email-icon facebook-icon Instagram-icon

เรื่องที่10ของไรท์นะคะฝากกดไลค์ กดติดตาม กดคอมเม้นเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ตัวน้อยๆคนนี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ🙏🏻❤️😘😘😘

ตอนที่21(ผิดใจ)

ชื่อตอน : ตอนที่21(ผิดใจ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.8k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2563 13:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่21(ผิดใจ)
แบบอักษร

 

โรงเรียนSS SCHOOLนานาชาติ

เจ้าหญิง อัยย์ญาดา...

“น้องหญิงคะ เดินทางปลอดภัยนะครับ^_^”พี่ชายเอ่ยขึ้นพลางยื่นมือมาลูบศีรษะของฉันอย่างแผ่วเบา ฉันก็ยิ้มจนตาปิดให้พี่ชายไป

“ค่ะ น้องหญิงไม่อยู่พี่ชายอยู่บ้านดีๆนะคะ อย่าหนีไปแข่งรถล่ะ ถ้าคุณแม่รู้เข้าล่ะก็พี่ชายโดนยึดบัตรแน่ๆค่ะ”ฉันเอ่ยบอกพี่ชายไปพลางชี้นิ้วไปหน้าอกของเขา พี่ชายก็ส่งยิ้มแหยๆมาให้ฉัน

“ครับๆพี่ไม่หนีเที่ยวแน่นอนเพราะพี่ต้องทำงานกลุ่มส่งอาจารย์”พี่ชายเอ่ยบอกฉันพลางเบะปากมองบนอย่างคนเบื่อหน่ายอะไรสักอย่าง ฉันก็มองพี่ชายของฉันอย่างสงสัยปกติพี่ชายจะเป็นคนจริงจังกับการเรียนมาก มากจนฉันยังชื่นชมเขาเลย แต่ทำไมงานนี้พี่ชายถึงกลับทำหน้าเบื่อเซ็งล่ะ?

“มีอะไรกับงานรึเปล่าคะ?”

“งานน่ะไม่มีหรอกแต่คนน่ะน่าเบื่อมากกว่าอีกครับ”ใครกันน่ะที่ทำให้พี่ชายของฉันเบื่อได้ขนาดนี้

“ผู้ชายหรือผู้หญิงคะ?”ฉันเอ่ยถามพี่หมอไปพลางหันกลับไปมองมินิและขุนเขาที่กำลังยืนรอฉันอยู่ที่หน้ารถบัสคันใหญ่สองชั้นที่จอดอยู่เบื้องหน้าของโรงเรียนฉัน

“ไม่รู้อ่ะ”พี่ชายตอบฉันมาเขาก็ขมวดคิ้วงุนงง ฉันเองจึงต้องขมวดคิ้วงุนงงไปกับพี่ชายด้วย

“ไม่รู้หมายความว่ายังไงเหรอคะ?”ฉันงุนงงกับคำตอบของพี่ชาย

“ก็มันแต่งตัวเป็นผู้หญิงแต่มันมีแฟนเป็นผู้หญิงน่ะสิครับน้องหญิง”พี่ชายพูดเสียงดังอย่างคนที่หงุดหงิดเมื่อพูดถึงตรงนี้ คำพูดของพี่ชายทำให้ฉันเข้าใจทันทีว่าที่พี่ชายบอกว่าไม่รู้คืออะไร

“พี่น่ะชอบทำงานกับผู้ชายมากกว่าแต่บางทีก็เจอผู้หญิงก็ไม่เป็นไหร่ถือว่าเป็นอาหารตา แต่ยัยนี้มันเป็นอะไรไม่รู้!”

“ใจเย็นๆนะคะพี่ชาย ไว้น้องหญิงกลับมาพี่ชายพาน้องหญิงไปรู้จักพี่สาวคนนั้นด้วยนะคะแต่วันนี้น้องหญิงต้องรีบไปเพราะใกล้ได้เวลาแล้ว”ฉันพูดรัวเร็วเพราะตอนนี้อาจารย์ประจำชั้นของฉันได้กวักมือเรียกฉันแล้ว

“ครับ พี่ใจเย็นอยู่แล้ว ถ้ามันไม่กวนทีนพี่!”พี่ชายพูดด้วยสีหน้าหงุดหงิด ฉันจึงยิ้มให้เขาและขยับตัวเข้าไปกอดร่างสูงของพี่ชาย พี่ชายก็กอดตอบฉัน

“น้องหญิงรักพี่ชายนะคะ^_^”

“ครับ พี่ชายก็รักน้องหญิง^_^”

“ไว้ถึงน้องหญิงจะโทรหานะคะ”ฉันผละออกจากร่างของพี่ชายพลางเอ่ยบอกเขา

“ครับ”พี่ชายพยักหน้าพร้อมกับยิ้มกว้างให้ฉัน และฉันก็หันหลังเดินจากพี่ชายมุ่งหน้าไปยังรถบัสคันใหญ่ด้วยตัวเปล่าเพราะขุนเขามาเข็นกระเป๋าเสื้อผ้าให้ฉันเอาไปขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว

“ไปกันค่ะอาจารย์^_^”ฉันเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าอาจารย์แสนสวยครูประจำของฉัน

“จ๊ะ ขึ้นรถเลยจ๊ะ^_^”คุณครูบอกฉันฉันก็ก้มหัวให้ท่านและเดินไปหามินิที่ยืนรอฉันอยู่ที่ประตูทางขึ้น เราสองคนยิ้มให้กันและมินิก็ผายมือให้ฉันขึ้นรถไปก่อน ฉันก็เดินขึ้นบันไดไปนั่งชั้นสอง มินิได้จองที่ไว้แล้ว เธอให้ฉันนั่งติดริมหน้าต่างตามด้วยมินิและเบาะที่นั่งข้างหลังเราสองคนก็เป็นที่นั่งของขุนเขา

“นี่!”มินิที่เดินตามหลังฉันมาจนถึงที่นั่งของเธอ โดยมีขุนเขาเดินผ่านหลังเธอไปเธอจึงเอ่ยเรียกขุนเขาขึ้น ฉันจึงเงยหน้าขึ้นไปมองพวกเขาสองคน

“อะไร?”ขุนเขาเลิกคิ้วมองมินิ

“รถนายเบอร์หกไม่ใช่เหรอยะ?”มินิเบะปากพลางเอ่ยถามขุนเขาพลางชี้นิ้วไปยังรถบัสที่จอดอยู่คันข้างๆรถของฉันนั่นคือรถบัสหมายเลขหกซึ่งนักเรียนชั้นปีสุดท้ายจะได้ไปเที่ยวด้วยกันทุกห้องแต่เราจะนั่งแยกคันกันโดยห้องใครห้องมันห้องหนึ่งก็อยู่ห้องเอก็คือห้องหนึ่ง ส่วนขุนเขาอยู่ห้องเอฟก็คือรถคันหมายเลขหกนั่นเอง

“แล้วทำไม ฉันจะนั่งคันนี้เธอมีปัญหาอะไรป่ะ?”ขุนเขากลับมายืนประจันหน้ากับมินิและทั้งสองก็จ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ฉันจึงต้องยืนขึ้นและเดินเข้าไปยืนตรงกลางระหว่างคนสองคนและยกมือไหว้

“เจ้าหญิงขอร้องนะอย่าทะเลาะกันได้ไหมทั้งสองคน”ฉันเอ่ยขึ้นพลางทำสายตาออดอ้อนไปยังทั้งสองคน พวกเขาก็มองมาที่ฉันพร้อมกันก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ก็ได้เราเห็นแก่เธอหรอกนะ!”มินิหันมาบอกฉันแต่ตอนท้ายประโยคเธอหันไปตะคอกใส่ขุนเขา ขุนเขาก็มองจ้องมินิตาเขม่น ฉันจึงยกมือขึ้นไปแตะหน้าอกของขุนเขาให้เขาใจเย็นๆ เขาก็ก้มหน้าลงมามองฉันสายตาที่เขามองฉันช่างแตกต่างเวลาที่เขามองมินิ สายตาที่อบอุ่นและอ่อนโยนของเขาทำให้ฉันเผลอกัดริมฝีปาก ทำไมเขาต้องทำแบบนี้ ทำให้ฉันหวั่นไหวทำไม

“เธอไปนั่งเถอะ”ฉันเบือนหน้าหนีสายตาของขุนเขาที่เขาเอาแต่จ้องมองฉัน

“อืม”ขุนเขาขานรับ

“เธอเข้าไปนั่งก่อนสิ”ขุนเขาเอ่ยบอกฉันพลางพยักหน้าไปทางเบาะนั่งของฉัน ฉันก็หันไปมองเบาะนั่งของฉันที่ตอนนี้มินิกำลังนั่งกอดอกทำหน้ากระฟัดกระเฟียดจ้องมองตรงไปทางข้างหน้าในที่นั่งของเธอ

“จ๊ะ^_^”ฉันหันกลับมายิ้มบางๆให้ขุนเขาและค่อยๆเดินเข้าไปนั่งที่ของตัวเองข้างริมหน้าต่าง

“ใจเย็นๆนะ^_^”ฉันยื่นไปตบไหล่ของมินิเบาๆเพื่อบอกให้เธอใจเย็นๆมินิก็หันมายิ้มให้ฉัน

“ผู้ชายอะไรน่าเบื่อหน่ายเป็นที่สุด รู้ว่าผู้หญิงเขาไม่มีใจยังจะตื้ออยู่ได้!!”มินิพูดกระแทกกระทั้นเสียงดังเพื่อจะให้ขุนเขาได้ยินและมันก็เป็นจริงเพราะขุนเขาเขาได้ยิน

ตึง

ฉันหันขวับกลับไปมองเสียงดังที่ขุนเขาทุบกำปั้นไปที่เบาะนั่งของมินิอย่างไม่พอใจ มินิก็หันไปมองหน้าขุนเขาอย่างกวนๆ ฉันจึงต้องยื่นมือไปจับไหล่ของเธอ

“เธอรู้ได้ยังไงว่าเจ้าหญิงไม่มีใจให้ฉัน!!”ขุนเขาตะโกนเสียงดังพลางมองหน้ามินิด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“ถ้าเจ้าหญิงเธอมีใจให้กับนายบ้านพวกเธอสองคนอยู่ใกล้กันพวกเธอสองคนก็ต้องเป็นแฟนกันไปแล้วสิ”มินิลอยหน้าลอยตาบอกขุนเขาไป ขุนเขาก็หันมามองหน้าฉัน

“มันจะมีวันนั้นไหมเจ้าหญิง?”ขุนเขาเอ่ยถามฉันด้วยนำ้เสียงแผ่วเบาแต่มันแฝงไปด้วยความหวังในสายตาของเขามันกำลังรอคำตอบของฉัน ฉันจึงหันกลับไปมองมินิและยื่นมือไปจับมือมินิมากุมไว้

“มันไม่มีทางมีวันนั้นหรอกขุนเขา เธอลองกลับไปคิดทบทวนความรู้สึกตัวเองลองดูใหม่นะ”ฉันหันกลับไปตอบขุนเขา เขาก็มองหน้าฉันด้วยสีหน้าไม่เข้าใจคิ้วของเขาขมวดงุนงง ฉันรู้อะไรบางอย่างมาอาจจะเป็นสักพักแล้วที่ฉันสงสัยแต่ไม่กล้าถามมินิ และตอนนี้ฉันคิดว่าฉันควรจะเปิดใจพูดกับเธอดู ผู้หญิงที่ไม่มีความอ่อนหวานพูดจาไม่ตรงกับใจปากอย่างใจอย่าง

“ทำไมล่ะเจ้าหญิง?”ขุนเขาเอ่ยถามฉันอีกครั้งเขามองหน้าฉันสลับกับหน้าของมินิ

“เรามีแฟนแล้ว แล้วเราก็รักเขามาก เราขอโทษนะที่ทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับเธอไม่ได้เธอเลิกรอฉันและลองเปิดใจให้กับคนอื่นน่ะขุนเขา”ฉันเอ่ยบอกขุนเขาไป เขาก็มองหน้าฉันด้วยแววตาสั่นไหว เขาไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่เขาเดินออกมาจากตรงนั้น

“มันจะไปไหนของมันว่ะน่ะ!!”เสียงของเพื่อนขุนเขาเอ่ยขึ้นอย่างสงสัยพลางเกาศีรษะอย่างงงๆและเขาก็เดินตามขุนเขาไปตอนนี้ขุนเขาเดินลงจากรถของฉันไปแล้วและดูเหมือนเขาจะเดินไปยังรถสปอร์ตเปิดประทุนคันหรูของเขาเหมือนเขาจะไม่ไปแล้ว

ปรื้นนนนนน

“เขาคงไม่ไปเล้วล่ะ”ฉันหันมาบอกมินิ มินิก็ยิ้มแหยๆให้ฉันและเธอก็ค่อยๆนั่งลงบนที่นั่งของเธอ ฉันเองก็นั่งลงตามเธอ

“เรื่องมันเป็นยังไงมินิบอกเราได้ไหม?”ฉันเอ่ยถามมินิไปอย่างนึกสงสัยในความสัมพันธ์ของสองคนนี้

“ก็ไม่มีไรหนิ^_^”มินิหันมายิ้มให้ฉันพลางตอบฉัน ฉันก็พยักหน้าและไม่ถามอะไรเธอต่อ เพราะฉันคิดว่าเธอคงจะต้องการเวลา เพราะขุนเขาคงจะปรักใจชอบฉันมากๆไปแล้ว และเขาคงจะเลิกรักฉันได้ยากเหมือนกันแต่ฉันเชื่อว่ามินิจะสามารถทำให้เขารู้ใจตัวเองได้

ติ๋ง

“อ่ะ ใครส่งข้อความมา?”ฉันเอ่ยขึ้นอย่างตกใจและเอื้อมมือลงไปควานหาโทรศัพท์เครื่องหรูของฉันขึ้นจากกระเป๋าสะพายของฉันและดูเหมือนข้อความจะถูกส่งเข้าในไอจีของฉัน ฉันจึงเปิดข้อความในไอจีอ่านทันทีก็พบว่าเป็นข้อความของคุณหมอแทน

=คุณหมอแทน=

_TANKHUN_:ผมไม่อยู่อาทิตย์หนึ่งนะครับน้องหญิงไปต่างประเทศครับ

^<>^:ค่ะ มีเคสผ่าตัดที่โน่นเหรอคะ?

_TANKHUN_:เปล่าครับ ไปคุยธุรกิจ^_^

_TANKHUN_:ขอกำลังใจให้ผมหน่อยสิครับน้องหญิง

^<>^:สู้ๆนะคะคุณหมอแทน ขอให้ทุกอย่างราบรื่นนะคะ

ฉันพิมพ์ข้อความตอบคุณหมอแทนไปพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไปด้วย เมื่อเช้าพอฉันตื่นมาก็ไม่พบกับคุณหมอแทนแล้ว พบแค่กระดาษโพสต์อิทหนึ่งใบที่มีข้อความจากคุณหมอแทนเขียนไว้ว่า “ผมไปก่อนนะครับ ผมรักน้องหญิงนะ^_^”

“คุยกับใครอ่ะยิ้มกว้างเชียว^_^”มินิเอ่ยแซวฉันพลางยื่นหน้ามาดูโทรศัพท์ของฉัน

“อื้อ มินิอ่ะ^_^”ฉันเอ่ยขึ้นพลางเอนตัวหนีเธอ เธอจึงชี้หน้าฉันแล้วยิ้มกว้างขึ้น

“ใครกันนะเป็นแฟนเจ้าหญิง บอกมาเลย^_^”

“ไม่บอก”ฉันส่ายศีรษะไปมาพลางยิ้มกว้างล้อเลียนมินิ เธอก็ย่นจมูกใส่ฉัน

“นะนะๆๆบอกหน่อยนะ^_^”มินิยื่นมือมาเกาไหล่ของฉันพลางเอ่ยออดอ้อนฉัน

“ไม่ๆๆๆ^_^”ฉันยิ้มและส่ายศีรษะอีกครั้ง

“แลกเปลี่ยนกันสิเรื่องของเธอกับขุนเขา”ฉันเอ่ยขึ้นถึงข้อต่อลองในการแลกเปลี่ยนเรื่องในครั้งนี้

“ก็ได้ไม่อยากรู้แล้วก็ได้”มินิย่นจมูกอีกครั้งและยกแขนขึ้นมากกอดอกตัวเองและเอนหลังพิงกับพนักที่นั่ง

“เรื่องของเธอเป็นความลับขนาดนั้นเลย?”ฉันเอนตัวพิงไปนั่งเสมอเธอและเอ่ยถามเธอ

“ก็ไม่อ่ะแค่ไม่อยากจำแล้ว”มินิตอบฉันมาพลางหลับตาลง ฉันจึงไม่ถามอะไรเธอต่อหันกลับมาพิมพ์ข้อความคุยกับคุณหมอแทนต่อ

ตอนที่21มาแล้วนะคะ

ไหนใครอยากอ่านเรื่องของขุนเขากับมินิขอเม้นหน่อยค่ะ

1คอมเม้นของรีดเดอร์

เท่ากับ1ร้อยล้านกำลังใจของไรท์

ขอบคุณค่ะ🙏🏻😘❤️❤️😘

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว