email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 36 โดนทำร้าย

ชื่อตอน : บทที่ 36 โดนทำร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2563 20:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 36 โดนทำร้าย
แบบอักษร

บทที่ 36

 

โดนทำร้าย

 

.......5  วันผ่านไป

 

ทุกอย่างมันไม่แย่กว่าที่คิดเอาไว้ครับ คุณหญิงเธอก็แค่ใช้ผม ทำกับข้าว ชงกาแฟ แล้วก็ชอบเข้ามาดูผมกับบอสตอนอยู่ในห้องทำงานในบริษัท เพื่อดูว่าผมทำอะๆรบ้าง ถึงเธอจะสงสัยว่าทำไหมผมถึงหน้ามืดบ่อย อาเจียนเวลาพาไปใกล้กับผู้หญิงที่พรมน้ำหอมแต่สำหรับผมแล้วมันเหม็นมาก เธอมักจะถามผมเป็นประจำว่าเป็นอะไร และผมก็จะตอบเธอว่าไม่ค่อยสบาย แล้วก็เป็นภูมิแพ้อะไรเทือกนั้น

 

แต่ที่แปลกคือไอ้น็อต มันตามผมทุกฝีก้าวเลย  เรียกว่าคุณหญิงพาผมไปไหนก็ต้องเดินไปตาม มันบอกว่าบอสสั่งให้ตาม เพราะกลัวผมเป็นอะไรไป ผมก็ไม่ได้คิดจะเอะใจอะไรมาก เพราะบอสเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว

 

ส่วนบอสก็เฝ้ามองผมอยู่ห่างๆ เพราะโดน คุณหญิงสั่งไม่ให้ตามมา คุณหญิงชอบชวนผมไปที่ร้านขนมหวานไปกินเค้ก ไอติม น้ำผลไม้ที่นั้นเวลามีโอกาสอ่ะนะ  เพราะมีครั้งหนึ่งที่พี่อัคสั่งให้คนทำเค้กให้ผมกินเป็นปกติทุกวันเพราะผมชอบงอแงเหมือนเด็ก ก็นะ ผมไม่ได้อยากงอแงจริงๆนะ แต่น้ำตามันไหลออกมาเอง เพราะมีคนขัดใจ!  ตอนนั้นพี่อัคไม่ยอมให้คนทำเค้กให้กิน ผมเลยทำท่าจะร้องไห้ แล้วกะจะไปทำเองแต่โดนห้ามเพราะกินไปแล้วเมื่อเช้า

 

ตอนแรกผมโกรธ เลยโวยวายใส่ แต่อีกคนดันยืนนิ่งไม่ไหวติงจ้องผมด้วยสายตาที่อ่อนโยน พยายามไม่สบตาผม  แต่มันไม่ได้ทำให้ผมอิ่มนิครับ จากโมโหโวยวายแล้วมันไม่ได้ผล ผมก็ต้องใช้ลูกอ้อนแต่พี่อัคดันหลับตาใส่ซะได้  ผมเลยงอแงมันซะตรงนั้น แต่มันดันผิดเวลาเพราะคุณหญิงดันเดินมาเจอซะได้ โครตขายขี้หน้าเลย เป็นผู้ชายตัวใหญ่ที่กำลังร้องไห้อยากกินเค้ก  

 

แต่ประเด็นไม่ใช่อะไรหรอกครับ คุณหญิงเธอดันเข้ามาปลอบผมแถมยังด่าพี่อัคเฉยเลย เธอกอดผมพร้อมกับด่าพี่อัคหลายคำ พี่อัคก็พยายามอธิบาย แต่เธอเหมือนไม่ฟังไล่พี่อัคให้อยู่ห่างๆเขา แล้วสั่งให้คนไปทำเค้กให้ มันเป็นอะไรที่ทำให้ผมทึ้งมาก ทั้งที่เธอไม่รู้ว่าผมท้อง ผมไม่เคยบอกเธอเรื่องนี้ ถึงพี่อัคจะบอกว่าให้บอกเรื่องนี้กับเธอ แต่ผมกลัวน่ะครับเลยไม่บอก แถมพี่อัคยังตามใจอีก

 

"หนูตินอยากกินอะไรเลือกเอาเลยนะ"คุณหญิง

 

"อ่า...ครับ"มาติน

 

วันนี้คุณหญิงเธอพาผมมากับคุณรัชดาอีกแล้วครับ ไม่รู้ทำไมเธอถึงชอบพาผมมานัก ตอนแรกก็กังวลนะครับ แต่นี้มันก็เป็นวันที่สองที่คุณหญิงพาคุณรัชดามาด้วย แต่ก็ยังรู้สึกเกร็งๆอยู่ดี

 

"คุณแม่ค่ะ รัชขอสั่งเค้กทุเรียนนะคะ"รัชดา

 

"ผมเอาอันนี้ครับ"มาติน

 

ผมชี้ไปที่เค้กสตอเบอรี่เหมือนเดิมกับเมื่อวาน ก่อนจะเหลือบไปเห็นคุณรัชดาที่กำลังแสยะยิ้มอยู่ หรือว่าเธอคิดจะแกล้งผมกันนะ เมื่อกี้นี้ผมได้ยินว่าอีกฝ่ายสั่งเค้กที่ผมไม่ค่อยชอบสักเท่าไหร่ด้วย ที่เธอรู้อาจจะเป็นเพราะเมื่อวานผมเป็นคนบอกก็ได้ ก็คุณเธอเขาถามผม ผมก็ต้องตอบไปตามความจริงป่ะ

 

แต่เอาเถอะถ้าสั่งมาให้ผมกินจริงๆ ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร ก็แค่กินให้มันเสร็จๆไป คิดเหรอว่าคนอย่างไอ้ตินจะแพ้ หึ ไม่มีทาง!

 

"เมนูที่สั่งได้แล้วค่ะ"

 

พนักงานคาเฟ่เอาเมนูที่สั่งไปเมื่อกี้มาให้ ก่อนจะวางของหวาน ขนมคุกกี้ เค้ก น้ำผลไม้ที่คุณหญิงสั่งมาให้กินเป็นประจำ ผมมองเค้กสตอเบอรี่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยประกายแวววาว ก่อนที่แสงเล่านั้นจะหรี่ลงจนแทบไม่เห็น เพราะมีเค้กชิ้นอื่นมาวางแทนที่มัน

 

"เอ่อ....."

 

"กินสิ...ฉันคิดว่านายควรกินมันเพื่อจะได้ไม่เกลียดมันไง"รัชดา

 

มาตินก้มหน้ามองเค้กตรงหน้าด้วยสายตาที่อยากจะร้องไห้เล็กน้อย ผมเป็นคนที่ไม่ใช่ว่าเกลียดทุเรียนหรืออะไรหรอกนะครับ ถ้าให้กินแบบไม่ใช่เค้กก็กินได้ แล้วก็ชอบเสียด้วยซ้ำ แต่พอมาเป็นเค้กมันก็เลยไม่ชินเท่าไหร่ แล้วแต่คนชอบกินอ่ะนะ สำหรับผมก็คิดว่ามันไม่ค่อยถูกปากเท่าไหร่ เพราะมันเลี่ยนแล้วก็หวานเกินไป

 

"กินของฉันแทนไหม"คุณหญิง

 

"มะ.....ไม่เป็นไรครับ"

 

"หึ...."

 

คุณรัชดาเธอแสยะยิ้มเล็กน้อย มองมาที่ผมอย่างไม่วางตา ผมมองตาเธอเล็กน้อย ก่อนจะตักเค้กตรงหน้าเข้าปากอย่างช้า อย่างไม่ใส่ใจอย่าคิดว่าผมจะกินไม่ได้นะ มันก็เค้กเหมือนกัน! ผม กินได้!

 

"........"กลืนไม่ลงอ่ะ 

 

ครับ.....เคี้ยวไม่ออกด้วย กลิ่นทุเรียนตีขึ้นจนแทบอยากจะคายออกเลย  มาตินทำหน้าปั้นยาก ก่อนจะทนฝืนกลืนมันลงไปทั้งอย่างนั้น ทำเอาน้ำตาแทบเล็ด ใครก็ได้ช่วยผมด้วย! 

 

"เป็นไง...อร่อยใช่ไหม"

 

"อึก....คะ...ครับ"

 

มาตินเงยหน้าตอบคนถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆพร้อมกับด้วยรอยยิ้มที่ไม่มีอยู่จริง มองไปยังคนตรงหน้าด้วยน้ำตาคลอหน่วยทำปากคว่ำเล็กน้อย ปกติผมก็อ่อนไหวง่ายอยู่แล้วนะ ถ้าอยู่กับพี่อัคผมคงน้ำตาแตกไปแล้ว แต่อยู่หน้าแม่ของคนบางคนจึงต้องฮึบไว้  ฮึบเท่านั้น!!

 

แต่ดูเหมือนท่านจะมองผมเหมือนจะเป็นห่วง แต่เหมือนจะไม่ได้เป็นห่วงยังไงก็ไม่รู้   คุณหญิงจ้องผมด้วยแววตาที่อ่อนลง แล้วหันไปมองลูกสาวคนเล็ก  ส่วนคนที่กำลังแกล้งผมกำลังนิ่งค้าง ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น เธอมองผมชักสีหน้า เล็กน้อย

 

"เฮ้อ....เอามานี้ นี้ของนาย"

 

"....?"

 

ผมเอียงคอคล้ายกับว่าไม่เข้าใจว่าทำไม คุณเธอจู่ๆก็หน้าแดง แล้วดึงเค้กสตอเบอรี่ที่ผมสั่งไปตอนแรกเอามาให้ผมแบบไม่มีเหตุผม อะไรกันครับเนี่ย? เธอกำลังปลอบผมอยู่เหรอ รัชดาเงยหน้ามองผมที่นิ่งค้างมองอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะขึ้นเสียงเล็กน้อย

 

"อะไร! รีบๆกินสิ!....ไม่งั้นฉันเอาคืนนะ"รัชดา

 

"คะ...ครับ"

 

ผมยิ้มกว้าง ให้เธอเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ ก่อนที่เธอจะหันหน้าไปทางอื่น แล้วก้มหน้าก้มตากินเค้กที่เธอสั่งเพื่อจะแกล้งผมในตอนแรก ถึงจะ ไม่เข้าใจเท่าไหร่ แต่ก็ดีแล้วที่เธอไม่คิดจะให้กินเค้กตัวนั้นต่อไม่อย่างนั้นผมคงต้องวิ่งเข้าห้องน้ำเพื่อตั้งหลักสักสอง สามรอบ เพื่อแอบคายทิ้งอย่างแน่นอน

 

'แก~พี่คนนั้นเข้าน่ารักมากอ่ะ เหมือนเด็กกำลังอ้อนเลย...'คนแรก

 

'นั้นสิ....เมื่อกี้ทำปากคว่ำน้ำตาคลอยิ่งโครต น่ารัก ฉันหลงไปหมดแล้ว! อั๊ยย~ เดินไปขอไลน์ดีไหมอ่ะ ถ้าได้นะจะเข้าไปดูแลเหมือนลูกเลย!'คนที่สอง

 

'นี้...จะดีเหรอ ผู้หญิงคนนั้นออกจะสวย อาจจะเป็นแฟนเขาก็ได้'คนที่สาม

 

'ไม่หรอกมั้ง คิดว่าอาจจะเป็นพี่น้องกันก็ได้'คนแรก

 

'นั้นสิถึงใช่ แต่เมื่อกี้เห็นว่าแกล้งเอาขนมที่ไม่ชอบไปให้ผู้ชายคนนั้นนิ เป็นใครก็ดูออก บางทีนะ อาจจะใกล้เลิกรากันแล้ว เราก็แค่ขอไว้ก่อนไม่เป็นไรหรอกน่าาา'คนที่สอง

 

เสียงกลุ่มผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่กำลังมองมายังโต๊ะของมาติน แต่มาตินกลับไม่สนใจเพียงแค่กินเค้กตรงหน้าด้วยความจริงจัง นอกจากบอสแล้ว คนอื่นก็เรียกความสนใจจากผมไม่ได้หรอกครับ แม้แต่คุณหญิงที่บางทีถามคำถามผม ผมยังไม่ได้ฟังที่เธอพูดเลย ไม่ใช่ว่าเมินหรอกครับ เวลาที่ผมตั้งใจจะทำอะไรสักอย่าง จะทำให้ผมไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลย แต่สัญชาตญาณในการระวังภัยของผมใช่ว่าจะไม่รับรู้

 

รัชดาเธอหรี่ตามองกลุ่มหญิงสาวพวกนั้น เธอจะไม่ปฏิเสธหรอกนะว่าเมื่อกี้ มาตินน่ารักจริงๆ ไม่น่าละ ทำไมพี่ชายของเธอถึงติดงอมแงม แต่ใช่ว่าจะยอมรับเป็นพี่สะใภ้สักหน่อย  เพราะแต่ก่อนพี่อัคคีดูแลเธออย่างดี แถมยังเอาใจใส่มากด้วย เวลาที่เธอกลับมาพร้อมกับแม่ พี่ชายจะให้ความสำคัญกับเธอมาก 

 

แต่พอมาคราวนี้ พี่ชายไม่สนใจเธอด้วยซ้ำมัวแต่มองเจ้าคนตรงหน้าไม่หยุด เห็นแล้วรู้สึกน้อยใจอย่างบอกไม่ถูก ถึงเธอจะไม่ชอบคนตรงหน้าเสียเท่าไหร่ แต่ใช่ว่าจะให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับของสำคัญของพี่ หรอกนะ

 

​​​​​​"หนูตินอยากกินอะไรอีกไหน"คุณหญิง

 

"ไม่แล้วครับ ผมอิ่มแล้ว"

 

"งั้นเรากลับกันเถอะหนูรัช ไปกันเถอะหนูติน"

 

คุณหญิงเธอหันมาพูดกับคุณรัชดาก่อนจะหันมาบอกเขา แล้วเรียกพนักงานให้มาเก็บเงินที่โต๊ะ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเธอถึงชอบชวนผมมาที่ร้านคาเฟ่กับคุณรัชดา  ทั้งที่คุณหญิงเธอจะชอบบ่นนั้นบ่นนี้ใส่ผม แต่ไม่แรงมาก ส่วนใหญ่จะติเรื่องรสชาติของอาหารที่ผมทำ บางครั้งเธอก็เข้าห้องทำงานของบอสโดยไม่เคาะประตู พอเปิดมาเห็นผมนอนอยู่ห้องรีเล็กซ์ เลยบ่นว่าผมไม่ทำงานช่วย...พี่อัคก็จะคอยตอบแทนผมว่าผมทำงานเสร็จแล้วเลยมานอนเล่น 

 

ผมก็ไม่รู้จะทำอะไรได้บ้างก็แค่ ขอโทษเธอแล้วไปนั่งทำงานอยู่ข้างๆ บอส   เธอก็เลยนั่งเฝ้าอยู่บ้างครั้งแล้วก็กลับ  พอมีโอกาสก็จะพาคุณรัชดามา  แล้วพาผมไปกินขนมเค้กด้วยกัน ถึงช่วงแรกๆ คุณเธอจะไม่ค่อยชอบผมสักเท่าไหร่ แล้วบ่นใส่ว่าไม่อยากให้มาด้วย ผมได้ยินนี้ทำเอาหน้าเสียไปเลย แต่วันนี้เธอดูจะยอมอ่อนข้อให้ผมแล้วมั้ง

 

"มีอะไรรึเปล่าครับ"มาติน

 

​​​​​​มาตินหันไปถามคุณเธอที่ทำหน้าไม่พอใจอะไรบางอย่างแล้วหันมามองเขาด้วยหางตา อะไรอีกว่ะเนี่ย?  หรือว่าเพราะแกล้งเขาไม่สำเร็จ เลยอยากจะเอาคือกันนะ แต่เป็นคุณเธอเองไม่ใช่รึไงที่เอาดึงเค้กออกไปเอง

 

"ขอโทษนะคะ..."ผู้หญิงน่าตาน่ารักคนหนึ่งจู่ๆ ก็เดินเข้ามาหาผม พร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นมิตรสุดๆสายตาเป็นประกายราวกับกำลังหวังอะไรบางอย่าง แต่ยืนห่างกันเป็นเมตร

 

"เอ่อ..มีอะไรรึเปล่าครับ"

 

"คือว่า....ฉันเห็นคุณน่ารักดี คือแบบว่า..."

 

"....?"

 

เธอว่ายิ้มๆพร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสีถ้าคนอื่นเห็นคงจะตกหลุมรักไปกับความน่ารักสดใสนั้นไปแล้ว แต่ผมมองเธอด้วยความชื่นชมเท่านั้น เธอก็ น่ารักดี

 

"ฉันขอไลน์หน่อยนะคะ"

 

เธอว่าพร้อมกับก้มหน้าด้วยความเขินอาย ผมมองด้วยรอยยิ้มเธอยืนห่างกับผมประมาณหนึ่งเลย เหมือนเธอจะไม่กล้าเข้ามาหาผม ดีแล้วครับ ดีแล้ว   ไม่อย่างนั้นผมได้ทรมานแน่แหละคราวนี้ ทำไงดีว่ะ กูต้องเหม็นน้ำหอมตายแน่ๆ 

 

"นี่!เธอ....คนอื่นมีตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องมา ขอคนนี้ด้วย หน้าตาก็ไม่เห็นจะหล่อเลย ไปหาคนอื่นเถอะ"

 

อ้าว...คุณน้องเขย ว่าแบบนี้ก็สวยสิครับ ผมน่ะหล่อที่สุดในวงการ์ดแล้วนะ อย่ามาพูดจาดูถูกผมหน่อยเลย เห็นแบบนี้แต่ใครมันจะยอมครับ มาแข่งกับผมเลยมะ!  เฮ้อ....แต่ทำไงได้ละครับ ผมมันก็แค่คนต่ำต้อยด้อยราคา จะเอาอะไรไปสู้คนอย่างพวกคุณกัน คิดแล้วหมั่นไส้นิดหน่อยเลยแฮะ

 

"ไปสิ....พี่กำลังรอนายอยู่ไม่ใช่รึไง เดี๋ยวก็สายเอาหรอก"

 

"ครับ"

 

อะไรกันอีกว่ะเนี่ย? ครอบครัวนี้เขาแปลกกันทุกคนเปล่าครับ เปลี่ยนไวกันจัง แต่ก่อนออกจะไม่สนใจผมด้วยซ้ำ เดินเร็วเหมือนรีบมารีบกลับ แถมยังชอบทำตาขว้างใส่ ไม่พอเธอยังชอบเดินเข้านั้นเข้านี้เหมือนถ่วงเวลาให้ผมไปหาอีกคนที่รออยู่ช้า  แต่ก็นะ อย่างที่ทุกคนรู้ๆกัน บอสออกจะไม่ชอบให้ผมอยู่ห่างเท่าไหร่ เลยชอบโทรมาเช็คกับการ์ด พอครบ 1 ชั่วโมง ก็จะโทรมาถามผม ซึ่งบางครั้งผมก็รับแล้วใส่หูฟังเอาไว้ ไม่ยอมวางสายเพราะสุดท้ายบอสก็โทรมาหาผมอยู่ดี

 

แต่วันนี้บอสประชุม ผมเลยบอกว่าไม่ต้องโทรมาหาผม เพราะผมไม่เป็นไรอยู่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังโทรหาไอ้น็อตอยู่ดี

 

"ลูกพี่...บอสบอกว่ารออยู่ที่ลานจอดรถ ข้างล่างบริษัท บอกว่าวันนี้จะพาไปกินข้าวนอกบ้านครับ"

 

"ไปกินข้าวนอกบ้านเหรอ?"

 

"ครับ เห็นว่าประชุมเสร็จพอดี"

 

"อืม....."

 

​ผมรับคำก่อนจะเดินตามคุณหญิงแล้วขึ้นรถคนละคันตามแยกกันไป คุณหญิงกับคุณรัชดาเธอจะกลับคฤหาสน์  ส่วนผมไปบริษัทเพื่อไปหาบอส  ปกติบอสจะไม่ค่อยพาผมไปกินข้าวนอกบ้านนะครับ วันนี้มาแปลกแฮะ แต่ช่างมันเถอะ คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง

 

......ณ   ลานจอดรถ

 

ผมจะรอพี่อัคอยู่นี่ไม่นาน  สักพักผมก็ได้ยินเสียงคนที่วิ่งลงมายังลานจอดรถ ก่อนคนๆนั้นจะวิ่งมาหาผมด้วยใบหน้าที่เหนื่อยหอบ เหมือนรีบเร่ง มาหา

 

"มาติน...."

 

"พี่อัค....ทำไมถึงวิ่งมาแบบนั่นล่ะครับ"

 

"เป็นอะไรรึเปล่า เหนื่อยมากไหม หน้ามืดรึเปล่า"

 

บอสวิ่งมาด้วยความเหนื่อยหอบก่อนจะจับตัวผมพร้อมกับสำรวจไปทั่วใบหน้า ไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น  ถึงทำให้บอสเหงื่อไหลไม่หยุดเลย แถมยังดูเร่งรีบแบบสุดๆอีก นี้มันเรื่องอะไรกันครับเนี่ย

 

"ผมไม่ได้เป็นอะไรครับ....พี่นั้นแหละ เป็นอะไร ทำไมจู่ๆถึงอยากพาผมไปกินข้าวนอกบ้านละ"

 

".....ฉันบอกนายเหรอ?"

 

อัคคีทำท่างงๆกับคำถามของมาติน เขาได้รับข้อความจากคนที่เคยเป็นลูกน้องของมาตินว่า มาตินเป็นลมอยู่ลานจอดรถ เขาก็เลยรีบวิ่งเข้า ลิฟท์แล้ววิ่งตรงมายังลานจอดรถอย่างเร็ว เพราะเป็นห่วงมาก แล้วก็กลัวมากด้วย

 

"ไอ้น็อตมันเป็นคนบอกครับ"

 

"ฉันไม่-....อึก"

 

ปึก!!!......ฟึบ!"พี่อัค!!!!"มาตินจะโกนออกมาสุดเสียงเมื่อจู่ๆ ก็มีของแข็งฟาดเข้าที่หลังของอัคคีอย่างจัง ก่อนที่อัคคีจะลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้นแล้วหันไปมองไอ้คนฟาด

 

"แกเป็นใครว่ะ?"

 

มาตินถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว ตอนนี้ผมพร้อมบวกมาก กล้าดียังไงมาทำบอส ของเขา อยากลงโลงนักใช่ไหม  ได้! กูจะสนองให้!

 

พึบ!...."ปล่อย"

 

ไอ้น็อตมันคว้ามือผมไว้ พร้อมกับล็อคแขนทั้งสองข้างของผม ผมหันทำตาขว้างใส่มัน เพื่อขู่ แต่เหมือนมันจะไม่สะทกสะท้านอย่างเคย มันยิ้มอ่อนๆให้ สายตามันดูอ่านยากสุดๆ นี้มันใช่คนเดียวกันกับไอ้ตัวน่ารำคาญนั้นรึเปล่าว่ะ ทำไมน่ากลัวแปลกๆ

 

"มาติน...อย่า..อึก"

 

ผัวะ!..."แก...."ผมกัดฟันๆจนเกิดเสียง อยากพุ่งเข้าไปกระชากหัวมันให้ตายคาตีน เพราะมันดันฟาดเข้าที่ขมับบอสจนหัวแตกเลือดจากหน้าผากของบอสเริ่มไหลนอง ทำให้บอสสลบไปทันที ก่อนที่ไอ้ควายตัวหนึ่งมันจะพ้นยาสลบใส่หน้าผม ผมมองหน้ามันพยายามดิ้นให้หลุดพ้น ทั้งเป็นห่วงบอส ทั้งห่วงลูก ไม่รู้ว่าบอสจะเป็นยังไงบ้างหัวใจผมเริ่มระสับระส่ายไปไม่เป็น ในหัวเริ่มตื่นกลัวอย่างห้ามไม่อยู่

 

มาตินกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อรอยาสลบออกฤทธิ์  เท่าที่เห็นประมาณห้าคนได้ โธ่เอ๊ย! ถ้าผมไม่ท้องอยู่นะ พวกมันตายคาตีนผมแน่บอกเลย ผมดิ้นอยู่สักพักก่อนที่สติจะพร่ามัว แล้วจากนั้นทุกอย่างก็มืดสนิท ไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีก

 

"หึ....ขอโทษที่ต้องใช้แผนนี้นะครับ นายน้อย"

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

คริ คริ ลุ้นกันต่อปายยย555 พี่เจ็บหนัก น้องเขยกับแม่ก็โดนตก เอาละ ปริศนายังมีต่อปายยยย 

 

เอาละ...มั่วซั่วกันต่อไป น้องรัชก็ไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นเนาะ แค่น่าหมั่นไส้เฉยๆ(❁´◡`❁) ตอนนี้มายาวหน่อยเพราะรีบ นะคะ +ชดเชยด้วย555

 

ไปแย้ว! บาย~~ヾ(^-^)ノ

 

​​

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว