email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 3.1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2563 11:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3.1
แบบอักษร

Move on (เป็นวงกลม)

รถยุโรปราคาแพงขับเข้ามาจอดที่หน้าบ้านของแพรวาในเวลาเกือบสามทุ่มมันไม่ใช่เรื่องปรกติอย่างแน่นอนจึงทำให้คนที่ใส่ใจคนรอบข้างอย่างป้าศรีนวลต้องแง้มผ้าม่านห้องนอนของเธอเพื่อดูให้แน่ใจว่าใครกันที่มาหาแพรวาในเวลานี้ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวใต้กรอบแว่นสายตารูปหัวใจหรี่ลงเพ่งพินิจร่างสูงใหญ่ในชุดสูทราคาแพงอย่างจะมองให้เห็นถึงใบหน้า

“ไม่ใช่พ่อปวีณ์แน่ๆ ” ดวงหน้าอิ่มเอิบด้วยความอวบอัดขยับเข้าประชิดกระจกหน้าต่างแต่ก็ยังเห็นอะไรได้ไม่ชัดเจนนัก หญิงวัยกลางคนจึงตัดสินใจลงมายังชั้นล่างของบ้านทำทีเป็นออกมาเดินรับลมยามค่ำแต่สายตาก็คอยจับจ้องบ้านรั้วติดกันอย่างใสใจ

คิรากรกดออดที่ประตูรั้วปลายตามองหญิงสูงวัยกว่าที่เดินชมดอกไม้ในสวนบ้างแหงนหน้ามองท้องฟ้าบ้างอย่างไม่ใสใจนักจนแพรวาเดินออกมาเปิดประตูให้เขาและเอ่ยทักทายหญิงสูงวัยกว่าคนนั้น

“ คุณป้าศรีนวลออกมารับลมหรือคะ ” แพรวาถามทั้งที่รู้เหตุผลที่ป้าศรีนวลออกมาทำเป็นชมนกชมไม้ในเวลานี้เพราะอะไรกัน

ป้าศรีนวลยิ้มพลางมองชายแปลกหน้าที่เดินเข้ามาในบ้านของแพรวาก่อนจะเอ่ยตอบ “ จ้ะหนูแพรวันนี้ไม่รู้ทำไมอากาศมันอบอ้าวจริงๆ ป้าก็เลยออกมาเดินรับลมน่ะ ”

แพรวามองไปยังบ้านของป้าศรีนวลที่เปิดเครื่องปรับอากาศเอาไว้แล้วนึกขำที่แกใช้เหตุผลไม่ตรงกับหลักความเป็นจริง

“ ใครมาหาหรือหนู ” ป้าศรีนวลอดใจไม่ได้ต้องเอ่ยถาม

“ เจ้านายของแพรเองค่ะ ” แพรวาแนะนำ

คิรากรยิ้มบางส่งให้ป้าศรีนวล “ สวัสดีครับคุณป้า ” เขาทักทายด้วยท่าทางสุภาพ

ป้าศรีนวลยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แล้วจึงทักทายตอบ“ แหม น่ารักจริงๆ พ่อหนุ่มทักทายคนแก่ ”

“ คุณป้ายังดูไม่แกเลยนะครับดูแข็งแรงแล้วก็ยังสวยอีกด้วย ” คิรากรพูดน้ำเสียงทุ้มหวานทำเอาป้าศรีนวลหน้าแดงระเรื่อ

“ ปากหวานจริงเชียว ” หญิงวัยกลางคนรู้สึกหัวใจกระชุ่มกระชวยด้วยคำหวานจากหนุ่มแปลกหน้า

“ แพรกับคุณกรขอตัวก่อนนะคะคุณป้า ” แพรวารีบขอตัว

“ จ้ะๆ ป้าเองก็จะเข้าบ้านเหมือนกัน ” ป้าศรีนวลยิ้มหวานทอดสายตาให้คิรากรเขาเองก็ยิ้มตอบเช่นกัน กว่าป้าศรีนวลจะเข้าบ้านได้ก็เรียบๆ เคียงๆ มองรอดเข้าไปในบ้านของแพรวาอย่างใคร่รู้ แต่ถึงแกจะไม่ได้เห็นอะไรมากนักแกก็มีเรื่องไปเล่าให้สมาคมคนใส่ใจเรื่องคนรอบข้างได้อยู่ดี แค่คิดถึงหัวข้อของการสนทนาในวันพรุ่งนี้หัวใจก็เต้นแรงจนแทบจะรอให้พระอาทิตย์ขึ้นไม่ไหว

 

แพรวาเดินนำคิรากรเข้ามาในบ้านเขาก็เดินตามเธอมาติดๆ พอมาถึงห้องรับแขกแพรวาจึงเชิญให้คิรากรนั่งลงเขาไม่นั่งแต่กับถามหาห้องครัว

“ ห้องครัวอยู่ไหนครับคุณแพร ” ดวงตาคมสอดส่ายสายตาไปทั่วบ้าน

“ คุณกรส่งกล่องอาหารมาให้แพรดีกว่าค่ะ เดี๋ยวแพรไปจัดการเอาใส่จานเองดีกว่า ” แพรวายื่นมืออกไปรับกล่องอาหารแต่คิรากรไม่ยอมส่งให้เธอ

“ เราช่วยกันดีกว่าครับจะได้เสร็จเร็วๆ คุณแพรคงยังไม่ได้กินอะไรใช่ไหม ”

“ ค่ะ แพรกินอะไรไม่ลง ” เธอตอบเสียงเนือยๆ

“ ไม่ได้นะครับถึงกินไม่ลงก็ต้องฝืนกิน ยิ่งคุณแพรกำลังไม่สบายใจแบบนี้ยิ่งต้องหาอะไรอร่อย ๆ กินจะได้รู้สึกดีขึ้น ” เขายิ้มอ่อนโยน

แพรวามองหน้าคิรากรแต่ในใจของเธอกำลังคิดถึงผู้ชายอีกคนถ้าเขาอ่อนโยนได้สักเสี้ยวของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็คงจะดีแล้วเธอก็ถอนหายใจ

“ ตกลงห้องครัวอยู่ไหนครับ ” เสียงทุ้มถามต่อ แพรวายิ้มแล้วจึงเดินนำเขาไปยังห้องครัวของเธอ

สเต็กเนื้อสันอย่างดีและสลัดผักถูกจัดใส่จานอย่างสวยงามยังมีผลไม้และไวน์แดงราคาแพงที่คิรากรนำติดมือมาด้วยอีกหนึ่งขวด

แพรวามองอาหารตรงหน้าแล้วก็ต้องกลื่นน้ำลายอึกใหญ่ ทีแรกเธอไม่รู้สึกหิวเลยสักนิดแต่พอกลิ่นอาหารโชยมากระทบจมูกเท่านั้นน้ำลายก็สอออกมาเต็มปาก

“ คุณแพร ” คิรากรมองหน้าหญิงสาวแล้วยิ้มละมุน

“ คะ ” แพรวาขานรับแต่สายตาจับจ้องที่จานสเต็กตรงหน้า นอกจากจะจัดได้อย่างสวยงามดูน่ารับประทานแล้วคิรากรยังหันเนื้อสเต็กเป็นชิ้นพอดีคำทำให้รับประทานได้ง่ายขึ้นอีกด้วย

“ กินเลยสิครับ ” เขาพูดจบก็ใช้ซ้อมจิ้มเนื้อสันในที่ชุ่มไปด้วยน้ำเกรวี่เข้าปากแพรวาจึงเริ่มลงมือรับประทานบ้าง

“ อร่อย! ” แพรวาพึมพำเบาๆ ดวงตาคู่เป็นประกายาระยิบระยับอย่างพอใจ

“ อร่อยก็ต้องกินให้หมดนะครับ ” คิรากรมองผู้หญิงตรงหน้ายิ่งทำให้เขารู้สึกว่าอาหารมื้อค่ำนี้มันอร่อยที่สุดเท่าที่เขาเคยได้รับประทานมา

“ ค่ะ ” แพรวายิ้มกว้างถึงแม้นัยน์ตาจะยังแฝงอะไรบางอย่างเอาไว้แต่รอยยิ้มของเธอก็จับใจผู้ชายตรงหน้าจนละสายตาไม่ได้

“ คุณแพรดื่มไวน์ไหมครับ ” เขาถามพร้อมรินไวน์สีแดงราวสีทับทิมแกลงแก้วไวน์แล้วจึงส่งให้แพรวา

“ ขอบคุณค่ะ ” เธอรับมาถือเอาไว้รอจนคิรากรรินไวน์ใส่แก้วของเขาจนเสร็จแล้วยื่นมาตรงหน้าเธอ แพรวาก็ชนแก้วกับคิรากรแล้วจึงยกแก้วขึ้นจิบ

“ ไวน์แดงจะยิ่งช่วยให้เจริญอาหารนะครับ ”

“ ค่ะ ” แพรวายกแก้วไวน์ขึ้นจิบอีกรอบ

“ ตอนที่คุณแพรบอกผมว่าเกิดอุบัติเหตุ ผมเป็นห่วงคุณแพรมากเลยนะครับ คุณไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่ไหมครับได้ไปหาหมอหรือเปล่า ” ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวงใย

“ แพรไม่เป็นไรค่ะ แต่ว่าคนที่ขี่มอเตอร์ไซค์เขา... ” สีหน้าของแพรวาสลดลงอย่างเห็นได้ชัด

“ เขาบาดเจ็บมากหรือครับ ” คิรากรถาม

“ น่าจะมากอยู่ค่ะ แพรเห็นเขากระเด็นลงจากรถแล้วกระแทกพื้นแรงมาก ” ดวงตาคู่สวยสั่นเครือเมื่อนึกถึงภาพของคนเจ็บที่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น

“ เขาถูกส่งไปที่โรงพยาบาลไหนครับ ”

“ น่าจะเป็นโรงพยาบาลแถวนี้” แพรวาตอบ

“ เอาอย่างนี้ดีไหมครับวันพรุ่งนี้เราไปเยี่ยมผู้ชายคนนั้นกัน คุณแพรจะได้ไปดูด้วยว่าเขาเป็นยังไงบ้าง ” คิรากรยิ้มอ่อนโยนทำให้แพรวาพลอยรู้สึกดีไปด้วย

“ ค่ะ ” เธอตอบรับอย่างโล่งใจ

“ สบายใจแล้วกินเยอะ ๆ นะครับ ” เขาเลื่อนจานสลัดผักส่งให้เธอ

“ ขอบคุณค่ะ ”

ทั้งสองคนจึงรับประทานมื้อค่ำกันจนอิ่มแล้วนั่งจิบไวน์ต่อจนดวงหน้าขาวใสเริ่มมีสีแดงระเรื่อบนแก้ม

“ แพรว่าตอนนี้ดึกมากแล้ว ” แพรวาเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา

“ ครับดึกแล้ว ผมกลับก่อนดีกว่าคุณแพรจะได้พักผ่อน ” คิรากรดื่มไปเพียงไม่กี่แก้วเขาจึงยังดูปรกติส่วนแพรวาที่ดื่มราวกับคนมีเรื่องทุกข์ใจดูท่าจะเมานิดๆ

“ เดี๋ยวแพรเดินออกไปส่งนะคะ ” แพรวาทำท่าจะลุกขึ้นแต่คิรากรปฏิเสธ

“ ไม่ต้องออกไปส่งผมหรอกครับคุณแพรแค่ล็อกประตูหน้าบ้านให้ดีก็พอ ” เขาลุกขึ้นแล้วเดินตรงออกประตูไป แพรวาเดินตามมาส่งที่ประตูหน้าบ้านพอคิรากรออกไปแล้วปิดประตูรั้วให้เธอ แพรวาจึงล็อกประตูบ้านยืนมองจนแน่ใจว่ามันล็อกดีแล้วจริงๆ จึงเดินโผเผเกาะราวบันไดขึ้นห้องนอน เธอไม่รู้ตัวเลยว่าเธอกับคิรากรพูดคุยเรื่องอะไรกันบ้างพอหัวถึงหมอนแพรวาก็หลับเป็นตายด้วยฤทธิ์ของไวน์แดงที่ดื่มเข้าไป

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว