!! ทำไม! ทำไม!

ตอนที่28มาแล้วนะคะ

น้องหญิงเกิดอะไรขึ้นกับดวงตาของน้องหญิง?

1คอมเม้นของรีดเดอร์

เท่ากับ1ร้อยล้านกำลังใจของไรท์

ขอบคุณค่ะ

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว