ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 2 : เรื่องฝังใจ

ชื่อตอน : Chapter 2 : เรื่องฝังใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2564 15:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 2 : เรื่องฝังใจ
แบบอักษร

เต้ยืนมองชายหนุ่มที่ทักเขาว่าเป็นคนส่งของด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ว่าเขาจะเป็นหัวหน้าแผนกของเต้จริงๆ เพราะบุคลิกและอายุของชายหนุ่มนั้นดูไม่มีทางที่จะเป็นหัวหน้าแผนกได้เลย แถมการทักทายคนอื่นในลิฟต์เมื่อเช้านั้น ทั้งคำพูดคำจา ทั้งท่าทาง ยิ่งทำให้เต้นั้นไม่อยากจะเชื่อเข้าไปอีกว่าเขาจะเป็นหัวหน้าแผนกจริงๆ 

 

นี่ผมต้องนั่งหลับอยู่หน้าห้องฝ่ายบุคคลแน่ๆ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องจริง 

 

เต้แอบคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ตอนนี้เป็นเพียงความฝันเท่านั้น พลางเอามือขึ้นมาตีที่แก้มของตัวเองเพื่อพิสูจน์ว่าฝันไปหรือเปล่า การตีที่แก้มของเต้นั้น ทำให้เขารู้สึกเจ็บ ซึ่งมันก็แปลว่าเขาไม่ได้ฝันไป 

"ง่วงนอนเหรอ ตีหน้าตัวเองทำไม" ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่สงสัยเมื่อเห็นเต้นั้นใช้มือตีที่แก้มของตัวเอง ยิ่งเป็นการตอกย้ำว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือเรื่องจริง 

 

เรื่องจริงใช่ไหมเนี่ย! เขาเป็นหัวหน้าของเราจริงๆ เหรอเนี่ย! 

 

เต้แอบถอนหายใจเบาๆ ที่ต้องยอมรับความจริง ก่อนที่เขาจะมองชายหนุ่มและพนักงานฝ่ายบุคคลสาวสวยที่กำลังยืนมองเต้อยู่ด้วยความสงสัยว่าเขาเป็นอะไร 

"สะ...สวัสดีครับ ผมชื่อครีลินน์ครับ ชื่อเล่นชื่อเต้ครับ" เต้เริ่มเอ่ยแนะนำตัวให้ชายหนุ่มตรงหน้าของเขาได้รู้จักเมื่อได้รับรู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน พร้อมกับกลืนน้ำลายเล็กๆ ด้วยความโชคดีที่เขานั้นไม่เผลอโพล่งคำด่าออกไปในลิฟต์ 

"เราโอเคใช่ไหมเนี่ย" ชายหนุ่มเอ่ยถามพร้อมกับขำเบาๆ กับสิ่งที่เต้เป็น  

"ยินดีที่ได้รู้จักนะ พี่ชื่อพี่ไทม์" พี่ไทม์เอ่ยแนะนำตัวเองให้เต้ได้รู้จัก 

"เรียกพี่แค่ว่าพี่ไทม์เฉยๆ ไม่ต้องเรียกว่าหัวหน้านะ ฟังแล้วดูแก่" พี่ไทม์เอ่ยพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ 

เต้ยืนมองพี่ไทม์ด้วยความรู้สึกไม่โอเคกับสิ่งที่พี่ไทม์นั้นแสดงออกมา พี่ไทม์ทำตัวไม่เหมือนกับหัวหน้าคนอื่นๆ ที่เต้เคยรู้จัก ความจริงจังในการเป็นหัวหน้าของพี่ไทม์นั้นไม่มีเลย 

 

ทำตัวให้มันน่าเคารพหน่อยได้ไหมเนี่ย! 

 

เต้แอบบ่นในใจ 

"เอ๊ะ! คุณอินไทม์คะ" เสียงของพนักงานฝ่ายบุคคลสาวสวยที่เดินพาเต้มายังแผนกเอ่ยดังขึ้น จนทำให้พี่ไทม์นั้นหันไปมอง 

"ครับ" 

"เมื่อคืนนอนดึกหรือเปล่าคะเนี่ย?" พนักงานฝ่ายบุคคลสาวสวยจ้องมองที่ใบหน้าของพี่ไทม์ ทำเอาเต้จ้องมองทั้งคู่ที่กำลังยืนคุยกันอยู่ด้วยความอยากจะรู้ 

"ก็...ดึกนิดหน่อยครับ น้องเฌอมีอะไรหรือเปล่าครับ" 

"ว่าแล้วเชียวค่ะคุณอินไทม์ ขอบตาแอบคล้ำๆ นะคะ ดูแลรักษาสุขภาพหน่อยค่ะ เดี๋ยวจะหมดหล่อเอานะคะ" 

"อ๋อ ขอบคุณครับ" 

พี่ไทม์เอ่ยขอบคุณพร้อมกับหัวเราะเบาๆ เช่นเดียวกันกับพนักงานสาวสวยฝ่ายบุคคลคนนั้นที่ก็หัวเราะออกมา การพูดคุยของคนทั้งสองนั้นเหมือนคนจีบกัน ทำให้เต้ขมวดคิ้วใส่ ที่ทั้งสองนั้นยืนจีบกันโดยไม่ได้แคร์สายตาใครเลย 

"งั้นดิฉันขอตัวนะคะคุณอินไทม์ อย่าลืมดูแลสุขภาพเยอะๆ นะคะ" 

"ขอบคุณมากนะครับน้องเฌอ" 

เต้ค่อยๆ ละสายตาจากการมองพี่ไทม์และพนักงานสาวสวยฝ่ายบุคคลให้ทำเหมือนว่าไม่ได้สนใจ ก่อนที่เธอคนนั้นจะหมุนตัวและเดินออกจากแผนกซิสเต็มส์ไป ทำให้พี่ไทม์นั้นหันหน้ากลับมามองที่เต้อีกครั้ง 

"เมื่อกี้เราคุยถึงไหนกันแล้วนะ" พี่ไทม์เอ่ยถามพร้อมกับยิ้ม แต่เต้เองกลับส่ายหัวไม่ตอบอะไร 

"งั้นเดี๋ยวพี่พาเราไปรู้จักพี่ๆ ในแผนกดีกว่า ตามพี่มา" พี่ไทม์เอ่ยก่อนจะหมุนตัวและเดินนำหน้าเต้เข้าแผนกไป ซึ่งมันอยู่ไม่ไกลจากจุดที่เต้และพี่ไทม์ยืนคุยกันซะเท่าไหร่ 

เต้ยังคงยืนมองพี่ไทม์ที่เดินเข้าแผนกไปด้วยความไม่อยากจะเชื่ออยู่อย่างนั้นว่าเขาจะเป็นหัวหน้าแผนกของเต้จริงๆ 

 

꧁⊱ ⊰꧂ 

 

"อ่าทุกคนครับ" 

พี่ไทม์เอ่ยเรียกพี่ๆ ที่นั่งกันอยู่ในแผนกให้เงยหน้าขึ้นมามอง โดยมีเต้ที่กำลังเดินมายืนอยู่ข้างๆ พี่ไทม์พร้อมกับยิ้มเล็กๆ เพื่อเป็นการทักทาย 

พี่ๆ ในแผนกที่เต้กำลังยืนมองอยู่ตอนนี้ ล้วนแล้วแต่เป็นผู้ชายทั้งหมด แถมดูอายุมากกว่าเต้ทั้งหมดด้วย 

"ผมพาน้องใหม่มาแนะนำให้ทุกๆ คนได้รู้จักครับ" 

พี่ไทม์เอ่ยก่อนที่เขาจะก้มหน้าลงมามองที่เต้เพื่อเป็นการส่งสัญญาณเพื่อให้เต้ได้เริ่มแนะนำตัว 

"ครับ สวัสดีครับ ผมชื่อครีลินน์ครับ ชื่อเล่นชื่อเต้ครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ" เต้พยายามพูดให้อ่อนน้อมที่สุด 

"น้องใหม่ก็จะมาแทนพี่เนยเนอะที่ดูแลเรื่องเว็บไซต์ ผมอ่านประวัติน้องใหม่คร่าวๆ แล้ว พอมีประสบการณ์ทำงานมาบ้างแล้วล่ะ น่าจะไม่ต้องเทรนอะไรเพิ่มเติมให้มากมาย" พี่ไทม์เอ่ยแนะนำเต้ให้ทุกคนได้รู้จัก  

คำพูดของพี่ไทม์ที่แนะนำเต้ให้ทุกคนได้รู้จักนั้น พูดเหมือนอย่างกับว่าพี่ไทม์นั้นเป็นคนเลือกเต้เข้ามาทำงานที่นี่เอง มันยิ่งทำให้เต้รู้สึกแปลกใจ ถ้าหากพี่ไทม์เขารู้อยู่แล้วว่าเต้เป็นพนักงานของแผนกนี้ แล้วทำไมถึงเรียกเขาว่าเป็นคนส่งของ 

"เต้!" พี่ไทม์เอ่ยเรียกพร้อมกับก้มหน้าลงมามอง ทำให้เต้สะดุ้งเล็กๆ 

"คนนี้พี่สรร" 

พี่ไทม์พูดพร้อมกับผายมือไปที่ผู้ชายผิวขาว ที่ผิวพรรณและหน้าตาดูก็รู้ว่าต้องอายุเยอะที่สุดที่ในแผนกรวมถึงพี่ไทม์ด้วย 

"เป็นพี่ใหญ่ของพวกเราทุกคนในแผนกรวมถึงผมด้วย เป็นพี่ที่จะคอยดูแลเรื่องเน็ตเวิร์กและพวกงานด้านฐานข้อมูลนะ และก็จะเป็นพี่ที่นั่งทำงานอยู่ข้างๆ โต๊ะของเราด้วย" 

พี่ไทม์เอ่ยพร้อมกับชี้นิ้วไปที่โต๊ะว่างๆ ข้างๆ ที่พี่สรรนั่ง ซึ่งเป็นโต๊ะที่เต้จะต้องนั่งทำงาน บนโต๊ะที่ว่างนั้นถูกเคลียร์จนสะอาด มีเพียงอุปกรณ์การทำงานเท่านั้นที่หลงเหลืออยู่บนโต๊ะ 

"สวัสดีครับพี่สรร" เต้ยกมือไหว้พี่สรรด้วยท่าทีอ่อนน้อม 

"ส่วนคนนู้นที่นั่งใกล้ๆ กับพี่สรร ชื่อชานนท์" 

พี่ไทม์เอ่ยต่อพร้อมกับชี้นิ้วไปที่คนถัดไปที่นั่งข้างๆ พี่สรร เป็นผู้ชายใส่แว่นที่ค่อนข้างหน้าตาดีกำลังหันมามองที่เต้ ซึ่งในจังหวะนั้นเองที่พี่ไทม์กำลังแนะนำพี่ชานนท์ให้เต้ได้รู้จัก มือข้างหนึ่งของพี่ไทม์ก็มาวางที่ไหล่ของเต้เบาๆ ทำให้เขานั้นสะดุ้งเล็กๆ เพราะไม่คิดว่าพี่ไทม์จะถูกเนื้อต้องตัว 

"เป็นพี่ที่เก่งเรื่องระบบมาก หลังบ้านมีปัญหาอะไร สอบถามพี่เขาจะได้คำตอบเสมอเลยนะ" 

"คะ...ครับ" 

เต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก การที่พี่ไทม์ใช้มือแตะที่ไหล่ของเต้ ทำให้เต้รู้สึกประหม่าและทำอะไรไม่ถูก ก่อนที่พี่ไทม์จะเริ่มแนะนำ พี่บอม พี่โน้ต และพี่ซินซิน ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ กับพี่ชานนท์ตามลำดับจนครบทุกคน 

"เอาล่ะ ครบถ้วนทุกคน ยินดีต้อนรับเข้าสู่แผนกซิสเต็มส์ของเราอีกครั้งนะ น้องเต้" 

พี่ไทม์หันมาพูดคุยกับเต้พร้อมรอยยิ้มเมื่อแนะนำทุกคนให้เต้ได้รู้จักเสร็จ พร้อมกับปล่อยมือออกจากไหล่ของเต้ 

"ขอบคุณครับหัวหน้า" เต้หันมาขอบคุณพลางยกมือไหว้พี่ไทม์ 

"เฮ้ย! บอกว่าไม่ต้องเรียกว่าหัวหน้าไง ฟังแล้วมันดูแก่ เรียกพี่ว่าพี่ไทม์เฉยๆ นั่นแหละ" พี่ไทม์เอ่ยย้ำ 

"อะ...เออ ครับพี่ไทม์ ขอบคุณครับ" เต้จำใจต้องเรียกตามที่พี่ไทม์เอ่ยขอ 

"ตั้งใจทำงานนะ มีอะไรเรียกพี่ได้ตลอด" 

"ครับพี่ไทม์ ขอบคุณครับ" 

เต้เอ่ยขอบคุณอีกครั้ง ก่อนที่พี่ไทม์จะส่งยิ้มให้เล็กๆ และเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของเขา 

เต้ยืนมองพี่ไทม์ที่เดินกลับไปที่โต๊ะทำงานก่อนที่เต้นั้นจะหันกลับมามองพี่สรร ที่บุคลิกของพี่สรรนั้น ยังดูเหมาะสมที่เป็นหัวหน้ามากกว่าพี่ไทม์ซะอีก 

 

꧁⊱ ⊰꧂ 

 

ณ คอนโดของเต้ 

"จริงดิ เอาซะกูอยากอยู่กับมึง ณ เวลานั้นเลย แล้วคนพวกนั้นเขาทำสีหน้ายังไงวะ ตอนที่ได้ยินมึงเอ่ยเรียกชื่อคุณวิโรจน์อะ" 

เสียงของตินเพื่อนของเต้นั้นเอ่ยดังขึ้นพร้อมกับหัวเราะออกมาผ่านสมาร์ตโฟนที่เต้นั้นโทรไปหาเพื่อเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ พร้อมกับการที่เขานั้นเดินมานั่งที่โซฟาในห้องพักของเขาเองเมื่อถอดถุงเท้าเสร็จ 

"เหวอไปเลยอะดิ โคตรโชคดีที่กูดันจำชื่อประธานของบริษัทนั้นได้ ไม่งั้นกูก็ไม่รู้จะเอาเหตุผลอะไรมาสู้เหมือนกัน โชคดีที่กูดันเกิดมาฉลาด ฮ่าฮ่าฮ่า" เต้เอ่ยชมตัวเองพร้อมกับหัวเราะออกมา 

"จ้า... พ่อคนฉลาด ระวังผู้ชายสองคนนั้นเขาจะรู้ว่ามึงไม่ใช่ลูกของประธานบริษัทนั้นนะ คราวนี้ถ้ามึงบังเอิญไปเจอ มึงอาจจะซวยเลยก็ได้" ตินเอ่ยสวนเสียงขำของเต้ขึ้นมา แต่เต้นั้นก็ยังขำอยู่เหมือนเดิม 

"เออๆ กูพยายามจะหลบๆ ไม่เดินผ่านหน้าร้านนั้นก็แล้วกัน" เต้แอบรู้สึกกลัวๆ เหมือนกัน 

"เออนี่ กูมีอีกเรื่องจะเล่าให้มึงฟังไอ้ติน วันนี้กูเกือบเผลอด่าหัวหน้ากูด้วยนะ โคตรโชคดีที่คำเตือนของมึงมันแวบเข้ามาในหัวของกูเพียงเสี้ยววินาที ไม่งั้นกูคงได้เผลอหลุดปากด่าหัวหน้ากูไปละ" 

"อ้าว! แล้วทำไมมึงต้องไปด่าหัวหน้ามึงด้วยล่ะ เกิดอะไรขึ้นวะ" 

"ก็เมื่อเช้ากูเจอหัวหน้ากูในลิฟต์ แล้วกูไม่รู้ว่าเขาเป็นหัวหน้ากู แล้วเขามาทักกูว่าเป็นคนส่งของอะ" เต้พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนที่ตินจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในสาย 

"คือมึง หน้าอ่อนๆ อย่างกูเนี่ยนะคนส่งของ ทักคนอื่นที่ไม่รู้จักแบบนี้ เป็นใคร ใครก็ด่าวะ!" 

เต้ระบายสิ่งที่อยู่ในใจให้ตินรู้ 

"มึงก็คิดมาก เขาอาจจะไม่คุ้นหน้ามึงไง ทักอย่างนั้นก็ไม่น่าแปลกหรอก" ตินเหมือนแก้ตัวให้พี่ไทม์ 

"แต่มันก็ไม่ควรไปทักใครแบบนั้นไหมล่ะ คนฟังเขาจะรู้สึกยังไง" 

เต้พูดสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจที่รู้ว่าตินพูดเหมือนแก้ตัวให้พี่ไทม์ 

"เออๆ แต่ก็โชคดีไปที่มึงควบคุมอารมณ์ร้อนของมึงได้ ไม่อารมณ์ร้อนเหมือนตอนที่มึงทะเลาะกับ พี่แชมป์ อีก" 

เต้ชะงักไปในทันทีเมื่อตินนั้นเอ่ยถึง 'พี่แชมป์' 

"ไอ้เชี่ยติน มึงจะพูดถึงเขาทำไมวะ" เต้สบถคำหยาบใส่ตินในทันที ความสุขจากการที่เต้ได้คุยกับตินนั้นเริ่มเปลี่ยนไป 

"กูก็แค่เอ่ยถึงเฉยๆ ไหม ยกตัวอย่างน่ะ!" ตินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้รู้สึกอะไร ผิดกับเต้ที่ความรู้สึกเปลี่ยนไปแล้ว เขาแอบรู้สึกโกรธติน 

"มึงก็รู้ว่ากูไม่อยากได้ยินชื่อนี้ จะพูดขึ้นมาทำไมวะ" 

"เออๆ กูขอโทษ กูไม่ได้ตั้งใจ" 

เต้ถอนหายใจออกมาเบาๆ อารมณ์ร้อนของเต้นั้นเริ่มก่อตัวขึ้น 

"งั้นแค่นี้แหละ กูจะไปอาบน้ำละ" 

เต้พูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมไม่ให้อารมณ์ร้อนไปมากกว่านี้ ก่อนที่เขาจะสไลด์ปุ่มเพื่อวางสายของตินไปในทันทีโดยไม่ฟังคำพูดอะไรของตินเลย 

"แม่งจะพูดขึ้นมาทำไมวะ" 

เต้เอ่ยออกมาด้วยความไม่พอใจพร้อมกับถอนหายใจอย่างแรงที่ตินนั้นพูดถึงพี่แชมป์ แฟนเก่าที่ทำงานอยู่ที่บริษัทเก่าของเต้ ที่เต้นั้นเลิกกันมาได้เกือบจะสองเดือนแล้ว และก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เต้ต้องลาออกจากที่ทำงานเก่าด้วย 

การที่ตินนั้นพูดถึงพี่แชมป์ มันทำให้ความทรงจำบางอย่างที่เต้นั้นพยายามฝังกลบ ได้กลับมาให้เต้ได้นึกถึงมันอีกครั้ง เหตุการณ์วันที่ทะเลาะกันจนทำให้ทุกอย่างมันบานปลาย... 

 

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทูยู! แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู ~" 

พี่แชมป์ ชายหนุ่มหน้าตาดีมีหนวดเล็มๆ กำลังทำการยืนเซอร์ไพรส์วันเกิดให้เต้ที่บริเวณหน้าห้องพักของเต้เอง พร้อมกับถือเค้กช็อกโกแลตก้อนโตที่มีแสงสว่างจากเทียน ส่องสว่างให้ใบหน้าของพี่แชมป์นั้นดูหล่อมากขึ้นไปอีก 

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์... ทู... ยู ~" 

พี่แชมป์ยืนยิ้มด้วยสีหน้าที่มีความสุขพลางพยักหน้าเล็กๆ เพื่อเป็นการบอกให้เต้นั้นเป่าเทียน 

"เป่าเทียนแล้วก็อธิษฐานเลยสิเต้" 

พี่แชมป์ค่อยๆ ยื่นเค้กช็อกโกแลตก้อนโตที่มีเทียนส่องสว่างมาบริเวณด้านหน้าของเต้ ก่อนที่เต้จะถอนหายใจออกมาเบาๆ และก้มหน้าลงไปเป่าเทียนให้ดับตามที่พี่แชมป์บอก จนเทียนนั้นดับหมดทุกเล่ม 

"เป็นไง เซอร์ไพรส์ไหม นี่พี่ยืนเคาะประตูอยู่หน้าห้องของเรานานมากเลยนะ ตอนแรกนึกว่าไม่อยู่แล้ว" พี่แชมป์เอ่ยพร้อมกับเดินตรงเข้ามาในห้องพักของเต้เพื่อเอาเค้กไปวางไว้บนโต๊ะกินข้าวในห้องครัว 

"นี่เต้ทำอะไรอยู่เหรอ ถึงออกมาเปิดประตูห้องช้าน่ะ" 

พี่แชมป์เอ่ยถามก่อนที่จะหันกลับมามองด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มที่ได้เซอร์ไพรส์เต้ แต่ทว่าใบหน้าและสีหน้าของเต้ที่กำลังมองพี่แชมป์อยู่ตอนนี้ กลับไม่มีท่าทีที่ดีใจอะไรเลย 

"มีอะไรหรือเปล่าเต้ ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ไม่เซอร์ไพรส์เหรอ?" พี่แชมป์แอบขมวดคิ้วเล็กๆ 

"เมื่อตอนบ่ายพี่ไปไหนมาครับพี่แชมป์" 

เต้เริ่มพูดหลังจากที่ยืนเงียบอยู่นาน 

"ก็... ติดธุระที่บ้านไง เหมือนพี่บอกเต้ไปแล้วนะ เต้ลืมเหรอ?" 

"ธุระอะไรล่ะครับ?" 

เต้ถามย้ำ จนทำให้พี่แชมป์ชะงัก 

"นี่เป็นอะไรของเต้เนี่ย ทำไมอยู่ดีๆ ถึงมาถามพี่แบบนี้?" 

"ก็ตอบผมมาดิ ว่าธุระอะไร!" เสียงของเต้จากที่เบาๆ ก็เริ่มดังขึ้นด้วยความไม่พอใจ เป็นอารมณ์ร้อนที่เต้นั้นควบคุมไม่อยู่ 

"ทำไมไม่ตอบผมล่ะ! กลัวผมจะรู้หรือไง ว่าวันนี้พี่ไม่ได้อยู่บ้าน แต่พี่ออกไปเที่ยวกับอีน้องเด็กบัญชีนั่นอะ" 

เต้เริ่มพูดในสิ่งที่ตัวเองเห็นเมื่อตอนบ่ายๆ ที่ห้างแห่งหนึ่ง ที่เขานั้นบังเอิญเห็นพี่แชมป์ และ น้องวิว พนักงานบัญชีสาวสวยรุ่นน้องของเต้ที่ทำงานอยู่ที่เดียวกันกับเต้และพี่แชมป์ ที่คอยเรียกพี่แชมป์ให้ไปดูคอมพิวเตอร์ที่โต๊ะทำงานบ่อยๆ เวลาอยู่ที่ทำงาน 

"อ๋อ นึกว่าเรื่องอะไร" พี่แชมป์พูดเหมือนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น "พี่บังเอิญเจอกับน้องเขาในห้างน่ะ ไม่มีอะไรเลย" 

"ไม่มี!" 

เต้เอ่ยสวนทันทีเมื่อได้ยินพี่แชมป์พูดว่าไม่มี 

"นั่งในรถคันเดียวกันเนี่ยนะบอกว่าไม่มี" 

เต้พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ เพราะเต้ไม่ได้เห็นพี่แชมป์และน้องวิวในห้าง แต่เต้เห็นน้องวิวนั่งอยู่ในรถของพี่แชมป์ ตอนที่พี่แชมป์ขับรถผ่านหน้าเต้ไปที่บริเวณลานจอดรถต่างหาก 

สีหน้าของพี่แชมป์ดูตกใจมากขึ้นที่ได้ยินเต้เอ่ยออกมาแบบนั้น 

"น้องเขาก็แค่ขอติดรถกลับด้วยก็แค่นั้น เห็นว่าทางเดียวกัน พี่ก็เลยไปส่งก็แค่นั้น ไม่มีอะไรเลย" 

พี่แชมป์ดูเหมือนจะเหมือนจะมีคำแก้ตัวในทุกๆ เรื่องที่เต้นั้นถามออกไป 

"พี่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบอีเด็กนั่นน่ะ มันพยายามมาเกาะแกะพี่ตลอดพี่ก็เห็น แค่ที่ทำงานมันก็มากพอแล้วอะ นี่ลามมาถึงข้างนอกอีกเหรอ อีกไม่นานมันคงลามไปถึงห้องพี่อะ" เต้ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงใส่อารมณ์ด้วยความไม่พอใจ 

"เต้! หยุดพูดอะไรแบบนี้ได้ไหม พี่บอกไม่มีอะไรก็คือไม่มีอะไร อย่าทำให้พี่ที่กำลังอารมณ์ดีๆ กลายเป็นอารมณ์เสียได้ไหม" พี่แชมป์เริ่มมีน้ำโหตามที่เต้เป็น ทำให้เต้ตกใจเล็กๆ แต่ก็ไม่ยอมหยุดที่จะเอ่ยออกไป 

"หรือว่าพี่ชอบมัน ถ้าชอบก็เลิกกับผมแล้วไปคบมันเลยก็ได้นะ แล้วทีนี้จะไปไหนมาไหนก็ไม่ต้องแคร์ผม ทำกันตามสบายไปเลย!" เต้เริ่มประชดประชัน 

"เต้!" พี่แชมป์พูดเสียงดังพร้อมกับใช้มือตบลงไปบนโต๊ะกินข้าวที่มีเค้กวางอยู่ เสียงตบโต๊ะทำให้เต้สะดุ้งด้วยความตกใจ เพราะไม่เคยเห็นพี่แชมป์ทำอะไรแบบนี้มาก่อน 

เต้ยืนมองพี่แชมป์ด้วยหัวใจสั่นๆ เขาไม่รู้ว่าพี่แชมป์จะทำอะไรต่อจากนี้ พี่แชมป์นั้นยืนมองเต้ด้วยสีหน้าที่บึ้งตึง ไม่หลงเหลือสีหน้าที่มีความสุขก่อนหน้านี้เลย ก่อนที่พี่แชมป์จะถอนหายใจและก้าวเท้าเดินไปยังบริเวณประตูทางออกเพื่อจะเดินออกไปจากห้องของเต้ จนทำให้เต้นั้นหันมามองตาม 

"อ้าวแล้วนี่พี่จะไปไหนอะ นี่วันเกิดผมนะ!" เสียงเรียกของเต้ทำให้พี่แชมป์หยุดเดิน 

"ก็เพราะว่าวันเกิดไง ถึงได้แอบไปซื้อเค้กมาเซอร์ไพรส์วันเกิด กะว่าจะอยู่กินด้วย แต่ตอนนี้ไม่อยากอยู่ละ หมดอารมณ์!" 

พี่แชมป์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ก่อนที่เขาจะหมุนลูกบิดเพื่อเปิดประตู และก็เดินออกจากห้องพักของเต้ไป ทิ้งให้เต้ยืนมองด้วยความตกใจเหมือนจะสำนึกผิดได้ แต่ก็สายไปแล้ว 

"พี่แชมป์! พี่แชมป์!" 

เต้ชะโงกหน้ามาตะโกนเรียกพี่แชมป์ที่กำลังเดินจากห้องพักของเต้ไป ซึ่งก็ดูไม่มีแววว่าพี่แชมป์นั้นจะหันหลังเดินกลับมาเลย ทิ้งให้เต้ยืนตะโกนเรียกพี่แชมป์อยู่อย่างนั้น พร้อมกับสายตาผู้คนบางห้องที่ชะเง้อหน้าออกมามอง 

 

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น ทำเอาเต้นั่งถอนหายใจเล็กๆ พลางเอามือลูบใบหน้าของตัวเองเบาๆ ด้วยความไม่อยากจะคิดถึงมันอีก 

"ไอ้ตินนะไอ้ติน" 

เต้ยังคงเอ่ยโทษตินที่ทำให้เขานั้นต้องนั่งคิดถึงเรื่องเก่าๆ แบบนี้ 

 

จริงๆ ถ้าวันนั้น เราหัดควบคุมอารมณ์ให้ได้อย่างวันนี้ รับฟังในสิ่งที่พี่แชมป์พูด ก็คงไม่ทะเลาะกัน จนเรื่องมันบานปลายจนทำให้ต้องเลิกกัน 

 

꧁⊱ ⊰꧂ 

 

เต้รู้สึกกระหายในการทำงานอย่างมาก เพราะหลังจากที่เขานั้นออกมาจากที่ทำงานเก่า วันๆ หนึ่งเขาก็เอาแต่นั่งๆ นอนๆ กินๆ ไปวันๆ จนรู้สึกชีวิตมันน่าเบื่อ การที่เขาได้กลับมาจับเมาส์ จับคีย์บอร์ด ทำงานที่เขาถนัด มันเหมือนเป็นส่วนหนึ่งที่หายไปจากชีวิตเขา 

"น้องเต้ พี่ฝากเอาดิฟเฟอร์เรนงานไปวางบนโต๊ะน้องไทม์หน่อยสิ เผื่อเขาต้องเอาไปยื่นให้ผู้จัดการ" พี่สรรพูดพร้อมกับยื่นเอกสารชุดหนึ่งส่งให้กับเต้ เป็นรายละเอียดของงานที่พี่ๆ ในแผนกกำลังทำอยู่ 

"ได้ครับพี่สรร" 

เต้เอ่ยพร้อมกับรับเอกสารจากพี่สรรพลางลุกขึ้นเดินไปยังโต๊ะทำงานของพี่ไทม์ที่อยู่ไม่ไกล บนโต๊ะของพี่ไทม์นั้นเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารมากมายที่ยังไม่ได้เคลียร์ แต่พี่ไทม์เองกลับไม่อยู่ที่โต๊ะเพื่อเคลียร์เอกสารพวกนั้น 

"พี่ไทม์มาสายอีกแล้วเหรอ!" 

เต้พึมพำพลางพลิกข้อมือเพื่อดูเวลา ที่ตอนนี้เกือบจะเก้าโมงครึ่งแล้ว พี่ไทม์ก็ยังไม่เข้ามาทำงาน ที่เต้นั้นสามารถพูดแบบนี้ได้ เพราะไม่ใช่แค่วันนี้เท่านั้นที่พี่ไทม์มาสาย สองสามวันก่อนหน้านี้ที่เต้ได้มาทำงานที่นี่ พี่ไทม์ก็มาสายเหมือนกัน 

"จับฉลากได้เป็นหัวหน้าหรือไง" 

เต้ถอนหายใจเบาๆ พลางเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ก่อนที่เต้จะชำเลืองสายตามองพี่ๆ คนอื่นๆ ในแผนก ที่ต่างคนก็ต่างทำงาน โดยไม่มีใครสนใจเหมือนที่เต้สนใจเลย ว่าทำไม... พี่ไทม์ถึงมาทำงานสายแบบนี้เกือบทุกวัน 

 

 

~ โปรดติดตามตอนต่อไป ~ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว