email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 25 บอสทำกับข้าว!!

ชื่อตอน : บทที่ 25 บอสทำกับข้าว!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ย. 2563 18:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 25 บอสทำกับข้าว!!
แบบอักษร

บทที่ 25

 

บอสทำกับข้าว!!

 

...."เอ่อ....พี่ครับ..ผมเดินเองได้"

 

"ไม่ได้ นายท้องอยู่ต้องระวังสิ"

 

"ห๊ะ?....เพิ่งเดือนเดียวเองครับ ไม่เป็นไร หรอก"

 

"ไม่ได้ก็คือไม่ได้สิ"

 

เฮ้อ....ผมอยากจะถอนหายใจแรงๆใส่หน้าใครบางคนจริงๆ บอสเอามือมาโอบเอวผมเอาไว้ คอยประคองจนผ่านประตูบ้านแล้วยังไม่หยุดอีก นี้ถ้าตอนแรกผมปล่อยให้บอสอุ้มนะ คงได้อายมากกว่านี้แน่ๆ

 

ดูสิ! ไอ้พวกบ้านี้มันมองผมแล้วมาทำหน้ายิ้มกรุบกริบ เหมือนตัวเองกำลังประสบความสำเร็จและภูมิใจมากยังไงอย่างนั้น  ถึงพวกการ์ดที่มารอต้อนรับนายของตน จะรู้สึกสงสัยว่าทำไมบอสต้องประคองมาติน แต่ที่พวกเขารู้ก็คือ ลูกพี่ทำสำเร็จแล้วที่สามารถพิชิตใจบอสได้

 

ถึงพวกตนจะบาดเจ็บกับการที่ต้องมากันบอสไม่ให้ตามลูกพี่ไป แต่เพื่อให้ลูกพี่ได้มีความสุขพวกเขาก็เต็มใจที่จะทำ ตอนนั้นดูบอสจะเร่งรีบมาก เลยใส่พวกเขาเกือบสิบคนที่ขอร้องไม่ให้บอสตามไป เล่นซะใส่เฝือกทุกคนเลย บางคนยังไม่ออกจากโรงพยาบาลเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ดีใจที่พวกเขาได้เห็นบอสเอาใจใส่ลูกพี่ถึงขนาดนี้ ยอมไม่เข้าบริษัท

 

ทั้งที่แต่ก่อนเป็นคนเจ้าระเบียบไม่ยอมหยุดพักเลยด้วยซ้ำ แต่พอไปตามลูกพี่กลับมาแล้วลูกพี่ก็ป่วย ไม่ยอมเข้าบริษัทมาเป็นอาทิตย์ยอมแบกงาน เช็คงานมาทำที่บ้านและคอยดูแลอย่างใกล้ชิดถึงขนาดนี้ จะไม่ให้พวกเขารู้สึกภูมิใจได้ยังไง

 

ตอนนี้ในใจของพวกเขาคิดว่าลูกพี่จะได้กลายเป็นนายใหญ่ของที่นี่อีกคนแล้ว และคงจะเรียกลูกพี่ไม่ได้แล้วกระมั้ง....

 

มาตินมองพวกลูกน้องที่เคยอยู่ด้วยกันด้วยสายตาที่ ไม่เข้าใจ พวกนั้นมองเขาทำตาเป็นประกายยิ้มให้เขาด้วยความทราบซึ้งแบบงงๆ หรือว่าเจ็บแขนที่ใส่เฝือกอยู่กันแน่ เขามองดูพวกที่ยืนต้อนรับแต่กลับไม่พบใครบางคนที่สนิทกันมากๆ

 

"พี่อัคคี...."

 

"หื้ม?"

 

อัคคีที่ประคองมาตินจนมาถึงห้องครัวสุดหรู ก่อนจะพาไปนั่งเก้าอี้ เพื่อรออาหาร และไล่พวกป้าแม่บ้านและพวกเชฟที่ทำงานอยู่ออกไป 

 

"พี่ได้ไล่เพื่อนผมออกรึเปล่า ทำไมถึงไม่เห็นมันเลยวันนี้"

 

"เปล่า...."

 

"แล้วมันหายไปไหนเหรอครับ"

 

"ฉันก็ไม่รู้...เมื่อวานที่ฉันให้ไปโน้มน้าวเพื่อให้บริษัทคู่แข่งได้เซ็นสัญญา อีกฝ่ายทำพลาด"

 

อัคคีเอ่ยออกมาด้วยความใจเย็น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของตนเพื่อหาข้อมูลบางอย่าง พร้อมกับตอบคำถามของอีกคน

 

"ละ...แล้ว พี่จะไล่เพื่อนผมออกรึเปล่าครับ"

 

มาตินว่าด้วยน้ำเสียงที่สั่นคลอ ถ้าเกิดว่าอีกคนจะไล่เพื่อนผมออกผมก็คงต้องช่วยมันเต็มที่  มันเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของผมนะ จะไม่ช่วยก็กระไรอยู่

 

"ฉันยังไม่ไล่ออก เพราะซีอีโอทางนั้นส่งข้อเสนอมาให้ฉันแบบแปลกๆ"

 

"ข้อเสนออะไรเหรอครับ"

 

"ทางนั้นให้ฉันโอนสัญญาว่าจ้างของบัดดี้ไปทำงานให้ เพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยนในการเซ็นสัญญาหุ้นบริษัท"

 

มาตินขมวดคิ้วด้วยความมึนงงทันที ทำไมจู่ๆทางฝั่งนั้นถึงอยากได้ตัวของบัดดี้ไปล่ะ หรือว่าอยากได้ข้อมูลอะไรงั้นเหรอ 

 

"อย่าคิดมากเลย...มันไม่ดีต่อลูก"

 

"แต่..."

 

"ไม่ต้องห่วงไป ฉันจะลองคุยและสืบหาความ จริง นายอยู่เฉยๆไปเถอะ"

 

"ก็ได้ครับ...."

 

มาตินนั่งก้มหน้าถึงจะบอกว่าไม่ให้คิดมากก็เถอะ แต่มันอดคิดไม่ได้จริงๆนิ ถ้าเกิดว่าทางนั้นจับไอ้บัดดี้ไปทรมานขึ้นมาจะทำยังไง แล้วถ้าเกิดว่าเขาไปช่วยมันไม่ทัน ก่อนจะโดนฆ่าเขาจะไม่รู้สึกผิดไปตลอดชีวิตเหรอ

 

"อย่ากัดเล็บ...บอกแล้วไงว่าฉันจะสืบเรื่องนี้ดูก่อน"

 

อัคคีคว้ามือที่มาตินยกขึ้นมากัดด้วยความกังวล ก่อนจะทำสีหน้าดุเล็กน้อย มาตินมองบอสด้วยแววตารู้สึกผิดเล็กน้อย

 

"ครับ"

 

"นายนั่งอยู่ตรงนี้ห้ามไปไหนจนกว่าฉันจะสั่งเข้าใจไหม ระหว่างที่ฉันทำก็นั่งอ่านคู่มือพวกนี้ไปก่อน"

 

บอสยื่นหนังสือคู่มือที่ได้มาจากลุงหมอเอามาให้เขาก่อนที่เขาจะพยักหน้ารับ พอนึกถึงเจ้าตัวเล็กแล้วมันก็ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้วสินะ ทำอะไรก็คงต้องนึกถึง เจ้าตัวเล็กตลอด

 

อัคคีเดินไปหยิบตามที่ในกูเกิลเขียนเอาไว้ พร้อมกับเอามาวางไว้อีกโต๊ะหนึ่ง แล้วมองด้วยสายตาที่สับสนเล็กน้อย มาตินมองไปที่บอสที่เอาพวกผักเนื้อออกมากองรวมๆกัน พอเห็นว่าบอสดูจะเอาใจใส่แบบนี้แล้วรู้สึกแอบดีใจสุดๆเลย

 

วัตถุดิบที่อัคคีเอามากองไว้มี ผักกาดขาว หัวไชเท้า  แครอท  หมูบดปรุงรส ดูแคนี้ก็รู้แล้วว่าบอสคิดจะทำเมนูอะไร

 

อัคคีหยิบหัวผักกาดขาวขึ้นมาก่อนจะเดินไปเปิดน้ำแล้วแช่ผักกาดไว้ มาตินนั่งมองดูการกระทำของบอสอย่างเงียบๆไม่พูดอะไร คิดว่าบอสน่าจะเคยทำอาหารมาแล้ว

 

อัคคีทำหน้าตาเรียบเฉยคล้ายกับว่าสิ่งที่ตนจะทำมันเป็นเรื่องที่ธรรมดามาก ก่อนจะหยิบแครอทที่ยังไม่ได้ปอกเปลือกเลยด้วยซ้ำเอาไปล้างรวมกันกับผักกาด แล้วนำผักกาดขึ้นมาทั้งที่ยังไม่ได้แกะใบออกขึ้นมาใส่ในจาน

 

แล้วล้างหัวไชเท้ากับแครอท บอสทำหน้านิ่งๆ ก่อนจะเดินไปหยิบหม้อใส่น้ำแล้ว เดินหยิบของบางอย่าง มาตินมองการกระทำของบอสเงียบๆ ก่อนจะอมยิ้มเล็กน้อย เมื่อบอสเดินเดินไปใส่ผ้ากันเปื้อน มันรู้สึกว่าเวลาบอสใส่อะไรแบบนี้ความน่ากลัวมันหายไปหมดเลย

 

เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่า บอสน่ารักมากดูเป็นพ่อบ้านขึ้นมาทันที แต่ความน่ารักเริ่มหายไปเมื่อเห็นว่าบอสกำลังจะใส่หัวไชเท้าเข้าไปทั้งหัวโดยไม่ผ่านกระบวนการหั่นหรือปอกเปลือกเลย นี้อย่าบอกนะว่าบอสจะใส่มันทั้งแบบนั้นเลย!

 

"เดี๋ยว!!!พี่อัค!"

 

"......"

 

มาตินร้องออกไปแบบไม่รู้ตัวก่อนที่บอสจะหันมาทำหน้ามึนคล้ายกับว่าไม่เข้าใจ โธ่บอส~ ใครเขาใส่หัวไชเท้าเข้าไปทั้งลูกแบบนั้นกันเล่า

 

"พี่ต้องเอาไปปอกเปลือกก่อนสิ"

 

"อืม...."

 

มาตินที่นั่งมองโดยการหันมากอดเก้าอี้มองบอสที่กำลังทำกับข้าว ก่อนจะบอกด้วยความใจเย็น อัคคีตอบก่อนจะพยักหน้าทำตามที่มาตินบอก

 

ฉึก...."อึก..."

 

มาตินมองตามอีกคนก่อนที่อีกคนจะชะงักเพราะมีดบาดมือเข้าอย่างจังก่อนที่จะทำหน้าขมวดคิ้วด้วยความเจ็บ มาตินมองตาค้างคิดว่าอาจจะโมโหแล้วยอมแพ้ที่จะทำก็ได้ แต่....

 

อัคคีไม่ได้ใส่ใจกับบาดแผลก่อนจะยกนิ้วที่โดนบาดขึ้นมาแล้วเดินไปล้างน้ำเปล่า แล้วกับมาปอกเปลือกต่อ ใบหน้าที่เย็นชาของบอสบึ้งตึงเล็กน้อยจ้องมองไปที่หัวไชเท้าด้วยความจริงจัง

 

10 นาทีผ่านไป.....

 

ใช่ครับ! บอสปอกเปลือกหัวไชเท้าหัวเดียวใช้เวลาไปตั้งสิบนาที แผลที่มือก็มีอยู่ประมาณสามนิ้ว แลดูน่าสงสารเอามากๆ

 

"ให้ผมช่วยไหมครับ"

 

"ไม่เป็นไร..."

 

ปากบอกไม่เป็นไรแต่แววตาเริ่มสั่นระริก บอสเดินไปหยิบแครอทก่อนก่อนจะหยิบมีดสองมือขึ้นมาปอกช้าๆทั้งที่มันเป็นมีดสองสองมือแท้ๆ 

 

"มาเถอะ...เดี๋ยวผมช่วย"

 

มาตินผู้รู้สึกว่าตัวเองเริ่มทนไม่ไหวที่เห็น บอสทำหูตกใส่ก็ต้องเดินจ้ำอ่าวเข้าไปช่วยด้วยรอยยิ้ม บอสดูน่าสงสารในความคิดของมาติน ส่วนคนที่มาแอบดูกลับลุ้นระทึกอยู่ตลอดเวลา แขกผู้มาใหม่ที่คิดว่าจะเข้ามาทักทาย แต่คิดว่าตอนนี้อีกคนคงไม่วางจึงแอบดูอยู่เมื่อ5 นาที ที่แล้ว

 

ยอมรับว่าการได้เห็นใครบางคนยืนขมวดคิ้วปอกเปลือกหัวไชเท้าเป็นอะไรที่ใหม่สำหรับเขามาก แต่ตอนนี้เขารู้สึกสนใจคนที่นั่งจ้องอัคคีอยู่มากกว่า

 

กึก....พึบ!!!!!"เฮ้ย!!!..พี่!! หรี่ไฟลงก่อนเร็ว! ไม่ใช่แบบนั้น?!;?"

 

มาตินรีบวางมือออกจากผักกาดขาวก่อนจะรีบไปลดไฟให้ทันที นี้บอสจะเผาบ้านตัวเแงรึไงกันครับ!!! เปิดแก๊สแรงแถมเปิดตั้งสองเตา! ทำเอาตกอกตกใจหมด เมื่อกี้บอกให้หรี่ไฟแต่กลายเป็นเร่งไฟเฉยเลย 

 

เขาค้างหม้อเอาไว้สภาพคือแทบเป็นรอยดำไปหมดเลยครับ เขาขอโทษที่ไปตั้งความหวังว่าบอสน่าจะทำกับข้าวเป็นที่ไหนได้ บอสไม่รู้แม้กระทั่งการหรี่ไฟลง เฮ้อ~~แล้วใครเป็นคนทำข้าวต้มให้เขากินว๋า

 

"เฮ้อ...."

 

"ขอโทษ ร้อนรึเปล่า"

 

อัคคียกมือขึ้นมาจับหน้าของมาตินที่มีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย เขายิ้มแห้งก่อนจะจับมือของอีกคนเอาไว้เป็นเชิงว่าไม่เป็นไร

 

"ไม่เป็นไรครับ มานี้เถอะครับ เดี๋ยวผมสอนหั่นแครอท"

 

ผมหยิบแครอทขึ้นมาก่อนจะสาธิตเล็กน้อยก่อนจะหันไปหั่นหัวไชเท้าแล้วเอาลงหม้อที่มีน้ำเดือดๆอยู่​ ก่อ​​นจะเดินมาดูผลงานของบอส บอสทำหน้าผิดหวังเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามันออกมาไม่สวย แทบยังดูไม่เป็นรูปร่างอีกด้วย

 

​​​​​​ผมไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ แต่มองเห็นบอสแล้วรู้สึกปลื้มปริม แถมยังรู้สึกอบอุ่นมากอีกด้วย ก่อนจะให้บอสไปหยิบหมูปรุงรสแล้วให้ปั้นเป็นก้อน กลมๆ แล้วเอาลงหม้อ บอสทำตามสีหน้าจริงจังอยู่ไม่น้อย

 

"คริ คริ"

 

มาตินมองหน้าบอสแล้วยิ้มออกมา ก่อนที่ อัคคีจะหันมาเจอแล้วยิ้มตาม ไม่นึกเลยว่าการทำอาหารให้อีกคนกินจะรู้สึกมีความสุขมากขนาดนี้ ต่อจากนี้คงต้องทำแบบนี้บ่อยๆเสียแล้ว

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

โถ่....จบหวานเกินไปรึเปล่านะเรา5555 ค่ำแล้วไปหาอะไรกินก่อนนะคะ

 

ปล.ยังไม่แก้อะไรเลย อ่านแล้วสะดุด ไม่อินก็คอมเม้นท์บอกไรท์ได้นะคะ˙˚ʚ(´◡`)ɞ˚˙

 

รักทุกโค้นนน คอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ ด้วยนะ จุ๊บๆ(≡^∇^≡)

 

​​​​​​

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว