ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เล่ม 1 บทที่ 6 ตลาด (2)

ชื่อตอน : เล่ม 1 บทที่ 6 ตลาด (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 134

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ต.ค. 2563 17:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ม 1 บทที่ 6 ตลาด (2)
แบบอักษร

หญิงสาวไม่อาจซ่อนความแปลกใจที่มีต่อมนุษย์สัตว์ที่ได้พบ หากก็ต้องงุนงงอีกเมื่อฝ่ายตรงข้ามเองก็ทำหน้าตะลึงเมื่อเห็นเธอเหมือนกัน 

ลานกลางเมืองใต้ท้องฟ้าอันปลอดโปร่งเต็มไปด้วยร้านค้าและคนมากมายที่มาซื้อของ 

ไม่เพียงแต่ของกินจำพวกผลไม้หรือผักที่ไม่เคยเห็น ข้าวของที่ดูไม่ออกว่าใช้ทำอะไรก็วางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด บางร้านก็ตั้งเป็นเพิงขึ้นมา บางร้านแค่ปูผ้าผืนใหญ่กับพื้นแล้ววางเรียงสินค้า 

เรียกว่าเป็นตลาด แต่รูริกลับนึกไปถึงฟรีมาร์เก็ตในโลกเดิมของตัวเองที่เธอมักออกไปเดินดูของตอนสุดสัปดาห์ขึ้นมามากกว่า 

เธออยากจะไปเที่ยวชมตลาดเดี๋ยวนั้นเลย แต่ก็ต้องขายสมุนไพรที่เอามาเสียก่อน 

รูริกับเชลซีช่วยกันปูผ้าลงบนที่ว่างในตลาดแล้ววางเรียงสมุนไพรกับผลไม้ลงไป หากสายตาที่รอบข้างจ้องมาก็ทำให้เธออึดอัดมากทีเดียว 

เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่ตอนเข้ามาในตัวเมือง 

ทุกคนมองรูริแล้วก็ทำหน้าตกใจ ไม่ก็หันไปซุบซิบกับคนข้างๆ พลางแอบมองเธอ 

ทำเอาเธอต้องแอบตรวจดูเสื้อผ้าหน้าผมตัวเองอีกที เธอสวมวิกเรียบร้อย สาเหตุจึงไม่น่าใช่สีผมแน่ๆ 

(ฉันแต่งตัวแปลกตรงไหนหรือเปล่านะ หรือว่าชุดนี่มันเชยไปแล้ว) 

เสื้อผ้าของเธอเป็นของที่ยืมจากเชลซี ซึ่งเจ้าตัวก็อาศัยอยู่คนเดียวในป่า ดูท่าทางไม่น่าจะใส่ใจเรื่องการแต่งตัวสักเท่าไหร่ 

พอเริ่มจะมั่นใจว่าต้องใช่ข้อนี้แน่ๆ เสียงเด็กก็พูดดังขึ้นมา 

“แม่จ๋า พี่สาวคนนั้นเขามีภูตคอยตามเต็มไปหมดเลย” 

บนไหล่และศีรษะของรูริมีบรรดาภูตตามเกาะอยู่เหมือนทุกที นั่นเป็นเรื่องปกติสำหรับเธอ แต่ก็นึกถึงคำพูดของเชลซีขึ้นมาได้ว่านี่คือสิ่งที่หาได้ยาก 

และเข้าใจในที่สุดว่านี่แหละคือสาเหตุ 

“อย่าบอกนะว่านี่ฉันโดนมองเป็นของประหลาด?” 

“ก็ทำนองนั้นแหละ” 

หญิงชราตอบเสียงรำพึงของเธอ ซึ่งมันทิ่มแทงไม่เบา 

ดูเหมือนว่าเธอจะกลายเป็นของโชว์ไปโดยไม่รู้ตัว 

ถ้าเป็นไปได้ เธอก็หวังยิ่งกว่าใครว่าอยากจะมีชีวิตเรียบง่ายสงบสุข แต่เมื่อใจคิดไปเสียแล้วว่าภูตเหล่านี้ช่างน่าเอ็นดูจนไม่อาจใจดำปฏิเสธได้ เธอก็ไม่สามารถขับไล่ไสส่งพวกเขาไปได้เช่นกัน 

เธอทำใจกลับไปนั่งเรียงสินค้าต่อ พอเตรียมของเรียบร้อย หน้าร้านของพวกรูริก็ออไปด้วยกำแพงคน 

“สมุนไพรนี่เจ้าเป็นคนเก็บมากับมือใช่ไหม” 

“ค่ะ ใช่ค่ะ” 

“งั้นเอาอันนี้แหละ” 

“ข้าเอาอันนี้!” 

“อ๊ะ อย่าแซงกันสิ!” 

เริ่มขายไม่ทันไร ที่นั่นก็กลายเป็นสมรภูมิที่ลูกค้าแห่กันมาไม่ขาด 

“แม่หนู ห่ออันนี้ให้ที” 

“ค่ะ!…คุณเชลซี รบกวนหน่อยได้ไหมคะ” 

รูริกำลังคิดเงินให้อีกคนอยู่ จึงหันไปวานหญิงชรา หากก็ถูกลูกค้าที่ขอห่อห้ามไว้เสียก่อน 

“อ๊ะ ไม่ได้ๆ แม่หนูห่อให้ข้าเถอะ” 

เธองงว่าเพื่ออะไร แต่ลูกค้าก็แน่นร้านจนเสียดายเวลาถาม จึงรีบทำงานของตัวเองต่อ 

“แม่หนู สมุนไพรนี่มีผลยังไงรึ” 

“อันนี้ เอ นี่อะไรนะคะ คุณเชลซี?” 

“เอาไปตากแห้งแล้วบดเป็นผง ผสมน้ำร้อนดื่มจะช่วยแก้ไอ” 

“ประมาณนั้นค่ะ” 

ลูกค้าแต่ละคนพยายามจะพูดกับเธอ ไม่ว่าจะเป็นเวลารับของ จ่ายเงิน หรือแม้แต่อธิบายวิธีใช้ ก็จะหาตัวรูริแทนที่จะเป็นเชลซี พอยุ่งมากๆ เลยจะส่งงานต่อให้เชลซี ก็จะโดนลูกค้ายั้งไว้เสมอ 

(ทำไมล่ะ---!?) 

เธอยังไม่ค่อยรู้ด้วยซ้ำว่าสมุนไพรผลไม้เหล่านี้มีอะไรบ้าง ราคาค่าเงินก็ไม่รู้เลยคิดเงินไม่ได้ ต้องคอยหันไปถามเชลซีอยู่เรื่อย ทำให้ยิ่งเสียเวลาเข้าไปอีก 

หนำซ้ำยังมีขอบริการพิเศษว่าขอจับมือบ้างละ ช่วยลูบหัวเด็กบ้างละ 

รอจนสินค้าที่วางขายหมดไป เหลือแต่รูริที่เหนื่อยใจจะขาดอยู่คนเดียว 

‘รูริ พยายามมากๆ’ 

‘เหนื่อยหน่อยนะ’ 

“ทำไมถึงรุมแต่ฉันล่ะนั่น...คุณเชลซีก็อยู่ด้วยแท้ๆ” 

“ก็บอกแล้วไงว่าคนที่ภูตชอบขนาดรูรินี่มันหายาก ทุกคนเลยอยากได้ของที่เจ้าเก็บของที่เจ้าจับ เผื่อจะได้ผลพลอยจากภูตบ้างยังไงละ” 

“จับมือแล้วจะถ่ายทอดพลังของภูตได้ด้วยเหรอ” 

“ไม่เลยสักนิด แต่ก็เป็นเรื่องของความรู้สึกแหละนะ โลกนี้อยู่ได้ด้วยพลังของภูต และภูตก็เป็นศูนย์รวมความศรัทธาอันเด็ดขาด เผ่าโบราณที่มองเห็นภูตจึงเห็นว่ารูริเป็นคนที่ล้ำค่าน่านับถือ เลยอยากจะใกล้ชิดกับเจ้าสักนิดก็ยังดีไงละ” 

“มีคนชอบนี่ดีกว่าโดนเกลียดอยู่แล้วค่ะ แต่แบบนี้ทุกทีก็ไม่ไหวนะ...” 

“ไว้เจ้ามาบ่อยๆ แล้วก็คงชินกันไปเองแหละ แต่ระวังตัวให้ดีละ ใช่ว่าทุกคนจะประสงค์ดีด้วย อย่าลืมว่าต้องมีคนที่คิดจะใช้ประโยชน์จากเจ้าอยู่แน่นอน อย่าไปหลงเชื่อใครง่ายๆ เชียว” 

“ค่าๆ” 

คำสั่งสอนที่ทำเอาหูชาวนกลับมาอีกให้เธอระอาใจ 

เงินที่ได้จากการขายของนั้น รูริตั้งใจว่าจะซื้อของใช้ส่วนตัว พอกำลังเดินดูร้านต่างๆ อยู่ ก็สบตากับลุงที่ยืนอยู่หน้าแผงผลไม้ อีกฝ่ายกวักมือเรียกเธอเข้ามา 

“ลองดูสิ แม่หนู อร่อยนะเนี่ย” 

ผลไม้ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนวางเรียงกันสลอน 

เจ้าของร้านยื่นผลไม้ลายจุดสีแดงกับน้ำเงินมาให้ว่าฤดูนี้กำลังอร่อยเลย ใจจริงนั้นแอบคิดว่าต้องกล้าแค่ไหนถึงจะกินลงไปได้ หากเธอก็ตกลงใจซื้อด้วยความอยากรู้ 

“งั้นขอลูกหนึ่งค่ะ” 

“ลูกเดียวจะไปพออะไร เอาไปเยอะๆ เลย” 

พูดพลางคุณลุงก็หยิบผลไม้ลูกแล้วลูกเล่าใส่ถุงจนเธอลนลานห้าม 

“อ๊ะ ไม่ได้ค่ะ ลูกเดียวก็พอ ฉันไม่มีเงินขนาดนั้น...” 

เธอยังต้องไปซื้อของใช้อีกหลายอย่าง 

ตอนนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องใช้เงินแค่ไหน จึงยังไม่อยากซี้ซั้วซื้อของนัก 

หากคุณลุงก็ยิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วส่งถุงที่ล้นไปด้วยผลไม้ให้ 

“ไม่ต้องจ่ายหรอก นี่ลุงให้เป็นของขวัญ” 

“เอ๋ เดี๋ยว...แต่ว่า” 

“ไม่เป็นไรๆ แค่ขอให้แวะมาเมืองนี้อีกได้ไหม ถ้ามาซื้อของจากร้านลุงด้วยจะยิ่งดีเลย” 

เธอลังเล แล้วเชลซีก็เยี่ยมหน้าแทรกขึ้นมา “รับไว้เถอะ” เธอจึงยอมรับถุงผลไม้มาแล้วยิ้มขอบคุณ 

“งั้นขอรับไว้เลย ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ” 

“ไว้มาอีกละ” 

เธอโบกมือลาคุณลุงที่มีใบหน้ายิ้มแย้มแล้ว จากนั้นก็โดนเชลซีดุที่มัวแต่ล่อกแล่ก หากไม่ว่าจะแวะดูร้านไหน ทุกคนต่างก็ต้อนรับเธอด้วยความยินดี 

ในไม่ช้า สองมือก็เต็มไปด้วยข้าวของจนแทบหอบไม่ไหวโดยที่ยังไม่ได้จ่ายเงินสักหนเดียว 

“นี่ก็เพราะมีภูตอยู่กับฉันด้วยเหรอ” 

“ที่ไหนมีภูตอยู่มากก็จะอุดมสมบูรณ์ ลมฟ้าอากาศไม่แปรปรวน มีภัยธรรมชาติน้อย ถ้ารูริมาที่นี่อีก ภูตก็จะตามมาด้วย ทำให้ที่นี่พลอยอุดมสมบูรณ์ไปด้วย ให้ของแค่นี้เพื่อจูงใจให้เจ้ามาอีกได้ก็ถือว่าคุ้มละ” 

รูริเริ่มเข้าใจขึ้นมาทีละน้อยว่าสำหรับโลกนี้แล้ว ภูตนั้นมีความสำคัญมากแค่ไหน 

รวมทั้งอันตรายจากตัวเธอที่พวกภูตชื่นชอบด้วย 

(ขอว่าอย่าโดนลากไปมีเรื่องกับใครแล้วกัน...) 

หากความกังวลนั้นก็เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเมื่อเทียบกับการได้ช้อปปิ้งเสียที 

สิ่งที่อยากได้ที่สุดคือเสื้อผ้า เธอโล่งใจไปเลยเมื่อพบว่าที่ขายอยู่ส่วนมากไม่ใช่ชุดกระโปรงจีบพร้อยอย่างตอนอยู่นาดาเชีย แต่เป็นชุดที่เน้นการใช้งานและเคลื่อนไหวสะดวก 

แต่เสื้อผ้าที่นิยมกันก็ต่างจากโลกของเธออยู่ดี ผู้หญิงที่นี่ไม่ค่อยมีใครใส่กางเกงกัน โดยทั่วไปแล้วจะเป็นชุดวันพีซนั่นเอง 

ซึ่งถ้าเธออยู่ในป่า กางเกงที่กระฉับกระเฉงก็เป็นของที่ขาดไม่ได้เลย 

ใช่ว่าจะไม่มีขาย แต่ที่ขายอยู่นั้นไม่น่ารักเท่าไหร่ เธอนึกเหมือนกันว่าควรจะเย็บเองไหม ของสั่งตัดนั้นแพงเอาการ แต่ใช่ว่าเธอจะเก่งเย็บปักถักร้อย จึงตกลงใจยอมซื้อกางเกงแบบเรียบๆ มาอย่างช่วยไม่ได้ 

นอกนั้นยังมีรองเท้า ชุดชั้นใน ของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นหลายอย่าง รวมทั้งอาหารแห้งกับเครื่องปรุง ก่อนจะขึ้นหลังเชลซีที่แปลงร่างเป็นมังกรเพื่อกลับบ้าน 

 

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ readawrite 

https://bit.ly/368lZi2 

ความคิดเห็น