ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เล่ม 1 บทที่ 5 ภูตแห่งกาลเวลา (1)

ชื่อตอน : เล่ม 1 บทที่ 5 ภูตแห่งกาลเวลา (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 152

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ต.ค. 2563 17:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ม 1 บทที่ 5 ภูตแห่งกาลเวลา (1)
แบบอักษร

บทที่ 5 ภูตแห่งกาลเวลา 

 

ยามเช้าที่แสงแดดทอประกายผ่านแมกไม้ 

สัตว์มารที่แสดงความเป็นสุนัขซื่อสัตย์โดยไม่คาดคิดนั้น ยามนี้ได้ชื่อว่าโคทาโร่ (ตั้งชื่อโดยรูริ) และกำลังเดินหาอาหารหาสมุนไพรอยู่ในป่ากับรูริ 

เธอยังไม่รู้ว่าสมุนไพรหรืออะไรบ้างในโลกนี้ที่กินได้ แต่ภูตที่ติดตามมาก็คอยอธิบายอย่างละเอียด จึงไม่ต้องห่วงว่าจะเก็บของมีพิษกลับไป 

“นี่ล่ะ” 

‘อันนี้ได้’ 

‘เคี้ยวอร่อยด้วยละ’ 

ภูตไม่กินดื่มก็จริง แต่พวกเขามีตัวตนอยู่ในทุกที่และคอยแบ่งปันข้อมูลกัน จึงมีทั้งข้อมูลของภูตที่อาศัยอยู่ในสถานที่ซึ่งไม่มีมนุษย์และที่อาศัยอยู่ในสถานที่เดียวกับมนุษย์ 

ป่านี้มีสัตว์มารอาศัยอยู่มากมาย และโคทาโร่นี่เองที่อยู่บนตำแหน่งสูงสุดของผู้ล่าในป่า พอเธอออกปากชม มันก็ร้องอย่างภูมิใจ 

จากที่เคยหวาดๆ หน้าตามันจนเข้าใกล้ได้ไม่สนิทใจเท่าไหร่ รูริในตอนนี้ก็เริ่มชินแล้ว เวลาโดนดุ มันจะลู่หางตก เวลาชมก็จะส่ายหางไปมาอย่างดีอกดีใจเหมือนสุนัข โคทาโร่แสดงความรู้สึกออกมาเข้าใจง่ายเสียจนเธออดนึกเอ็นดูขึ้นมาไม่ได้ 

รอจนตะกร้าที่โคทาโร่คาบอยู่เต็มแล้ว พวกเธอก็กลับไปบ้านซึ่งเชลซีรออยู่ 

ก่อนนี้เพิ่งขอให้กางเขตแดนรอบบ้านใหม่ เพื่อที่โคทาโร่จะได้เข้ามาได้ 

เชลซีปูผ้าผืนใหญ่รออยู่ที่หน้าบ้านนั่นเอง 

“กลับมาแล้วค่ะ” 

“เก็บมาได้เยอะเลยนี่นา” 

เทของในตะกร้าลงบนผ้าแล้ว คราวนี้ก็จับแยกไปตามประเภท 

ของเหล่านี้จะนำไปขายที่ตลาดในเมือง สมุนไพรกับผลไม้ซึ่งเก็บได้รอบๆ บ้านเชลซีซึ่งอยู่กลางป่าไร้ผู้คนนี้ ขายในเมืองได้ราคาดีทีเดียว 

เมืองที่ว่ามีเผ่าโบราณอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก รูริจึงอารมณ์ดีแต่เช้าว่าจะได้เจอเผ่าโบราณเป็นครั้งแรก ซึ่งก็คงช่วยไม่ได้ เพราะเธอจะได้เห็นคนที่มีหูแมวหูหมาของจริงเลยนี่นา 

ขณะที่เธอฮัมเพลงไปแยกสมุนไพรไป เชลซีเห็นของที่รูริเก็บมาแล้วก็ได้แต่คิ้วกระตุก 

“ต้องรีบสอนสามัญสำนึกให้เด็กนี้ก่อนจะกลายเป็นเรื่องใหญ่แล้ว...” 

“หืม เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะคะ” 

“รูริ มานี่หน่อยสิ” 

พอเดินไปหาตามคำเรียก เชลซีก็อธิบายเรื่องสมุนไพรกับผลไม้ให้ฟัง 

เธอไม่รู้อะไรเลยก็จริง แต่ของเกือบทั้งหมดที่เก็บมาตามคำแนะนำของภูตนั้นมีเป็นสมุนไพรที่มีคุณค่าสูง หรือผลไม้หายากที่ไม่ค่อยมีขายในตลาดรวมอยู่ด้วยเป็นจำนวนมาก 

ทั้งหมดนั้นเป็นของหายากที่ต่อให้เป็นแถบนี้ก็ใช่จะได้เห็นกันบ่อยๆ เธอว่าตัวเองไม่ได้เดินไปไกล แล้วแต่ละอย่างก็ขึ้นอยู่ทั่วไปตามธรรมชาติ หากหลายวันก่อนตอนเชลซีเป็นคนไปเก็บนั้นไม่มีอะไรแบบนี้อยู่เลย 

พวกภูตคงอยากให้เธอดีใจ จึงมีสมุนไพรที่ไม่มีทางขึ้นในฤดูนี้ปนอยู่ด้วย 

หากนำของหายากเหล่านี้ไปขายเป็นจำนวนมาก ราคาตลาดก็จะพังเอาได้ แถมยังกลายเป็นที่จับตามองของคนอื่นด้วย 

ถ้าโดนคนคิดร้ายหมายหัวเอาก็จะเป็นอันตราย เมืองที่ตั้งใจว่าจะไปนี้ชาวเมืองส่วนใหญ่เป็นเผ่าโบราณ นานครั้งจึงจะมีคนที่อื่นแวะมา หากก็อยู่ใกล้เมืองหลวง จึงไม่อาจฟันธงได้ว่าจะไม่มีมาเลย เชลซีตบท้ายอีกว่าถ้าจะเป็นเรื่องก็เวลาโดนคนที่มองไม่เห็นภูตหมายตัวเอานี่แหละ 

ในกรณีนี้ ที่เชลซีห่วงไม่ใช่ตัวรูริโดยตรง แต่เป็นผลกระทบต่อคนรอบๆ เมื่อภูตลงมืออะไรเพื่อช่วยรูริมากกว่า 

หญิงชราตัดสินใจว่าจะไม่ขายทั้งหมด แต่ขายแค่ครึ่งเดียวก็พอ 

ว่าแล้วเชลซีก็กำส่วนที่เหลือขึ้นมาโยนไปข้างหน้า 

ที่นั่นพลันเกิดรอยแยกซึ่งส่องแสงสว่าง สมุนไพรที่ถูกโยนไปก็หายเข้าไปในนั้น 

โดยไม่สนใจรูริที่ผงะไป เชลซีโยนผลไม้กับสมุนไพรเข้ารอยแยกไปเรื่อยๆ ไม่นานนัก ผลไม้และสมุนไพรกองโตก็หายไปหมด 

“คุณเชลซี เมื่อกี้มัน!? อะไรน่ะ!!” 

“จะอะไรก็ข้าเปิดช่องมิติไง” 

“ทำได้ไงน่ะ แล้วช่องมิติคืออะไร!?” 

มองสีหน้าตื่นเต้นของรูริแล้ว หญิงชราก็นึกได้ว่า “อ้อ รูริไม่รู้เรื่องอะไรของโลกนี้เลยนี่นะ” ก่อนจะอธิบาย 

“อันนี้น่ะ คือเราขอให้ภูตแห่งกาลเวลาที่ไม่ได้อยู่ในโลกอื่น ช่วยเชื่อมโยงมิติไปยังโลกของภูตแห่งกาลเวลา กลายเป็นช่องมิติขึ้นมา แล้วของที่ใส่ไว้ในช่องมิติที่ว่านี่จะถูกหยุดเวลาเอาไว้ไงละ เราถึงเอาสมุนไพรกับผลไม้เก็บไว้ได้โดยไม่ต้องห่วงว่ามันจะเสีย มนุษย์หนึ่งคนสามารถมีช่องมิติเป็นของตัวเองได้หนึ่งอัน ปริมาณพลังเวทและความเข้ากันของคลื่นกับภูตแห่งกาลเวลาจะเป็นตัวกำหนดขนาดของช่องมิติ เวทมนตร์นี้น่ะง่ายๆ ขอแค่มีพลังเวท ขนาดเด็กยังใช้ได้เลย” 

“ฉันก็ทำได้ด้วยเหรอ” 

“ก็ลองดูสิ” 

ด้วยประสบการณ์ที่เคยเล่นเกมทำให้เธอจินตนาการเวทมนตร์ประเภทนี้ได้ไม่ยาก แล้วรอยแยกเรืองแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าโดยไม่มีปัญหาอะไร 

เธอรู้สึกได้ว่าพลังเวทลดลงไปมากกว่าทุกที แต่เมื่อเห็นรอยแยกเรืองแสง นั่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย 

“โอ้---!” 

มันช่างง่ายดายดังที่เชลซีบอก 

และทำให้เธอทึ่งว่าเวทมนตร์ช่างสะดวกจริงๆ 

เท่านี้ก็ไม่จำเป็นต้องเหนื่อยแบกของหนัก ไม่ต้องห่วงว่าอาหารจะหมดอายุเมื่อไหร่ ช่างเป็นเวทมนตร์ที่วิเศษอะไรอย่างนี้ แม่บ้านทุกคนควรมีไว้ใช้ 

รูริจ้องรอยแยกนั้นอยู่พักหนึ่ง อยู่ๆ ก็มุดหัวเข้าไปในรอยแยก ทำเอาเชลซีตาถลน 

มองจากคนอื่นแล้ว มันเหมือนมีร่างไร้ศีรษะนั่งอยู่กับพื้นราวกับฉากหนึ่งในหนังสยองขวัญก็ไม่ปาน 

เชลซีรีบคว้าคอเสื้อรูริดึงกลับมา 

“หวา อยู่ๆ ทำอะไรน่ะ มึนไปหมดเลย” 

“นั่นมันคำพูดของข้า! เจ้านั่นแหละทำอะไร!!” 

“ก็อยากรู้นี่นาว่าข้างในเป็นยังไง” 

“ไม่มีใครบ้าพอจะมุดหัวเข้าไปดูหรอก!” 

“เหรอคะ” 

หญิงชราตัวสั่นเทิ้ม หากรูริก็เพียงแต่ทำหน้างง 

“แต่ว่า ข้างในกว้างมากแล้วก็สว่างดีด้วยนะคะ” 

“หา?” 

“คุณเชลซีก็ลองดูสิ” 

เธอดันเชลซีที่ยังทำหน้างุนงงให้ไปยังรอยแยกเรืองแสง 

อีกฝ่ายปฏิเสธเสียงแข็ง แต่ความอยากรู้ก็ชนะไปได้ฉิวเฉียด หลังจากรีรออยู่ครู่หนึ่ง ก็กลั้นใจมุดหัวเข้าไป 

“มองจากทางนี้ก็น่ากลัวจริงๆ แฮะ...” 

เห็นเชลซีไม่มีหัวแล้ว รูริจึงทำหน้าแหยด้วยเพิ่งเข้าใจว่าตอนตัวเองมุดนั้นเป็นอย่างไร ไม่นานนัก เชลซีก็ถอนศีรษะกลับมาด้วยสีหน้าตะลึง 

“คุณเชลซี?” 

เธอโบกมือตรงหน้าหญิงชรา ก่อนที่อีกฝ่ายจะได้สติ 

“เป็นไรไหมคะ” 

“อ้อ ไม่เป็นไรหรอก แต่ตกใจนิดหน่อย ข้าไม่เคยนึกมาก่อนว่าข้างในจะเป็นแบบนั้น” 

“ไม่เคยเข้าไปดูจริงๆ เหรอคะ” 

“คงเพราะมีคติฝังหัวไปแล้วว่าไม่มีทางเข้าไปได้ อย่าว่าแต่ช่องมิติของข้าไม่ได้ใหญ่มาก ยังไงก็เข้าไปไม่ได้อยู่ดี” 

รูริหยุดคิดเล็กน้อย 

เธออยากลองเข้าไปทั้งตัว แต่ดูจากท่าทีของเชลซีแล้วก็ไม่มั่นใจเหมือนกันว่าจะปลอดภัยหรือเปล่า 

ใจหนึ่งไม่อยากทำเรื่องเสี่ยง แต่เท่าที่ลองมุดหัวดูก็รู้แล้วว่ามีอากาศหายใจได้ 

“อืม อยากลองเข้าไปจังเลย ทำไงดีนะ” 

ถ้าเข้าไปแล้ว ปากทางเกิดปิด ออกมาไม่ได้จะทำยังไงดี 

ความอยากรู้กับความกังวลปะทะกันอย่างสูสีให้เธอกุมขมับกลุ้มใจอยู่ พวกภูตก็หัวเราะคิกคักขึ้นมา 

‘ไม่ต้องห่วงหรอก’ 

‘เขาเรียกให้เจ้าเข้าไปอยู่นี่ไง’ 

“เรียกให้เข้าไป....ใครเรียกเหรอ” 

‘เข้าไปแล้วก็รู้เองแหละ’ 

เธอหันไปมองหน้ากับเชลซี ก่อนจะสรุปได้ว่าถ้าพวกภูตรับรองแล้วก็คงไม่เป็นไรจริงๆ เธอจึงทำรอยแยกให้ใหญ่ขึ้นแล้วกระโจนเข้าไป 

 

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ readawrite 

https://bit.ly/368lZi2 

ความคิดเห็น