email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันน้า ต้องการอ่านนิยายเรื่องอื่น จิ้มที่รูปโปรไรท์ได้เลยนะคะ

บทที่ 3 เข้าใจผิด

ชื่อตอน : บทที่ 3 เข้าใจผิด

คำค้น : ไลน์ เพียงฝัน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 335

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2563 21:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 เข้าใจผิด
แบบอักษร

เข้าใจผิด 

!!! 

การ์ดแต่งงาน???? 

เพียงฝันค่อยๆเอื้อมมือไปคว้าการ์ดแต่งงานขึ้นมาเปิดดู ภายในการ์ดนั้นว่างเปล่าแต่ภายนอกตกแต่งอย่างสวยหรูสไตล์ยุโรปดั่งเจ้าหญิงดิสนีย์แลนด์บ่งบอกให้รู้ได้ว่า เจ้าของงานแต่งต้องการให้รูปแบบของงานเป็นอย่างไร 

"วิวาห์ล่ม เจ้าสาวหาย เธอคิดว่าไงหละ" สิงหราชอธิบาย 

"ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าเกี่ยวอะไรกับฉัน?" เพียงฝันตอบกลับหน้าซื่อ 

เพล้ง!!! 

สิงหราชปัดแจกันที่วางอยู่บนโต๊ะเพื่อต้องการระบายโทสะ! เพียงฝันสะดุ้งโหยง เพียงเสี้ยววินาทีตัวเธอก็ลอยหวือลงจากเตียง โดยไม่ต้องบอกเลยว่าฝีมือใคร หลับตาปี๋เพราะเธอไม่รู้ว่าเขาจะใช้แจกันอีกอันฟาดหัวเธอด้วยหรือเปล่า 

"ตั้งแต่เกิดมา ฉันยังไม่เคยเจอใครที่หน้าด้านเท่าเธอเลยเพียงฝัน!!!" เขย่าไหล่ร่างบางจนหัวสั่นหัวคลอน 

"โอ๊ยย นี่คุณ ฉันเจ็บนะ" พยายามบิดแขนเล็กๆออกจากอ้อมแขนของเขา ตั้งแต่เจอกันเธอรู้สึกเจ็บเนื้อเจ็บตัวมากจริงๆ 

"ทำยังไง เธอถึงจะยอมรับว่าเธอเป็นคนที่ทำให้เฮียไทน์ต้องเป็นแบบนี้ ห้ะ!!" ผลักเธอลงกับพื้นแข็งๆอย่างไม่แยแส เพราะคนอย่างเธอมันสมควรโดนหนักกว่านี้ด้วยซ้ำ 

"ฉันว่าคุณอาจจะเข้าใจ..ฉันผิดนะคะ" ค่อยๆเขยิบถอยห่างเขา เพราะกลัวว่าเขาจะทำร้ายเธออีก เพราะเมื่อสักครู่เดียวที่เธอสบตาเขา ราวกับมีเสก็ดไฟลุกโชนพร้อมเผาร่างเธอให้ไหม้เป็นจุนได้เป็นแน่ 

"ฉันไม่เคยคบกับพี่ไทน์นะคะ เพราะงั้นเป็นไปไม่ได้เลยที่ฉันจะหนีงานแต่งงาน" เพียงฝันรีบอธิบายทันทีและหวังว่าเขาจะเข้าใจ 

"ไม่เคยคบ?" คิ้วเริ่มขมวดเป็นปม 

"ไม่เคยคบเหี้ยไรว่ะ!!! รูปนั่นมันหมายความว่ายังไง ห้ะ!!" ตวาดเสียงดังพร้อมสาวเท้าเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว เพียงฝันก็ถอยห่างจนแผ่นหลังติดผนังกำแพงห้อง ใจสั่นระรัวเร็ว เพราะไม่ชอบเลยจริงๆที่เขาชอบตะคอกใส่เธอแบบนี้ 

"ฉันไม่รู้......ฮึก" เพียงฝันเริ่มสะอื้น เธอไม่รู้จริงๆว่าสิงหเรศจะแต่งงาน เพราะช่วงเวลาที่เธอไม่ได้อยู่ไทย เธอก็ไม่รู้ว่ามีเรื่องราวอะไรเกี่ยวกับเขาบ้าง เพราะถ้าเธอรู้ว่าเขาก็มีใจให้กับเธอเช่นกัน ทุกอย่างมันคงไม่เป็นเช่นนี้ 

"จะบีบน้ำตาทำซากอะไรว่ะ!!" สิงหราชคว้าแขนเล็กกระชากแรง พร้อมก้าวเท้าดึงกึ่งลากให้เธอเดินตามเขาออกมาข้างนอก  

"นี่คุณ...ฮึก จะพาฉันไหนคะ.." 

"เดี๋ยวถึง...ก็รู้เองแหละน่า" สิงหราชยิ้มมุมปากยิ่งทำให้เพียงฝันหวาดระแวงเข้าไปอีก เพราะไม่รู้ว่ายังต้องเจอกับอะไรอีกบ้าง  

 

สิงหราชกึ่งลากกึ่งจูงเพียงฝันเข้ามาในกระท่อมข้างน้ำตกหลังหนึ่ง แค่อยู่ภายนอกกระท่อมก็ได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเต็มไปหมดแล้ว เพียงฝันรู้สึกมึนหัวพะอืดพะอมชวนอ้วกออกมาเสียให้ได้ 

"ถึงแล้ว" พูดจบก็สลัดแขนเล็กออก ทำให้เพียงฝันเกือบล้มหน้าคมำ 

????? 

"เข้าไป" สิงหราชสั่ง 

"ทำมะ......" 

"เข้าไป!!!" เอ่ยสั่งเสียงเข้มอีกครั้ง ทำเอาเธอตกใจสะดุ้ง รีบก้าวเท้าค่อยๆเดินเข้าไป เพียงฝันค่อยๆก้าวเท้าอย่างเชื่องช้าขึ้นบรรไดทีละขั้น เพราะถ้าไม่ทำตามคำสั่งของเขาก็กลัวจะโดนเขาทำร้ายเอาอีก จำต้องทำตามเดินเข้าไปอย่างว่าง่าย 

เมื่อเดินเข้าไปสุดขั้นแล้ว สายตามองเข้าไปข้างในนั้น พบห้องที่สร้างด้วยเหล็ก 2 ห้อง หันหน้ากลับมามองเขาก็เห็นเขายืนยิ้มเยาะเธออยู่ นี่เขากำลังเล่นตลกอะไรกับเธอกันแน่??  

กลิ่นคาวเลือดเริ่มเตะจมูกเธอหนักขึ้นเรื่อยๆ จนเธอไม่อาจทนกับกลิ่นนั้นได้ จึงรีบวิ่งลงบรรไดจากกระท่อมนั้นทันที 

ไม่ทันได้วิ่งไปไหนไกล เอวเล็กก็ถูกแขนแกร่งเกี่ยวไว้พร้อมล็อคไว้อย่างแน่นหนา 

"ไปไหน??" เอ่ยกระหยิ่มข้างหูของหญิงสาว นี่เธอยังไม่ทันได้เห็นเลยว่าข้างในมันคืออะไร ก็กลัวจนตัวสั่นซะแล้ว แบบนี้ยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่ 

"ฉันกลัว...." เอ่ยเสียงอ่อยปนสะอื้นอย่างหวาดกลัว 

"เธอยังไม่ได้เข้าไปเลยนะ จะกลัวอะไรหละ?" กระตุกยิ้มอย่างชั่วร้าย 

"มานี่!!!!!!" เกี่ยวตวัดเอวบางขึ้นพาร่างน้อยๆที่สั่นเทาอย่างหวาดกลัวเข้ากระท่อมไปด้วยกัน 

"ไม่นะ ฮื้อ ไม่ไป ฮือๆๆๆ" เพียงฝันปล่อยโฮออกมาทันที เพราะเมื่อเข้าไปใกล้มากขึ้น กลิ่นสาบและคาวเลือดก็ยิ่งชัดเจน ไม่ต้องเดาเธอก็พอจะรู้ว่ามันไม่ใช่สถานที่ดีแน่ๆ  

ครื้นนนน 

สิงหราชเปิดประตูเหล็กห้องแรกออกอย่างแรง เพียงฝันหลับตาลงทันที ผวาเฮือกกอดเขาอย่างลืมตัว ชั่ววูบสิงหราชใจกระตูกวาบ แต่ก็เป็นเพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น 

"สวัสดี เฮเรน ลูกพ่อ" สิงหราชทักทาย  

"วันนี้พ่อพาคนมาให้รู้จักน่ะ...ชอบมั๊ย??" ว่าพลางผลักเธอลงกับพื้นในห้องที่เขาพึ่งกล่าวทักทายไปเมื่อสักครู่ทำให้เพียงฝันจำต้องลืมตาฉับพลัน  

แฮร่(ˉ﹃ˉ) 

ภาพแรกที่เธอเห็นเป็นสัตว์หน้าขน ตาแดงกล่ำจ้องเขม็งมาที่เธอราวกับรออาหารจานโปรด หมาป่าลูกรักที่สิงหราชเรียกว่าเฮเรน ที่กำลังหิวโหยเมื่อเห็นร่างบางตรงหน้า ก็รีบกระโจนเข้าหาทันที 

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด 

สติดับวูบ ร่างบางล้มลงกับพื้นกะทันหัน 

"หยุด!!!!" สิงหราชรีบปราม 

กึก! 

สิ้นสุรเสียงขาที่กำลังกระโจนนั้นก็หยุดทันทีพร้อมกับหมอบตัวและหัวลงราวกับแมวน้อยขี้อ้อน สิงหราชเดินไปลูบหัวมันก่อนที่จะอุ้มร่างบางออกไป  

"ฮึ แค่นี้มันยังน้อยไปเพียงฝัน" 

 

🎇🎇🎇🎇🎇🎇🎇🎇🎇🎇🎇🎇🎇🎇🎇🎇🎇🎇🎇🎇🎇🎇🎇🎇 

ณ บริษัทไทยรักชีวิตจำกัด 

"ทำไมวันนี้เพียงฝันไม่มาทำงาน" ภาวุฒิที่มีเรื่องสำคัญจะคุยกับลูกน้องคนโปรดรีบเดินออกมาตามหาทันที แต่กลับพบเพียงโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่าและรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก เพราะเพียงฝันนั้นไมใช่คนเหลวไหลไร้ความรับผิดชอบ ไม่ว่าเขาจะโยนงานหนักให้เธอรับผิดชอบขนาดไหน เขาก็มักจะได้ผลลัพธ์ที่เกินคาดเสมอ 

"อาจจะตื่นสายมั้งคะ" แขไขรีบตอบ แต่ภายในใจก็รู้สึกตะหงิดๆอยู่ เพราะหลังจากได้กาแฟที่วานให้หญิงสาวไปซื้อให้ ก็ไม่ได้เจอเพียงฝันอีกเลย 

"เพียงฝันเคยมาทำงานสายงั้นหรอ?" ภาวุฒิเลิกคิ้วถาม 

"เอ่อ........ไม่ค่ะ"  

"โทรตามเดี๋ยวนี้ พร้อมหาที่อยู่ของเพียงฝันมาให้ผมด้วยนะครับ อีก 10 นาที ผมต้องได้" กล่าวจบหน้าเครียดแล้วเดินกลับเข้าห้องอย่างรีบเร่ง ทำเอาแขไขต้องกระวีกระวาดรีบหาข้อมูลของเพียงฝันอย่างรวดเร็ว 

'เฮ้อ ยัยฝันนะยัยฝัน กลับมาคราวนี้จะมาสร้างปัญหารึเปล่าเนี่ย'  

 

ณ คอนโด D 

"สวัสดีค่ะ D คอนโด ยินดีให้บริการค่ะ" พนักงานสาวสวยรีบกล่าวพร้อมยกมือพนมไหว้อย่างสวยงาม 

"ผมมาขอพบคุณเพียงฝัน ภักดิ์บดินทร์"  

หลังจากที่ภาวุฒิมาตามหาหญิงสาวที่คอนโดแล้ว ปรากฎว่าเธอยังไม่ได้กลับมาพักเลยด้วยซ้ำ แล้วเธอไปไหนกัน ใจเริ่มกระวนกระวายและรู้สึกเป็นห่วงในตัวหญิงสาวยิ่งนัก เพราะนอกจากจะเป็นลูกน้องคนโปรดของเขาแล้ว ภาวุฒิยังแอบมีใจให้กับเพียงฝันอีกด้วย ถึงแม้เขานั้นจะมีภรรยาอยู่แล้ว แต่ทำอย่างไรได้.... ความรู้สึกของหัวใจมันห้ามกันไม่ได้อยู่แล้ว 

"และพี่จะไปตามหาเธอจากที่ไหนเนี่ย..ฝัน...." ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา ยอมรับเลยว่าสุดปัญญาจริงๆ เพราะเพียงฝันนั้นเคยเอ่ยปากขอไม่ให้ข้อมูลส่วนตัวในการสมัครงาน ทำให้เขานั้นไม่สามารถหาที่อยู่ครอบครัวของเธอได้เลย นอกจากคอนโดพักชั่วคราวนี้ของเธอเท่านั้น..... 

😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥😥 

 

 

บทที่ 3 มาแล้วน้าาาาาา และจะหายไปยาวๆหน่อยน้าาาาาาาาค้าาาาาาาาาาา 

สามารถคอมเม้นติชมกันได้เลยนะคะ เม้นได้แต่อย่าแรง ไรท์เป็นคนอ่อนไหว55555555 🥰 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว