email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 6.1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2563 12:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6.1
แบบอักษร

การตัดสินใจ

ไฟภายในห้องพักของแพรวายังคงเปิดอยู่ด้วยเจ้าของห้องยังไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้เพราะมีเรื่องที่ต้องขบคิดอย่างหนักเธอจึงยังนอนพลิกตัวกลับไปกลับมาอยู่บนเตียงและในที่สุดก็ต้องหยัดตัวขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง

“ ฉันจะตอบคุณกรว่ายังไงดี ” แพรวายกสองมือขึ้นเกาศีรษะจนผมเผ้ายุ่งเหยิงแล้วก้มหน้าลงจนคางชิดอกอย่างคิดไม่ตก ถ้าเธอตอบรับทั้งที่ยังลืมปวีณ์ไม่ได้มันคงไม่ยุติธรรมสำหรับคิรากรหรือถ้าเธอปฏิเสธเขาล่ะ วันข้างหน้าเธอจะมองหน้าเขาติดได้อย่างไรกัน ยิ่งคิดก็ยิ่งเหมือนกำลังวนอยู่ในอ่างที่หาทางไปต่อไม่ได้ แพรวาจึงตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงนอนเดินไปเปิดประตูบานเลื่อนเพื่อออกไปรับอากาศบริสุทธิ์เผื่อจะคิดอะไรได้

ลมทะเลพัดโชยมาเป็นระยะๆ ทำให้แพรวารู้สึกปลอดโปร่งขึ้น เธอยืนเอาสองมือเท้ากับราวระเบียงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าหวังจะเห็นพระจันทร์กลมโตและดวงดาวดารดาษแต่ก็ต้องผิดหวังเพราะฟ้าคืนนี้มืดมัวด้วยกลุ่มเมฆสีเทาที่บดบังทุกสิ่งทุกอย่างที่อยากจะเห็นจนหมดสิ้น

“ ฟ้ายังไม่เป็นใจให้เราเลยเหรอ ” แพรวาจึงคอตกเดินกลับเข้าห้องและปิดไฟนอน

แสงแห่งทิวากาลฉาดฉายขึ้นตรงขอบฟ้าสะท้อนผืนน้ำทะเลจนเป็นสีกุหลาบเจือสีส้มอมทองจาง ๆ ที่ปลายขอบฟ้า หาดทรายในยามเช้าดูสงบเงียบเพราะยังไม่มีคนมากนักจึงเหมาะกับการเดินออกกำลังกายและคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนคนที่เดินอยู่ไม่รู้ตัวเลยว่าเดินออกมาไกลมากแค่ไหนแล้วเขายังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ เหมือนคนไม่มีจุดหมายปลายทาง โดยปรกติแล้วปวีณ์จะต้องนำกล้องถ่ายรูปติดตัวมาด้วยเสมอเวลาที่เขามาทำงานนอกสถานที่แบบนี้ แต่เช้าวันนี้เขาไม่มีอารมณ์ที่จะทำอะไรเลยแม้แต่ถ่ายรูปซึ่งเป็นสิ่งที่เขารัก

ก๊อก ก๊อก...

“ คุณแพรครับ ”

“ ค่ะ คุณกรรอแป๊บนึงนะคะ ” แพรวาดูความเรียบร้อยของตัวเองในกระจกเสร็จแล้วจึงเดินตรงไปเปิดประตู

คิรากรยืนมองหน้าแพรวาแล้วยิ้มอ่อนโยน “ เราไปรับประทานอาหารเช้าที่ห้องอาหารกันเถอะครับ ”

“ ค่ะ ” แพรวาตอบรับ ทั้งสองคนจึงพากันเดินออกมาจากบ้านพักไปยังห้องอาหารที่อยู่บริเวณโถงด้านหลังติดกับสระว่ายน้ำ

แขกในบริเวณห้องอาหารยังไม่มากนักด้วยเป็นเวลาเจ็ดโมงเช้าแขกหลายคนจึงยังไม่ลงมาจากห้องพัก คิรากรเดินเข้ามาพร้อมกับแพรวาพนักงานที่ยืนอยู่จึงพากันยกมือไหว้ด้วยทราบดีว่าทั้งสองคนเป็นใคร

“ ท่านรองฯ ไปนั่งที่โต๊ะดีกว่าครับเดี๋ยวผมจะให้พนักงานยกอาหารไปให้ ” หัวหน้าห้องอาหารรีบกวักมือเรียกลูกน้องให้เขามาแต่คิรากรห้ามเอาไว้

“ อย่าลำบากเลยนะ พวกคุณไปทำงานของพวกคุณเถอะผมกับคุณแพรเราจะจัดการตักอาหารกันเอง ” คิรากรพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง

“ แต่ว่าผู้จัดการสั่งเอาไว้... ” หัวหน้าห้องอาหารอึกอักไม่กล้าขัดคำสั่งผู้จัดการโรงแรม

“ ผมจะเป็นคนบอกกับคุณเรืองยศเองว่าผมเป็นคนบอกพวกคุณว่าไม่ต้องมาดูแลผมกับคุณแพร ” คิรากรพูดแล้วตบบ่าหัวหน้าห้องอาหาร

“ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ” หัวหน้าห้องอาหารจึงกลับไปทำหน้าที่ของเขาตามเดิม

“ คุณแพรครับเราไปนั่งที่ริมสระว่ายน้ำกันดีไหมครับ ”

“ ค่ะ ” แพรวายิ้มนึกชื่นชมในความไม่ถือตัวของคิรากร

“ กร น้องแพร ” เสียงแหลมใสของใครบางคนดังขึ้นทั้งสองคนจึงหันไปตามต้นเสียง

“ ณดา ” คิรากรมองณดาที่กำลังเดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างประหลาดใจผิดกับแพรวาที่รู้ดีว่าณดาเข้ามาทักทายเธอและคิรากรเพราะอะไร

“ ฉันกับวีมาถึงที่นี่ตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ ” ณดาพูดด้วยท่าทางชื่นมื่นชายตาไปมองแพรวาแล้วยิ้มหยัน

“ มาตั้งแต่เมื่อวานแล้วทำไมถึงไม่บอก ฉันจะได้ให้เขาจัดห้องพิเศษให้ ” คิรากรพูด

“ ไม่เป็นไรฉันกับวีอยู่ห้องไหนก็ได้ ” ณดาทำเป็นหันหน้าไปหาแพรวาแล้วว่า

“ วีเขาเป็นคนง่าย ๆ ไม่เรื่องมากจริงไหมคะน้องแพร ”

แพรวายิ้มแล้วตอบว่า “ ค่ะ คุณณดาเองก็คงจะเป็นคนง่าย ๆ เหมือนกันใช่ไหมคะ ” แพรวาเน้นคำว่า ‘ง่าย’ แล้วยิ้มในหน้าแต่ณดาหน้าร้อนผ่าว

“ แล้วนี่คุณวีไปไหนล่ะไม่ได้ออกมาด้วยกันเหรอ ” คิรากรมองหาปวีณ์แต่ก็ไม่เจอ

“ เขาออกไปวิ่งน่ะ ” ณดาตอบ

“ พูดถึงก็เดินมาพอดีเลย ” คิรากรโบกมือทักทายปวีณ์ที่กำลังเดินเข้ามาในห้องอาหาร ปวีณ์จึงเดินตรงมาหาทั้งสามคนที่กำลังยืนสนทนากันอยู่

“ พวกคุณมาถึงกันตั้งแต่เมื่อวานก็น่าจะบอกผมให้รู้หน่อยนะครับ ” คิรากรพูด

ปวีณกำลังจะอ้าปากบอกปัดแต่ณดาชิงพูดขึ้นเสียก่อน

“ เราไปนั่งที่โต๊ะกันเถอะนะคะ ” ณดาพูดขึ้น

“ แพรว่าเราแยกกันนั่งดีไหมคะคุณณดากับคุณปวีณ์จะได้มีเวลาส่วนตัว แพรกับคุณกรขอตัวนะคะ ” แพรวาจูงมือคิรากรเดินออกไปที่โต๊ะตรงริมสระว่ายน้ำปวีณ์ทำท่าจะตามไปแต่ณดาดึงแขนเขาเอาไว้

“ น้องแพรก็บอกแล้วไงคะว่าเขาต้องการเวลาส่วนตัววีจะตามไปวุ่นวายกับเขาทำไมคะ ” ณดาทำหน้างอ

“ ผมมีงานที่ต้องคุยกับแพร คุณเพิ่งมาถึงไปเก็บกระเป๋าให้เรียบร้อยก่อนดีไหม ” ปวีณ์ปัดมือของณดาออกแล้วเดินตรงไปยังโต๊ะที่แพรวาและคิรากรนั่งอยู่ ณดาก็เดินตามไปด้วย

พอมาถึงที่โต๊ะเขาก็ขยับเก้าอี้ออกมาแล้วลดตัวลงนั่งข้าง ๆ แพรวา

“ ผมอยากปรึกษาคุณแพรเรื่องงานวันนี้พอจะมีเวลาให้ผมไหมครับ ” ปวีณ์มองหน้าแพรวา

“ มีค่ะ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ” แพรวาตอบเสียงเขียว

“ แล้วเราจะได้คุยกันตอนไหนครับ ” ปวีณ์ถามต่อ

“ คงต้องรอทีมงานของพวกคุณมากันจนครบก่อน เราจะได้คุยกันครั้งเดียวให้เข้าใจกันทุกฝ่าย ” แพรวา ตอบ ปวีณ์ไม่ยอมจบเขากำลังจะอ้าปากพูดต่อ

“ ผมว่าเราไปตักอาหารกันก่อนดีไหมครับ ” คิรากรตัดบทเพราะดูท่าทางปวีณจะตื้อแพรวาไม่ยอมเลิก

“ วีคะ พาณดาไปตักอาหารทีสิคะ ” ณดาลุกขึ้นฉุดแขนปวีณ์

แต่ปวีณ์ยังคงละล้าละลังไม่ยอมลุกจนแพรวาต้องพูดขึ้น

“ คุณปวีณ์พาคุณณดาไปตักอาหารเถอะค่ะเธอคงจะหิวแย่แล้ว ” แพรวาชายหางตามองณดาที่ฉุดแขนปวีณ์ส่งสายตาเว้าวอนไม่ยอมปล่อยมือ

“ ไปครับณดา เราไปตักอาหารกันเถอะนะ ” ปวีณ์ทำเป็นจูงมือณดาออกไปประชดประชันแพรวา แต่พอเห็นว่าแพรวาไม่ได้สนใจเขาก็เปลี่ยนจากจูงมือมาเป็นโอบเอวณดาแบบหลวม ๆ แพรวาจึงมองมาที่เขาแวบหนึ่งแล้วเสมองออกไปทางอื่น

แพรวารู้สึกขอบตาร้อนผ่าวหัวใจของเธอมันบีบรัดจนเจ็บแปลบแต่ก็ฝืนสะกดใจเอาไว้

“ คุณแพรครับ ” คิรากรเรียกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เขารู้ดีว่าแพรวารู้สึกยังไงถ้าแพรวาจะใช้เขาเป็นเครื่องมือประชดประชันปวีณ์อย่างที่ปวีณ์กำลังใช้ณดาเป็นเครื่องมืออยู่เขาก็ยินดี แต่แพรวากลับนั่งนิ่งสูดลมหายใจเข้าออกช้า ๆ แล้วยิ้มให้เขา

“ คุณกรไม่ไปตักอาหารเหรอคะ ” เธอถามเสียงแผ่ว

“ ผมจะถามคุณแพรว่า คุณแพรอยากกินอะไรครับผมจะได้ตักมาให้ ”

“ เราไปด้วยกันเลยดีกว่าค่ะแพรก็ยังนึกไม่ออกว่าจะกินอะไรดี ” แพรวาตอบ

“ ครับ ” ทั้งสองคนจึงลุกขึ้นแล้วเดินไปที่เคาน์เตอร์อาหาร

คิรากรเดินตามค่อยช่วยแพรวาตักนั่นหยิบนี่และยังชวนเธอคุยจนแพรวายิ้มได้ ทำให้ปวีณ์ที่คอยชำเลืองมองอยู่ชักจะหงุดหงิด

“ วีคะเรากลับไปที่โต๊ะกันเถอะค่ะ ” ณดาทำท่าจะเกาะแขนปวีณ์แต่เขาขยับหนี

“ คุณไปคนเดียวเถอะ ผมจะกลับห้อง ” พูดจบปวีณ์ก็เดินตึง ๆ ออกจากห้องไปด้วยท่าทางหงุดหงิดจนเก็บอาการไม่ได้ ระหว่างทางเขาจึงพาลหาเรื่องทุกอย่างทีขวางหน้าไม่เว้นแม่แต่ขอบทางเดินที่เขาไม่ทันระวังจนเกือบจะล้ม พอตั้งตัวได้ปวีณ์ก็เตะเข้าที่ขอบทางเดินเต็มแรงจนรู้สึกเจ็บที่ปลายเท้า

พอรับประทานอาหารเช้าเสร็จณดาก็ขอตัวออกไปหาปวีณ์ คิรากรและแพรวาจึงเดินไปออฟฟิศเพื่อไปคุยเรื่องงานกับเรืองยศผู้จัดการโรงแรม

พอมีเวลาอยู่ด้วยกันสองคนคิรากรจึงถือโอกาสถามคำถามที่ยังไม่ได้คำตอบจากแพรวา

“ คุณแพรครับ ” คิรากรจับมือของแพรวาเอาไว้ เธอจึงหยุดเดินและหันมาหาเขา

“ มีอะไรคะ ” คิ้วเรียวงามเลิกขึ้น

“ เรื่องที่ผมขอคุณแพรเมื่อวานนี้ ” คิรากรมองหน้าแพรวาสายตาไหวระริกด้วยรอคำตอบจากปากของเธอ แพรวายังเงียบเธอคิดทบทวนตัวเองอีกครั้งแล้วจึงตอบคิรากร

“ คุณกรแน่ใจแล้วหรือคะว่าคุณอยากคบกับแพรจริง ๆ ”

คิรากรพยักหน้า “ ผมแน่ใจครับ ”

“ ตกลงค่ะ แพรให้โอกาสคุณ ” แพรวายิ้มแต่ก็ยังไม่เต็มปากนัก

“ คุณแพรพูดจริงนะครับ ” คิรากรกุมมือทั้งสองข้างของแพรวาแน่น

“ ค่ะ ” แพรวาตอบแต่ดวงตายังแฝงแววเศร้า

“ ขอบคุณนะครับ ผมสัญญาผมจะดูแลคุณแพรให้ดีที่สุด ” คิรากรดีใจจนลืมตัวดึงเอาแพรวาเข้าไปกอดเอาไว้แน่น

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว