email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 470

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2563 23:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10
แบบอักษร

"ยายจ๋า" เสียงแหบแห้งของยาหยี ทำให้คนที่นั่งอยู่บนโซฟากระเด้งตัวโดยฉับพลัน แต่ก็ไม่กล้าเดินเข้ามาใกล้ เพราะหญิงชราเจ้าของชื่อส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ

"ยายอยู่นี่ลูก หิวน้ำหรือเปล่า" ยายมะลิเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำที่มีหลอดดูด ป้อนคนป่วยทันที 

"ยายจ๋า หยีขอนอนต่อได้ไหม" เธอยังพูดได้ไม่เต็มเสียง 

"นอนเถอะลูก ถ้าจะเข้าห้องน้ำก็เรียกยายนะ"

ยาหยีปรือตามองยายก่อนจะยิ้มให้ และหลับไป ซึ่งยานอนหลับที่มีฤทธิ์คลายเครียดผสมอยู่ด้วย จะกล่อมให้เธอพักจนถึงเช้าวันพรุ่งนี้ตามที่หมอบอกไว้

ยายมะลิ มองมือหลานที่มีสายน้ำเกลือผสมวิตามินเสียบคาเอาไว้ ซึ่งถ้าไม่ได้ผู้ชายคนที่นั่งอยู่ ยาหยีคงไม่ได้มารักษาในโรงพยาบาลเอกชนแพงๆ แบบนี้แน่นอน

ภวิศเดินมาดูที่เตียงคนไข้ กระชับผ้าห่มของหญิงสาวให้เข้าที่เพราะกลัวว่าแอร์จะหนาวเกินไป สายตาของยายมะลิมองดูกิริยาของคนตรงหน้าก็ยิ้มอย่างพอใจ และวางใจกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

หลังจากคุณนายลาวัลย์ แวะไปหาที่โรงพยาบาลระหว่างกำลังทำกายภาพ เพื่อมาแจ้งข่าวยาหยีนอนโรงพยาบาลแล้ว ยังเล่าเรื่องราวในอดีตของภวิศ และยาหยีให้ฟัง จากนั้นผู้สูงวัยก็พูดคุยกันอย่างออกรสชาติ จนกระทั่งมาถึงหน้าห้องพักผู้ป่วย จากที่เคยโกรธภวิศ ที่ทำให้หลานเกือบตาย แต่พอมาฟังเหตุผลก็พอเข้าใจได้ว่า เรื่องที่เกิดขึ้นมีอะไรอยู่เบื้องหลังโดยที่ชายหนุ่มไม่รู้ 

"ยายพักเถอะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะให้คนไปรับที่บ้าน"

"จ้ะ ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้หยีจะกินอะไรได้บ้าง"

"ทานได้ปกติครับ ผมถามหมอแล้ว"

"อย่างนั้นยายจะเจียวไข่มาให้หยีกินกับข้าวต้ม"

"ของโปรดเจ้าตัวเลย รบกวนยายด้วยนะครับ" ชายหนุ่มยิ้มดีใจ

"ยายจะทำเผื่อเราด้วยนะ พักผ่อนบ้าง หยีตื่นมาคงไม่อยากเห็นเราขอบตาดำแบบนี้หรอก" คนสูงวัยพูดกระเซ้า หวังให้ชายหนุ่มผ่อนคลายบ้าง

"ขอบคุณครับยาย"

สิ่งที่ยายมะลิพูดเตือนก็ทำให้ชายหนุ่มรีบเข้าห้องน้ำ พอเห็นหน้าตาตัวเองก็แทบตกใจ รีบโทรศัพท์ให้นพกลับไปเอาของใช้จำเป็น โดยเฉพาะที่โกนหนวดไฟฟ้า เพราะไม่อยากให้ยาหยีเห็นหน้าโทรมๆ แบบนี้

//// 

ยาหยีหลับยาวแทบจะไม่ได้เข้าห้องน้ำเลยด้วยซ้ำ ก่อนจะรู้สึกตัวช่วงเช้ามืด เธอกะพริบตาถี่ๆ เพื่อให้ตาปรับแสงภายในห้อง แม้จะไม่สว่างมาก แต่การหลับไปนานๆ ก็ทำให้แสบตาได้ 

"อ้าว นี่ไม่ใช่บ้าน" ยาหยีพูดเสียงงัวเงีย ค่อยๆ ขยับตัวขึ้นนั่งอย่างงงๆ ยกมือข้างที่มีสายน้ำเกลือสำรวจ ก่อนจะย้อนนึกไปว่าสติครั้งสุดท้ายอยู่ที่ไหน...ตลาดนัดหนิ

หญิงสาวกวาดตาไปรอบๆ เห็นใครบ้างคนนอนอยู่ที่โซฟาขนาดใหญ่ เพ่งพินิจดีๆ จากที่ยังมึนงงอยู่ ก็ตื่นในฉับพลัน

ภวิศนอนอมยิ้มกับกิริยาตกใจของยาหยี ตากลมโตของเธอยังคงเบิกกว้างจ้องมองมาที่เขา 

"ตื่นแล้วเหรอ เข้าห้องน้ำไหม" ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เดินไปขยับผ้าห่ม และดึงเสื้อของคนป่วยให้เข้าที่ 

เขายิ้มนิดๆ 'ยาหยีโนบรา โนอันเดอร์แวร์ แบบนี้อันตรายมากๆ'  

ยาหยียังคงนิ่ง เพราะไม่รู้จะทำอะไรต่อ 'อ้อ ปวดฉี่ ต้องเข้าห้องน้ำ'  

"ค่อยๆ ลุก เดี๋ยวพี่พาไปห้องน้ำ" ภวิศจัดการคนไข้ตรงหน้าได้อย่างคล่องแคล่ว เพียงไม่นานทั้งคู่ก็ถึงห้องน้ำ

ชายหนุ่มทำท่าจะเข้าไปห้องน้ำกับเธอด้วย "รอข้างนอกได้ไหมคะ"

"งั้นพี่จะจับเสาน้ำเกลือไว้ หยีเข้าไปเถอะ สัญญาว่าไม่มอง" ตาคมมองตาหญิงสาว

ยาหยีรู้ดีว่าถ้ายืนเถียงกับเขาตรงนี้ เห็นทีวันนี้คงไม่ได้เข้าห้องน้ำแน่นอน เธอจึงพยักหน้า และทำธุระจนเสร็จ 

"หยี จะล้างหน้าแปรงฟันค่ะ" พูดไม่เต็มเสียงนัก

"เดี๋ยวพี่ทำให้ รอตรงนี้แหละ" พูดจบก็พาหญิงสาวเดินมาที่อ่างล้างหน้า จัดการบีบยาสีฟันใส่แปรง หยิบโฟมล้างหน้า และเตรียมผ้าเช็ดหน้าไว้พร้อม

ยาหยีขมวดคิ้ว และพึมพำกับตัวเอง "ถ้าฝันก็ตื่นนะ" 

ภวิศหันไปจับหน้าเธอ "ไม่ใช่ความฝัน นี่เรื่องจริง" ก้มหอมหน้าผากหญิงสาวเพื่อให้รู้ตัว

ยาหยีเบิกตาโตด้วยความตกใจรอบสอง หัวใจรู้สึกคันยุบยิบ สมองแทบประมวลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ทัน เธอดันตัวเองออก และรีบจัดการล้างหน้า แปรงฟันให้สะอาด พลางคิดต่อว่าจะออกจากสถานการณ์ต่อไปอย่างไร

/// 

มีเลขเด็ดอย่ากั๊กไว้นะคะ 

บอกไรท์บ้างอะไรบ้าง 

ขอบคุณค่ะ  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว