email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 19 เป็นหวัด

ชื่อตอน : บทที่ 19 เป็นหวัด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2563 18:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19 เป็นหวัด
แบบอักษร

บทที่ 19

 

เป็นหวัด

 

....อัคคี

 

ผมมองหน้ามาตินที่มีสีหน้าเย็นชาแววตาแฝงไปด้วยความเศร้า และดูเหมือนว่าอีกคนจะโกรธ ผมด้วย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงเกี่ยวกับผู้หญิงที่คุณแม่ส่งมาให้

 

ในตอนนั้นผมได้ยินจากคุณพ่อว่าคุณแม่จะส่งผู้หญิงคนหนึ่งมาหาถึงที่โต๊ะทำงานบอกว่าจะเป็นคนที่ยอมตั้งท้องให้เพราะผมยังไม่มีทายาท คุณแม่อยากอุ้มหลานไวๆเลยส่งพวกเธอมา

 

ซึ่งครั้งนี้ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว บางครั้งคุณแม่ก็เอาผู้หญิงแปลกหน้ามานอนบนเตียงเขาพร้อมถอดเสื้อผ้ารอเขา บางทีก็เอามาไว้ที่โต๊ะทำงานซึ่งผู้หญิงที่คุณแม่ส่งมานั้นเขาจะปล่อยโอกาสให้อีกฝ่ายลองเร้าโลมเขาเป็นครั้งสุดท้ายและจะไล่พวกนางให้ออกไปไกลลูกหูลูกตา ก่อนจะให้พวกนางรอรับชะตากรรมจากการกระทำ 

 

และแน่นอนว่าใครที่เคยเข้ามาในห้องนี้โดยที่ไม่ได้รับอนุญาตจากผมมักจะจบไม่สวยทุกคน  ซึ่งคุณแม่ก็ไม่ได้ห้ามบอกว่าพวกเธอเข้าไปเอง เธอไม่ได้บอกให้เข้าไปนั่งแก้ผ้าแบบนั้นเพราะฉะนั้นสิ่งที่เขาจะทำต่อจากนั้นคือการทำให้มัน ทรมานลำบากกับหนี้ก้อนโตที่พวกมันยักยอก เอาไปใช้ หากไม่คืนพวกเขาก็จะทำให้พวกมันทรมานด้วยการขายตัวหรืออะไรก็แล้วแต่ 

 

คนที่คุณแม่ส่งมาแต่ละคนจะมีใบหน้าที่สวย รูปร่างดูแพง เป็นลูกเจ้าของธุรกิจที่เสนอตัวมาเอง ถึงเขาจะห้ามคุณแม่เท่าไหร่ก็ไม่ฟังเลยสักครั้งเดียวจนเขาเริ่มเอือมระอา ปล่อยเลยตามเลย

 

ซึ่งปัจจุบันเขาก็ไม่ได้จะอยากใจร้ายเท่าไหร่ ก็เลยให้ลูกน้องเป็นคนตอบสนองความอยากของนางแทน แล้วค่อยทิ้งเงินให้ แต่ไม่ใช่ว่าแค่คนเดียวหรอกนะ อย่างต่ำก็สามคน นี้เขาคิดว่าปรานีที่สุดแล้ว เพราะคนไร้ยางอายพวกนี้เสนอตัวจน น่ารังเกียจไปหมด

 

วันนี้ที่คุณแม่ส่งมาเองก็เช่นกัน เขาปล่อยให้เธอเร้าโลมแต่ทำยังไงก็ไม่ขึ้น สัมผัสของเธอทำให้เขารู้สึกไม่ชอบ น่าขยะแขยงทั้งยังจูบเขาอีก!เธอสมควรตาย! ที่บังอาจมาจูบเขาโดยไม่ ได้รับอนุญาตแถมมาตินยังมาเห็นตอนเธอกำลังจูบกับเขา

 

ในตอนนั้นเขาไม่รู้เลยว่าทำไมตนเองถึงตื่นตระหนกได้ขนาดนี้ ดวงหน้าที่คลอไปด้วยน้ำตา สีหน้าที่บ่งบอกถึงความเจ็บปวด มันทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดตามไปด้วย อัคคีก็เริ่มจะไม่สนใจเธอเลยแม้แต่น้อยเมื่อเห็นอีกคน

 

พอมาตินเดินหันหลังให้เขามันทำให้รู้สึกไม่เป็นตัวเองในใจรุ่มร้องดั่งไฟรน อยากเข้าไปกอดอีกคนเอาไว้ให้ได้ แต่ยัยผู้หญิงน่ารังเกลียดนั้นกับคว้ามือผมไว้จนผมต้องใช้กำลังผลักไสเธอออกไป 

 

อัคคีพยายามจะเดินออกไปจากห้องทำงานของตนเองให้เร็วที่สุด แต่ยัยนั้นกลับดื้อดึงบอกตนเองเป็นคนสำคัญทั้งที่มันไม่ใช่ มันเลยทำให้เขาโกรธมากที่เธอทำแบบนี้ เลยต้องเสียเวลาเรียกคนให้มาจัดการ ก่อนที่จะรีบเดินออกไปจากห้องตามหามาติน

 

พวกการ์ดที่เคยเป็นลูกน้องมาตินพยายามฉุดรั้งเขาเอาไว้ไม่ให้ตามไปบอกว่าเพื่อลูกพี่ ขอให้ลูกพี่ได้ทำใจเกี่ยวกับเรื่องของเขา เขาไม่เข้าใจ แต่รู้ดีว่ามาตินอาจจะมีใจให้เขาแล้ว

 

เพื่อจะจัดการพวกการ์ดที่ทรยศเจ้านายก็กินเวลาไปอีก จนกระทั่งฝนตกกระหน่ำลงมาในยามเย็นที่มีแสงไฟสลัว ถึงแม้การ์ดเล่านั้นจะไม่ตอบโต้แต่ก็กินเวลาไปนานมากแล้ว เขาเดินออกตามมาตินจนทั่วจนมาถึงถนนทางเดินที่ไม่ค่อยมีใครมาเดินเท่าไหร่ 

 

แต่อัคคีกลับเห็นใครบางคนที่เดินก้มหน้ากำลังจะข้ามถนนลักษณะของชายคนนั้นคล้ายกลับใครที่เขาตามหา ก่อนที่จะเพ่งมองผ่าสายฝนจนรู้ได้ว่าอีกคนคือมาติน 

 

มาตินกำลังจะถูกรถชนแต่อีกคนกลับไม่หลบเลยแม้แต่น้อย ในใจของอัคคีสั่นรั่วลุ้นระทึกอย่างรุนแรงร่างกายสั่นไหวและเข้าไปคว้าตัวร่างบางอัตโนมัติพร้อมกับกอดอีกฝ่ายเอาไว้แน่น รู้สึก ใจหาย พร้อมกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นอะไรไป ในหัวคิดได้อย่างเดียวว่าจะไม่ปล่อยอีกฝ่ายห่างตัวอีกแล้ว ความรู้สึกอย่างเดียวที่คิดได้คือ'กลัว'

 

ความรู้สึกมากมาย ณ ตอนนั้นเริ่มฉายขึ้นอย่างเด่นชัด อีกฝ่ายร้องไห้ฟูมฟายจนเขารู้สึกสั่นไหวตามไปด้วยภายในจิตใจรู้สึกสั่นสะท้านอย่างบอกไม่ถูก ถึงแม้จะถูกอีกคนต่อย แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บมากเท่าการเห็นอีกคนร้องไห้ แผลบนใบหน้าแทบจะด้านชาไปหมด

 

พอกลับมาอีกคนก็เอาแต่ก้มหน้าไม่พูดอะไร  ถึงใบหน้าของอัคคีจะเรียบเฉย แต่สายตาฉายแววกังวลอย่างเด่นชัด  กลัวว่าอีกคนจะเป็นอะไรไปอีก เนื้อในอกของอัคคีเริ่มบีบรัดจนรู้สึกเจ็บไปหมด 

 

อยากจะเข้าไปหาแต่อีกคนกลับเอาแต่หนี  ไม่ว่าเขาจะทำอะไร อีกคนก็จะไม่ตอบรับหรือ ขัดขืน ยิ่งอีกคนป่วยเขายิ่งรู้สึกเป็นห่วง เลยโทรหาลุงที่เป็นถึงแพทย์ชื่อดังระดับโลกมาตรวจอีกคน

 

ลุงของเขาถือว่าเป็นผู้มีอำนาจมาก และคอยช่วยเขาในวันที่บริษัทแทบล้มละลาย ท่านช่วยพวกเราไว้มากจนตอนนี้ เขาสามารถดึงชื่อเสียงเงินทองกลับคืนมาได้ เขาจึงพยายามตอบแทนลุงให้ได้มากที่สุด ไม่ว่าอะไรก็จะทำ

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

"มาติน...."

 

อัคคีเอ่ยเรียกเมื่ออีกฝ่ายไปนอนที่โซฟาทั้งที่ ปกติอีกคนจะมานอนกลับเขาที่เตียงทุกวัน แท้ๆ เขาเดินมาที่โซฟาพร้อมกับจ้องมองอีกฝ่ายที่กำลังเล่นโทรศัพท์เมินเสียงเรียกจากเขาโดยสิ้นเชิง

 

"ทำไมนายไม่ไปนอนกับฉันที่เตียง ป่วยอยู่ไม่ใช่เหรอ"

 

"......."

 

"ถ้านายไม่ไปนอนฉัน ฉันก็จะนอนกับนายตรงนี้"

 

"......ฮัดเช้ย!."

 

"นี้นายฟังฉันอยู่รึเปล่า"

 

อัคคีรู้สึกเหมือนตัวเองพูดคนเดียว โดยที่ไม่มีเสียงตอบรับจากอีกคน มันทำให้เขารู้สึกไม่ชอบใจเอามากๆ

 

'นายต่อยฉันตั้งขนาดนี้ ยังไม่เจ็บเท่าที่นายเมินฉันเลยมาติน'

 

อัคคีได้แต่คิดในใจก่อนที่จะเดินหนีออกมา ปล่อยให้มาตินที่กำลังนั่งจ้องโทรศัพท์อยู่รู้สึกเจ็บใจแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร นอกจากหลับตาลงพร้อมกับปิดโทรศัพท์ เพราะรู้สึกตาล้า ถึงแม้ตาจะดูโทรศัพแต่ทุกคำพูดของบอสเขาฟังทุกคำ 

 

กึก~มาตินกอดร่างตัวเองเอาไว้ ที่จริงเขาหนาวมาก ตอนที่บอสพูดไม่ได้แสดงอาการ เพราะไม่ชอบบอส เดี๋ยวบอสจะหาว่าสำอ่อย รู้สึกแสบจมูกไปหมดเลย ร่างกายก็เย็น แอร์ก็เย็น เฮ้อ~

 

ฟึบ...."เดี๋ยวก็เป็นหนักกว่าเดิมหรอก"

 

อัคคีที่เดินไปหยิบผ้าห่มให้มาตินก่อนจะห่มให้กับอีกคนแล้วนอนข้างๆ  พร้อมกับกอดมาตินเอาไว้แน่นราวกับว่าไม่อยากให้ไปไหน

 

".//////."

 

มาตินไม่พูดอะไรก่อนจะฝืนหลับตานอนต่อไป แต่ใบหน้าร้อนแผ่วขึ้นสีแดงระเรื่อ จนควบคุม ไม่อยู่บ้าจริง!

 

'ไม่ได้นะมาติน  จะใจอ่อนไม่ได้!'

 

มาตินคิดในใจปล่อยให้บอสกอดตนเองอยู่แบบนั้น อัคคีซบหน้าลงบนแผ่นหลังของมาติน พร้อมกับสูดดมกลิ่นกายของอีกฝ่ายที่หอมชวนฝันได้ตลอดเวลา

 

"ฮัดเช้ย!!"

 

ฟึบ.....มาตินจามออกมาเป็นรอบที่ร้อย ก่อนจะรีบลุกขึ้นเหมือนจะพึ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ อัคคีที่กอดร่างของมาตินเอาไว้ก็โดนอีกฝ่ายแกะมือออก ก่อนที่จะยอมปล่อยให้อีกคนลุกขึ้นแต่โดยดี พร้อมกับนอนเงยหน้ามองมาตินด้วยความ เสียดาย แววตาฉายแววน่าสงสารได้อย่างชัดเจน 

 

"อึก....."

 

มาตินมองหน้าบอสที่กำลังทำน่าเหมือนตนเองกลายเป็นผู้ต้องหา ทำตาน่าสงสารเหมือนลูกแมวโดนทิ้ง ก่อนที่เขาจะเดินไปทางลิ้นชักโต๊ะใกล้ๆ พร้อมกับหยิบแมสขึ้นมาสวมใส่เพื่อความปลอดภัย เพราะยังไม่รู้ว่าตนเองเป็นอะไรเลยต้องป้องกัน เอาไว้ก่อน 

 

เขาไม่ได้เป็นห่วงบอสนะก็แค่....กลัวว่าจะโดนด่าทีหลังว่าตัวเองเป็นโรคแล้วมาแพร่ ให้คนอื่น ไม่ได้เป็นห่วงเลยสักนิ๊ดดด

 

"หึ..."

 

บอสที่ทำตาเศร้าสร้อยพร้อมกับนอนหลับตาอยู่บนโซฟาที่แสนจะโหยหา ก่อนที่จะมีร่างของใครบ้างคนนอนลงมาที่เดิม ทำให้อัคคียกยิ้มอย่าง พอใจพร้อมกับกอดร่างบางเอาไว้แน่นแล้วซบแผ่นหลังของใครบางคน เหมือนไม่อยากให้ลุกไปไหนอีกแล้ว

 

มาตินปล่อยให้อัคคีกอดอยู่แบบนั้นเพราะมันทำให้รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ถึงเขาจะโกรธบอสแต่ก็ปฎิเสธไม่ได้ว่าอีกคนชอบทำให้เขาหลงกลอยู่เรื่อย แถมกลิ่นกายของบอสที่เหมือนจะทำให้เขารู้สึกเยือกเย็นและผ่อนคลายทำให้ผมที่ป่วยอยู่หลับลงไปอย่างง่ายดาย

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

"อึก....อื้มมม"

 

มาตินตื่นขึ้นมาก่อนจะรู้สึกเหมือนตัวเองขยับตัวไม่ได้ รู้สึกหายใจไม่ค่อยออก หรือว่าเขาจะโดนผีอำรึเปล่านะ ปกติเขาตื่นเช้าขึ้นมามันจะต้องโล่งตลอด เพราะบอสตื่นก่อนเขาแล้วอีกอย่างบอสก็ไม่ได้อยู่บนเตียงกับเขาในตอนเช้าด้วย 

 

"ตื่นแล้วเหรอ..."

 

"......"

 

มาตินลืมตาก่อนจะเห็นว่าเป็นบอสที่กอดเขาอยู่ แถมเขายังหันมาซบอกของบอสด้วย มาติน มองหน้าอัคคีเล็กน้อยไม่ตอบอะไร เพียงแค่พลิกตัวไปทางอื่นไม่มองบอส  ที่ไม่มองเพราะรู้สึกเหมือนใจจะเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้งทำไมถึงยังไม่ชินกับอะไรแบบนี้อีกนะ

 

เอะ? แมสที่เขาใส่ไว้ หายไปไหน แล้วทำไมเขาถึงมานอนบนเตียงได้ละ ทั้งที่เมื่อคืนเขาจำได้ว่าตัวเองนอนบนโซฟาไม่ใช่รึไง 

 

"เป็นไข้เหรอ ทำไมหน้าแดง"

 

.////.

 

'อ๊ากกกก แพ้เว้ย!!'มาตินกรีดร้องในใจ

 

อัคคีจับมาตินพลิกตัวมาหาพร้อมกับเอาหน้า ผากมาวัดไข้ให้เขา ใบหน้าของมาตินจากตอนแรกที่เริ่มร้อนผ่าวก็เริ่มแดงจนกลายเป็นมะเขือเทศ จะอ้าปากบอกแต่นึกได้ว่าโกรธ บอสอาจจะแค่อยากเล่นกับความรู้สึกเขาเท่านั้น!! ไม่ๆๆๆๆ มา ติน!! ตั้งสติ เอาไว้!

 

"ก็ไม่ได้ตัวร้อนนิ...หรือว่าเขินฉันเหรอ..."

 

"ฮัดเช้ย!!"

 

มาตินปิดปากพร้อมกับหันหน้าหนี เพราะเผลอจามใส่หน้าบอสเต็มๆ บอสต้องติดโควิดกับเขาแน่เลยทำไงดี!!  มาตินพูดไม่ออกแล้วยอมลุกไปหยิบทิชชูเพื่อมาเช็ดหน้าให้อีกคน ที่จริงอยากเดินไปหยิบแอลกอฮอล์มาฉีดใส่หน้าบอส แต่กลัวว่าบอสจะตายก่อนจะได้เป็นโควิด 

 

มาติยเช็ดหน้าให้คนที่ทำหน้าเย็นชา ดูเหมือนไร้ความรู้สึก ก่อนที่ใบหน้าเย็นชานั้นจะแสยะยิ้มแกม ขำขัน

 

"ฮึ!"

 

"เป็นห่วงฉันด้วยเหรอ..."

 

"......"

 

มาตินไปตอบแค่ทำเสียงไม่พอใจ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำไม่ลืมหยิบผ้าเช็ดตัวพร้อมกับชุดที่จะใส่ แต่น้ำมันเย็นครับเลยอาบนานหน่อย ระหว่างที่อาบก็ทรมานมากยิ่งขึ้นเพราะเป็นหวัดเลยจามออกมาบ่อยจนจมูกเริ่มแดง เจ็บคอ หน้าก็ แดง ทรมานสุดๆ แต่ที่แปลกคือเหม็นแชมพู พวกเครื่องอาบน้ำบางอย่างใช้ได้บางอย่างก็ไม่ได้ใช้ แต่ที่สุดๆเลยคือน้ำหอม ไม่อยากเข้าใกล้เลยสักนิด ทั้งที่ผมก็ใช้กลิ่นนี้มานานแล้ว

 

"ทำไมนาน"

 

".......ฮะ....เฮ้อ~คืดด "

 

ไม่เห็นรู้เลยว่ามีน้ำมูกด้วย  บ้าเอ้ย!โครต ทรมาน เพราะบอสเลยที่ทำให้เขาป่วย ฮึก~แย่ที่สุด! ไม่น่าไปตากฝนเลย แค่ตากฝนก็ทำให้เขาเหม็นน้ำหอมสุดโปรดไปแล้ว

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

แย่ค่ะแย่~ น้องผู้ยังคิดว่าตนเองเป็นโควิดอยู่555  ออ~ลืมบอกไปนิดหนึ่ง พี่บอสที่เข้าห้องน้ำนานพร้อมกับน้ำยาป้วนปากทุกคนคงเดากันไม่ยาก5555 (✪ω✪)/

 

ชอบน้องตรงที่โกรธอยู่แต่ก็ห่วงอยู่(๑'ᴗ')ゞ

 

เดี๋ยวไรท์จะมาแก้อีกทีตอนรีไรท์แล้วกันนะคะ(❁´◡`❁)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว