email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 8.2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2563 08:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8.2
แบบอักษร

 

แพรวานั่งกอดอกเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ทำงานสีหน้าเหมือนมีเรื่องสำคัญที่ต้องครุ่นคิด จนผู้ช่วยของเธอที่ยืนรอเอกสารสำคัญที่เธอจะต้องตรวจสอบก่อนจะส่งให้ผู้จัดการแผนกเซ็นอนุมัติทำตาปริบๆ เพราะยืนรออยู่นานแล้วก็ยังไม่มีทีท่าว่าแพรวาจะหยิบเอกสารขึ้นมาเปิดดูสักทีจนต้องเอ่ยถาม

“ พี่แพรคะ ” ลูกหยีเรียกแพรวาครั้งที่หนึ่งเธอก็ยังคงนั่งนิ่งสายตาเหม่อลอย

“ พี่แพรคะ! ”

แพรวาเหมือนได้สติเธอเบนสายตากลับมาหาหญิงสาวที่ยืนยิ้มทำตาปริบๆ อยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงาน

“ พี่แพรคะ ตรวจเอกสารค่ะ ” ลูกหยีชี้นิ้วไปที่เอกสารบนโต๊ะทำงาน

“ อ๋อจ้ะ เดี๋ยวพี่จะดูให้เดี๋ยวนี้เลย ” แพรวาหยิบเอกสารขึ้นมาเปิดดูแล้วจึงส่งคืนให้ผู้ช่วยของเธอ

“ พี่แพรจะให้ลูกหยีแก้ไขตรงไหนไหมคะ ”

“ ไม่มีจ้ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี ” แพรวาตอบ

“ ลูกหยีเอาเอกสารไปให้พี่พรเซ็นเลยนะคะ ” ลูกหยีรับเอกสารกลับมาแล้วเดินออกไปจากห้องทำงานของแพรวา

พอผู้ช่วยของแพรวาเดินออกไปจากห้องเธอจึงตัดสินใจหยิบโทรศัพท์เคลื่อนที่ขึ้นมากดโทรออกไปหาอดีตสามีของเธอ

 

ภายในห้องสตูดิโอถ่ายภาพในช่วงเช้ายังไม่ได้เริ่มการทำงานเพราะสินค้าที่จะทำการถ่ายภาพในวันนี้ยังมาไม่ถึง ปวีณ์จึงพอมีเวลาจัดเตรียมอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่จะต้องใช้อย่างไม่ต้องรีบร้อน

เสียงประตูห้องเปิดออกร่างอวบอัดของณดาก็เดินนวยนาดเข้ามาในห้อง เธอส่งยิ้มหวานพร้อมสายตาห่วงหาให้ปวีณ์แต่เขามองกลับไปที่เธออย่างเบื่อหน่าย ณดาหุบยิ้มขมวดคิ้วเอ่ยด้วยความน้อยใจ

“ ทำไมวีต้องทำหน้ารำคาญณดาด้วยคะ ” เธอทำเสียงกระเง้ากระงอดเดินตุปัดตุป่องมานั่งที่เก้าอี้ข้าง ๆ ปวีณ์

“ ว่างเหรอถึงได้มาที่นี่ ” ปวีณ์ถาม

“ ณดาเอางานมาให้ค่ะ ” เธอตอบ

“ ช่วงนี้คิวงานของผมยาวไปถึงสิ้นปีแล้วล่ะ ถ้าคุณรอได้ก็ลงไปจองคิวกับไอ้หนุ่มข้างล่างได้เลย ” พูดจบเสียงโทรศัพท์เคลื่อนที่ของปวีณ์ก็ดังขึ้น

ปวีณ์หยิบมันขึ้นมาดูพอเห็นชื่อเจ้าของหมายเลขที่โทรเข้ามาก็ยิ้มกริ่มนัยน์ตาเป็นประกายเขารีบกดรับสายทันที

‘ คิดถึงพี่เรอะถึงได้โทรมา? ’ ปวีณ์ถามยิ้ม ๆ ดวงตาเป็นประกาย

ปฏิกิริยาของเขาทำเอาณดาตีสีหน้าบึ้งตึงแต่ก็ไม่ลุกออกไปเพราะต้องการอยู่ฟังว่าปวีณ์กำลังคุยโทรศัพท์อยู่กับใคร

‘ เปล่าค่ะ ’

‘ ใจร้ายชะมัด จะพูดให้รู้สึกดีหน่อยก็ไม่ได้ ’

แพรวากรอกตาถอนหายใจพูดเสียงห้วนๆ ‘ วันอาทิตย์นี้คุณแม่จะขึ้นมาทำธุระที่นี่ ’

‘ จริงเหรอ? ทำไมแม่ไม่เห็นโทรมาบอกพี่เลยว่าจะขึ้นมา ’ เขาทำเป็นไม่รู้เรื่องแต่ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

‘ คุณแม่คิดว่าพี่อยู่กับแพรค่ะท่านเลยโทรมาหาแพร พี่วีไม่ได้บอกคุณแม่เหรอคะว่าเราสองคนเลิกกันแล้ว ’

‘ ยัง พี่ยังไม่อยากบอกช่วงนี้คุณแม่สุขภาพไม่ค่อยดีน่ะพี่ไม่อยากให้ท่านไม่สบายใจ ’ เสียงของเขาฟังดูไม่สบายใจจนทำให้ปลายสายพลอยไม่สบายใจไปด้วย

‘ คุณแม่เป็นอะไรคะ? ’ แพรวาถามด้วยความเป็นห่วง

‘ เอาไว้ค่อยคุยกันนะแพรพี่ยุ่งอยู่ ’ ปวีณ์ปลายตามองณดาที่ยังนั่งอยู่ไม่ยอมออกไป

‘ แล้ววันอาทิตย์นี้ล่ะคะ’ แพรวาถาม

‘ คืนนี้พี่จะโทรหานะ ’ ปวีณ์ตอบแล้วจึงกดวางสาย

ณดานั่งขบกรามแน่นจ้องหน้าปวีณ์ด้วยความโกรธระคนน้อยใจ “ น้องแพรโทรมาเหรอคะ ”

“ อือ ” ปวีณ์ตอบอย่างไม่ใสใจ

“ เขามีธุระอะไรคะถึงต้องโทรหาวีด้วย ” ณดาถามต่อ

“ มันเป็นเรื่องของผมกับแพร ” ปวีณ์พูดอย่างไม่พอใจ

ณดากระฟัดกระเฟียดผลุนผลันลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินตึง ๆ ออกไปจากสตูดิโอถ่ายภาพของปวีณ์ ปวีณ์มองตามไปแล้วส่ายหน้าอย่างระอา พอแน่ใจว่าณดาน่าจะออกไปแล้วจริง ๆ จึงกดโทรศัพท์ไปหามารดาเพื่อรายงานความคืบหน้า

‘ ว่ายังไงไอ้ลูกบ้า ฉันโทรหาหนูแพรเมื่อเช้ากะว่าจะได้คุยพร้อมกันทั้งแกและก็หนูแพร แต่แกกลับไม่อยู่ มีงานสำคัญอะไรหนักหนาถึงจะต้องออกจากบ้านแต่เช้าแต่มืดหรือแกกับหนูแพรไม่ได้อยู่ด้วยกัน? ’

‘ ไม่ใช่นะแม่ พอดีมีงานเร่งน่ะเลยออกมาแต่เช้า ’ ปวีณ์จำะป็นต้องแก้ตัวเพื่อเอาตัวรอดไปก่อน

‘ แล้วคุยกันหรือยังเรื่องจะมารับฉันวันอาทิตย์น่ะ ’

‘ คุยแล้วแม่ ’ ปวีณตอบ

‘ ดี ฉันจะถึงกรุงเทพฯ สิบเอ็ดโมงนะ ’

‘ มาอยู่สักหนึ่งอาทิตย์เลยนะแม่ ’

‘ แกจะบ้าหรือไง ให้ฉันไปอยู่กับแกตั้งเป็นอาทิตย์แล้วใครจะดูร้านให้ฉัน ’

‘ แม่เห็นร้านสำคัญกว่าลูกเหรอ ’ ปวีณ์ทำเสียงออดอ้อน

‘ แกนี้มันจริง ๆ เลยไอ้วี ฉันยังรับปากอะไรแกไม่ได้หรอก ’ เสียงของมารดาก็อ่อนลง อันที่จริงท่านก็อยากอยู่กับลูกชายและลูกสะใภ้นาน ๆ แต่ก็เป็นห่วงร้านทองที่นี่

‘ หนึ่งอาทิตย์นั้นแหละแม่ ผมจะได้ให้แพรเตรียมห้องให้แม่เลยแค่นี้ก่อนนะแม่ผมทำงานก่อน ’

พอวางสายปวีณ์ก็นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างอารมณ์ดี การที่มารดาของเขาจะมากรุงเทพฯ วันอาทิตย์นี้ก็เท่ากับว่าแพรวาจะยังย้ายออกไปไหนไม่ได้เพราะจะต้องอยู่บ้านเพื่อช่วยเขาเล่นละครตบตามารดา

“ แกนี้มันฉลาดจริง ๆ ไอ้วี ” เวลาหนึ่งอาทิตย์ที่จะได้กลับมาอยู่ด้วยกันมันอาจจะทำให้แพรวายิมใจอ่อนคืนดีกับเขาก็ได้

ณดาเดินตึง ๆ ลงมาจากบันไดสีหน้าบึ้งตึงด้วยความโกรธที่ถูกหาว่าวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวของปวีณ์ เธอก็แค่อยากรู้เท่านั้น ณดาทบทวนสิ่งที่ได้ยินอีกครั้ง

‘ ยังพี่ยังไม่ได้บอกแม่ ’ บอกอะไรมีเรื่องอะไรที่มารดาของปวีณ์ยังไม่รู้อย่างนั้นหรือ ริมฝีปากบางค่อยๆคลี่ออกช้า ๆ สีหน้าบึ้งตึงเมื่อแรกก็ผ่อนคลายลง

“ คุณณดาจะกลับแล้วเหรอครับ ” หนุ่นถาม

ณดายิ้มแล้วจึงตอบ “ ค่ะ ”

“ เอาไว้เจอกันใหม่นะครับ ผมต้องขอตัวก่อน ” หนุ่มค้อมศีรษะแล้วเดินสวนณดาขึ้นไปยังชั้นสองของร้าน

ก๊อก ก๊อก...

พอเสียงเคาะประตูหยุดลงบานประตูห้องทำงานของแพรวาก็เปิดออก คิรากรเดินเข้ามาพร้อมกับดอกไม้ช่อเล็กๆ สีชมพูสดใส เขายิ้มให้แพรวาแล้วส่งช่อดอกไม้ให้เธอ

“ ขอบคุณค่ะ ” แพรวารับดอกไม้มาถือเอาไว้

“ พอดีพี่เห็นร้านดอกไม้เปิดใหม่ใกล้ๆ กับตึกเราพี่ก็เลยซื้อมาให้น้องแพร ”

“ น่ารักดีค่ะ แพรจะเอาไปใส่แจกันแล้วมาว่างบนโต๊ะทำงานนะคะ ” แพรวากำลังจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ แต่คิรากรทำมือห้ามแล้วกดโทรศัพท์เรียกให้เลขาเอาแจกันดอกไม้เข้ามาในห้อง

“ น้องแพรจะได้ไม่ต้องลุกออกไป ให้เลขาพี่เอามาให้ดีกว่า ”

“ ค่ะ ” แพรวาจึงนั่งลง

“ น้องแพรย้ายบ้านวันเสาร์นี้ใช่ไหมครับ ” คิรากรเดินเข้าไปหาแพรวาแล้วลดตัวลงกึ่งนั่งกึ่งยืนที่โต๊ะทำงานหันหน้าเข้าหาเธอ

“ ค่ะ ”

“ พี่ไปช่วยนะ ” คิรากรรีบขันอาสา

“ ขอบคุณค่ะ ” เธอตอบรับเพียงแค่นั้น

“ วันเสาร์น้องแพรจะย้ายกี่โมงครับ ”

“ สิบโมงค่ะ ” เธอยิ้ม

“ โอเค สิบโมงพี่จะไปรับน้องแพรที่บ้านนะ ” พูดจบคิรากรก็เดินออกไปจากห้องทำงานของแพรวา พอพ้นประตูห้องเขาก็เหลียวกลับไปดูเธอ แพรวาหยิบเอาดอกไม้ขึ้นดูแล้วยิ้มให้กับมันพาเอาคิรากรยิ้มตามไปด้วย

“ คุณกรคะ ”

“ คุณลูกหยีเอาเอกสารมาให้น้องแพรเหรอครับ ” คิรากรยิ้มดวงตาเป็นประกาย

“ ค่ะ แล้วคุณกร... ” เธอเห็นนัยน์ตาของเขาก็พลอยรู้สึกมีความสุขไปด้วย

“ ผมจะกลับห้องทำงาน คุณลูกหยีคุณช่วยเอาแจกันดอกไม้ไปให้แพรที ผมโทรไปสั่งเลขาของผมสักพักแล้วยังไม่เอามาสักที ”

“ ค่ะคุณกร ” ลูกหยีรับคำ

“ ขอบใจนะ ผมไปล่ะ ” คิรากรเดินออกไปอย่างอารมณ์ดี ลูกหยีได้แต่มองตามหลังเขาไปแล้วถอนหายใจ

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว