email-icon facebook-icon Instagram-icon

เรื่องที่10ของไรท์นะคะฝากกดไลค์ กดติดตาม กดคอมเม้นเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ตัวน้อยๆคนนี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ🙏🏻❤️😘😘😘

ตอนที่24(การพบเจอโดยบังเอิญ)

ชื่อตอน : ตอนที่24(การพบเจอโดยบังเอิญ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2563 14:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่24(การพบเจอโดยบังเอิญ)
แบบอักษร

 

ห้างสรรพสินค้าDA

12:30น.

เจ้าหญิง อัยย์ญาดา...

“ดูเรื่องอะไรดีนะเจ้าหญิง?”มินิที่ยืนดูโปรแกรมหนังของห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่อยู่ก็หันมีเอ่ยถามฉันพลางใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างนึกคิด ฉันที่กำลังยืนมองร้านไอศกรีมอยู่ก็ต้องหันกลับมามองเธอ

“แล้วแต่มินิเลย ขอแค่ไม่เป็นหนังสยองขวัญก็พอแล้วจ๊ะ^_^”ฉันเอ่ยบอกมินิไปด้วยนำ้เสียงร่าเริงแจ่มใส

“อืมมมม งั้นเอาเรื่องนี้ รักของเราสองรักนิรันดร์!!”มินิเอ่ยด้วยนำ้เสียงมั่นใจและเธอก็ชี้รูปโปรแกรมหนังให้ฉันดู ฉันก็ยิ้มและพยักหน้าตอบรับเธอ

“รอเราตรงนี้นะเดี๋ยวเราไปซื้อตั๋วก่อน^_^”มินิเอ่ยบอกฉัน ฉันก็พยักหน้ารับเธอ เมื่อเธอเดินไปเข้าแถวซื้อตั๋วหนังแล้ว ฉันก็มองไปรอบๆวันนี้เป็นวันธรรมดาไม่ใช่วันหยุดคนเลยไม่ค่อยพลุกพล่านเท่าไหร่ เราสองคนกลับมาจากไปเที่ยวเรา และวันนี้มินิก็ชวนฉันออกมาเที่ยวนอกบ้านบ้าง เพราะฉันยังไม่ได้กลับบ้านเลยพวกเรากลับมาตั้งแต่เมื่อวานมินิเลยชวนฉันไปนอนค้างที่บ้านของเธอ ซึ่งฉันก็ไปเพราะคุณพ่อกับคุณแม่ก็ไม่ได้อยู่บ้านส่วนพี่ชายก็คงจะยุ่งๆกับงานกลุ่มของเขาเพราะพี่ชายฉันน่ะเหนื่อยมากไหนจะเรื่องเรียนหมอเขาแล้วไหนจะเรื่องงานที่บริษัทของคุณพ่อก็เยอะมาก จนฉันไม่ค่อยอยากจะไปรบกวนเวลาของพี่ชาย

“อึก ฮือ”เสียงร้องไห้ของใครบางคนทำให้ฉันตกใจ

“เอ๋?”ฉันหันมองไปรอบๆเพื่อหาต้นตอของเสียงสะอึกสะอื้นของเด็กผู้ชาย ฉันมั่นใจว่าต้องเป็นเด็กผู้ชายแน่ๆๆ

“อ่ะนั่น เจอแล้ว^_^”ฉันร้องออกมาด้วยความดีใจที่ฉันเมื่อมองไปรอบๆก็พบกับการเคลื่อนไหวของแผ่นป้ายร้านไอศกรีมที่สั่นไหวไปมาอยู่ ทำให้ฉันไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปดูทันที

“น้อง เป็นอะไรรึเปล่าคะ?”ฉันเอ่ยถามร่างเล็กที่นั่งกอดเข่าตัวเองนั่งร้องไห้อย่างน่าสงสาร ฉันนั่งยองๆลงไปข้างๆร่างของเด็กผู้ชายตัวเล็กผิวขาวเนียนเส้นผมหยักศก

“ปี้ครับ ฮืฮๆๆ”น้องเงยหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบนำ้ตาขึ้นมามองฉัน เมื่อฉันสบแววตาสีนำ้ตาลสวยคู่นั่นทำให้ใจของฉันสั่นไหวด้วยความสงสาร ฉันจึงโน้มตัวลงไปคว้าร่างเล็กของเด็กผู้ชายเข้ามาสวมกอดเขาเพื่อต้องการจะปลอบโยน

“ไม่ร้องนะครับ คุณแม่ของหนูไปไหนทำไมหนูถึงมาอยู่ตรงนี้คนเดียวละครับ?”ฉันเอ่ยถามน้องไปพลางใช้ฝ่ามือลูบแผ่นหลังเล็กเพื่อปลอบโยน

“อึก คุณแม่ของทั่นทิ้งทั่นไว้ตรงนี้ เขาบอกอึกว่าจะมารับอึกทั่นฮืฮๆๆๆ”เด็กผู้ชายตัวน้อยที่ยังพูดไม่ค่อยชัดเอ่ยบอกฉันด้วยนำ้เสียงสะอึกสะอื้นฉันจึงอุ้มร่างเล็กของน้องขึ้นอุ้ม น้องมีนำ้หนักที่เบามากแต่ลักษณะการแต่งตัวไม่น่าจะใช่พวกลูกคนจนๆนะเพราะเสื้อผ้าที่น้องใส่เป็นของแบรนด์ทั้งนั่นเลย

“โอ๋ๆๆไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ ไม่มีพ่อแม่คนไหนทิ้งลูกหรอกนะครับ”ฉันเอ่ยบอกน้องด้วยนำ้เสียงแผ่วเบาพลางโยกตัวไปด้วยเพื่อกล่อมน้องให้เลิกร้องไห้

“ไม่จริง!”เสียงเล็กแหลมเอ่ยเถียงฉัน ดวงตากลมโตจ้องมองฉันผ่านม่านนำ้ตา ฉันจึงยิ้มให้และยื่นมือขึ้นมาเช็ดคราบนำ้ตาที่เปรอะเปื้อนแก้มใสของน้องรอยยิ้มน้อยๆผุดขึ้นบนใบหน้าเล็ก

“ไม่ร้องนะครับ”ฉันเอ่ยบอกน้อง น้องก็ทำท่าสูดนำ้มูกและเอามือเล็กๆของเขามาเช็ดคราบนำ้ตาของตัวเอง

“อึ๊บ พ่อแทนบอกว่าเป็นลูกผู้ชายห้ามร้องไห้!!”เด็กชายตัวน้อยเอ่ยขึ้นด้วยนำ้เสียงและเเววตาที่จริงจัง ฉันจึงเผลอยิ้มด้วยความเอ็นดู น้องหน้าตาน่ารักมาก

“เจ้าหญิง!!”เสียงเรียกชื่อของฉันอย่างเสียงดังจากมินิทำให้ฉันหันไปหาเธิดา เธอก็ขมวดคิ้วงุนงงมองหน้าฉันสลับกับหน้าเด็กผู้ชายตัวน้อยอย่างสงสัย

“เจ้าหญิงไปเอาลูกใครมาอุ้มอ่ะ?”มินิเดินเข้ามาหาฉันอย่างไวพลางชี้นิ้วไปที่เด็กผู้ชายตัวน้อยที่มองหน้าฉันตาแป๋วอยู่ ฉันก็หันกลับมายิ้มให้มินิ

“ไม่รู้อ่ะ เราเห็นน้องนั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้”ฉันเอ่ยบอกมินิไปพลางหันหน้าไปพยักบอกที่ที่ฉันเจอน้องให้มินิรู้ เธอก็พยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ

“อ๋อ แล้วพ่อแม่น้องไปไหนอ่ะ?”มินิเอ่ยถามฉัน ฉันก็หันมามองหน้าน้อง น้องก็มองหน้าฉันแล้วฉันก็หันกลับไปมองหน้ามินิและส่ายศีรษะว่าไม่รู้เหมือนกัน

“งั้นเราไปหาประชาสัมพันธ์กันให้เขาประกาศหาพ่อแม่น้อง”มินิเอ่ยความคิดเห็น ฉันก็พยักหน้าเห็นด้วยกับเธอ

“ไปครับ พี่จะพาหนูไปหาพ่อกับแม่นะ^_^”ฉันเอ่ยบอกน้องผู้ชายไปด้วยนำ้เสียงร่าเริง

“ครับ^_^”รอยยิ้มน้อยๆและนำ้เสียงเล็กๆตอบฉันกลับมาด้วยความดีใจ เราทั้งคู่ยิ้มให้กันและฉันก็อุ้มเด็กน้อยตามหลังมินิไปหาประชาสัมพันธ์เพื่อให้เขาประกาศหาพ่อแม่ของน้องให้

 

20:30น.

“ฮ้าววววว”เสียงหาวของมินิที่เธออ้าปากหาวด้วยความง่วงนอนทำให้ฉันหันไปมองหน้าเธอ เธอก็ยิ้มแหยๆให้ฉัน พลางมองร่างเล็กที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนตักของฉัน เราสองคนอยู่รอพ่อแม่ของน้องไททันเห็นน้องเขาบอกว่าเขาชื่อไททันน่ะ เด็กคนนี้ช่างพูดช่างจาน่ารัก ฉันกับมินิจึงรอให้พ่อแม่ของไททันทารับหลังจากที่เราได้ให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์ประกาศหาพ่อแม่ของน้องไททันให้มารับน้องได้ที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์แต่นี่พวกเราก็รอมาหลายชั่วโมงแล้ว ซึ่งก็ไร้วี่แววของพ่อกับแม่ไททัน แล้วตอนนี้ไททันก็เพิ่งจะหลับไปเพราะหมดแรงไปมาก ทั้งกินทั้งเล่นจนหมดฤทธิ์นอนหลับอยู่บนตักของฉัน

“แล้วถ้าพ่อกับแม่ของน้องไม่มารับล่ะ?”มินิที่ยื่นมือมาลูบศีรษะของไททันด้วยความเอ็นดูเอ่ยถามฉันขึ้น ฉันก็ละสายตาจากโครงหน้าเล็กขึ้นไปมองมินิและส่ายศีรษะเป็นคำตอบไปให้เธอ

“เฮ้อออ น้องยังเล็กอยู่เลย ฉันว่าพ่อกับแม่ของน้องคงจะตั้งใจเอาน้องมาทิ้งมากกว่า!”

“มินิ ชู่วว”ฉันเอ่ห้ามมินิ เพราะกลัวไททันจะได้ยินและเสียใจ

“ก็มันจริงหนิเจ้าหญิง ลูกหายไปทั้งคนเป็นฉันน่ะนั้งไม่ติดแล้ว!”มินิโวยขึ้นพลางกำหมัดแน่นพร้อมกับจ้องมองมาที่ไททันที่เอาแต่นอนหลับเพราะเหนื่อยจากการเล่นของเล่นที่ชั้นประชาสัมพันธ์ ฉันมองไททันด้วยความสงสาร น้องน่าจะประมานสามถึงสี่ขวบเพราะน้องพูดรู้เรื่องเป็นเด็กคุยง่ายไม่ซนมองออกจะเป็นเด็กขี้กลัวมากกว่า

“เราจะทำยังไงดีเจ้าหญิง?”มินิเอ่ยถามฉันด้วยนำ้เสียงที่แผ่วเบาลง ฉันยื่นมือไปลูบโครงแก้มเล็กด้วยความเอ็นดู

“ถ้าพวกเขาไม่ต้องการไททันจริงๆฉันจะเอาน้องไปอยู่ด้วยที่บ้าน ฉันเชื่อว่าทั้งคุณพ่อคุณแม่และพี่ชายของฉันต้องไม่ห้ามฉันแน่ๆถ้ารู้ว่าชีวิตของไททันน่าสงสารแค่ไหน”ฉันพูดบอกมินิไปด้วยตาของฉันก็ไหลไปด้วยไม่รู้เพราะอะไร ทำไมฉันถึงสงสารและถูกชะตากับเด็กคนนี้ อาจเป็นเพราะชีวิตของน้องน่าสงสารมีพ่อแม่ พ่อก็ไม่ได้อยู่กับแม่ เห็นไททันบอกว่าตอนนี้เขาย้ายมาอยู่กับพ่อของเขาแล้ว พ่อของไททันชื่ออะไรนะ เอ๋ฉันลืมไปแล้วอ่ะ แต่ว่าวันนี้ไททันมาเที่ยวกับแม่ของเขา แม่ของเขาไปนอนรอพ่อของไททันที่บ้านที่ไททันย้ายไปอยู่กับพ่อของเขาแต่บังเอิญว่าพ่อของไททันไม่อยู่ไปไหนไม่รู้เห็นไททันบอกว่าไปหลายวันและไกลมาก ฉันก็ไม่ได้ถามอะไรน้องต่อเพราะไม่อยากช้ำเติมความรู้สึกของน้อง เพราะฉันเกิดและโตมาในครองครัวที่อบอุ่นมีคุณพ่อคุณแม่คุณตาคุณตาคอยให้ความรักมาตั้งแต่เล็กๆจนถึงตอนนี้ถึงฉันจะไม่รู้ว่าความทุกข์ที่ไททันได้รับมันเป็นยังไงแต่ฉันก็ไม่อยากจะไปคอยช้ำเติมเขาอยู่ดี

“ตกลงน้องๆจะเอายังไงครับ?”พี่ตำรวจเดินเข้ามาหาฉันกับมินิ ฉันกับมินิก็มองหน้ากัน

“หนูจะเอาน้องกลับไปที่บ้านของหนูก่อนค่ะ ถ้าคุณพ่อกับคุณแม่ของน้องติดต่อพี่มาเมื่อไหร่พี่ก็ติดต่อไปที่หนูได้เลยค่ะ^_^”ฉันหันไปตอบพี่ตำรวจ เขาก็จดบันทึกลงในสมุดของเขาและพยักหน้าให้ฉันเป็นเชิงอนุญาต

“ขอบคุณค่ะ^_^”

“ขอบคุณค่ะ^_^”ทั้งฉันและมินิต่างเอ่ยขอบคุณพี่ตำรวจ

“กลับบ้านกันดีกว่าเนอะ”มินิยืนขึ้นพลางหยิบกระเป๋าของฉันมาถือไว้ ฉันก็ลุกขึ้นยืนตามเธอพลางจับร่างเล็กของไททันขึ้นมาพาดหัวไหล่ฉันและเอามือลูบแผ่นหลังของเขาเพื่อกล่อมเขาอีกครั้ง

“จ๊ะ^_^”ฉันเอ่ยตอบมินิไปและเดินตามเธอออกไปยังที่ชั้นจอดรถของมินิที่เธอเอามาจอดไว้

“กลับบ้านหญิงน่ะ”ฉันเอ่ยบอกมินิไปเมื่อเราเดินมาถึงรถมินิคูเปอร์คันสีเหลืองของมินิแล้ว

“โอเคตามนั้นจ๊ะ^_^”มินิเอ่ยบอกฉันพลางเปิดประตูรถให้ฉันขึ้น ฉันก็เข้าไปนั่งอย่างช้าๆเพื่อกันไม่ให้ไททันตื่น

ปึก

“พี่จะดูแลน้องเองนะ ไททัน^_^”ฉันพูดขึ้นพลางจุมพิตลงไปบนเส้นผมหยักศกสีนำ้ตาลทองด้วยความเอ็นดู แม่ของน้องทำแบบนี้กับน้องได้ยังไงกัน ไม่รักเขาได้เหรอ ลูกตัวเองทั้งคน น่าสงสารไททันจัง ฉันหวังว่าให้คุณตำรวจติดต่อพ่อของน้องไททันได้สำเร็จทีนะ

ตอนที่24มาแล้วนะคะ

1คอมเม้นของรีดเดอร์

เท่ากับ1ร้อยล้านกำลังใจของไรท์

ขอบคุณค่ะ🙏🏻😘❤️❤️

 

น้องไททัน ลูกชายคุณพ่อแทนคุณงับ^_^

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว