ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 6 : ความเป็นห่วง

ชื่อตอน : Chapter 6 : ความเป็นห่วง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 592

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2563 18:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 6 : ความเป็นห่วง
แบบอักษร

ไม่รู้สิ การที่ผมได้เอ่ยปากขอโทษพี่ไทม์และพูดกับพี่ไทม์ถึงความรู้สึกที่ผมมีอยู่ตอนนี้

มันเหมือนผมได้ปลดล็อกอะไรบางอย่างออกไป ตอนนี้ผมมองพี่ไทม์ ผมไม่รู้สึกเกลียดและไม่รู้สึกอคติกับสิ่งที่เขาทำแล้ว มันแปรเปลี่ยนกลายเป็นเสน่ห์ของพี่ไทม์ไปเฉยเลย

 

เต้แอบชำเลืองสายตามองพี่ไทม์ผ่านโต๊ะทำงานของเขาพลางยิ้มเล็กๆ หลังจากที่เต้นั้นเอ่ยปากขอโทษพี่ไทม์ไป พี่ไทม์ก็ดูเหมือนจะกลับมาเป็นคนเดิม แต่ยังคงติดบุคลิกเคร่งขรึมที่เป็นมาตั้งแต่เมื่อเช้าอยู่หน่อยๆ ซึ่งเป็นบุคลิกที่เต้อยากจะให้พี่ไทม์นั้นสลัดทิ้งมันไปซะให้หมดๆ เลย

ซึ่งในจังหวะนั้นเอง คุณนิพลผู้จัดการแผนกก็เดินมาที่โต๊ะทำงานของพี่ไทม์พร้อมกับสีหน้าที่ดูซีเรียสเอามากๆ ในมือของคุณนิพลนั้นมีแผ่นกระดาษสามสี่แผ่นที่เขานั้นถือมาด้วย

"คุณอินไทม์!" การกระแทกเสียงของคุณนิพล ทำเต้สะดุ้งเล็กๆ เช่นเดียวกันกับพี่ๆ ในแผนกที่ก็หยุดพูดคุยและหยุดทำงาน พลางหันมามองที่โต๊ะของพี่ไทม์ในทันที

"ลูกค้าแจ้งมาว่าระบบซื้อขายผ่านเว็บไซต์ที่ทีมของคุณทำมีปัญหา ไม่ยอมตัดเงินลูกค้า ทำให้เจ้าของเว็บเขาเสียสินค้าไปแบบฟรีๆ คุณปล่อยให้ปัญหานี้หลุดไปถึงมือของลูกค้าได้ยังไง ไม่ได้ทดสอบระบบกันก่อนหรือไง" คุณนิพลเอ่ยว่าพี่ไทม์ด้วยน้ำเสียงที่เสียงดัง คราวนี้ไม่ใช่แค่คนในแผนกซิสเต็มส์เองที่หันมามอง แผนกอื่นๆ ที่อยู่บริเวณใกล้เคียงก็หันมามองเช่นกัน

คุณนิพลวางกระดาษสามสี่แผ่นที่เขาถือมานั้นลงบนโต๊ะของพี่ไทม์อย่างแรง มันยิ่งทำให้เต้นั้นตกใจ เพราะตั้งแต่ที่เขาเข้ามาทำงานที่นี่ เขาไม่เคยเห็นคุณนิพลว่าพี่ไทม์แบบนี้มาก่อนเลย พี่ๆ ในแผนกนั้นเริ่มกระซิบพูดคุยกัน อาจเพราะงานที่คุณนิพลพูดมานั้น มันก็มาจากที่แผนกซิสเต็มส์ทำทั้งนั้น

"ขอโทษด้วยครับคุณนิพล น่าจะเกิดความผิดพลาดที่ผมไม่ได้ตรวจเช็กก่อนส่งให้ลูกค้าครับ" พี่ไทม์เอ่ยรับผิดในทันที แทนการรับผิดแทนน้องๆ และพี่ๆ ในแผนกซิสเต็มส์

"นี่มันครั้งที่สองแล้วนะคุณอินไทม์ที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้!" คุณนิพลเอ่ยว่าพี่ไทม์ต่อ ทำเอาเต้ขมวดคิ้วเล็กๆ ที่ได้ยินว่านี่เป็นเหตุการณ์ครั้งที่สองแล้ว

"คุณต้องคิดอะไรให้มันรอบคอบนะคุณอินไทม์ นี่มันคือความเสียหายและความน่าเชื่อถือของบริษัทนะ ลูกค้าเขาจะคิดยังไงกับผลงานที่ออกไปแล้วมันแย่แบบนี้ แล้วถ้าเกิดเขาเอาไปพูดต่อกัน มันจะเกิดอะไรขึ้น คุณคิดบ้างไหม!"

คำพูดของคุณนิพลที่ว่าพี่ไทม์นั้นแรงอย่างมาก ทำเอาเต้และพี่ๆ ในแผนกนั้นหน้าเสีย เพราะการที่ผู้จัดการว่าพี่ไทม์ ก็เหมือนว่าพนักงานคนอื่นๆ ในแผนกเหมือนกัน

 

พูดแรงอะไรขนาดนั้นวะ ไม่ได้ฆ่าคนตายนะเว้ย!

 

เต้แอบบ่นในใจพร้อมกับความรู้สึกเป็นห่วงพี่ไทม์ที่เหมือนเป็นคนรับทุกสิ่งทุกอย่างแทนพี่ๆ น้องๆ เลย

"ผมทราบครับ ครั้งหน้าจะไม่ให้มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกครับ ส่วนครั้งนี้ทางผมจะพยายามเร่งแก้ไขให้เร็วที่สุดครับ" พี่ไทม์ก้มหน้ารับผิดไปแบบเต็มๆ

"รีบแก้ไขซะนะ!"

คุณนิพลพูดส่งท้ายก่อนที่เขาจะหมุนตัวและเดินออกจากแผนกไป ทิ้งให้แผนกซิสเต็มนั้นเต็มไปด้วยความเงียบและความสลด ความสุขหลายๆ อย่างที่เคยมีก่อนหน้านี้มันหายไปหมดเลย เมื่อทุกคนได้ฟังสิ่งที่คุณนิพลเอ่ยออกมา

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

เวลา 12:10 น.

เต้และพี่ๆ ในแผนกออกมากินข้าวกลางวันเหมือนทุกวันที่เป็นมา แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมเลยในวันนี้ คือการที่ทุกคนดูไม่มีความสุข ไม่มีเสียงเฮฮา และไม่มีเสียงหัวเราะเกิดขึ้นเลย การที่พี่ไทม์และทุกๆ คนในแผนกโดนคุณนิพลว่า มันทำให้กำลังใจในการทำงานนั้นหดหายไปหมด และที่สำคัญในการกินข้าวมื้อกลางวันนี้ พี่ไทม์ก็ไม่ยอมลงมากินข้าวด้วย เขายังคงนั่งเคลียร์งานที่โต๊ะทำงานของเขาอยู่อย่างนั้น

"จะพูดแรงไปไหนวะ ทำอย่างกับตัวเองไม่เคยทำตัวผิดพลาดอย่างนั้นแหละ"

พี่ชานนท์เอ่ยพร้อมกับวางช้อนส้อมและหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดูด เต้หันหน้าไปมองพี่ชานนท์พร้อมกับความรู้สึกเดียวกันกับสิ่งที่พี่ชานนท์เอ่ย

"แต่จะว่าคุณนิพลเขาอย่างเดียวก็ไม่ได้นะ เราคงจะพลาดกันเองที่ไม่ได้ตรวจสอบระบบอีกรอบ ให้มันแน่ใจ" พี่โน้ตที่นั่งโต๊ะเดียวกันกับเต้เอ่ย

"ไอ้เว็บนั้นยากจะตาย มึงก็รู้ไอ้โน้ต ลูกค้าแม่งก็เรื่องมาก จะเอานั่นจะเอานี่ ไม่ได้สนใจเลยว่าจะทำได้หรือเปล่า" พี่ชานนท์พูดสวนด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว มันทำให้เต้ต้องแอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

"เอาน่าๆ ถือว่าเป็นบทเรียนสำคัญก็แล้วกัน จะย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรก็คงไม่ได้แล้ว" พี่สรรเริ่มพูดเตือนน้องๆ ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนนุ่ม "คราวหน้าคราวหลังเราจะได้มีความระมัดระวังกันมากกว่านี้"

เต้พยักหน้าเล็กๆ ด้วยความรู้สึกเห็นด้วยกับสิ่งที่พี่สรรพูด ก่อนที่พี่ๆ คนอื่นๆ รวมถึงพี่ชานนท์ที่กำลังมีอาการฉุนเฉียวก็พยักหน้าเล็กๆ เพื่อรับฟังในสิ่งที่พี่สรรพูด

"งั้นผมไปก่อนนะครับพี่ๆ" เต้เอ่ยพลางหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าสตางค์และฝากให้พี่โน้ตให้จ่ายเงินค่าข้าวแทนเขา

"ไปไหนน้องเต้" พี่บอมเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่สงสัย

"ผมปวดท้องน่ะครับ เดี๋ยวว่าจะไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อนิดหน่อยด้วย และก็จะเดินกลับขึ้นแผนกเลยครับ" เต้เอ่ยพลางลุกขึ้นยืน

"งั้นดีเลย พี่ฝากซื้อน้ำชาเขียวกับไส้กรอกในร้านสะดวกซื้อไปฝากพี่ไทม์ให้หน่อย เผื่อพี่ไทม์เขาหิว พี่ว่าจะนั่งอยู่ข้างล่างอีกสักพักหนึ่ง" พี่ชานนท์เอ่ยพร้อมกับหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าสตางค์ส่งให้เต้ ซึ่งเป็นเงินที่พี่ไทม์นั้นให้พี่ชานนท์มาตอนที่ทุกคนกำลังจะเดินลงไปกินข้าว

เต้พยักหน้ารับและก็หยิบเงินออกมาจากมือของพี่ชานนท์ ก่อนที่เขาจะเดินออกจากร้านอาหารไปในทันที

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

เต้เดินออกมาจากลิฟต์เมื่อลิฟต์นั้นขึ้นมาถึงชั้นสาม ในมือของเขานั้นมีขวดน้ำชาเขียวและไส้กรอกที่เขานั้นแวะซื้อที่ร้านสะดวกซื้อ ก่อนที่เขาจะเลี้ยวซ้ายและเดินมายังแผนกซิสเต็มส์ โดยความเป็นจริงแล้วเต้นั้นไม่ได้ปวดท้องอะไรหรอก เขาแค่อยากจะขึ้นมาหาพี่ไทม์พร้อมกับพูดคุยถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า ซึ่งความโชคดีของเต้นั้นยังได้เงินมาซื้อของกินให้พี่ไทม์ด้วย

เต้เดินมายังโต๊ะทำงานของพี่ไทม์พร้อมกับวางขวดน้ำชาเขียวและถุงไส้กรอกลงบนโต๊ะของพี่ไทม์ ทำให้เต้ได้มองเห็นกระดาษที่คุณนิพลถือมา ตอนนี้มันกำลังวางอยู่บนโต๊ะทำงานของพี่ไทม์ ในกระดาษนั้นเต็มไปด้วยภาพแคปหน้าจอ ภาพแชต รวมถึงรอยปากกาสีน้ำเงินที่ถูกเขียนยุ่งเหยิงอยู่บนแผ่นกระดาษนั้น

"ทำอะไรน่ะ!"

เสียงของพี่ไทม์เอ่ยดังขึ้น ทำให้เต้นั้นสะดุ้งด้วยความตกใจ พลางหันหน้าไปมองพี่ไทม์ที่กำลังเดินเข้ามายังโต๊ะทำงานของเขา เต้ได้กลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ออกมาจากตัวของพี่ไทม์ ทำให้เต้นั้นรู้ได้ทันทีว่าพี่ไทม์เพิ่งไปสูบบุหรี่มา

"อ๋อ... เปล่าครับ พอดีผมได้เงินมาจากพี่ชานนท์ ก็เลยซื้อน้ำชาเขียวกับไส้กรอกมาให้ครับ" เต้เอ่ยพลางใช้นิ้วชี้ไปยังอาหารเหล่านั้นที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของพี่ไทม์

"อ๋อ ขอบใจนะน้องเต้"

พี่ไทม์เอ่ยขอบคุณพลางนั่งลงที่เก้าอี้อย่างช้าๆ

เต้พยายามสังเกตใบหน้าและความรู้สึกของพี่ไทม์ว่าเป็นยังไงบ้าง เพราะหลังจากที่พี่ไทม์นั้นโดนคุณนิพลว่า เขาก็ยังไม่ได้พูดคุยเรื่องที่เกิดขึ้นกับใครเลย พี่ไทม์ที่นั่งลงที่โต๊ะของเขาก็เงยหน้าขึ้นมามองที่เต้ด้วยความสงสัยว่าทำไมเต้ถึงยังยืนอยู่ตรงนี้

"มีอะไรหรือเปล่า?" พี่ไทม์เอ่ยถาม

"พี่โอเคไหมครับพี่ไทม์ มีอะไรพี่คุยกับพวกผมได้นะครับ" เต้เอ่ยถามด้วยความรู้สึกที่เป็นห่วง

"เรื่องอะไร? เรื่องเมื่อเช้าน่ะเหรอ? ไม่เป็นไรหรอก พี่ชินแล้ว" พี่ไทม์พูดตอบกลับมาเหมือนอย่างกับว่าเรื่องเมื่อเช้าเป็นเรื่องธรรมดาไปซะอย่างนั้น

"ผมเป็นห่วงนะครับพี่" เต้เอ่ยมันออกมาด้วยความรู้สึกจริงๆ ที่เขามีอยู่ตอนนี้ ทำเอาพี่ไทม์นั่งมองหน้าเต้ด้วยท่าทีที่อึ้งๆ

"พี่ๆ คนอื่นๆ ในแผนกเขาก็เป็นห่วงพี่เหมือนกันนะครับ" เต้เอ่ยต่อ ทำให้พี่ไทม์ยิ้มเล็กๆ ก่อนที่จะส่ายหัวเบาๆ

"พี่ไม่เป็นไรหรอก ขอบใจนะ เดี๋ยวเรื่องงานค่อยว่ากัน ว่าใครจะต้องแก้ไขอะไรยังไงกันบ้าง เอาเป็นว่าทุกคนจะร่วมแก้ไขปัญหานี้ไปด้วยกัน"

พี่ไทม์เอ่ยด้วยท่าทีที่ดูเป็นหัวหน้าอย่างที่เต้ไม่เคยเห็น เป็นบุคลิกของหัวหน้าที่ดีกว่าตอนที่อยู่ในห้องประชุมเอามากๆ

"ครับพี่ไทม์" เต้พยักหน้าเล็กๆ "งั้นผมขอตัวนะครับ"

เต้เอ่ยส่งท้ายเมื่อเขานั้นรู้สึกสบายใจเมื่อได้พูดคุยกับพี่ไทม์ พลางหมุนตัวเพื่อจะเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของเขาเอง

"เออนี่น้องเต้!" พี่ไทม์ส่งเสียงเรียก เพื่อให้เขานั้นหันกลับมามอง

"ครับพี่ไทม์"

"วันศุกร์นี้เรามีนัดกับพี่และก็ทุกคนในแผนกนะ เรื่องงานเลี้ยงต้อนรับเราเข้าแผนกน่ะ"

"ครับ" เต้พยักหน้าและยิ้มเล็กๆ ที่ในช่วงเวลาที่เครียดๆ แบบนี้ พี่ไทม์ก็ยังนึกถึงเรื่องที่จะไปเลี้ยงต้อนรับเขาเข้าแผนกได้ ก่อนที่เต้จะหมุนตัวและเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองด้วยท่าทีที่มีความสุข

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

ตลอดเกือบทั้งสัปดาห์นั้น เต้และพี่ๆ ในแผนกได้ร่วมมือกันแก้ไขงานที่เป็นปัญหาตามที่พี่ไทม์ได้แจกจ่ายกลับมา พร้อมกับเริ่มทำโปรเจกต์ใหม่ที่ได้ประชุมกันไปเมื่อต้นสัปดาห์ ความผิดพลาดของงานเก่าทำให้งานใหม่นั้นถูกออกแบบด้วยความรอบคอบและไตร่ตรองถึงความปลอดภัยมากขึ้น รวมถึงเต้เองได้เปิดใจรับพี่ไทม์เป็นหัวหน้ามากขึ้น และได้เห็นว่าพี่ไทม์ก็ดูเหมาะสมที่จะเป็นหัวหน้าคนหนึ่งเหมือนกัน

ในขณะที่เต้กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง เสียงกระดิ่งของการเลิกงานก็ดังขึ้น พี่ๆ ในแผนกนั้นเริ่มวางมือจากงานที่ทำพร้อมกับบิดขี้เกียจ พี่ๆ บางคนที่หยุดทำไปก่อนที่เสียงกระดิ่งจะดังก็ดูเหมือนจะดีใจที่เวลานี้มาถึงสักที เต้หันไปมองพี่ๆ ในแผนกพร้อมกับยิ้มเล็กๆ ที่ทุกคนดูมีความสุข อาจเป็นเพราะวันนี้เป็นวันศุกร์ วันที่พี่ไทม์จะพาทุกคนในแผนกไปเลี้ยงต้อนรับเต้เข้าแผนก

เต้ค่อยๆ หันหน้าไปมองพี่ไทม์ที่โต๊ะทำงานว่าเขานั้นพร้อมที่จะไปแล้วหรือยัง แต่ทว่าพี่ไทม์ยังคงนั่งนิ่งเฉย ไม่มีวี่แววว่าจะปิดเครื่องคอมพิวเตอร์หรือขยับตัวทำอะไรเลย

 

อ้าว! พี่ไทม์งานยังไม่เสร็จเหรอ?

 

เต้จ้องมองด้วยความสงสัย

 

งานยุ่งเหรอ?

 

เต้แอบบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความสงสัยพลางจ้องมองพี่ไทม์อยู่อย่างนั้น จนกระทั่งพี่ไทม์นั้นละสายตาจากการมองจอคอมพิวเตอร์และเปลี่ยนมามองที่เต้อย่างกะทันหัน ทำเอาเต้ตกใจจนต้องหลบสายตาไปมองอย่างอื่นในทันทีเพื่อไม่ให้พี่ไทม์รู้ตัวว่าถูกตัวเองจ้องมองอยู่

 

เชี่ย! พี่ไทม์เขาจะเห็นว่าเราแอบมองอยู่หรือเปล่าวะ นี่ผมไม่ได้เร่งนะพี่

 

เต้พึมพำในใจพลางหันหน้าไปมองพี่ๆ ในแผนกโดยไม่ได้หันหน้ากลับไปมองที่พี่ไทม์แล้ว ซึ่งในจังหวะที่เต้กำลังมองพี่ๆ ในแผนกนั้นพูดคุยกันอยู่ เขาก็ได้ยินเสียงรองเท้าคู่หนึ่งเดินมายังแผนกที่เต้และพี่ๆ ทำงาน ทำให้เต้แอบยิ้มเล็กๆ และพอจะเดาได้เลย ว่าคนที่เดินมาคงไม่ใช่ใคร นอกจาก...

"พร้อมจะไปล้างลำไส้กันหรือยังทุกคน"

เสียงของพี่ไทม์เอ่ยดังขึ้น ทำให้เต้แอบยิ้มมุมปากเล็กๆ ที่เขานั้นทายถูกว่าเป็นพี่ไทม์ ซึ่งคำถามของพี่ไทม์ ก็เป็นคำถามที่เต้นั้นรู้ดีเลย ว่ามันคือการดื่มเหล้าแล้วก็อ้วกออกมาจนหมดลำไส้นั่นเอง

ทำให้เต้และพี่ๆ ในแผนกค่อยๆ หันหน้าไปมองพี่ไทม์พร้อมกับยิ้มเล็กๆ ก่อนจะมองเห็นพี่ไทม์ที่ในตอนนี้เขาสะพายกระเป๋าพร้อมที่จะไปแล้ว ทำเอาเต้ตกใจในความพร้อมของพี่ไทม์ ซึ่งแตกต่างจากก่อนหน้านี้ที่เต้แอบมองเลย

"พร้อมแล้วครับพี่ ผมนี่เคลียร์ท้องรอตั้งแต่บ่ายแล้วครับ" พี่บอมตอบ ก่อนที่พี่ๆ คนอื่นๆ ในแผนกจะหัวเราะเฮฮา ซึ่งมันก็ทำให้เต้หัวเราะตามไปด้วย

"แล้วเราล่ะน้องเต้ พร้อมที่จะไปล้างลำไส้กับพี่ๆ เขาหรือยัง?" พี่ไทม์หันหน้ามาถามเต้พร้อมกับยิ้ม

"ถ้าเรื่องเหล้าเบียร์ ผมคงไม่ได้ล้างลำไส้ด้วยนะครับพี่ เพราะผมไม่กินเหล้ากินเบียร์ครับ"

คำตอบของเต้ทำเอาพี่ๆ ในแผนกนั้นหันหน้ามามองเต้พร้อมกับด้วยท่าทีที่ตกใจ เมื่อได้รู้ว่าเต้ไม่ดื่มเหล้าดื่มเบียร์ พี่ไทม์ก็เช่นกันที่ก็ดูชะงักด้วยความตกใจเล็กๆ ที่ได้ยินว่าเต้ไม่ดื่มเหล้าเบียร์

"จริงดิ ไม่กินเหล้ากินเบียร์จริงๆ ดิ สักนิดหนึ่งอะ เคยไหม?"

"ถ้าแค่ชิมๆ อะ เคยครับ แต่ไม่เคยกินแบบจริงจังครับ" เต้ยังคงตอบออกไป

"เดี๋ยวคืนนี้พี่จะสอนกินให้ รับรองได้เข้าวงการเดียวกันกับพวกพี่แน่" พี่ชานนท์เอ่ย ทำให้พี่ๆ ในแผนกคนอื่นๆ หัวเราะตาม

"อย่าไปบังคับน้องมัน ไม่กินเหล้าก็กินอย่างอื่นก็แล้วกัน" พี่ไทม์ดูออกโรงปกป้องเต้พลางพลิกนาฬิกาข้อมือเพื่อดูเวลา

"ปะ เรารีบออกกันดีกว่า จะได้มีเวลากินกันนานๆ"

พี่ไทม์พยักหน้าเพื่อเป็นการบอกให้ทุกคนเตรียมตัวที่จะไปกันได้แล้ว

"ว่าแต่ว่าจะมีใครเอารถไปบ้าง ผมเอาไปคนหนึ่งนะ ถ้าใครรู้ตัวว่าเมาก็จอดไว้ที่บริษัทแล้วก็ไปกับผมก็แล้วกันนะ"

พี่ไทม์เริ่มเอ่ยถามเรื่องของการเดินทางในวันนี้ ซึ่งตอนนี้มีพี่ชานนท์ พี่บอม และพี่ซินซิน ที่เอ่ยว่าไม่เอารถไป และขอที่จะไปพร้อมกับพี่ไทม์ด้วย

เต้นั่งนับจำนวนคนที่ขึ้นรถของพี่ไทม์ ที่ดูเหมือนจะแน่นเอี้ยดและดูไม่มีที่ว่างจะให้เต้ไปด้วยแน่

"น้องเต้ไปกับพี่ก็ได้"

พี่สรรที่นั่งอยู่ข้างๆ เต้เอ่ยเรียก

"คืนนี้พี่ว่าจะไม่ค่อยกินเท่าไร พรุ่งนี้ต้องไปเที่ยวกับลูกน่ะ" พี่สรรบอกเต้

"อ๋อ ครับพี่สรร"

เต้พยักหน้าตกลง ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มทยอยกันลุกขึ้นและเดินออกไปจากแผนก โดยพี่ๆ ที่ไปกับพี่ไทม์นั้นดูเฮฮาอย่างมาก พวกพี่เขาเดินกันไปและก็พูดคุยกับพี่ไทม์ไป โดยในความเป็นจริงแล้วเต้ก็อยากจะไปคันเดียวกับพี่ไทม์เหมือนกัน แต่ติดตรงที่ว่ารถพี่ไทม์นั้นแน่นไปด้วยพวกพี่ๆ ในแผนกแล้ว

 

~ โปรดติดตามอ่านตอนต่อไป ~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว