email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันน้า ต้องการอ่านนิยายเรื่องอื่น จิ้มที่รูปโปรไรท์ได้เลยนะคะ

บทที่ 5 ไม่ได้ตั้งใจชำระแค้น NC+

ชื่อตอน : บทที่ 5 ไม่ได้ตั้งใจชำระแค้น NC+

คำค้น : ไลน์ เพียงฝัน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 265

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2564 18:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 ไม่ได้ตั้งใจชำระแค้น NC+
แบบอักษร

ไม่ได้ตั้งใจชำระแค้น NC+ 

สิงหราชวางมือถือลงบนหัวเตียงหลังจากที่เขาสวมรอยเป็นเพียงฝันตอบไลน์ของเธอเองเสร็จสรรพ ปรายตามองร่างเล็กที่นอนคอพับอยู่บนเตียง เมื่อมองสำรวจมองดวงหน้างามไปเรื่อยๆ เขายอมรับเลยว่าผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามเหลือล้นจริงๆ เธอไม่ได้สวยบาดตาตั้งแต่แรกเห็น แต่ยิ่งมองใกล้ๆทำไมถึงได้สวยขนาดนี้ นี่หละมั้งที่เขาเรียกว่าสาวงามลึก มันคงไม่แปลกใจเลยถ้าใครๆที่อยู่ใกล้เธอเป็นอันต้องหวั่นไหว เพราะขนาดตัวเขาเองไม่วายหัวใจยังเต้นผิดจังหวะได้ขนาดนี้ 

"ผูัหญิงอันตรายต่อใจผู้ชายขนาดนี้ เฮียถึงได้หลงสินะ" พึมพำเสร็จก็ละสายตาจากเธอ แล้วหันไปหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอัดเข้าปอดหนักๆ ตอนนี้เขาเริ่มนึกไม่ออกว่าจะเอายังไงดีกับเธอ ฆ่าตายเลยดีไหม แต่ทำไมในใจลึกๆถึงยังไม่อยากให้เธอตายกันนะ แต่ถ้าตายคาอกก็น่าสนอยู่ สายตาคมเผลอมองตรงหน้าอกที่หายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอเลื่อนต่ำลงมาที่หน้าท้องแบนราบจนถึงขาเรียวงามขาวเนียนทำเอาชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลายอย่างแทบอดใจไม่ไหว 

"เชี่ยย กูคิดอะไรอยู่ว่ะเนี่ย!!" ขยี้ผมแรงๆ เพื่อสะบัดความคิดนี้ออกจากสมอง 

"แค่กกๆๆๆ" กลิ่นบุหรี่ที่โชยมาทำให้คนที่นอนสลบไสลอยู่นั้นเป็นอันต้องลืมตาขึ้นมาโก่งคอไอจนหน้าแดง เพราะเธอนั้นเป็นโรคภูมิแพ้ควันบุหรี่ 

"เป็นไร?" สิงหราชตื่นตกใจรีบวิ่งเข้ามาดูอาการของเพียงฝันที่ไอไม่หยุดพร้อมกับหอบหายใจถี่ขึ้นเรื่อยๆ 

"เหม็น ฉันแพ้บุหรี่ แค่กๆ ออกไป" มือเรียวบางปัดสะเปะสะปะผลักอกเขา 

สิงหราชรีบวิ่งไปเก็บบุหรี่ของเขาแล้วรีบทำการดับกลิ่นอย่างรวดเร็ว ทั้งๆที่เขานั้นก็งงกับตัวเองนิดๆอยู่เหมือนกันว่าทำไมเขาต้องรีบกุลีกุจอทำอะไรแบบนี้ตามใจจำเลยแบบเพียงฝันด้วย ทั้งๆที่จริงแล้วเขาสามารถปล่อยเธอไว้อย่างนั้นก็ได้ แต่เพียงแค่เห็นอาการแพ้บุหรี่ของเธอนั้น เขาคงต้องลดความรู้สึกแล้วเพิ่มความถูกต้องขึ้นหละมั้ง สิงหราชให้เหตุผลกับตัวเอง 

 

"เป็นไงบ้าง?" หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว สิงหราชก็เดินกลับเข้ามาหาคนตัวเล็กที่หยุดไอแล้ว แต่หน้าเธอยังคงแดงระเรื่อขึ้นเลือดฝาดดังเดิม 

เพี๊ยะ!!!!! 

"สำหรับคุณ!!" ฝ่ามือเล็กตวัดใส่ใบหน้าคมอย่างสุดแรง ทำเอาใบหน้าหล่อๆสะบัดตามแรงของคนตัวเล็กเลยทีเดียว ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยโดนตบหน้าและตบหลายครั้งเลยก็ว่าได้ 

"นี่เธอ!!! อยากตายหรือไง ห้ะ!!!!" ผลักร่างบางกดลงกับเตียงนอนรวบมือทั้งสองของเธอขึ้นเหนือศีรษะ 

"มันก็สมควรแล้วหนิ กับสิ่งที่นายทำกับฉัน!!" เมื่อนึกถึงสัตว์ดุร้ายนั่น เพียงฝันก็ยิ่งนึกโกรธ 

"ทำไร?? ฉันว่าฉันยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะ?" เลิกคิ้วมองดวงหน้างามที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อที่หาได้เกิดจากความเขินอายไม่  

"ที่นายจะฆ่าฉันด้วยสัตว์หน้าขนพวกนั้นไง ยังจะบอกไม่ได้ทำไรอีก!!"  

" หึ! แล้วตายไหมหละ? " โน้มหน้าลงมาใกล้คนตัวเล็กเข้าไปอีก จนลมหายใจรดผิวแก้มสาว 

"นี่ ออกไปนะ!!" ดิ้นขลุกขลัก ปลายเท้าก็พยายามถีบคนร่างยักษ์นี่ออกไป แต่ก็ทำได้ยากเสียจริง เพราะด้วยรูปร่างเขาและเธอช่างแตกต่างกันเป็นอย่างมาก 

"ออกไปไหนหละ หื้มมมมมม"  

ฟอดดดดด 

ไม่ว่าเปล่าคนตัวโตกว่ายังแอบหอมแก้มซะฟอดใหญ่อีกด้วย 

"อร๊ายยยยย ไอ้บ้า นี่คุณมาหอมแก้มฉันทำไม!!!" กัดฟันกรอดๆ ไม่ชอบเลยที่เขาชอบมาทำลุ่มล่ามกับเธอ ทั้งๆที่ด่าเธอปาวๆ อีกทั้งยังแสดงออกว่าเกลียดเธอออกนอกหน้าซะขนาดนี้ 

"แล้วไง ? หรือต้องเป็นเฮียไทน์ที่หอมได้" หรี่ตามองคนใต้ร่างอย่างหงุดหงิดใจ ทำไมรู้สึกอิจฉาเฮียไทน์จริงๆที่ได้ยินคำว่ารักจากปากผู้หญิงตรงหน้า 

"พี่ไทน์เขาเป็นสุภาพบุรุษ ไม่มาทำลุ่มล่ามใส่ฉันแบบที่คุณทำหรอก" ถลึงตาโตใส่เขาแล้วเสหน้ามองไปทางอื่น ทำเอาคนฟังรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมา สุภาพบุรุษงั้นหรอ ฮึ  

"แล้วสุภาพบุรุษแบบเฮีย ได้ทำแบบฉันมั๊ย??" ตรึงมือบางแน่นเหนือศีรษะ ปลายจมูกโด่งซุกลงสูดดมกลิ่นหอมแก้มซ้ายแก้มขวาอย่างแรง เพียงฝันตาโตพยายามขืนข้อมือที่พันธการเธอไว้แน่นหวังให้เขาปล่อยการกระทำอุกอาจนี้ 

"อื้ออ ปล่อยนะ อย่าทำแบบนี้" เมื่อรู้สึกว่าทำอะไรเขาไม่ได้น้ำตาก็ค่อยๆคลอหน่วยระรื่น เธอไม่เคยเจอเหตุการณ์อะไรแบบนี้เลย ความหวาดกลัวเริ่มเกาะเข้ามาในจิตใจ นี่เธอกำลังจะโดนคนแปลกหน้าข่มขืนงั้นหรือ 

"ทำไมฉันจะทำไม่ได้ ฉันก็อยากจะลองชิมดู ว่าจะเด็ดแค่ไหนกันเชียว เฮียไทน์ถึงได้หลงเธอหนักขนาดนี้!!"  

แควกกกกก 

ไม่พูดเปล่าคนใจร้อนยังฉีกเสื้อตัวบางขาดเป็นทางยาวทำเอาผิวขาวใสแดงตามรอยครูดของเสื้อ 

"อ๊ะ.." เพียงฝันดิ้นเร่าๆ แต่ก็เหมือนผลักก้อนหินผาออกจากตัวนั่นแหละ 

"สวย......." สิงหราชถึงกับตะลึงเมื่อปลอกเปลือยอาภรณ์ของเธอออก ผิวขาวใสเนียนละมุนอกอวบใหญ่เกินตัวที่ยังมีบราเซียร์สีหวานปกปิดอยู่ เห็นแล้วก็ขัดหูขัดตาจริงๆ  

"อย่ามองนะ อย่ามอง ฮื้อออ" เพียงฝันเริ่มร้องไห้อย่างหนัก กลัวเหลือเกินว่าเขาจะทำในสิ่งที่เธอกำลังคิดตอนนี้ 

"จะอายไรว่ะ ทำอย่างกับไม่เคย" แอบเบะปากกับท่าทางหวาดกลัวของเธอ เพราะเขาไม่มีทางเชื่อว่าเธอจะไม่ประสีประสากับเรื่องบนเตียง เพราะอย่างน้อยๆก็ต้องผ่านพี่ชายเขามาแล้วนั่นแหละคนนึง 

" ฮื้อ ฉันไม่เคย..." ส่ายหน้าระรัวถ้ามือเธอว่างตอนนี้เธอคงแทบกราบขอร้องเขาแล้ว 

"ไม่เคยจริงหรอ หื้มมมม" ซุกหน้าลงที่ซอกคอพร้อมจุ๊บเบาๆให้เธอใจสั่นเล่นๆ 

"ขอร้อง ฮึก อย่าทำแบบนี้เลยนะ ฮึก ฉันไม่เกี่ยวกับเรื่องงานแต่งพี่ไทน์จริงๆ" ไม่รู้จะพูดยังไงให้เขาเข้าใจ เพราะเหมือนพูดไปเขาก็ยืนยันแต่ความคิดของเขาเอง ไม่เปิดใจที่จะรับฟังเธอเลย 

"งั้นหรอ ก็เดี๋ยวทำให้เกี่ยวอยู่นี่ไง" มือหนาเอื้อมมือไปปลดบราเซียร์ตัวน้อยออกจากไหล่บางพร้อมกับสูดดมกลิ่นกายสาวอย่างหื่นกระหาย ทำไมกลิ่นหอมอ่อนๆของแป้งเด็กนี่มันน่าฟัดขนาดนี้ว่ะ 

"อย่า..........ฮึก ขอร้อง....."  

เพียงฝันเริ่มรู้สึกร้อนๆรุ่มในกาย ยิ่งเขาซุกไซ้จุดไหนเนื้อตัวก็จะเริ่มแดงไปหมด ทำเอาเสือหิวอย่างสิงหราชเริ่มจะอดใจไม่ไหว ไหนจะปทุมงามตรงหน้าที่ประดับด้วยเม็ดทับทิมน้อยๆสีชมพูระเรื่อชวนชิมความหวานนั่นอีก  

"อ๊ะ อย่ามองนะ ฮื้ออ" มือน้อยๆที่ถูกเขาปล่อยให้เป็นอิสระก็รีบมาปิดหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่เกินตัวของเธอแต่เห็นทีว่าจะไม่ได้ช่วยอะไรเธอได้เลยกับสถานการณ์ในตอนนี้ 

"หึ จะอายทำไม เธอเองก็คงจะโชว์ให้ใครเห็นมาเยอะแล้ว แค่นี้ยังจะอายอีก" ขายาวๆก้าวลงจากเตียงพร้อมสลัดเสื้อผ้าที่แสนจะเกะกะออกจากกายอย่างรวดเร็วเผยให้เห็นความแข็งแกร่งที่โปร่งพองภายในกางเกงแก่สายตาคนตัวเล็ก 

เพียงฝันหลับตาปี๋แล้วรีบกระโดดลงจากเตียง แต่ช้าไปสิงหราชคว้าตัวพร้อมกับผลักลงบนที่นอนดังเดิม แถมกดทับทิ้งน้ำหนักลงบนตัวเธอ กักกันร่างบางไม่ให้ดิ้นหนีไปไหนพ้น!! 

"จะหนีไปไหน!!"  

"หนัก ปล่อยนะ!" มือน้อยๆพยายามผลักเขาออกจากกายแต่ก็ไม่เป็นผล น้ำตาที่ไหลลงมาเปลอะเปลื้อนแก้มใสก็ไม่มีที่ท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ แถมยังรู้สึกน้อยใจในโชคชะตาที่นำพาให้มาพบกับคนอย่างเขา 

"ปล่อยอ่ะปล่อยแน่ แต่ปล่อยในนะไม่ได้ปล่อยเธอ" ก้มลงจูบซอกคอพร้อมกับรวมมือบางไว้เพียงมือเดียว มืออีกข้างเลื่อนมากระชากแพนตี้ตัวน้อยปราการด่านสุดท้ายในการทำกิจกรรมคืนนี้ 

"ฮื้อออ หยุดนะหยุด อย่าทำแบบนี้"  

"จะทำ!! ในเมื่อเธอชอบเห็นความรู้สึกคนอื่นเป็นของเล่น ฉันก็จะให้เธอเป็นของเล่นของฉันบ้าง! มันสะใจเว้ยยย " มือหนาที่ตรึงเธอไว้ราวกับครีมเหล็กเริ่มคลายออก เปลี่ยนเป็นมาบีบคลึงอกอวบนุ่มหยุ่นอย่างแรงแทบหลุดติดมือ ก้มลงดูดดึงชิมความหวานสลับข้างไปมาอย่างเอร็ดอร่อย 

"ฮื้ออๆๆๆๆๆ" เมื่อเห็นไม่มีทางไหนที่จะหยุดเขาได้เพียงฝันก็ยอมหยุดดิ้น ปล่อยให้คนใจร้ายทำร้ายเธอได้ตามอำเภอใจ เพราะยิ่งเธอพูดอะไรไปก็เหมือนกับเป็นเชื้อเพลิงใส่เขากลับมาเผาไหม้เธอให้แหลกเป็นจุล 

"ยอม??" เมื่อเห็นคนตัวเล็กหยุดดิ้นขัดขืน คนชอบคิดเองเออเองอย่างเขาก็ยิ้มเหยียดคงจะอยากเหมือนกันสินะ 

"อยากทำอะไรก็ทำเลย เราจะได้หมดเวรหมดกรรมกันสักที ฮื้อออๆ" ใช้หลังมือเช็ดน้ำตาบนหน้าอย่างลวกๆ เธอมองไม่เห็นหนทางที่จะหนีไปจากเขาแล้วตอนนี้ สมองตื้อไปหมดแถมแรงของเธอที่จะสู้กับเขาก็ยังกับมด  

"ก็ดี! งั้นคนอย่างเธอก็คงไม่ต้องเสียเวลาเล้าโลม เพราะคงจะมีคนเปิดทางมาแล้วก่อนจะมาถึงฉัน! " 

ฉีก!!! 

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด" เพียงฝันกรี๊ดร้องสุดเสียงเมื่อเขาใช้ความแข็งแกร่งตอกอัดเข้ามาในกายเธออย่างสุดแรง พยายามขยับตัวหนีจากเขา แต่ก็โดนมือแกร่งล็อคเอวคอดนั้นไว้ สิงหราชใช้ปลายนิ้วแตะเลือดตรงจุดเชื่อมต่อกัน ยกยิ้ม รู้สึกภูมิใจที่เขาได้เป็นคนทำลายเยื่อบางๆนั่น ถึงจะยังงงๆว่าเธอรอดพ้นพี่ชายเขามาได้ไง 

"ยังซิง?"  

"ฮือๆๆ สารเลว เลวยิ่งกว่าสัตว์ ฉันเกลียดคุณ ฮึก ฮื้อๆๆ" ด่าทอเขาทั้งน้ำตา 

"ตอนแรกก็กะว่าแช่ให้ชินสักหน่อย แต่ปากดีแบบนี้ก็ต้องกระแทกหนักๆ" พูดจริงทำจริง กายแกร่งกระแทกตอกอัดความใหญ่โตจ้วงลึกอย่างหนักหน่วง โดยที่ไม่สนว่าเธอยังมือใหม่อยู่ 

"ฮือๆๆๆๆๆ" แรงกระแทกอย่างเร็วแรงทำให้เธอหัวสั่นหัวคลอน มือบางจิกผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ น้ำตาไหลลงหางตาไม่ขาดสาย ภาวนาให้ค่ำคืนที่แสนโหดร้ายนี้ผ่านไปเร็วๆ ทรมานเหลือเกิน... เป็นการมีเซ็กส์ครั้งแรกที่เธอไม่มีวันลืมแน่นอน 

"ครางดิว่ะ จะร้องไห้หาพระแสงไร!!" สิงหราชตะคอกเสียงดุ 

"เจ็บ.....หยุดสักที ฮือๆๆๆ"  

กึก 

เอวหนาหยุดบรรเลงพร้อมกับก้มหน้าลงมาโดยที่ยังไม่ถอนความใหญ่โตออกจากช่องคับแคบนั่น ใช้ปลายนิ้วค่อยๆเกลี่ยน้ำตาออกจากดวงหน้างามอย่างอ่อนโยนพร้อมกับจูบซับน้ำตาอีกที ทำเอาเพียงฝันเผลอสบตากับนัยตาคมนั้น เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเหมือนเธอจะเห็นความอ่อนโยนในแววตาคู่นั้น เพราะตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นแววตาแห่งความเกลียดชัง  

"ขอบคุณนะที่เก็บซิงไว้ให้ฉันย่ำยีเล่น ฉันโคตรสะใจเลยว่ะ!!" พูดจบคนใจร้ายก็จับเธอตรึงกับเตียงและเริ่มบรรเลงกิจกรรมอันแสนเร่าร้อนอย่างดุเดือดตามแรงโกรธและแรงปรารถนาที่ลุกโชนท่วมตัวเขา มือหนาเรียวยาวหันไปบีบคั้นหน้าอกอย่างรุนแรงจนคนตัวเล็กหน้าเหยเก  

"ฮือๆๆๆๆๆ"  

สิงหราชลงทัณฑ์เพียงฝันอย่างหนักหน่วงอยู่อย่างนั้นไม่มีหยุดพัก ปล่อยน้ำสีขาวขุ่นใส่ร่องสวาทที่บอบช้ำนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนคนตัวเล็กทนไม่ไหวชิงสลบไปเสียก่อน  

"ใจเสาะจริงๆแม่คุณ ถ้าตื่นขึ้นมาเธอโดนหนักกว่านี้แน่ อ๊า.." กล่าวคาดโทษเธอลอดไรฟันเร่งจังหวะเพื่อปลดปล่อยตัวเองให้ถึงฝั่งโดยเร็วเพื่อที่จะต้องการเข้าสู่ห้วงนิทราตามเธอไป........ 

 

 

😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว