ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เล่ม 1 บทที่ 8 ชาสมุนไพร (3)

ชื่อตอน : เล่ม 1 บทที่ 8 ชาสมุนไพร (3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 184

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ต.ค. 2563 17:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ม 1 บทที่ 8 ชาสมุนไพร (3)
แบบอักษร

รับของมาแล้วก็หยิบกระเป๋าซึ่งใส่เงินจากการขายยาวันนี้ออกมาเพื่อจะจ่ายค่าของ ตอนนั้นเองที่มีใครวิ่งมาชนจากด้านข้าง 

แรงกระแทกทำให้เธอแทบล้มกลิ้งไป หากก็ยันเท้ายั้งตัวไว้ได้ 

“จะยืนเกะกะไปถึงไหน!” 

“หา!?” 

อีกฝ่ายเป็นคนวิ่งมาชนเอง แต่กลับสบถแล้ววิ่งหนีไปเหมือนรูริเป็นฝ่ายผิด เธอว่าจะเถียงกลับเสียหน่อย ชายคนนั้นก็หายไปจากสายตาเสียแล้ว 

“อะไรของเขานะ” 

‘รูริเป็นอะไรหรือเปล่า’ 

น้ำเสียงห่วงใยของภูตทำให้เธอค่อยอารมณ์เย็นลง 

“อื้ม ไม่เป็นไรหรอก” 

‘จัดการเลยไหม’ 

‘ลงโทษไหม’ 

“ขอบคุณนะ แต่ไม่ต้องหรอก” 

เธอรีบปรามภูตที่ทำท่าจะพุ่งออกไปขอเพียงเธอพยักหน้า 

สีหน้าไม่พอใจของภูตก็น่าเอ็นดูอยู่ แต่สิ่งที่คิดจะทำนั้นไม่ได้น่ารักเสมอไป 

ถึงจะน่าหงุดหงิด แต่แค่โดนชนก็ไม่ถึงกับต้องอาศัยพลังของภูตมาจัดการหรอก 

ใจนึกไปถึงคำพูดของเชลซีว่าภูตอันตรายแค่ไหน มันคงเป็นแบบนี้เอง 

จะเรียกว่าอันตรายหรือมือไวใจถึงดี... 

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยเช่นใด เหล่าภูตก็พร้อมที่จะโกรธเพื่อเธอ นั่นทำให้รูริดีใจไม่น้อย 

เธอแอบคิดว่านี่อาจจะเป็นความสัมพันธ์ฉันเพื่อนที่ตัวเองใฝ่ฝันมาตลอดก็ได้ ความรู้สึกคอยเป็นห่วงเป็นใยอีกฝ่ายมาจากใจและพร้อมที่จะเป็นพวกด้วยเสมอ 

ความรู้สึกที่เธอกับอาซาฮิไม่สามารถสร้างขึ้นมาร่วมกันได้... 

“ยังไงก็จ่ายเงินก่อน จ่ายเงิน...อ้าว?” 

เธอกวาดตามองรอบๆ ว่ากระเป๋าตกไปตอนโดนชนหรือไม่ หากก็ไม่เจออะไร 

“อ้อ โดนเข้าให้แล้วสินะ แม่หนู พักนี้ขโมยล้วงกระเป๋าเยอะอยู่ด้วย” 

คนของร้านขายเนื้อมองเธอด้วยสายตาสงสาร 

“น่าจะผู้ชายคนเมื่อกี้แหละ” 

เชลซีสันนิษฐานอย่างใจเย็นเสียจนเธออยากแย้งกลับว่า “ทำไมถึงเฉยอยู่ได้!?” 

“อภัยให้ไม่ได้ เจ้าหมอนั่น ทุกคน ตามหาผู้ชายคนเมื่อกี้เร็ว!!” 

มื้อเย็นคืนนี้คือสตูเนื้อซึ่งเป็นเมนูเก่งของเชลซี ถ้าแบบนี้ก็อดซื้อเนื้อน่ะสิ! 

‘ได้เลย’ 

“อ๊ะ รูริเดี๋ยวก่อน!” 

เธอไล่หลังคนร้ายไปพร้อมกับเหล่าภูตโดยไม่ฟังเสียงห้ามของหญิงชรา ในหัวตอนนี้เต็มไปด้วยสตูของคืนนี้ 

ไม่ใช่แค่ภูตที่มากับรูริ ภูตซึ่งอยู่ในเมืองก็มารวมตัวกันช่วยสืบหาเป็นการใหญ่ 

หน้าตาคนร้ายถูกแจ้งผ่านแหล่งข่าวของภูต ให้ภูตทุกตนทราบกันโดยถ้วนหน้า 

แน่นอนว่าคนร้ายย่อมไม่มีทางหนีพ้น ในไม่ช้าก็เจอเป้าหมายกำลังเดินยิ้มกริ่มพร้อมกับกระเป๋าเงินในมือ 

ดูเหมือนว่าคนร้ายจะเป็นเผ่ามนุษย์และไม่มีพลังเวท หรือถ้ามีก็คงน้อยมาก เจ้าตัวจึงมองไม่เห็นกระทั่งภูตที่บินอยู่เหนือศีรษะตัวเอง 

เผ่าโบราณรอบๆ เสียอีกที่พากันถลนตามองชายผู้นี้และเหนือศีรษะของเขาด้วยความตกใจ 

ไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ดูจากสีหน้าของภูตก็พอเดาได้ว่าชายคนนี้น่าจะทำอะไรให้ภูตโกรธแน่ๆ ทุกคนจึงพากันถอยออกห่างเพื่อจะได้ไม่โดนลูกหลง 

รูริอาศัยภูตกลุ่มใหญ่นั้นเป็นเครื่องหมาย พอเจอตัวคนร้ายก็ตะโกนใส่ 

“เจอแล้ว! เอากระเป๋าเงินฉันคืนมาเดี๋ยวนี้!” 

ทันทีที่อีกฝ่ายสะดุ้งตัวจะหันกลับมา ฝูงภูตก็กระโจนเข้าเกาะตัวเขาไว้ 

“หา!? นี่มันอะไร ทำไมขยับตัวไม่ได้!” 

เจ้าตัวคงมองไม่เห็น แต่ทั่วร่างเขาตอนนี้มีภูตเกาะอยู่เต็มไปหมดราวกับโดนปลาตอด 

ภูตนั้นไม่มีร่างเนื้อหรือน้ำหนักตัวก็จริง แต่ใช้พลังเวทจับต้องหรือฉุดดึงสิ่งอื่นไว้ได้ 

เมื่อโดนรุมยึดไว้ดังนี้ คนร้ายก็หมดทางหนี แต่ได้รอให้รูริมาถึงตัว 

“บัง อาจ มาก นะ” 

“อึ๋ย” 

เห็นใบหน้าราวกับยักษ์มารของหญิงสาวแล้ว อีกฝ่ายก็ร้องไม่เป็นภาษา 

ถึงจะทำหน้ายักษ์อย่างไร คู่กรณีก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ทว่าการที่ร่างกายขยับไม่ได้ก็ช่วยเพิ่มความกลัวมากขึ้นไปอีก 

รูริเห็นกระเป๋าตัวเองอยู่ในมือชายที่ยังคงขยับตัวไม่ได้ และแย่งกลับมาโดยปลอดภัย 

ตรวจดูในกระเป๋าแล้วก็พบว่าเงินไม่ได้ลดหาย จึงค่อยโล่งใจว่ายังไม่ทันได้เอาไปใช้อะไร 

เชลซีเพิ่งตามมาทัน เธอจึงชูกระเป๋าเงินให้อีกฝ่ายดู 

“คุณเชลซี ได้คืนมาแล้วค่ะ จะได้ซื้อเนื้อเสียที” 

“...ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้น ข้าก็มีเงินจ่ายค่าเนื้อหรอกน่า ทำเรื่องเสี่ยงแบบนี้ เกิดอะไรขึ้นมาจะทำยังไง จริงๆ เลย...” 

หญิงชราทำหน้าระอาใจกับความพยายามของเธอ 

“เอ๋ มีเงินจ่ายด้วยเหรอคะ!? แต่ว่าเราก็โดนขโมยเงินไปนะคะ จับตัวคนร้ายได้ก็ดีกับทุกคนนั่นแหละ เห็นว่าพักนี้มีผู้เสียหายหลายรายเลย” 

“เจ้านี่บางทีก็ทำอะไรไม่คิดจนข้าไม่มีเวลาให้วางใจเลยนะ” 

อีกฝ่ายถอนใจยาว 

“เอาเป็นว่าเอาตัวเจ้านี่ไปส่งให้ทหารคุ้มกันเมืองกันเถอะ” 

ได้ยินคำว่าทหารคุ้มกันเมือง คนร้ายก็สะดุ้งตัวและพยายามหนี แต่ยังมีภูตยึดตัวไว้อยู่จึงจบลงโดยเปล่าประโยชน์ 

ในไม่ช้า ทหารคุ้มกันเมืองที่ทราบเรื่องฝูงภูตบินไล่คนก็มาถึงเพื่อสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น 

พวกเธอส่งตัวคนร้ายให้ทหาร เหล่าภูตจึงยอมปล่อยมือ ทำให้ชายคนดังกล่าวค่อยโล่งใจที่ขยับตัวได้เสียที 

เมื่ออธิบายเหตุการณ์เสร็จสรรพ นึกว่าจะจบเรื่องแล้ว... 

ชายคนร้ายจ้องหน้ารูริ ก่อนจะแค่นเสียงใส่ “เชอะ นังเด็กบ้า” 

“ท่าทางไม่ได้สำนึกเลยสินะ...” 

เธอหูไวได้ยินชัดเจน จึงหันไปหาเชลซี 

“คุณเชลซี ชาสมุนไพรยังมีเหลืออีกไหมคะ” 

“อ้อ มีที่เก็บไว้ใช้เองน่ะ” 

“ขอหน่อยค่ะ” 

“ได้หรอก แต่จะเอาไปทำอะไรรึ” 

เชลซีเปิดช่องมิติหยิบขวดแก้วขนาดประมาณขวดน้ำดื่ม 500 ML ออกมา 

ภายในขวดปริ่มไปด้วยชาสมุนไพรรสชาติเลวร้ายที่สุดเท่าที่เธอรู้จัก 

รูริดึงจุกออก แล้วขอให้ภูตช่วยจับตัวชายคนร้ายไว้อีกที 

“จะ จะทำอะไรน่ะ!?” 

เมื่อถูกบางอย่างที่มองไม่เห็นจับกุมตัวอีกครั้ง ชายผู้นั้นก็ตัวสั่นมองรูริด้วยความหวาดกลัว 

“ก็เห็นไม่สำนึก เลยว่าจะลงโทษให้ไม่ต้องคิดทำอะไรแบบนี้อีกเป็นหนที่สองไงเล่า!” 

ว่าแล้วเธอก็เทของในขวดใส่ปากอีกฝ่าย 

“อุ อุก” 

เจ้าตัวส่งเสียงทุรนทุราย แต่หญิงสาวก็ไม่สน เอียงขวดให้เขาดื่มจนหมด 

ขนาดเธอชิมไปเพียงคำเดียว ยังต้องสะท้านด้วยความไม่เอาไหนของรสชาติ 

ซึ่งความจริงแล้ว เวลาใช้เป็นยาก็ดื่มเพียงจอกเดียวก็พอ ถ้าต้องดื่มหมดทั้งขวดเช่นนี้ ยิ่งไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าจะทรมานสักแค่ไหน 

ยังดีว่าดื่มมากเท่าไหร่ก็ไม่มีผลเสียกับร่างกาย ดีไม่ดีจะทำให้สุขภาพดีขึ้นด้วย 

แต่รสชาติที่ทำร้ายลิ้นอย่างไม่มีออมมือนี้อาจจะกลายเป็นแผลใจ ให้เจ้าตัวนึกออกทุกครั้งที่คิดจะขโมยของก็เป็นได้ 

“ไม่ปรานีกันเลยนะ รูริ” 

“หึๆๆ จะได้เลิกคิดขโมยของคนอื่นอีกยังไงละคะ” 

ทหารคุ้มกันเมืองเองก็คงรู้รสชาติชาสมุนไพรของเชลซีเป็นอย่างดี จึงส่งสายตาเวทนาให้กับชายคนร้ายที่หมดสติไปด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว 

 

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ readawrite 

https://bit.ly/368lZi2 

ความคิดเห็น