email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 7.3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2563 17:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7.3
แบบอักษร

 

ปวีณ์ใช้เวลาไม่นานท่อน้ำที่แตกก็ถูกซ่อมจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว แพรวาเองก็ใช้ผ้าเช็ดน้ำที่พื้นจนแห้งสนิทแล้วจึงมานั่งบนเก้าอี้มองดูปวีณ์ที่กำลังเก็บกล่องเครื่องมือแล้วระบายรอยยิ้มอ่อนหวานออกมาแต่พอปวีณ์ผินหน้ามามองเธอก็รีบหุบยิ้มแล้วเสมองไปทางอื่น

“ เสร็จแล้ว ” ปวีณ์พูดแล้วทำเป็นมองดูท่อน้ำที่เขาซ่อม แต่ก็คอยชำเลืองมองแพรวาเธอยังไม่ได้เปลี่ยนชุดถึงตอนนี้เสื้อยืดของเธอจะไม่ได้แนบเนื้อเหมือนครั้งแรกแต่ด้วยเนื้อผ้าสีขาวที่ดูบางจึงยังทำให้เห็นภายในเสื้อได้อย่างชัดเจน ปวีณ์ใจเต้นไม่เป็นส่ำเหงื่อกายแตกพล่านเขาต้องใช้ตบะแรงกล้าเพื่อข่มความต้องการที่ทำให้บางส่วนปวดร้าวไปหมด

“ ขอบคุณค่ะ ” แพรวาเอ่ยขอบคุณสายตาของเธอที่มองปวีณ์ยังคงอ่อนโยนลึกซึ้ง ปวีณ์จึงมั่นใจว่าเขามีโอกาสจะเอาเธอกลับมาเป็นของเขาเพราะสายตาของเธอยังคงมีแต่เขาคนเดียว

“ ถ้าพี่ไม่มาแพรจะทำยังไงหึ? ” เขายิ้ม

“ ก็คงนั่งรองไห้อยู่หน้าประตูแล้วก็ปล่อยให้น้ำท่วมบ้าน ” แพรวาเองก็อมยิ้ม

“ แพรเอ้ย! ” ปวีณ์หัวเราะหึ ๆ เดินเอากล่องเครื่องมือไปเก็บที่

“ พี่วีมาที่นี่ทำไมคะ คงไม่ได้บังเอิญผ่านมาใช่ไหม ”

“ พี่ได้ยินว่าแพรประกาศขายบ้าน ”

“ ค่ะ แพรจะย้ายไปอยู่ที่อื่น ” แพรวาตอบ ทำเอาปวีณ์ชักสีหน้าไม่พอใจเมื่ออารมณ์ขึ้นปากก็พลั้งออกไปอย่างลืมตัว

“ ไอ้ท่านรองฯ นั่นมันซื้อบ้านใหม่ให้รึไงถึงต้องรีบย้ายออกไป ” เสียงของปวีณประชดประชันสายตาของเขาที่มองแพรวาก็ซ่อนความน้อยใจเอาไว้

“ มันเกี่ยวอะไรกับคุณกร ” แพรวาจ้องหน้าปวีณ์อย่างเอาเรื่อง

“ ก็เห็นรักกันขนาดนั้นเขาอาจจะอยากให้แพรไปอยู่ด้วย ” ปวีณ์สะบัดหางเสียง

“ ค่ะ เรารักกันดี แต่การที่แพรจะย้ายออกมันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณกรเลยและเขาก็ไม่ได้ซื้ออะไรให้แพรด้วย ” แพรวาค้อนใส่ปวีณ์แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินออกไปที่ประตู

“ ขอบคุณนะคะที่ซ่อมท่อน้ำให้ แต่ตอนนี้ดึกมากแล้วแพรว่าพี่วีควรจะกลับไปได้แล้ว ” เธอเน้นย้ำคำว่า ‘กลับไปได้แล้ว’

“ ฮึ! ” ปวีณ์เหยีดริมฝีปากมองแพรวา

“ เชิญค่ะ ” แพรวาจ้องตาของปวีณ์แล้วก็ต้องหลบตามองไปทางประตูบ้าน

“ พี่ไม่ให้แพรขายบ้านหลังนี้อย่าลืมว่าชื่อของพี่ยังเป็นเจ้าบ้านอยู่นะ ถ้าแพรจะขายก็ต้องให้พี่โอนสิทธิให้แพรเสียก่อน ” ปวีณ์มองแพรวาอย่างผู้ชนะ

“ แพรลืมไปว่าบ้านหลังนี้มันเป็นบ้านของพี่วี เดี๋ยวพรุ่งนี้แพรจะเอาป้ายประกาศขายออกพอใจหรือยังคะ ”เธอกระแทกหางเสียงหนัก

“ ก็ดี ” ปวีณ์เหยียดยิ้ม

“ แล้วแพรจะรีบย้ายออกให้เร็วที่สุด ” เธอพูดต่อ

“ .... ” ปวีณ์อึ้งไปก่อนจะพูดต่อ “ ทำไมกลัวจะไม่ได้อยู่กับไอ้ท่านรองฯ นั้นหรือไง ”

“ ค่ะ ถ้าแพรอยู่ที่นี่จะทำอะไรก็ไม่สะดวก แพรก็เลยอยากย้ายออก ” เธอจ้องหน้าปวีณ์อย่างไม่กลัว

“ แพรวา! ” ปวีณ์ปลาดเข้ามากระชากแขนแพรวาทั้งสองข้างแล้วบีบอย่างแรง

“ พี่วีแพรเจ็บนะ ” แพรวาพยายามจะดิ้นแต่ปวีณ์ก็ยิ่งบีบแขนเธอแรงขึ้นดวงตาของเขาวาวโลดด้วยโทสะ

“ คบกับมันแค่สองเดือนเลยเถิดกันไปถึงไหนแล้วล่ะ ” ปวีณ์ขบกรามแน่นโกรธจนหน้ากระตุก

“ มันจะดูถูกกันมากไปแล้วนะ ” แพรวาจ้องปวีณ์ราวกับจะใช้สายตาเผาให้เป็นจุน

“ ก็ดูถูกไง พี่ดูผิดเรอะ ” ปวีณ์ยังใช้ปากถากถางแพรวาไม่ยอมหยุด

“ เวลาที่อยู่ด้วยกันมามันไม่ได้ทำให้พี่รู้จักแพรเลยใช่ไหม แพรนี่โง่จริงๆ ที่เสียเวลาอยู่กับพี่มาตั้งนาน ” ดวงตาที่ลุกโชนเมื่อครู่กับมีน้ำใส่เออท่วมอยู่ ปวีณ์ใจหายวาบเขาปล่อยมือออกจากแขนของเธอทันที ในใจอยากจะบอกว่าขอโทษแต่ปากมันขยับไม่ได้ราวกับใช้กาวทาเอาไว้

“ กลับไปเถอะค่ะ แพรจะรีบเอาป้ายออกจากประตูรั้วและก็จะรีบย้ายออกไปให้เร็วที่สุด ” แพรวาผินหน้าไปทางอื่นซ่อนน้ำตาเอาไว้

“ พี่... ” เหมือนมีก้อนแข็งติดอยู่ในคอของปวีณ์เขาทำไม่ได้แม้แต่จะกลืนน้ำลายลงคอจะให้พูดอะไรออกมาตอนนี้เขาทำไม่ได้ เขาอยากจะดึงเธอเข้ามากอดเอาไว้อย่างที่เคยทำ อยากจะจูบเธอ อยากจะใช้สองแขนเก็บเธอเอาไว้กับตัวไม่ให้ใครมาแย่งเธอไปได้

“ แพรไม่ส่งนะคะ ฝากปิดประตูรั้วและก็ล็อกให้ด้วย ” เธอแข็งใจพูด ปวีณ์เดินคอตกออกไปจากบ้านเขาแทบจะเอาหัวโขกกับกำแพงให้รู้แล้วรู้รอด เขาตั้งใจจะมาพูดกับแพรวาดี ๆ แท้ ๆ แต่ก็ดันลืมตัวปากเสียใส่เธอ

เสียงหัวเราะครึกครื้นพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเพราะนานแล้วที่ไม่ได้เจอกันจึงมีเรื่องมากมายต้องเข้าสู่กันฟังทุกคนจึงพากันหัวเราะและคุยกันเพื่อคลายความคิดถึง

“ ไอ้หนุ่มแล้วไอ้วีมันจะมากี่โมงกี่ยามของมันวะ นี่ก็จะห้าทุ่มแล้วนะ ”

“ เดี๋ยวมันก็มา ” สรวิทย์พูดพลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม

“ แล้วนี่สาว ๆ มากันครบหรือยัง ” เพื่อนอีกคนพูดขึ้น

“ ขาดแต่ยายชมพู่ แต่เดี๋ยวก็คงมามันกำลังยุ่ง ๆ เรื่องเปิดร้านเสื้อ ” เพื่อนผู้หญิงในโต๊ะตอบ

แล้วสายตาทุกคู่ที่โต๊ะก็มองออกไปที่ประตูทางเข้าร้าน หญิงสาวรูปร่างอรชรผิวขาวนวลสวมชุดกระโปรงเข้ารูปสั้นเหนือหัวเข่า ชุดของเธอเป็นผ้าไหมเนื้อดีสีชมพูกลีบบัวดูเรียบหรูบอกถึงความมีรสนิยมที่ดี ผมยาวรวบตึงแล้วปล่อยเป็นหางม้าลงมายาวถึงกลางหลัง ใบหน้าสวยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงให้มีสีสัน เดินกรีดกรายเข้ามายังโต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่แล้วโปรยยิ้มให้กับทุกคน

“ ขอโทษทุกคนด้วยนะที่ชมพู่มาสาย ” เสียงหวานเอ่ยขึ้น

“ ไม่เป็นไรชมพู่นั่งก่อนเถอะ ” สรวิทย์ขยับเก้าอี้ให้เพื่อนเก่านั่ง

“ ขอบคุณนะ ” เธอยิ้มอ่อนหวานแล้วจึงค่อย ๆ นั่งลง

“ ไม่ได้เจอกันตั้งเกือบสิบปี ชมพู่สวยขึ้นมากเลยนะ” หนุ่มเอ่ยชม

“ ไม่หรอกชมพู่ก็เหมือนเดินแหละ ”

หญิงสาวมองไปรอบ ๆ เหมือนหาใคร “ แล้ววีล่ะ ยังไม่มาเหรอ ”

“ ยัง มันไปทำธุระเดี๋ยวคงมา ” พูดจบเสียงโทรศัพท์ของหนุ่มก็ดังขึ้น เขายกขึ้นมากดรับพูดกับปลายสายอยู่ครู่ก็ชักสีหน้า

‘ อะไรของแกวะ ไหนบอกว่าจะมาไง ’

‘ ฉันเหนื่อยไม่ไปแล้ว อยากพักฝากขอโทษทุกคนด้วยนะ ’ พูดจบปวีณ์ก็ตัดสายไป

“ มีอะไรเหรอ ” ชมพู่ถาม

“ ไอ้วี มันไม่มาแล้ว ” สรวิทย์ตอบเซ็ง ๆ

ชมพู่ดูจะไม่พอใจนิด ๆ แต่เธอก็ยิ้ม “ เสียดายนะไม่ได้เจอกันตั้งนาน นึกว่าวันนี้จะได้เจอเพื่อน ๆ ทุกคนเสียอีก ”

“ อยากเจอทุกคนหรืออยากเจอแค่กิ๊กเก่ายะ ฉันเห็นสายตาแกมันยอกว่าเสียดาย... ”

“ ไม่ใช่สักหน่อย ชมพู่ก็อยากเจอทุกคนนั้นแหละ ” ชมพู่ยิ้มเอียงอายอย่างมีจริต

“ ช่างมัน เรากินกันเถอะไอ้วีไม่มาก็ปล่อยมัน ” สรวิทย์นึกเคืองเพราะวันนี้เขาตั้งใจจะให้ปวีณ์มาเจอกันชมพู่แต่ปวีณ์ดันทำเสียแผนไม่ยอมมา

“ หนุ่ม ชมพู่ได้ยินว่าหนุ่มกับวีเปิดสตูดิโอถ่ายภาพใช่ไหม ” ชมพู่ถามเสียงหวาน

“ ใช่ เปิดมาเกือบสามปีแล้วล่ะ ” สรวิทย์ตอบ

“ ดีเลย ชมพู่กำลังหาสตูดิโอถ่ายแฟชั่นให้ร้านเสื้อของชมพู่อยู่พอดีเลย ” ชมพู่ดวงตาเป็นประกายเธอซ่อนบางอย่างเอาไว้ในนั้น

“ นี่นามบัตรเรา ” สรวิทย์หยิบนามบัตรของเขาออกมายื่นให้ชมพู่ เธอรับมาแล้วยิ้มขอบคุณ

“ เราคงต้องไปดูที่สตูดิโอของหนุ่มกับวีเสียก่อนแล้วพวกเราค่อยคุยเรื่องงานกัน ” ชมพู่เก็บนามบัตรลงกระเป๋าสะพายของเธอ

“ ไปสิ เรายินดีต้อนรับ ” สรวิทย์ยิ้มอย่างมีแผนการ

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว