email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 18 เกลียดบอส

ชื่อตอน : บทที่ 18 เกลียดบอส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.1k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2563 17:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 18 เกลียดบอส
แบบอักษร

บทที่ 18

 

เกลียดบอส

 

..แปะ...แปะ..ซ่า ซ่า

 

เสียงฝนกระหน่ำลงมาท่ามกลางแสงที่ค่อยๆหายไปอย่างช้าๆ มาตินผู้เดินหนีออกมาจากการ์ดได้ ด้วยการพูดเชิงขอร้องกับลูกน้องของตนที่เคย ทำงานด้วยพวกการ์ดที่เห็นเขาทำหน้าเศร้าก็รู้เจ็บปวดแล้วรู้สึกผิดมาก เลยปล่อยให้ลูกพี่ของตนเองเดินหนีพวกเขาไปโดยที่ไม่เดินตามไปก็

 

มาตินเดินตากฝนโดยไร้จุดหมายปลายทาง โดยการเดินบนถนนคนเดินที่ไม่มีใครมาใช้ในตอนที่ฝนตกลงมาแบบนี้ มาตินมองทางข้างหน้าด้วยสายตาที่เหม่อลอย 

 

เขาไม่นึกว่าก่อนเลยว่าจะถึงวันนี้ได้เร็วกว่าที่เขาคิดเอาไว้ ทั้งที่คิดเอาไว้ตั้งแต่ต้นอยู่แล้วว่ามันควรเป็นแบบนี้ เขาคิดเอาไว้แล้วแท้ๆว่าวันหนึ่งบอสต้องทิ้งเขาไป  แต่ตลอดที่ผ่านมามันคืออะไร สิ่งที่บอสทำให้เขามันคืออะไร ทั้งที่มันเป็นเพียงชั่วระยะเวลาที่สั้นมาก แต่เขากลับคิดว่ามันนานมากและทำให้เขาหลงระเริงไปกับความสุขที่มันเป็นของปลอมทั้งนั้น

 

นั้นสินะ....เขาไม่น่าไปตั้งความหวังให้กับตัวเองเลย ถ้ารู้ว่ามันจะเจ็บขนาดนี้ เขาคงจะรีบถอยออกมาตั้งแต่แรก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังตกหลุมที่บอสขุดเอาไว้ ถึงแม้มันจะรู้ว่ามันเจ็บมาก แต่ก็ยังยอมตกลงไป เพราะไว้ใจและเชื่อใจอีกฝ่าย ...หึ หึ เขานี้มันโง่จริงๆ

 

มาตินเดินท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำลงมาใส่ร่างที่แสนจะไม่มีเรี่ยวแรง พร้อมกับความสิ้นหวังเขาไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อ ต่อจากนี้เขาควรทำยังไง เขาต้องหนีไปอยู่ที่อื่นให้หลงลืมสิ่งที่บอสเคยตั้งความหวังให้กับตัวเองครั้งหนึ่งงั้นเหรอ แล้วถ้าอยู่ต่อเขาจะเป็นยังไง 'อยู่ให้เจ็บ หรือไปให้ลืม'

 

มาตินเงยหน้าขึ้นพร้อมกับรับสายฝนที่ตกลงมากระทบกับดวงหน้าที่เศร้าสร้อย  น้ำตาค่อยๆไหลออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว รู้สึกจุกไปหมด พูดอะไรไม่ออกนอกจากคำว่า'ผิดหวัง' 

 

ความรู้สึกที่มีให้บอส  มันคงมีมากเกินจะรับเอาไว้ ทำให้แทบจะไม่มีเรี่ยวแรงในการที่จะใช้ชีวิตต่อในวันพรุ่งนี้ แต่ถึงอย่างนั้นตนเองก็พยายามเพ่งมองหนทางข้างหน้าที่ขาวโพลน พร้อมกับมีแสงไฟที่สลัวพอให้เห็น

 

ปี้ก!!!!!เสียงบีบแตร  รถดังดังลั่น พุ่งตรงมาทางมาตินด้วยความเร็ว มาตินเบิกตากว้างด้วยความตกใจจนก้าวข้าไม่ออก ในหัวเริ่มคิดอะไรบ้าๆออกมา อย่างห้ามอยู่

 

'บ้างทีหากเขาตายไป เขาอาจจะไม่ต้องมานั่งเสียใจแบบนี้ก็ได้'

 

ฟึบ!!!!!ปึก!!มาตินถูกกระชากแขนจากใครบ้างคนด้วยความเร็วก่อนที่จะมาอยู่ในอ้อมกอดของใครบ้างคนที่แสนจะคุ้นเคย พร้อมก่อนเอาไว้แน่นด้วยความกลัว ร่างของอัคคีสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงดังเมื่อหาเสียงของตนเองเจอ

 

"ทำบ้าอะไรของนาย!!!! อยากตายมากรึไง!"

 

อัคคีเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดพร้อมกับจ้องมองมาตินด้วยความโกรธและตกใจ ที่อีกฝ่ายไม่คิดจะหลบรถที่พุ่งเข้ามาหาตนเอง มาตินเงยหน้ามองคนที่กอดตัวเองเอาไว้ พร้อมกับ ปล่อยโฮออกมา

 

"ฮึก...ฮือๆ ผมเกลียดบอส!!!เกลียดที่สุด!!! ฮือๆ"

 

มาตินเอ่ยออกมาเสียงดังน้ำเสียงคลอด้วยความเสียใจ พร้อมกับทุบอกของอัคคีด้วยความโกรธ พอบอสปล่อยเขาออกจากอ้อมแขน ความกลัวที่เคยมี ความเกรงใจที่เคยให้ ไม่มีอีกแล้ว เขาต่อยหน้าบอสอย่างแรง จนบอสหันไปตามแรงของเขา

 

มาตินต่อยเข้าที่ท้องของอัคคี จนตอนนี้อัคคีกลายเป็นกระสอบทรายให้กับมาตินไปเรียบร้อย

 

"ฮือๆ....ทำไมบอสไม่ต่อยผมคืนละ!  ไล่ผมออกสิ เอาปืนออกมายิงผมให้ตายตรงนี้เลยก็ได้ ฮึก....ทำไม...ทำไมต้องมาให้ความสำคัญกับผมด้วย...ผมเกลียดบอส!!! ได้ยินไหมว่าผมเกลียดบอส"

 

มาตินว่าออกมาด้วยน้ำเสียงที่โกรธเคืองก่อนแผ่วเบาลงเมื่อนึกได้ว่าบอสเคยให้ความสำคัญกับตน พร้อมกับมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาที่ร้อนผ่าว แต่อัคคีกลับเงียบถึงแม้ใบหน้านั้นจะเย็นชา แต่แววตากลับมองด้วยความห่วงใย อัคคีไม่โต้ตอบเลยสักนิด ปล่อยให้อีกฝ่ายทำร้ายร่างกายของตนเองจนพอใจ

 

อัคคีมองมาตินที่กำลังร้องไห้เสียใจอย่างหนัก ก่อนจะทรุดลงนั่งกับพื้นพร้อมกับยกเข่าชัน ขึ้นมาทั้งสองข้างขึ้นมาซบหน้าลงร้องไห้โฮออกมาอีกครั้ง  ถนนคนเดินที่ไม่มีใครมาเดิน ในตอนนี้ และไม่มีใครอยู่ที่นี่เลยทำให้เขาทั้งสองไม่ต้องกังวลว่าใครจะมาเห็นหรือใครจะต้องสนใจพวกเขา  และข้างๆถัดจากพวกเขาคือถนนใหญ่ที่มีรถวิ่งผ่านจนมาตินเกือบจะเดินเข้าไปตรงถนน หากเขามาไม่ทันไม่อยากคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น

 

ถึงตอนนี้ความกลัวจะบรรเทาลงแล้ว แต่ความรู้สคกที่เหมือนจะสูญเสียอีกฝ่ายไปมันทำให้เขาขาดสติไปชั่วขณะ 

 

"กลับบ้านกลับฉัน มาติน"

 

บอสนั่งลงชันเขาขึ้นข้างหนึ่งก่อนจะเอามือไปวางไว้ที่ไหล่ของมาติน ที่กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงพร้อมกับเสียงสะอื้นดังแข่งกับฝนกำลังซัดสาดเข้าใส่ตัวของอีกคนไม่หยุด 

 

"ฮึก...ฮือๆ...อึก"

 

มาตินพยายามกลั้นเสียงสะอื้นของตนเองเอาไว้ อยากจะเงยหน้าขึ้น แต่เขาไม่อยากเจอหน้าบอสแล้ว เขาเกลียดบอส เกลียดมาก! ต่อจากนี้เขาจะไม่คุยกับบอสอีกแล้ว ทั้งที่เป็นแบบนั้นแต่ทำไมถึงได้โง่ปล้อยให้อีกฝ่ายทำตามใจตนเอง

 

"อะ...ปล่อยนะ!....ฮึก...ฮือๆ"

 

อัคคีช้อนตัวมาตินขึ้นมาอุ้มเป็นท่าเจ้าสาว ก่อนที่คนในอ้อมกอดจะทำหน้าที่เหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรมกลับมา ดวงตาแดงก่ำเพราะกำลังร้องไห้อยู่ อัคคีมองมาตินด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบ ก่อนจะมุ่งหน้าเดินกลับอย่างไม่สนใจสายตาที่ไม่ยินยอมของอีกฝ่าย

 

มาตินมองหน้าของอัคคีที่มีรอยช้ำ พร้อมกับ เลือดที่ซึมอยู่มุมปาก เป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกไม่ชอบใจทั้งที่ตนเองเป็นคนทำแท้ๆ ทั้งที่เขาควรจะหนีไปแท้ๆ ทำไมถึงได้ยอม ยอมให้อีกคนทำตามใจตนเอง ปล่อยให้อีกคนอุ้มเขาทั้งที่สมองบอกให้ขัดขืนแต่หัวใจกลับยอม ร่างกายก็เหมือนจะไม่ได้ฟังคำสั่งไร้เรี่ยวแรงเหมือนกับว่าสูญเสียพลังไปมากมาย

 

มาตินซบหน้าลงบนอกแกร่งพร้อมกับกำเสื้อของบอสเอาไว้แน่น แล้วร้องไห้ออกมาไม่หยุด

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

"......."

 

มาตินก้มหน้าไม่พูดอะไร มองไปรอบๆห้องที่เขาอยู่กับบอสเกือบทุกวัน แต่ทำไมถึงได้ให้เขากลับมาอยู่ในห้องนี้อีก ทำไมถึงไม่ปล่อยให้เขาไปอยู่ที่ห้องเดิม หรือไล่เขาออกละ ถึงตอนนี้เขาจะรู้สึกดีขึ้นแล้ว แต่ภาพที่เคยเห็นมันที่ภาพที่ลบเลือนได้ยาก

 

บอสเข้าไปในห้องน้ำนานมาก ถึงเขาจะไม่เข้าใจเท่าไหร่ก็ตาม แต่ที่แน่ๆ บอสให้ลูกน้องไปซื้อน้ำยาป่วนปากที่ออกฤทธิ์ค่อนข้างแรง พอกลับมาถึงห้องก็จัดการวางเขาลงบนโซฟา ทำท่าจะจูบแต่เหมือนจะจำอะไรบ้างอย่างได้ ก็ผละออกไปอย่างไม่มีสาเหตุ แล้วไล่เขาไปอาบน้ำ

 

แต่เขาเอาแต่ก้มหน้าไม่ยอม พอบอสจะเดินเข้ามาหา เขาก็เดินหนีไปอีกทางทันที ทำให้บอสมองเขาด้วยแววตาที่ไม่พอใจ เขาไม่ได้พูดอะไร เพราะตอนนี้เขาโกรธบอสเอามากๆ ทำให้บอสโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เดินจ้ำอ่าวคว้าผ้าขนหนูเพียงตัวเดียวเข้าไปในห้องน้ำ เขานั่งมองแต่ไม่พูดอะไรถ้าบอสไม่พูดเรื่องผู้หญิงให้เขาฟัง เขาจะไม่คุยกับบอสเลย คอยดู!

 

แกร็ก......บอสเดินออกมาจากห้องน้ำ พร้อมกับผ้าขนหนูที่พันเอาไว้ที่เอว มาตินมองด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ถึงแม้ตอนแรกๆอาจจะเขินไปบ้างแต่ตอนนี้เขาชินไปแล้ว มาตินเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่อยู่ใกล้ๆ พร้อมกับเสื้อผ้าที่จะเอาไปเปลี่ยน เขาพยายามเมินบอสที่ยืนเป็นไม้เป็นรออยู่

 

และพยายามจะเข้ามาจับมือเขาแต่เขาปัดมือออกอย่างแรง พร้อมกับทำหน้าดุๆใส่ บอสมองๆนิ่งๆ แต่ก็ยอมผละออกไปดีๆ พร้อมกับมองเขาอย่างเป็นห่วง 

 

"ให้ฉันอา-"

 

"ฮัดเช้ย!!!"

 

อัคคีกำลังพูดอะไรบ้างอย่างแต่เขาจามออกไปอย่างแรง ก่อนจะไม่พูดอะไรเพียงแค่ เดินเข้าไปในห้องน้ำ ปล่อยให้คนที่กำลังบอกอะไรบางอย่างยืนเก้อ อัคคีกำลังจะคว้าตัวของอัคคีเอาไว้อีกครั้งแต่มาตินรู้ทันเลยกมือขึ้นหลบมือหนาของใครบ้างคน

 

"......."

 

"อึก....ฮัดเช้ย!!"

 

มาตินกำลังเดินผ่านประตูห้องน้ำ แต่ดันจามขึ้มมาอีกครั้ง แค่นี้ก็รู้ชะตาตัวเองแล้วว่าต้องเป็นหวัดแน่ๆ

 

ปัง! มาตินปิดประตูห้องน้ำไม่ดังไม่เบามาก ก่อนจะอาบน้ำแบบเร็วๆเพราะเริ่มหนาว เขารู้สึกไม่พอใจที่สุด ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธบอส ไม่น่าให้อภัยเลยสักนิด ถึงอย่างนั้นก็ไม่อยากหนีปัญหา เขาอยากรู้ความจริงว่าทำไมบอสถึงได้ไปจูบกับยัยเจ้คนนั้น เขาไม่อยากหนีปัญหา อยากเคลียร์ให้มันจบๆ ไม่อยาก ให้มันเป็นปัญหาในอนาคตและไม่อยากให้มันค้างคาใจนานเกินไป

 

"สวัสดีครับ คุณมาติน"

 

"ครับ..."

 

มาตินเดินออกมาหลังจากอาบน้ำเสร็จและใส่ชุดที่เตรียมเอาไว้  พร้อมกับมองคนที่ใส่ชุดก้าวสีขาว ใบหน้ามีรอยตีนกาเล็กน้อย บ่งบอกได้ว่าอีกคนน่าจะมีอายุอยู่ไม่น้อย ทั้งยังมีอุปกรณ์การแพทย์คล้องคออยู่ กำลังมองหน้าเขาพร้อมกับยิ้มให้ อย่างอ่อนโยน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคือหมอ แต่เขาไม่เข้าใจทำไมถึงมีหมอมาที่นี่ หรือว่าจะมารักษาให้บอสกันนะ

 

เขามองไปที่บอสที่กำลังกอดอกมองหน้าเขา ด้วยสีหน้าแววตาที่ไม่บ่งบอกอารมณ์เขาเองก็เช่นกัน

 

"มานั่งนี้สิครับ ผมจะขอตรวจดูสุขภาพของคุณด้วย"

 

"ผมไม่เป-  ฮัดเช้ย!!"

 

มาตินยกมือขึ้นมาปิดปากพร้อมกับหันไปทางอื่นทันที หมอคนนั้นไม่ได้ว่าอะไรเพียงแค่ส่งยิ้มให้ ส่วนบอส มองเขาพร้อมกับขมวดคิ้วเป็นปมใหญ่สีหน้ากังวลชัดเจน

 

"มานี่นั่งนี้ อย่าให้ฉันต้องไปลากตัวมา"

 

"......"มาตินไม่ได้พูดอะไร ก็แค่เดินไปนั่งตามที่บอสบอก ถ้าบอสคิดว่าเขาเป็นตัวปัญหา เขาก็จะทำตามทุกอย่างที่บอสสั่ง ต่อให้มันหนักหนาสำหรับเขาก็ตาม ต่อจากนี้เขาจะทำหน้าที่ขอตนเองในฐานะคู่ควงเหมือนที่บอสเคยว่าเอาไว้

 

"อื้ม....."

 

หมอวัยกลางคนตรวจคนไข้เคสพิเศษ ด้วยสายตาที่สับสน อีกคนไม่ได้เป็นแค่หวัด แต่ เหมือนว่าจะมีอะไรบ้างอย่างที่ทำให้ต้องขมวดคิ้วเป็นปม

 

มาตินมองหน้าหมอที่ทำหน้าตากังวล จนเขาเริ่มกังวลตามหรือเขาจะเป็นโรคอะไรรึเปล่าทำไหมถึงได้ทำหน้าตาแบบนั้น จนมาตินเริ่มรู้สึกหวั่นใจหัวใจของเขาลุ้นระทึกรอคำตอบของหมอตรงหน้า 

 

"ผมคิดว่าต้องเอาคุณมาตินไปตรวจที่โรงพยาบาลเพื่อให้ได้ผลที่แน่ชัดดีกว่าน่ะครับ แล้วดูเหมือนคุณมาตินจะเป็นหวัดด้วย แต่เพราะมีบ้างอย่างที่ผมต้องตรวจให้แน่ใจก่อน อย่าเพิ่งกินอะไรสุ่มสี่สุ่มห้านะครับ แล้วก็...เจ้าเสือเรื่องนี้เป็นเรื่องร้ายแรงมาก ฉันยังไม่มั่นใจว่ามัน ใช่หรือเปล่า แต่อย่าเพิ่ง มีเพศสัมพันธ์กันในช่วงนี้เลยนะ"

 

ช่วงแรกคุณหมอคนนั้นพูดกับมาตินและส่วนหลังหันมาคุยกับอัคคี  อีกฝ่ายก็ไม่ได้ว่าอะไรก็แค่พยักหน้ารับรู้ ส่วนเขาก็ฟังหมออย่างใจจดใจจ่อด้วยแววตาที่สั่นไหว

 

"ประมาณอาทิตย์หน้าวันพุธ มาหาผมที่โรงพยาบาลทีนะครับ ถ้ามีอาการอาเจียน เวียนหัว หรือว่าเหม็นอาหารอย่าเพิ่งตกใจนะครับคุณมาติน พยายามอย่าเครียดมากเกินไปเพราะมันอาจถึง!ชี!วิต!เลยนะครับ"

 

หมอวัยกลางคนว่าด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำลงจนน่ากลัว มันยิ่งทำให้เขาตื่นตระหนกมากกว่าเดิม แต่ถึงอย่างนั้นก็พยายามฝืนยิ้มให้กับหมออย่างยากลำบาก ก่อนที่หมอคนนั้นจะยิ้มให้อย่างอ่อนโยนอีกครั้งชีพจรของอีกหนึ่งชีวิตเต้นแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ทั้งเหมือนกับว่าอีกคนยังคงไม่รู้ ที่หมอตัดสินใจไม่บอกความจริงออกไป เพราะอยากดูว่าหลานของตนเองจะดูแลอีกคนยังไง

 

แถมยังไม่มั่นใจเลยว่ามาตินน่ะท้องให้กับหลานของเขาจริงไหม ดูสิว่าเจ้าเสือตัวนี้จะรักมา ตินมากแค่ไหน แต่ดูจากแผลบนใบหน้าแล้ว....เหอะๆ เจ้าเสือตัวนี้คงผยองได้อีกไม่นานคงจะโดนกำหลาบ แล้วอีกอย่างหนึ่งถ้าเจ้าเสือดูแลคนไข้ของเขาไม่ดีเขาจะให้คนของเขาเข้ามาดูแลแทน เพราะทายาทของนรินทร์ทรคนแรกกำลังถือกำเนิดขึ้น

 

และดูเหมือนมาตินจะดูไม่ค่อยเชื่อใจของอัคคีเท่าไหร่ด้วย เพราะงั้นเลยถือโอกาสนี้สั่งให้เจ้าเสือมันดูแลเลยแล้วกัน พร้อมกับขู่ให้กลัวเล็กๆน้อยๆ

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

มาติน:ฮึก....ฮือๆ  ว่าแล้วมันต้องออกผลช้า เราต้องเป็นโควิด19แน่เลย(Ω Д Ω)

 

5555ท่านลุง ท่านจะทำเอาน้องขวัญเสียแบบนี้ไม่ได้ยิ่งช่วงนี้โควิดมันกำลังมาใหม่อยู่(❁´◡`❁)

 

เอาละ.....น้องงอนพี่มาก จะให้พี่ง้อยังไงดีน้าาา( ͡~ ͜ʖ ͡°)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว