email-icon facebook-icon Instagram-icon

เรื่องที่10ของไรท์นะคะฝากกดไลค์ กดติดตาม กดคอมเม้นเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ตัวน้อยๆคนนี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ🙏🏻❤️😘😘😘

ตอนที่25(เรื่องบังเอิญ)

ชื่อตอน : ตอนที่25(เรื่องบังเอิญ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ต.ค. 2563 18:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่25(เรื่องบังเอิญ)
แบบอักษร

 

คฤหาสน์ราชนาโยวงศ์ติชัย

เจ้าหญิง อัยย์ญาดา....

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

“อร่อยไหมครับ?”ฉันเอ่ยขึ้นพลางมองโครงหน้าหวานที่แสนคุ้นตาฉัน คลับคล้ายคลับคลาเหมือนใครสักคนที่ฉันเคยเห็นและอาจจะรู้จักรึเปล่านะ

“อร่อยสุดๆๆไปเลยงั๊บ^_^”เสียงหวานทะเล้นพูดอู้อี้อยู่ในลำคอเพราะช่องปากของเขากำลังเต็มไปด้วยไก่ทอดแสนอร่อยเจ้าที่ฉันกินเป็นประจำตั้งแต่เล็กยันโต ฉันก็นั่งมองหน้าน้องเขากินอย่างเอร็ดอร่อยด้วยสายตาเอ็นดู

“พ่อหนูอยู่ที่ไหนเหรอจ๊ะ?”

“ไม่รู้เหมือนกัน”ไททันละสายตาจากจานไก่ทอดมาเอ่ยตอบฉันด้วยนำ้เสียงที่เศร้าลงหน้าตาที่ยิ้มร่าก่อนหน้านี้ก็ค่อยๆสลดลง ฉันเห็นแล้วยิ่งสงสารอยากตบปากตัวเองที่เอาแต่ถามเรื่องของพ่อแม่ไททันอยู่ได้

“โอ๋ๆๆพี่ขอโทษ ไม่ร้องนะครับ”ฉันยื่นมือไปจับแก้มนุ่มนิ่มของไททันพลางใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาของเขา ไททันเบะปากร้องไห้ ฉันเห็นท่าไม่ดีจึงลุกขึ้นยืนและช้อนร่างไททันขึ้นอุ้มทันที

“โอ๋ๆๆไม่ร้องนะ เดี๋ยวพี่พาไปซื้อของเล่นดีไหม?”ฉันพยายามพูดหลอกล่อไม่ให้ไททันร้องไห้หาพ่อของเขา เพราะไททันมาอยู่กับฉันเกือบจะเป็นอาทิตย์แล้ว แต่ก็ยังไร้วี่แววของพ่อกับแม่ของไททัน ไม่มีการติดต่อใดๆๆกลับมาเลย

“อึก ทั้นคิดถึงพ่อแทน เมื่อไหร่พ่อแทนจะมารับทั้น?”เด็กน้อยใช้มือน้อยๆขยี้ตาตัวเองพลางพูดร้องหาแต่พ่อแทน ซึ่งฉันเองก็แปลกใจที่ไททันไม่เคยร้องหาแม่ของเขาเลยสักครั้งเดียว มีแต่ร้องหาพ่อแทน ทุกครั้งที่ไททันเอ่ยหาพ่อแทน ฉันมักจะคิดว่าโครงหน้าของไททันเหมือนกับคุณหมอแทนแฟนของฉัน ที่ตอนนี้เขาเงียบหายไปสักพักแล้ว ฉันโทรไปหาเขาก็ปิดเครื่องและไม่มีการติดต่อจากเขากลับมาหาฉัน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณหมอแทนของฉันบ้าง

“โอ๋ๆๆไม่ร้องนะครับทั้นพี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่พ่อแทนจะมารับหนู”ฉันพูดปลอบไททันไปพลางโยกเอนตัวไปมาเป็นจังหวะเพื่อให้ไททันได้เคลิบตามและผ่อนคลายความเครียดลง ฉันค่อยๆอุ้มพาไททันเดินไปตามสวนของบ้านฉันเรื่อยๆจนสายตาของฉันไปสะดุดเข้ากับรถหรูสองคันที่พากันขับตามกันเข้ามาภายในตัวบ้านของฉัน หนึ่งในนั้นมีรถของคุณพ่อกับคุณแม่ของฉันอยู่ด้วยแต่คันหลังนั้นฉันไม่รู้ว่าเป็นรถของใครเพราะไม่คุ้นตาเลย แต่ที่แน่ๆคือไม่ใช่รถของที่บ้านของฉันแน่ๆเพราะรถของคุณพ่อทุกคันจะมีสัญลักษณ์ของคุณพ่อติดอยู่ทุกคัน เห็นพี่ชายบอกว่าเป็นสัญลักษณ์ของแก๊งคุณพ่อเขานะ ฉันไม่รู้ว่านอกจากงานที่มหาลัยและงานที่บริษัทอื่นๆแล้วคุณพ่อของฉันมีธุระกิจลับอะไรบ้างก็ไม่รู้เหมือนกันเพราะพี่ชายไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย แต่พี่ชายรู้ทุกงานของคุณพ่อเพราะเขาต้องเป็นผู้สืบทอดธุรกิจต่อจากคุณพ่อของฉันต่อไปในวันข้างหน้า

“โอ๊ะ!นั่นคุณหมอแทนใช่รึเปล่า?”ฉันเอ่ยขึ้นเมื่อสายตาของฉันไปสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งที่สวมชุดสูทสีดำกำลังเดินลงมาจากรถคันหรูโดยมีลูกน้องของคุณพ่อของฉันเป็นคนเปิดประตูให้ และอีกคันก็มีร่างของคุณพ่อกับคุณแม่ของฉันเดินลงจากรถมาและทั้งสามคนก็คุยกันสนุกสนานและสนิทสนมฉันขมวดคิ้วงุนงงว่าทั้งสามคนรู้จักกันได้ยังไงและเรื่องของฉันกับคุณหมอแทนล่ะ คุณพ่อของฉันไม่รู้ใช่ไหม?

“งื้อ พ่อแทน!!!”อยู่ๆไททันที่มองไปที่เดียวกับฉันก็ทีสีหน้าตกใจและตะโกนเสียงดังเมื่อเขาเห็นใครคนหนึ่ง พ่อแทนอย่างงั้นเหรอ?หมายความว่ายังไง?

“ไททัน!!”เสียงของไททันดังพอที่จะทำให้คุณพ่อคุณแม่และคุณหมอแทนรวมไปถึงชายชุดดำนับสิบคนหันมามองที่ฉันกับไททันเป็นจุดเดียวกัน ฉันก้มหน้าลงมองหน้าไททันสลับกับหน้าของคุณหมอแทนที่เขามองหน้าฉันด้วยสายตาตกใจปนตะลึงและงุนงง ฉันค่อยๆเดินอุ้มไททันเข้าไปหาคุณหมอแทนและคุณพ่อกับคุณแม่ของฉัน ไททันที่ก่อนหน้านี้เอาแต่ร้องไห้ตอนนี้กลับกลายเป็นยิ้มร่่าดวงตาแทบปิดด้วยความดีใจที่ได้เจอพ่อของเขา คุณหมอแทนเป็นพ่อของไททันจริงๆนะเหรอ

“น้องหญิง^_^”คุณแม่เอ่ยเรียกฉันด้วยนำ้เสียงดีใจ ฉันจึงยิ้มให้คุณแม่และมองหน้าคุณพ่อที่เขามองฉันสลับกับไททันพลางขมวดคิ้วงุนงง

“เจ้าหญิง^_^”คุณพ่อเอ่ยเรียกชื่อฉันทันทีที่ฉันส่งยิ้มหวานให้เขา

“นี่เหรอครับ คุณพ่อของไททัน?”ฉันไปหยุดยืนตรงหน้าของคุณหมอแทนและก้มหน้าลงมาเอ่ยถามไททัน ไททันที่เอาแต่ยิ้มจนตาหนี้ให้คุณหมอแทนอยู่ก็พยักหน้าตอบฉัน คำตอบของไททันทำให้หน้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที หัวใจดวงน้อยๆของฉันสั่นไหวเหมือนหัวใจของฉันแหลกสลาย

“พ่อแทน^_^”ไททันเอ่ยเรียกพ่อของเขาพลางยื่นแขนทั้งสองข้างไปตรงหน้าของคุณหมอแทนเพื่อให้เขารับไททันไปจากฉัน คุณหมอแทนละสายตาจากฉันกลับไปหาไททันและยื่นมือมารับไททันไปจากฉัน

“ขอบคุณครับ”เสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของคุณหมอแทนเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขารับร่างเล็กของไททันไปไว้ในอ้อมแขนของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ฉันก็ยิ้มให้เขาอย่างเบาๆและเดินเข้าไปหาคุณพ่อคุณแม่ของฉันที่ต่างพากันมองมาที่ฉันกับคุณหมอแทนอย่างนึกสงสัย

“คิดถึงคุณพ่อกับคุณแม่ที่สุดเลยค่ะ^_^”ฉันสวมกอดคุณพ่อกับคุณแม่ด้วยความคิดถึง

“คิดถึงลูกเหมือนกันครับ^_^”คุณพ่อเอ่ยบอกฉันและเราสามคนก็กอดกันแน่น ฉันพูดออกมาไม่ได้ว่าฉันกำลังเจ็บ

“หนูร้องไห้ทำไมค่ะ โอ๋ๆแม่ขอโทษที่ทิ้งหนูไปนาน”คุณแม่ที่รับรู้ได้ถึงแรงสะอื้นจากฉันก็จับไหล่ของฉันออกมาจากอ้อมกอดของท่านทันทีด้วยความตกใจที่เห็นว่าฉันกำลังร้องไห้ ท่านนึกว่าฉันน้อยใจที่ท่านทิ้งฉันไปนานแต่ความจริงแล้ว ฉันไม่ได้ร้องไห้เรื่องนั่นเลยสิ่งที่ทำให้ฉันเสียใจมากๆก็คือตอนนี้ ตอนที่ฉันรู้ความจริงว่าคุณหมอแทนมีลูกแล้วและเขาก็มีภรรยาแล้วด้วย

“คุณแม่กับคุณพ่อห้ามทิ้งน้องหญิงอีกแล้วนะคะ”ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้นพลางฝืนยิ้มให้ท่านทั้งสอง

“ไม่ทิ้งแล้วครับลูกพ่อสัญญา^_^”คุณพ่อเอ่ยบอกฉันพลางยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวก้อยสัญญากับฉัน ฉันก็เอามือเช็ดนำ้ตาและยื่นิ้วก้อยไปเกี่ยวก้อยกับคุณพ่อและเราสองคนก็ยิ้มหัวเราะให้กัน

“ลูกของพี่แทนเหรอคะ?”อยู่ๆดีคุณแม่ของฉันก็หันไปมองคุณหมอแทนและเอ่ยถามด้วยความสงสัยเพราะไททันกอดคุณหมอแทนด้วยท่าทางของคนที่กำลังคิดถึงและโหยหาอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนี้มากๆ

“ใช่ครับ ลูกของพี่เอง”คุณหมอแทนเงยหน้าจากโครงหน้าของไททันขึ้นมามองหน้าฉันสลับกับหน้าคุณแม่ของฉันสายตาของเขาเศร้าหมองลง

“พี่แทนแต่งงานแล้วเหรอคะ หนูผิงดีใจจังเลย^-^”คุณแม่ของฉันเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและท่านก็หันไปส่งยิ้มให้คุณพ่อของฉัน มองดูท่านทั้งสองมีความสุขและดีใจมากที่รู้ว่าคุณหมอแทนมีครอบครัวแล้ว แล้วเรื่องของเราล่ะ ฉันเป็นมือที่สามที่เข้าไปทำลายครอบครัวของเขาเหรอ ทำให้ไททันขาดความอบอุ่น เห็นไททันบอกฉันว่าพ่อกับแม่ของเขาชอบพูดเสียงดังใส่กัน

“ยังหรอกครับ”คุณหมอแทนเอ่ยขึ้นพลางยิ้มบางๆให้คุณแม่ฉันแต่เขาก็หันมามองฉันเป็นระยะ ฉันจึงเลือกเข้าไปกอดแขนคุณพ่อแทนและพยายามไม่สนใจเขา

“อ้าวแล้ว?”คุณแม่ชี้นิ้วไปที่ไททัน พี่แทนก็ก้มหน้าลงไปสูดดมกลุ่มผมของไททันด้วยความเอ็นดู ไททันตอนนี้กำลังจะปิดเปลือกตาลงแล้ว สงสัยจะเหนื่อยและเพลีย

“ลูกชายของพี่เองนะครับแต่พี่ยังไม่ได้แต่งงาน”คุณหมอแทนเงยหน้าขึ้นมาตอบคุณแม่ของฉันแต่สายตาของเขาจดจ้องมาที่ฉัน ฉันจึงรีบเบือนหน้าหนีเขาและหันไปอ้อนคุณพ่อให้เข้าบ้าน

“น้องหญิงทำอาหารไว้เยอะแยะเลยนะคะคุณพ่อ^_^”

“จริงเหรอครับ มีเมนูอะไรมาแนะนำพ่อน้าวันนี้^_^”

“เยอะแยะเลยค่ะ^_^”

“ครับ งั้นดีเลยพ่อเริ่มหิวแล้ว^_^”

“พี่แทนอยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนนะคะ^_^”คุณแม่ของฉันเอ่ยขึ้นด้วยนำ้เสียงเชื้อเชิญ คำพูดคำจาของคุณแม่กับคุณหมอแทนดูทั้งคู่สนิทสนมกันและที่น่าแปลกไปกว่านั้นคือคุณพ่อของฉันไม่มีทีท่าว่าจะหึงหรือไม่พอใจคุณหมอแทนเลยสักนิด

“นั่นสิครับ อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนแล้วเดี๋ยวเราจะได้ไปคุยเรื่องงานกันต่อด้วย^_^”คุณพ่อของฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นมิตรเพราะคุณหมอแทนไม่ยอมตกลงสักทีเอาแต่มองหน้าฉันด้วยสีหน้าลำบากใจ

“เอาอย่างงั้นก็ได้ครับ”คุณหมอแทนเอ่ยขึ้นพลางส่งยิ้มให้คุณพ่อและคุณแม่ของฉัน

“ไปกันเถอะครับเจ้าหญิง^_^”คุณพ่อโอบไหล่ฉันพลางเอ่ยบอกฉันที่มัวแต่ยืนมองหน้าคุณหมอแทนอยู่

“ค่ะ”ฉันเอ่ยตอบคุณพ่อไปและเดินตามคุณพ่อไปยังโต๊ะทานอาหารโดยมีคุณแม่กับคุณหมอแทนที่อุ้มไททันอยู่ในอ้อมแขนเดินตามหลังฉันกับคุณพ่อมา

“คุณพ่อไม่หึงเลยเหรอคะ?”ฉันกระซิบเอ่ยถามคุณพ่อ คุณพ่อก็ยิ้มให้ฉันและส่ายศีรษะไปมาเบาๆ ท่านไม่ได้ตอบอะไรฉันเพียงแค่ผายมือเชื้อเชิญให้ฉันนั่งเก้าอี้ข้างๆเขา

“ขอบคุณค่ะ”ฉันเอ่ยขอบคุณคุณพ่อไปพลางค่อยๆนั่งลงข้างๆเก้าอี้ของคุณพ่อและมองไปที่คุณแม่กับคุณหมอแทนที่เดินพูดคุยกันมาอย่างสนิทสนมโดยที่คุณพ่อของฉันไม่ได้มองคุณหมอแทนด้วยสายตาโหดๆเลยสักนิด นี่มันอะไรกัน ฉันงงไปหมดแล้ว คุณแม่ของฉันเรียกคุณหมอแทนว่าพี่ งั้นแสดงว่าคุณหมอแทนมีอายุมากกว่าคุณแม่ของฉัน และคุณหมอแทนเคยบอกฉันว่าเขาไม่ได้รู้จักกับคุณแม่ของฉันเป็นการส่วนตัวหนิแต่ที่เห็นตอนนี้คือทั้งคู่ไม่สิ ทั้งสามคนมองจะสนิทกันมาก

“คุณเอาน้องไททันมาให้ดิฉันก็ได้ค่ะ^_^”แม่นมที่เรียกฉันมาเดินเข้ามาหาคุณหมอแทนพลางเอ่ยบอกเขา แม่นมเป็นคนช่วยฉันดูแลไททันมาตลอดทีฉันเอาไททันเข้ามาอยู่ด้วย

“อ๋อ ได้ครับ^_^”คุณหมอแทนดูงงๆแต่ก็ยอมยื่นร่างของไททันให้แม่นม

“ขอบคุณนะครับ”คุณหมอแทนเอ่ยขอบคุณแม่นมพลางยกมือไหว้เขาด้วยความเคารพ

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณทานด้วยเถอะค่ะ”แม่นมก้มหัวให้คุณหมอแทนคุณพ่อคุณแม่ฉันอย่างนอบน้อม

“ว่าแต่ลูกของพี่แทนมาอยู่กับน้องหญิงได้ยังไงกันคะ?”คุณแม่ที่นั่งลงตรงข้างคุณพ่ออีกฝั่งหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย ท่านมองหน้าฉันสลับกับคุณหมอแทนอย่างสงสัย คุณพ่อฉันจึงละสายตาจากหนังสือพิมพ์มามองฉันอีกคนด้วยเช่นกัน

“เอ่อ คือว่าวันนั้นน้องหญิงไปดูหนังกับมินินะคะแล้วก็บังเอิญไปเจอกับไททันที่นั่งร้องไห้อยู่”ฉันเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่ออาทิตย์ก่อนให้คุณแม่ของฉันฟังทั้งสามคนตั้งใจฟังและพยักหน้าเข้าใจขึ้นมาพร้อมกันเมื่อฉันเล่าเรื่องราวมาถึงวันนี้

“แต่น่าแปลกนะคะที่คุณแม่ของน้องไททันไม่ติดต่อกลับมาเลย”ฉันเอ่ยขึ้นพลางหันไปมองหน้าของคุณหมอแทนคุณที่ตอนนี้เขามองหน้าฉันด้วยแววตาสั่นไหว เขาเหมือนจะพูดอะไรแต่ฉันทำเป็นไม่สนใจ ฉันค่อยๆหันหน้ากลับไปคุยกับคุณพ่อและคุณแม่ต่อถึงเรื่องงานที่พวกท่านไปเจรจามา และเราสี่คนก็เริ่มลงมือทานอาหารเย็นกันอย่างเงียบๆโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรจนกระทั่งเราสี่คนทานอาหารเสร็จ

“เอ่อ จริงสิค่ะ หนูผิงลืมไปเลยมัวแต่ตกใจ”คุณแม่พูดขึ้นมาเสียงดังทำให้ฉันคุณพ่อและคุณหมอแทนหันไปมองคุณแม่เป็นจุดเดียวอย่างสงสัย

“อะไรเหรอครับ?”คุณพ่อเอ่ยถามคุณแม่ของฉันด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงกลัวว่าคุณแม่จะเป็นอะไร คุณแม่หันไปยิ้มแหยๆให้คุณพ่อ

“หนูผิงลืมแนะนำให้น้องหญิงรู้จักกับพี่แทนนะคะท่าน”คุณแม่เอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้าแหยๆ คุณพ่อของฉันก็ยื่นมือไปลูบศีรษะของคุณแม่ฉันอย่างเอ็นดู

“พี่แทนคะ”คุณแม่เอ่ยเรียกพี่แทนคุณในขณะที่เขาวางช้อนกับส้อมในมือลงอย่างเรียบร้อย

“ครับ?”คุณหมอแทนมองหน้าคุณแม่ของฉันพลางเลิกคิ้ว

“นี่เจ้าหญิงค่ะเป็นลูกสาวคนเล็กของหนูผิงเอง หนูผิงจ๊ะนี่คุณหมอแทนจ๊ะเป็นพี่ชายของแม่เอง^_^”คุณแม่เอ่ยแนะนำและผายมือไปที่คุณหมอแทนให้ฉันรู้จัก ฉันก็หันไปยิ้มให้คุณหมอแทน

“สวัสดีค่ะคุณหมอแทน^_^”ฉันยกมือไหว้คุณหมอแทนไปอย่างนอบน้อม คุณหมอก็ยกมือรับไหว้ฉัน

“สวัสดีครับเจ้าหญิง”เสียงของคุณหมอแทนเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา ฉันก็ยิ้มให้เขาเหมือนกับคนที่เพิ่งรู้จักกันและพบเจอกันเป็นครั้งแรก ที่ฉันทำแบบนี้ก็ไม่เห็นจะแปลกอะไร เพราะเขาเองก็ทำแบบนี้กับฉันก่อนเหมือนกัน!

ตอนที่25มาแล้วนะคะ

ไรท์ขอโทษนะคะที่หายไปนาน

อย่าโกรธไรท์นะคะ

พอดีไรท์กำลังอยากจะมีน้องนะคะเลยไม่ค่อยมีเวลามาอัพนิยายเลย

1คอมเม้นของรีดเดอร์

เท่ากับ1ร้อยล้านกำลังใจของไรท์

ขอบคุณค่ะ🙏🏻😘❤️

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว