ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ 2

คำค้น : #กลรัก#ซ่อนใจ#พิเศษ#พะยูน#อาติณ#ติณณภพ#ยู#คิว

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ค. 2564 13:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ 2
แบบอักษร

 

ตอนพิเศษ 2  

 

 

 

" เรียว! " พะยูนเรียกชื่ออย่างตื่นเต้น เธอโผเข้ากอดคนตรงหน้า " ดีใจจัง ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอนานอีกที่นี่ " 

" ฉันก็ดีใจที่ได้เจอเธอเหมือนกันนะ พะยูน " เรียวกอดเธอกลับ ทั้งคู่คลายกอดออกจากกันก่อนจะนั่งลงคุยกันให้สมกับที่หลังจากจบมหาลัยมาก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย 

" เธอนี่จริงๆเลย อยู่ๆก็หายตัวไป เล่นเอาคนตามหากันให้จ้าละหวั่น " เรียวบ่นพลางส่งแก้วน้ำมะนาวให้พะยูน " ทีแรกนึกว่าโดนแดนลักพาตัวไปซะอีก ที่ไหนได้บินกลับไทยมาแต่งงานซะงั้น " 

" ก็นะ -- เป็นไปแล้วนิหน่า " พะยูนชูมือข้างที่ใส่แหวนแต่งงานให้เรียวดู เขายิ้มฮึมองคนตรงหน้าที่ยิ้มเขินๆ ตั้งแต่รู้จักแล้วเป็นเพื่อนกันมาเขาก็ยังไม่เคยเห็นสีหน้ามีความสุขแบบนี้มาก่อน เรียวมองแหวนทองคำขาวมีเพชรเม็ดเล็กประดับอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ ก็กระตุกยิ้ม กระจอกจังแหะ ลูกสาวระดับซีอีโอของทิลล์กรุ๊ปกลับได้แหวนแต่งงานราคาไม่เท่าไร ถ้าเป็นระดับแดนหรือเขาคงให้เธอได้มากกว่าเพชรเม็ดขี้ปะติ๋วนี้แน่ เรียวยื่นมือไปจับมือของพะยูน นิ้วของเขาขยับแหวนบนนิ้วของพะยูน 

" ทำอะไรน่ะ เรียว " พะยูนพยายามจะดึงมือออก แต่เรียวไม่ยอมปล่อย 

" ก็แค่สงสัยน่ะว่าเธอปฏิเสธทั้งฉันทั้งแดน เพียงเพื่อจะมาแต่งงานกับเจ้าของไร่ที่ให้เธอได้แค่แหวนเม็ดเท่าขี้ตาแมวนี่น่ะเหรอ พะยูน " เรียวถามยิ้มๆ พะยูนยิ้มตอบกลับดึงมือออกมาได้สำเร็จ 

" ฉันไม่ได้ตีค่าของมันแค่ว่าใหญ่หรือเล็กนะ เรียว -- มันอยู่ที่ความรู้สึกเพราะอย่างนั้นถ้าฉันไม่รู้สึกต่อให้นายหรือแดนให้แหวนเพชรเม็ดเท่าไข่ห่านฉันก็ไม่รับเหมือนกัน " พะยูนส่งสายตาเย็นเยือกให้อีกฝ่าย " เรามาคุยงานกันดีกว่านะคะ คุณเรียว นิชิซากิ "  

" โกรธหรือไง " เรียวถามยิ้มๆ พะยูนถลึงตาใส่รอยยิ้มกวนโมโหนั่น เรียวเป็นเพื่อนสมัยมหาลัยของเธอถึงจะอยู่กันคนละคณะแต่เป็นเพราะเขาอยู่ในกลุ่มแก๊งเดียวกันกับชายแดนและโซลเลยทำให้เธอรู้จักเรียวไปด้วย 

" เลิกพูดจาแบบนี้ซักทีสิ ไม่งั้นฉันจะเปลี่ยนตัวให้คนอื่นมาทำงานแทนนะ "  

เรียวหลุดหัวเราะออกมาเบาๆกับสีหน้างอนง้ำของพะยูน เขายกมือแตะไปที่หัวของเธอ " เป็นแม่คนแล้วไม่ใช่หรือไงยังทำตัวขี้งอนเหมือนเด็กอยู่อีก "  

" ชิ! นายก็ยังชอบแกล้งฉันอยู่นั่นแหละ " พะยูนแยกเขี้ยวใส่ ทั้งเรียวและพะยูนหัวเราะออกมาพร้อมกัน มิตรภาพสมัยมหาลัยทำให้พวกเขาพูดคุยกันนานหลายชั่วโมง และกลายเป็นว่าแทนที่พะยูนจะได้คุยงานกับเรียว เธอกลับต้องมาช่วยเรียวเสิร์ฟน้ำเสริ์ฟขนมให้กับลูกค้าที่ทยอยกันเข้ามาไม่ขาดสาย 

" นี่นายทำเองคนเดียวแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ " พะยูนถามขึ้นหลังจากที่ลูกค้าเริ่มซาแล้ว ที่ข้างนอกนั่นฟ้าก็เริ่มมืดลงแล้วด้วย พะยูนเอากำปั้นทุบไหล่ตัวเองตอนอยู่กับลูกชายแฝดตัวเองก็ว่าเหนื่อยแล้วเจองานเสิร์ฟที่ร้านของเรียวเข้าไปรู้สึกเหมือนเจอพลังแฝดคูณสองเลย เรียวพยักหน้า " ทำไมทำคนเดียวไม่รับคนมาช่วยล่ะ " 

" เธอก็รู้ว่าฉันไม่ค่อยชอบให้ใครมาวุ่นวายในชีวิตของฉัน " เรียวเดินไปพลิกแผ่นป้ายร้านให้เป็นคำว่าปิดแล้วเดินมานั่งลงตรงข้ามกับพะยูน เลื่อนจานบานาน่าช็อคมัฟฟินที่พึ่งอุ่นร้อนๆส่งให้เธอ " กินสักหน่อยสิ ฉันทำเอง อร่อยนะจะบอกให้ "  

" งั้นต้องขอลอง " พะยูนใช้ส้อมบิชิ้นมัฟฟินตักเข้าปาก " อืม อร่อยจริงด้วยอะ เรียว " ท่าทางเหมือนเด็กของพะยูนทำเอาเรียวอดยิ้มไม่ได้  

" เมื่อยใช่มั้ย เดี๋ยวฉันนวดให้เป็นการตอบแทนที่ช่วยเป็นเด็กเสิร์ฟให้ฉัน " ว่าเแล้วเรียวก็ลุกไปยืนที่ด้านหลัง มือใหญ่จับลงบนไหล่บางแล้วเริ่มบีบเบาๆทำให้พะยูนรู้สึกผ่อนคลาย 

" นายไม่คิดจะกลับบ้านจริงๆเหรอ เรียว " พะยูนถามยังไม่ยอมทิ้งเรื่องที่เรียวมาเปิดร้านกาแฟอยู่ที่เชียงใหม่นี่แทนที่จะไปช่วยบริหารธุรกิจของครอบครัว " ดีแล้วเหรอ "  

" เหอะ คนที่ทิ้งสถานะลูกสาวซีอีโอทิลล์กรุ๊ปแล้วมาแต่งงานกับหนุ่มบ้านไร่อย่างเธอ อย่ามาถามว่าดีแล้วเหรอกับฉันสิ " เรียวแกล้งเขกหัวเธอเบาๆ 

" เจ็บนะเนี่ย " พะยูนแกล้งร้องเจ็บ 

" เฮ้ย เจ็บจริงอ่ะ " เรียวรีบย่อตัวลงมาดูพะยูนที่ยกมือกุมหัว พะยูนย่นจมูกแล้วแลบลิ้นใส่เขา  

" เรียวโดนหลอกแล้ว แบร่ " พะยูนหัวเราะเสียงใสอย่างร่าเริง 

" เธอนี่มัน! " เรียวอมยิ้มยื่นมือไปหยิกแก้มทั้งสองข้างของพะยูนเชิงหยอกล้อ 

อะแฮ่ม 

" ขอโทษครับ ผมรู้ว่าร้านปิดแล้วแต่คงไม่ว่าอะไรใช่มั้ยครับ ถ้าผมจะมารับภรรยาของผมกลับบ้าน " ติณณภพยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงตัวเองไว้ สีหน้าและท่าทางไม่สบอารมณ์เอาซะเลย 

" เออครับ " เรียวเอามือออกจากแก้มของพะยูน พะยูนยิ้มเจื่อนให้คนเป็นสามีที่กำลังคิ้วกระตุก  

" กลับหรือยังครับ พะยูนน้อย ตายูกับตาคิวร้องหาแม่มาตั้งแต่บ่ายแล้วนะครับ "  

" กลับค่ะ พี่ติณ " พะยูนมีสีหน้าร้อนรน หันไปบอกลาเรียว " ฉันกลับก่อนนะ เรียว ส่วนเรื่องงานเดี๋ยวฉันโทรคุยกับนายอีกทีนึงแล้วกัน "  

" ได้ บาย -- กอดหลานแทนฉันด้วยนะ " เรียวว่ายกมือบ๊ายบายให้เธอ พะยูนยิ้มกลับเธอเดินไปหาติณณภพที่ยืนเปิดประตูรออยู่ สายตาของเขาจ้องเขม็งใส่เรียวก่อนจะเดินตามหลังพะยูนออกไป 

" ลูกเป็นยังไงบ้างคะ พี่ติณ ร้องไห้โยเยใหญ่เลยมั้ยคะ มีใครปลอบแกหรือยัง " พะยูนถามสีหน้าร้อนรนแค่นึกภาพลูกชายแฝดของตัวเองร้องไห้ ใจเธอก็แทบขาด 

" ปู่กับย่าปลอบไปแล้วครับ ก่อนพี่ออกมาเห็นเล่นตัวต่อไม้ที่คุณโรมกับป๋าส่งมาให้ " ติณณภพตอบเสียงเรียบไม่ยอมมองหน้าพะยูน 

" โล่งอกไปที พะยูนขอโทษนะคะที่เลทแล้วก็ไม่ได้โทรบอกพี่ติณด้วย " พะยูนว่ามองสีหน้าของสามีก็รู้แน่ว่าคงไม่ชอบใจเรื่องที่เกิดขึ้นในร้านกาแฟของเรียวแน่ๆ 

" เรียวเป็นเพื่อนมหาลัยของพะยูนค่ะ และก็เป็นน้องชายของเพื่อนในกลุ่มโซลด้วย -- เราเลยค่อนข้างจะสนิทกันพะยูนไม่รู้มาก่อนเลยค่ะว่าเขาเป็นเจ้าของร้านที่นี่ พึ่งมารู้ก็ตอนที่เจอกัน " พะยูนเล่าให้ติณณภพฟัง " ที่พี่ติณเห็นในร้านเมื่อกี้มันเป็นแค่ความสัมพันธ์แบบเพื่อนนะคะ ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นจริงๆ " 

" พะยูนไม่มี แต่อีกฝ่ายล่ะครับ เขาคิดแบบนั้นด้วยหรือเปล่า " ติณณภพถามพยายามบังคับน้ำเสียงให้มันนิ่งที่สุด แต่คนเป็นภรรยาหูไวจับน้ำเสียงของสามีรู้ว่าเขาไม่พอใจอยู่ 

" เรียวเขาไม่ทำแบบนั้นกับพะยูนหรอกค่ะ พี่ติณ " เธอพูดน้ำเสียงเรื่อยๆ ท่าทีสบายๆ 

ติณณภพหักพวงมาลัยจอดรถที่ข้างทาง หันมามองพะยูน " อย่าทำเหมือนว่ามันเป็นเรื่องปกติสิ พะยูนแต่งงานแล้วนะ ระวังเรื่องที่จะให้ผู้ชายที่ไม่ใช่สามีมาแตะตัวหรืออยู่ด้วยกันตามลำพังหน่อย ถ้าเกิดมีใครมาเห็นคนที่เสียก็คือพะยูน " ติณณภพว่าน้ำเสียงดุพอๆกับแววตา ไม่มีความอ่อนโยนเจืออยู่ในน้ำเสียง 

" แต่เรียวเป็นเพื่อนพะยูนนะคะ พี่ติณ " พะยูนร้อง  

" ถ้าอย่างนั้นจะรอให้เป็นแบบครั้งที่แล้วที่เกือบโดนไอ้หมอนั่นทำร้ายเอาหรือไง! " ติณณภพถามเสียงดังใส่เธอ  

" พี่ติณ! " พะยูนเม้มปากแน่น นัยน์ตาขุ่นเคืองมองติณณภพที่พึ่งรู้ตัวว่าตัวเองเสียงดังใส่เธอ เขารีบพูดขอโทษทันทีขณะที่เธอหันหน้าหนี 

" พี่ติณขอโทษครับ " ติณณภพเอ่ย แววตาสำนึกผิดมองอีกฝ่ายที่ไม่ยอมมองมาที่เขา ติณณภพเอื้อมมือไปจับมือพะยูนแล้วกุมไว้แน่น " พี่กำลังหงุดหงิดที่เห็นผู้ชายคนอื่นมาถูกเนื้อต้องตัวภรรยาของตัวเอง พี่ติณกลัวว่ามันจะเกิดเหตุการณ์แบบเดิมขึ้นเหมือนครั้งที่แล้ว -- พี่ติณขอโทษนะครับ พะยูนน้อย " ติณณภพว่าพลางก้มจูบที่มือของภรรยาสายตาเฝ้าอ้อนวอนอีกฝ่ายให้หันมา 

" กลับกันเถอะค่ะ พี่ติณ -- พะยูนอยากไปอาบน้ำให้ลูก " พูดแค่นั้นพะยูนก็ดึงมือออกจากมือติณณภพ เธอไม่ยอมพูดกับเขาไปตลอดทางที่ถึงไร่จิรประชาภา ทันทีที่รถจอดพะยูนก็ลงจากรถตรงเข้าบ้าน 

" สวัสดีค่ะ คุณพ่อ คุณแม่ " พะยูนยกมือไหว้ยิ้มทักทายสินธุ์กับพิมภาที่กำลังนั่งเล่นอยู่กับลูกชายฝาแฝดของเธอ" วันนี้ตายูกับตาคิวกวนมากมั้ยคะ " เธอย่อตัวลงเล่นกับลูกชายที่พากันเข้ามาหาคนเป็นแม่ด้วยท่าทางออดอ้อน 

" ตามประสาเด็กน่ะ หนูพะยูน " สินธุ์ตอบ " วิ่งเล่นกับหลานทั้งวันนี่ก็เพลินดีเหมือนกัน แต่เหนื่อยเอาเรื่องเลยเชียว " 

" พะยูนขอบคุณ คุณพ่อ คุณแม่มากเลยนะคะที่ช่วยดูเจ้าแสบสองคนนี้ให้ " พะยูนยิ้มให้ลูกชายสองคน พิมภาที่จับสังเกตได้จึงเอ่ยถาม 

" ท่าทางดูเหนื่อยๆนะ หนูพะยูน มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ "  

  พะยูนแค่ยิ้มบางๆให้อดีตย่าพิมของเธอพอสายตาเห็นติณณภพเดินเข้ามา เธอก็อุ้มยูขึ้นมาแล้วจูงมือคิวไว้ " พะยูนพาลูกไปอาบน้ำก่อนนะคะ คุณพ่อ คุณแม่ -- ไปกันครับยู คิว ไปอาบน้ำกันนะครับ "  

" พ่อค้าบ อาบน้ำกัน " คิวหันไปส่งเสียงเรียกติณณภพที่ทำท่าจะเดินตามแต่กลับถูกพะยูนเอ็ดเบาๆ 

" วันนี้พ่อเหนื่อยแล้วครับ คิว วันนี้แม่อาบน้ำให้ก่อนนะครับ คนเก่ง " 

คิวพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายตามประสาเด็ก จับมือแม่แล้วเดินตามแม่ขึ้นบันไดไปอย่างแข็งขัน 

" มีเรื่องอะไรกัน ตาติณ " พิมภาถามลูกชาย 

" ไม่มีครับ แม่ " ติณณภพตอบ ทำท่าจะเดินตามพะยูนขึ้นบันไดไป แต่ถูกสินธุ์เรียกไว้ 

" อย่าพูดว่าไม่มีทั้งๆที่มีนะ เจ้าติณ -- นั่งลงให้ใจเย็นก่อนแล้วค่อยขึ้นไป "  

ติณณภพเลี่ยงไม่ได้จึงนั่งลง พิมภามองอาการกระวนกระวายของลูกชายแล้วเอ่ยถาม " ทะเลาะอะไรกันมา " ฝ่ายลูกชายรู้ดีว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่ต้องปิดบังคนเป็นพ่อเป็นแม่อีก จึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พวกเขาฟัง 

" ผมขอโทษเธอไปแล้วครับ พะยูนเองคงจะโกรธผมมากเลยล่ะครับเลยไม่ยอมพูดกับผม " ติณณภพยกมือลูบปากตัวเองรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำ 

" แม่ว่าน้องคงไม่ได้โกรธเรามากอย่างนั้นหรอกนะ ติณ " พิมภาว่า " รอเวลาสักหน่อยเดี๋ยวค่อยขึ้นไปง้อ ตอนนี้น้องคงกำลังคิดทบทวนอยู่เหมือนกันนะจ๊ะ "  

" ทีนี้รู้แล้วใช่มั้ยว่าทำไมถึงอย่าขุดคุ้ยอดีตขึ้นมาน่ะ เจ้าติณ "  

" ครับ " ติณณภพพยักหน้า " มันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย พะยูนเองก็มีบทเรียนอยู่แล้วคงพยายามทำอย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอย -- ผมผิดเองครับที่ใช้อารมณ์กับน้อง " เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่เอนหัวพิงไปกับโซฟา" พักนี้ผมเป็นอะไรไม่รู้ครับ อารมณ์ขึ้นง่ายรู้สึกหงุดหงิดไปเสียกับทุกเรื่องเลยครับ พ่อ แม่ "  

สินธุ์กับพิมภามองหน้ากัน " สงสัยจะเครียดมากไปหรือเปล่า เจ้าติณ "  

" คงงั้นครับ พ่อ -- ผมว่าผมขึ้นห้องดีกว่าครับ " ติณณภพผุดลุกขึ้นยืน " ราตรีสวัสดิ์ครับพ่อ ราตรีสวัสดิ์ครับ แม่ " ติณณภพบอกลาคนเป็นพ่อเป็นแม่แล้วเดินขึ้นบันไดไปที่ห้องนอน อารมณ์ขุ่นมัวจางหายลงไปแล้วตั้งใจว่าจะขึ้นมาง้อพะยูนน้อยของเขา ป่านนี้ไม่รู้ว่าหายงอนเขาแล้วหรือยัง 

ติณณยอมรับกับตัวเองว่าช่วงนี้เขาอารมณ์เสียง่ายกับเรื่องเล็กน้อย แต่ว่าเหตุการณ์เมื่อช่วงเย็นน่ะทำให้เขาต้องข่มอารมณ์ไว้ลึกสุด ผู้ชายที่ไหนไม่รู้ดันมาถูกเนื้อต้องตัวภรรยาแบบนั้น ไม่เข้าไปชกก็ดีแค่ไหนแล้ว ติณณภพเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนตัวเองที่ตอนนี้กลายเป็นห้องนอนของเขาและพะยูน รวมถึงลูกชายแฝดของเขาด้วย ข้าวเครื่องใช้จำเป็นของลูกก็อยู่ในห้องนี้เพื่อความสะดวกในเวลากลางคืน  

ติณณภพมองไปที่นอนของลูกชายสองคนที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างกายพะยูน เธอนอนกอดลูกชายสองคนไว้ ติณณภพระบายยิ้มน้อยๆกับภาพที่เห็น เขาเดินข้ามคอกเด็กเข้าไปข้างในค่อยๆอุ้มยูที่นอนอยู่ข้างพะยูนไปนอนบนฟูกของตัวเอง ก่อนจะอุ้มพะยูนออกมาใบหน้าหวานหลับพริ้มซบที่อกของเขา ติณณภพพาเธอมานอนบนเตียงแล้วนั่งลงข้างเธอ เขาใช้หลังมือไล้แตะแก้มเนียนนุ่มก่อนจะก้มลงจูบเบาๆ คนนอนหลับไปแล้วสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น เธอลืมตามองคนตรงหน้าเธอ 

" พะยูนหลับไปเหรอคะ แล้วตายูกับตาคิวล่ะคะ หลับหรือยัง " เธอถามพลางขยับตัวลุกขึ้น แต่ถูกติณณภพจับแขนไว้แล้วพูดเบาๆกับเธอ 

" ลูกหลับแล้วครับ "  

พะยูนพยักหน้า " พี่ติณไม่อาบน้ำล่ะคะ จะได้เข้านอน วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้วไม่ใช่เหรอคะ พะยูนเตรียมผ้าขนหนูกับเสื้อนอนให้แล้ว -- " พะยูนถูกปิดปากไว้ด้วยปากรูปหยักของติณณภพ เขาขยับปากให้กระชับก็ครอบครองปากของคนช่างเจรจาจนหมด ติณณภพกวาดความหวานในปากอย่างคุ้นเคยที่ไม่เคยจืดจาง นัยน์ตาของพะยูนหวานเยิ้มอย่างยั่วยวนเมื่อถูกสามีป้อนความหวานใส่ปาก 

" พี่ติณขอโทษนะครับ พะยูนน้อย " ติณณภพกระซิบพูด " พี่จะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก " 

พะยูนพยักหน้า " พี่ติณเป็นห่วงเลยพูดแบบนั้นออกมา พะยูนเข้าใจค่ะ พะยูนเองก็ผิดที่ไม่ทันได้ระวังตัวเอง พะยูนขอโทษพี่ติณนะคะ " 

" เราจะไม่ทะเลาะกันอีกแล้วนะครับ "  

" ค่ะ พี่ติณ " 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว