ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 7 : งานเลี้ยงต้อนรับ

ชื่อตอน : Chapter 7 : งานเลี้ยงต้อนรับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 649

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2563 19:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 7 : งานเลี้ยงต้อนรับ
แบบอักษร

รถของพี่สรรที่เต้นั่งมาด้วยกำลังเลี้ยวเข้ามาจอดที่ลานจอดรถของร้านอาหารแห่งหนึ่งที่โอบล้อมไปด้วยการตกแต่งด้วยต้นไม้ไผ่และโคมไฟ ที่มองดูก็รู้ได้ทันทีว่าต้องเป็นร้านอาหารแนวญี่ปุ่น เต้ค่อยๆ ลงมาจากรถพลางมองเห็นพี่ไทม์และพี่ๆ คนอื่นๆ ที่มาคันเดียวกันกับพี่ไทม์ กำลังยืนพูดคุยด้วยท่าทีที่เฮฮาที่บริเวณหน้าร้านอาหารของร้านญี่ปุ่น

การแต่งตัวของพี่ไทม์นั้นเปลี่ยนไปจากที่ทำงาน เขานั้นพับแขนเสื้อขึ้นและเอาชายเสื้อออกมาไว้ข้างนอกกางเกงเหมือนอย่างพี่ๆ คนอื่นๆ แล้ว

เต้เดินมายังหน้าร้านอาหารพร้อมกับพี่สรรและพี่โน้ตที่กำลังเดินตามมาหลังจากที่เขานั้นจอดรถเสร็จ

"อ่า มากันครบแล้วเนอะ จะได้เดินเข้าไปในร้านกัน" พี่ไทม์เอ่ยพลางมองหน้าทุกคนที่ตอนนี้ยืนกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาที่หน้าร้านแล้ว ก่อนที่พี่ไทม์จะหมุนตัวและใช้มือเปิดประตูเพื่อเป็นคนนำทุกคนเข้าไปในร้านอาหารญี่ปุ่น

เสียงกระดิ่งของประตูหน้าร้านดังขึ้น พร้อมกับเสียงพนักงานต้อนรับที่ยืนอยู่บริเวณประตูจะเอ่ยดังขึ้นเพื่อต้อนรับลูกค้า

"อิรัชชัยมาเซสวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ มากี่ท่านคะ"

"ผมอินไทม์ครับ ที่โทรมาจองห้องไว้เมื่อเช้า" พี่ไทม์เอ่ยด้วยน้ำเสียงฉะฉาน

"คุณอินไทม์นะคะ รอสักครู่นะคะ"

พนักงานต้อนรับเอ่ยรับทราบและเดินเข้าไปในร้านทันที เต้ยืนมองด้วยความรู้สึกตื่นตาตื่นใจ บรรยากาศข้างนอกของร้านว่าทำเหมือนบรรยากาศญี่ปุ่นแล้ว ด้านในของร้านนั้น ออกแบบมาได้เหมือนมาเที่ยวญี่ปุ่นเลย ร้านด้านในถูกตกแต่งด้วยต้นซากุระปลอมที่ดูสวย มีร่องน้ำเล็กๆ ที่เลี้ยงปลาตามทางเดิน พร้อมกับจุดถ่ายรูปที่มีหนุ่มสาวมายืนต่อคิวกัน

"ขออภัยที่ให้รอค่ะคุณอินไทม์ คุณอินไทม์ได้ห้องส่วนตัวหมายเลขห้านะคะ ยังไงเดินตามดิฉันมาเลยค่ะ"

พนักงานต้อนรับเอ่ยอีกครั้งก่อนจะเดินนำหน้าทุกๆ คนไป

 

สุดยอดไปเลยนะเนี่ย ราคาน่าจะแพงน่าดู!

 

เต้แอบประเมินราคาเมื่อใช้สายตามองไปรอบๆ ด้านในของร้านอาหาร ส่วนใหญ่ของร้านจะถูกสร้างขึ้นด้วยไม้สีน้ำตาลอมแดง ดูโบราณแต่ดูคลาสลิก มีห้องรับประทานอาหารหลายห้องทั้งมุมซ้ายและมุมขวา ซึ่งล้วนแล้วน่าจะเป็นร้านเฉพาะคนที่มีเงินเท่านั้น ไม่นานนักพนักงานต้อนรับก็เดินมาหยุดที่หน้าห้องรับประทานอาหารหมายเลขห้าพลางเปิดประตูเพื่อให้ทุกคนได้เดินเข้าไป

 

ว้าว! สุดยอดจริงๆ นะเนี่ย

 

เต้ยังคงอดตะลึงไม่ได้กับสิ่งที่ได้เห็น ด้านในของห้องรับประทานอาหารนั้น มีโต๊ะไม้ยาวๆ ที่ตั้งอยู่ที่พื้น โดยที่ใต้โต๊ะนั้นเป็นพื้นที่โล่งและลึกลงไป เพื่อให้ทุกคนที่นั่ง ได้หย่อนขาลงไปถึงแม้จะนั่งพื้นก็ตาม เพลงญี่ปุ่นนั้นดังคลอๆ อยู่ในห้อง รวมถึงบรรยากาศข้างนอกร้าน ทำให้เต้มองเห็นพระจันทร์และต้นไม้ไผ่ ที่ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองหลุดเข้าไปในญี่ปุ่นเข้าไปทุกทีๆ

"นี่เมนูค่ะคุณอินไทม์ เดี๋ยวดิฉันจะรับเมนูก่อนชุดแรก แล้วหลังจากนั้นสามารถสั่งเมนูได้ตลอด ผ่านการกดกระดิ่งเพื่อเรียกพนักงานนะคะ" พนักงานเอ่ยพร้อมกับยื่นแผ่นกระดาษเมนูส่งให้พี่ไทม์และพี่ๆ คนอื่นๆ เพื่อให้ทุกคนได้สั่งอาหาร

"ข้างนอกเป็นพื้นที่สูบบุหรี่นะคะ สามารถออกไปสูบได้ โดยไม่รบกวนห้องข้างๆ ค่ะ"

"ครับ" พี่ไทม์เอ่ยรับทราบ ก่อนที่เขาจะยื่นแผ่นกระดาษเมนูที่เขาได้รับนั้นส่งให้กับเต้

"อะ เลือกเลยอยากกินอะไร"

เต้ชะงักเล็กๆ ด้วยความตกใจพลางรับแผ่นกระดาษเมนูจากพี่ไทม์มาอ่าน

 

เชี่ย! นี่ค่าอาหารหรือค่าจองโรงแรมกันแน่เนี่ย! ทำไมมันแพงขนาดนี้

 

เต้ตาโตเมื่อได้เห็นราคาอาหารที่เขียนควบคู่ไปกับเมนูอาหาร ราคาค่าอาหารเมนูหนึ่งนี่แทบจะเป็นเงินกินข้าวของเต้ทั้งสัปดาห์เลย

"ผมกินได้ทุกอย่างครับพี่ไทม์ ขอแค่ไม่ใช่เหล้าเบียร์ก็พอ" เต้รู้สึกเกรงใจเล็กๆ พลางยื่นแผ่นกระดาษเมนูนั้นส่งคืนให้พี่ไทม์ แต่พี่ไทม์กลับไม่รับพร้อมกับยิ้ม

"เฮ้ย! เลือกเลย งานนี้มันงานของเรา เราต้องเลือกเอง"

"พี่สั่งดีกว่าครับพี่ไทม์ ผมกินได้ทุกอย่างครับ แค่ไม่ใช่เหล้าเบียร์" เต้ยังคงไม่สั่งพลางมองหน้าพนักงานต้อนรับด้วยความรู้สึกอายๆ ซึ่งในจังหวะนั้นเองเสียงของพี่บอมก็ดังขึ้น

"พี่ไทม์ ผมเอาโซจูสี่ขวดและก็สาเกอีกสองขวด จัดมาเลยครับ"

เต้หันหน้าไปมองพี่บอมในทันที ที่เขานั้นเอ่ยปากสั่งโดยไม่มีการคิดเลยว่าพี่ไทม์จะต้องจ่ายเท่าไร

"เห็นไหม ถ้าเราไม่สั่ง มันก็จะมีแต่เหล้าแต่เบียร์นะ"

พี่ไทม์เอ่ยเบาๆ กับเต้ ทำให้เต้นั้นละสายตาจากพี่ๆ ในแผนกและหันกลับมามองที่พี่ไทม์อีกครั้ง พี่ไทม์จ้องมองเต้พลางยิ้มเล็กๆ ก่อนจะหันหน้าไปสั่งเหล้าเบียร์กับพนักงานต้อนรับตามที่พี่บอมเอ่ย

"และก็เอาน้ำโคล่าสองขวด น้ำเปล่าขวดใหญ่หนึ่ง ส่วนอาหารขอเป็นยากินิกุสองเตา ขอเป็นเนื้อหมู กับเนื้อวัว แยกถาดให้ด้วยนะครับ ส่วนเครื่องเคียงอื่นๆ ขอเป็นเซตใหญ่หนึ่งชุดครับ" พี่ไทม์สั่งเพิ่มเติมกับพนักงานต้อนรับและหันกลับมามองที่เต้อีกครั้ง

"เราสั่งเลยนะอยากกินอะไร เดี๋ยวพี่ขอตัวไปสูบบุหรี่ก่อน"

พี่ไทม์ตบบ่าเต้เล็กๆ ก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบบุหรี่ออกมาและเดินออกไปยังจุดที่ทางพนักงานต้อนรับบอกว่าสูบบุหรี่ได้ โดยมีพี่ชานนท์ที่นั่งอยู่บริเวณโต๊ะอาหารลุกขึ้นและเดินตามพี่ไทม์ออกไปสูบบุหรี่ ทิ้งให้เต้ยืนยิ้มเล็กๆ ใส่พนักงานต้อนรับ ก่อนที่เขาจะต้องจำใจสั่งเมนูอาหารที่ต้องการกิน

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

กลิ่นของเนื้อย่างจากเตาและเสียงเฮฮาของพี่ๆ ในแผนกเริ่มพูดคุยกันดังขึ้นเมื่อพี่ๆ นั้นเริ่มดื่มเหล้าที่สั่งกันมา เต้นั่งอยู่บริเวณทางด้านซ้ายสุดของโต๊ะ โดยข้างๆ ของเต้เองมีพี่ไทม์นั่งอยู่และก็ฝั่งตรงข้ามของเต้มีพี่สรรนั่งอยู่เช่นกัน เต้เลือกที่จะกินน้ำโคล่าแทนการกินเบียร์พร้อมกับกินเนื้อย่างและอาหารต่างๆ ที่ถูกสั่งมาอย่างมากมายที่วางอยู่บนโต๊ะ

พี่ไทม์ดูเฮฮาอย่างมากเมื่อได้กินเหล้า เขานั้นพูดคุยกับพี่ๆ ในแผนกเหมือนอย่างกับเป็นเพื่อนคนหนึ่งเลย แถมยังทำให้เต้รู้สึกผ่อนคลายและรู้สึกสนิทกับพี่ไทม์มากขึ้นด้วย พี่ไทม์ดูใจดีและดูอารมณ์ดีกว่าที่เต้คิดไว้มาก ทำให้เขาเองรู้สึกรักพี่ไทม์คนที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาตอนนี้มากๆ

"พี่ไทม์ครับ ผมขอแก้วหน่อยครับ ผมจะเติมโซจูให้"

พี่ซินซินเอ่ยพลางยื่นมือเพื่อจะขอแก้วน้ำจากพี่ไทม์ ที่ตอนนี้มันเริ่มเหลือแต่น้ำแข็งแล้ว

"ยังๆ ไม่ต้องเติม ผมยังไม่อยากเมา ผมอยากกินปิ้งย่างมากกว่า เดี๋ยวกินเหล้าเมากันหมด แล้วของจะเหลือ" พี่ไทม์ปฏิเสธที่จะให้พี่ซินซินเติมเหล้าให้ ทำให้เต้แอบตกใจที่พี่ไทม์ดูสนุกไม่เต็มที่

"พี่ไทม์กินเลยก็ได้ครับ เดี๋ยวพวกอาหารพวกนี้ผมช่วยเคลียร์เองครับ" เต้เอ่ย จนทำให้พี่ไทม์นั้นหันมามอง

"แล้วเราจะกินหมดได้ยังไง สั่งมาเยอะขนาดนี้!"

"หมดสิครับ ผมมีพี่สรรช่วยกินอีก ช่วยๆ กันกิน ยังไงก็หมดครับ" เต้พูดพลางชำเลืองมองพี่สรรที่ตอนนี้พี่เขาก็พยักหน้ารับทราบถึงการช่วยเหลือ

"แต่ถ้ามีพี่ช่วยกินอีกคน อย่างน้อยมันก็เพิ่มแรงคนกินเป็นสามคนไง"

พี่ไทม์เอ่ยพร้อมกับจ้องมองเต้ ทำให้เต้อดรู้สึกดีไม่ได้ที่พี่ไทม์นั้นยอมที่จะไม่กินเหล้า แต่ดันจะมาช่วยกินอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะแทน โดยในจังหวะนั้นพี่ชานนท์ที่นั่งอยู่ข้างๆ พี่ไทม์ก็คว้าแก้วไปเติมเหล้าในทันที โดยที่พี่ไทม์ก็ไม่สามารถห้ามอะไรได้แล้ว ทำให้เกิดเสียงหัวเราะจากเหล่าพี่ๆ ในแผนกดังขึ้น

"พี่สรรครับ แล้วทำไมวันนี้พี่ไม่กินเหล้าล่ะครับ ทุกทีผมเห็นว่าพี่กินนี่หน่า" พี่ไทม์เอ่ยถามพี่สรรด้วยความสงสัย

"พรุ่งนี้พี่มีนัดไปเที่ยวกับลูกน่ะ พี่กลัวตื่นไม่ไหว" พี่สรรตอบ ซึ่งเป็นประโยคเดียวกันกับที่เต้ได้ยินตอนที่เขานั้นคุยกับพี่สรรเรื่องนี้

"คุณพ่อดีเด่น" พี่ไทม์เอ่ยชมพลางยิ้มเล็กๆ อยู่เพียงคนเดียว

โดยในจังหวะนั้น เต้ได้ชำเลืองสายตามองพี่ไทม์ ที่ถึงแม้พี่ไทม์จะยิ้ม แต่แววตากลับดูเศร้าจนเต้ที่นั่งข้างๆ รู้สึกได้

"ก็หาแฟนสักทีสิน้องไทม์ จะได้มีลูก แล้วก็จะได้กลายเป็นคุณพ่อดีเด่นแบบพี่" พี่สรรแซวกลับ

"ผมยังไม่เจอใครที่ถูกใจเลยนี่ครับพี่สรร" พี่ไทม์ตอบ

"ก็น้องฝ่ายบุคคลอะไรนั่นไงพี่ไทม์ ที่ชื่อน้องเฌอน่ะ ผมเห็นน้องเขาส่งสายตาให้พี่ตลอดเลยนะ ผมว่าน้องเขาต้องแอบชอบพี่แน่ๆ เลย พี่รุกเข้าไปจีบเลยครับ" พี่โน้ตเอ่ยแนะนำ ก่อนที่พี่ไทม์จะหัวเราะออกมา

"น้องเฌอน่ะเหรอ น้องเขายังเด็ก แล้วอีกอย่างผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับน้องเขาด้วย ผมมองน้องเขาเป็นแค่น้องสาวคนหนึ่งเอง"

คำตอบจากพี่ไทม์ทำเอาเสียงโห่จากพี่ๆ ในแผนกดังขึ้น

"ผมว่าน้องเขาอาจไม่อยากจะได้พี่ชายก็ได้นะ" พี่บอมเอ่ยแซว ทำเอาพี่ไทม์หัวเราะเบาๆ

"แล้วน้องเต้ล่ะ มีแฟนหรือยัง" พี่สรรหันหน้ามาถามที่เต้ต่อในทันที ทำเอาเต้สะดุ้งเพราะไม่คิดว่าพี่สรรจะเอ่ยถามตัวเอง

"ผมเคยมีครับ แต่ตอนนี้เลิกกันไปแล้วครับ"

"อ้าว! งั้นก็แปลว่าตอนนี้โสดน่ะสิ ใช่ไหม?"

"ทำนองนั้นครับ"

พี่สรรพยักหน้ารับทราบก่อนที่พี่เขาจะหันหน้าไปมองพี่ๆ คนอื่นๆ ในแผนก

"งั้นก็แปลว่าตอนนี้ในแผนกของเรา ก็มีแค่ไอ้น้องไทม์และก็ไอ้น้องเต้สองคนเท่านั้นที่ยังไม่มีแฟน พวกเราอาจจะต้องร่วมมือกันหาแฟนให้ทั้งคู่นะ" พี่สรรเอ่ยเหมือนพูดเล่นๆ กับพี่ๆ ในแผนก ก่อนที่เสียงเอ่ยปากตกลงจะดังมาจากพี่ๆ ในแผนกเช่นกัน

พี่ไทม์หัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะหันหน้ามามองที่เต้พร้อมกับยิ้ม

"ไม่ต้องคิดมากนะเต้ เวลาพี่ๆ เขาเมาก็เป็นกันแบบนี้แหละ พอหายเมาเดี๋ยวก็กลับมาเป็นแบบเดิมกัน"

เต้พยักหน้ารับทราบพลางจ้องมองพี่ไทม์ที่ระยะห่างจากเขาและพี่ไทม์ในเวลานี้มันห่างกันไม่มาก ทำให้เต้ได้มองเห็นแววตาที่ชัดเจน แววตาของพี่ไทม์ยังคงดูเศร้าๆ เหงาๆ จนเต้แอบเป็นห่วง กลัวพี่ไทม์กำลังคิดอะไรอยู่

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

งานเลี้ยงฉลองต้อนรับเต้เข้าแผนกนั้นล่วงเลยมาจนเกือบจะสี่ทุ่ม ในเวลานี้พี่ๆ คนที่ดื่มเหล้ากันเริ่มมีอาการเมาอย่างเห็นได้ชัด ยกเว้นพี่สรร พี่โน้ต และพี่ไทม์ที่เอารถยนต์มา ยังคงนั่งพูดคุยและนั่งกินอาหารที่เริ่มเหลือน้อยนิดบนโต๊ะแล้ว

"ผมว่าผมไปเช็กบิลดีกว่าครับ คงจะไม่มีใครกินอะไรกันต่อละ"

พี่ไทม์เอ่ยพลางมองเต้ พี่สรร และพี่โน้ตที่นั่งอยู่ข้างๆ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ลุกขึ้นจากโต๊ะและเดินออกจากห้องเพื่อไปจ่ายตังค์

เต้หันหน้ามามองพี่ๆ คนอื่นๆ ในแผนก ที่ตอนนี้แต่ละคนกำลังเมาได้ที่ จนทำให้เต้รู้สึกกังวลว่าใครจะเป็นคนพาใครกลับบ้านบ้าง ซึ่งไม่นานนักพี่ไทม์ก็เดินกลับมาในห้องพร้อมกับใบเสร็จที่อยู่ในมือ นั่นก็แปลว่าพี่ไทม์จ่ายค่าอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว

"ขากลับ มีใครจะพาใครกลับบ้างครับ"

พี่ไทม์เอ่ยถามถึงเรื่องการกลับบ้านในทันที พลางมองหน้าพี่สรรและพี่โน้ตที่เอารถมาในเย็นวันนี้

"พี่ทางผ่านบ้านน้องบอมกับน้องชานนท์ เดี๋ยวพี่พากลับเอง" พี่สรรเอ่ยตอบ

"ส่วนผม เดี๋ยวผมพาไอ้ซินกลับเองครับพี่ไทม์" พี่โน้ตเอ่ยตอบพี่ไทม์เช่นเดียวกัน

เต้ได้แต่นั่งมองพี่ๆ คุยกันด้วยความงงๆ ที่พี่ๆ นั้นพูดถึงเรื่องทางผ่าน แต่เต้เองไม่รู้เลยว่าพี่คนไหนผ่านทางไหนบ้าง

"แล้วเต้ล่ะ!" พี่ไทม์หันหน้ามาถามต่อ "บ้านเราอยู่แถวไหน เผื่อมีพี่คนไหนผ่านจะได้ขับไปส่ง"

"ผมอยู่แถวอโศกน่ะครับ ไม่รู้ว่ามีพี่คนไหนผ่านบ้าง แต่ถ้าไม่มีใครผ่านเลย เดี๋ยวผมโทรเรียกแกร็บก็ได้ครับ" เต้เอ่ยตอบด้วยความรู้สึกเกรงใจ

"เฮ้ย! ไม่ต้องๆ พวกพี่เป็นคนพามา ยังไงพวกพี่ก็ต้องเป็นคนพากลับ" พี่ไทม์เอ่ยพร้อมกับสะบัดมือเล็กๆ

"งั้นเอาเป็นว่าเต้กลับกับพี่ก็แล้วกัน เดี๋ยวพี่ไปส่ง"

พี่ไทม์เอ่ยพลางยิ้มเล็กๆ หลังจากเอ่ยปากว่าจะเป็นคนไปส่งเต้กลับบ้าน ซึ่งมันก็ทำให้เต้ตกใจที่ได้ยินว่าพี่ไทม์นั้นจะเป็นคนไปส่ง

"คะ..ครับ" เต้ตอบออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

"งั้นก็ตามนี้เนอะ เราเตรียมตัวกลับบ้านกัน" พี่ไทม์เอ่ยส่งท้าย ก่อนที่เขาจะเดินไปหาพวกพี่ๆ ในแผนกที่กำลังนั่งเมาเพื่อบอกให้ทุกคนนั้นเตรียมตัวกลับบ้าน

เต้ได้แต่มองพี่ไทม์ด้วยหัวใจที่สั่นๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ความรู้สึกบางอย่างในหัวใจของเต้ มันกำลังบอกให้เขาได้รับรู้

ว่าเขานั้น... กำลังเริ่มหลงรักพี่ไทม์แล้ว

 

~ โปรดติดตามอ่านตอนต่อไป ~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว