email-icon facebook-icon Instagram-icon

เรื่องที่10ของไรท์นะคะฝากกดไลค์ กดติดตาม กดคอมเม้นเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ตัวน้อยๆคนนี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ🙏🏻❤️😘😘😘

ตอนที่20(ใจที่อ่อนแอลง)

ชื่อตอน : ตอนที่20(ใจที่อ่อนแอลง)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.9k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2563 00:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่20(ใจที่อ่อนแอลง)
แบบอักษร

 

แทนคุณ ธนาธิป....

คฤหาสน์ราชนาโยวงศ์ติชัย

“อื้อ อย่านะคะ”เสียงหวานครางกระเส่าเมื่อผมได้สอดนิ้วเรียวของผมเข้าไปในช่องทางรักของเธอ แต่เธอเอามือเล็กๆของเธอมาคว้ามือของผมไว้และออกแรงดึงมือผมให้ออกไปจากช่องทางรักสีแดงอมชมพูของเธอ

“ทำไมละครับ?”ผมเงยหน้าจากความเป็นสาวอวบอิ่มของเจ้าหญิงไปมองหน้าเธอ เธอก็มองผมแบบอายไม่กล้าสบตากับผม พวงแก้มของเธอเป็นสีแดงระเรื่อน่ารักจริงๆ

“คุณหมอแทนจะทำอะไรน้องหญิงเหรอคะ?”น้องหญิงใช้มืออีกครั้งมาดึงแพนตี้ตัวจิ๋วสีขาวไปปิดช่องทางรักของเธอพลางเอ่ยถามผมด้วยนำ้เสียงสงสัยใบหน้าของเธอช่างเหมือนเด็กไร้เดียงสาแล้วแบบนี้ผมจะทำเธอลงเหรอครับ?ผมชักเกิดความลังเลขึ้นในใจของผมแล้วซะสิ

“แล้วน้องหญิงคิดว่ายังไงละครับ ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ในห้องด้วยกันสองต่อสองและเราสองคนก็เป็นแฟนกัน”ผมเอ่ยบอกน้องหญิงไปพลางลูบปลายนิ้วโป้งไปที่ริมฝีปากของน้องหญิง แล้วผมก็ส่องสายตามองสำรวจร่่างกายที่แสนยั่วยวนผมให้ตะบะแตก เด็กสาวๆรุ่นนี้มีร่างกายที่ทำให้ผมอดใจแทบอยากจะสัมผัสไม่ไหว

“คุณหมอแทน”น้องหญิงเบะปากมองผมเมื่อเธอเอาแต่เงียบไปสักพักเพราะเธออาจจะคิดว่าผมหมายถึงอะไร และเรื่องที่น้องหญิงคิดต้องเป็นเรื่องอย่างว่าที่ผมตั้งใจจะมาทำกับเธอก็ได้

“ได้ไหมครับ?”ผมเอ่ยบอกน้องหญิงไปพลางทำตาปริบๆเป็นเชิงออดอ้อนเธอ เธอก็ทำสีหน้าลำบากใจ ผมจึงยื่นมือไปจับมือของน้องหญิงมากุมไว้พลางก้มหน้าลงไปจุมพิตที่หลังมือขาวเนียนและหอมนุ่มของน้องหญิง

“ทำไมคนเป็นแฟนกันต้องมีอะไรกันด้วยคะ?”น้องหญิงเอ่ยถามผมพลางเอียงคอเล็กน้อยเธอจะรู้ไหมว่าท่าทางไร้เดียงสาของเธอกำลังทำให้หัวใจของผมที่ไม่เคยเต้นแรงหรือหวั่นไหวกับผู้หญิงคนไหนต้องมาหวั่นไหวเพราะเด็กผู้หญิงน่าตาน่ารักอย่างเธอ

“เพราะจะได้สานสัมพันธ์และรักกันมากขึ้นยังไงล่ะครับ^_^”ผมบอกเธอพลางส่งยิ้มหวานไปให้เธอและมองเธอด้วยสายตาต้องการเพราะที่ผมตั้งใจมาในวันนี้ก็เพราะผมอยากจะทำให้เธอเป็นของผมอย่างให้เร็วที่สุด ผมเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากจะให้เธอตกเป็นของผมให้ไวที่สุดผมเองก็งงๆตัวเองอยู่เหมือนกัน

“จะจริงเหรอคะ?”เธอขมวดคิ้วมองผมและถามผมอย่างสงสัย ผมก็ยิ้มบางๆไปให้เธอพร้อมกับพยักหน้าลงเป็นคำตอบว่าใช่

“แต่ว่าถ้าน้องหญิงไม่เต็มใจผมก็ไม่บังคับก็ได้อื้อ”ผมยังพูดไม่ทันจบริมฝีปากของผมก็ถูกสั่งให้หยุดโดยริมฝีปากเล็กของน้องหญิงที่เธอคว้าคอของผมเข้าไปประกบปากจูบอย่างไว โดยเธอดูดดึงริมฝีปากของผมอย่างช้าๆเหมือนคนจูบไม่เป็น ใช่ครับเธอจูบไม่เป็นแต่ไม่เป็นไรผมจะสอนเธอเอง^_^

“อื้อ จ๊วฟ จ๊วฟ”มือของผมเริ่มเอื้อมไปโอบกอดแผ่นหลังขาวเนียนของน้องหญิงที่ตอนนี้ร่างกายของเธอช่างร้อนรุ่มและอบอุ่นกลิ่นตัวหอมๆของครีมอาบนำ้ของเธอกำลังปลุกพลังซาตานในคราบสุภาพบุรุษของผมให้ตื่นขึ้นมา

“อื้ออ”น้องหญิงร้องประท้วงเมื่อผมดูดดื่มริมฝีปากของเธอรุนแรงเกินไป

“อื้ออ”ผมค่อยๆจับร่างของน้องหญิงให้นอนราบไปบนที่นอนและผมก็ขึ้นคร่อมร่างเล็กของเธอทันที มือเล็กของน้องหญิงก็โอบกอดรอบคอของผม เธอหลับตาพริ้มผมเองก็เช่นกัน ใจของผมเต้นรัวเเรงเหมือนคนตื่นเต้นเพราะผมรู้ว่าผมกำลังจะได้เป็นคนรักของเธอ

“จ๊วฟฟ อื้ออ”เสียงครวญครางและเสียงดังจ๊วฟจากการที่เราดูดดื่มริมฝีปากของกันและกันดังสนั่นไปทั่วกังวานก้องอยู่ในหัวของผม

“น้องหญิงของผม^_^”ผมผละริมฝีปากออกมาจากริมฝีปากของน้องหญิงพลางเอ่ยขึ้นด้วยนำ้เสียงแหบพร่า น้องหญิงก็มองหน้าผมและยิ้มอย่างเขินอายมาให้ผมแก้มอมชมพูของหญิงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อขึ้น

“ไม่ต้องเขินนะครับ ผมชอบน้องหญิง”ผมก้มหน้าลงไปกระซิบที่ข้างหูของน้องหญิงพลางผ่อนลมหายใจรดต้นคอขาวระหงของเธอ

“อื้อ”มือเล็กกำมือเป็นกำปั้นน้อยๆมาดันตรงหน้าอกของผมเพราะเธออาจจะจั๊กกี้

“น้องหญิงครับปลดกระดุมให้ผมหน่อยสิครับ”

“ดะได้ค่ะ”น้องหญิงตอบผมมาด้วยนำ้เสียงสั่นๆแต่เธอก็ค่อยๆยื่นมืออันสั่นเทาของเธอมาปลดกระดุมของผมให้ผมอย่างเก้ๆกังๆท่าทางของเธอทำให้ผมอดใจไม่ไหวที่จะก้มหน้าลงไปหอมเเก้มนุ่มๆของเธอ

“อื้อคุณหมอแทน”น้องหญิงเบะปากงอแงใส่ผมเมื่อผมไล่ปลายจมูกโด่งของผมซุกไซร้ไปตามซอกคอขาวๆหอมๆของเธอพลางสูดดมไปด้วย กลิ่นหอมๆของแป้งเด็กยี่ห้อดังที่ผมคุ้นเคยเวลาทาให้ไททั่นนี่เธอใช้แป้งยี่ห้อเดียวกับลูกชายของผมเลยอย่างงั้นเหรอ

“อื้อ คุณหมอแทนคะ”

“หืม?”ผมขานรับในลำคอและเงยหน้าจากซอกคอของเธอขึ้นไปมองหน้าเธอ ที่ตอนนี้เธอมองผมด้วยสีหน้าแปลกใจ เธอคงจะสงสัยว่าทำไมผมเอาแต่หยุดนิ่งหยุดใบหน้าของผมไว้ตรงซอกคอของเธอ นั่นสิครับ ทำไมผมไม่ทำต่อ ทำไมใจของผมมันเรียกร้องให้หยุด!ทำไม!

“คุณหมอเป็นอะไรรึเปล่าคะ?”น้องหญิงมองหน้าผมด้วยสีหน้าแปลกใจ ผมก็คลี่ยิ้มบางๆให้เธอและยันตัวลุกออกมาจากตัวของเธอมานั่งกุมขมับตัวเองพลางใช้มือทุบไปที่หัวของตัวเองอย่างแรงๆ

พรึบ

“คุณหมอเป็นอะไรคะ?”

“ทำร้ายตัวเองทำไมคะ?”น้องหญิงจับมือทั้งสองข้างของผมไว้พลางเอ่ยถามผมด้วยสีหน้าเป็นห่วง ผมก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเธอแต่ใบหน้าของเธอช่างเหมือนกับแม่ของเธอยิ่งนักทำให้ใจของผมสั่นไหว อีกใจหนึ่งก็เคืองแค้นแต่อีกใจผมก็โกรธเธอไม่ลงเวียงพิงค์

“คุณหมอไม่พอใจอะไรน้องหญิงรึเปล่าคะ?”เธอขมวดคิ้วยุ่งคิ้วของเธอยุ่งเหยิงไปหมด ผมก็เผลอยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ความสดใสความใสซื่อของน้องหญิงช่างเป็นอันตรายกับตัวผมและหัวใจที่ตายด้านของผมยิ่งนัก ผมคงต้องเปลี่ยนแผนทั้งหมดแล้วล่ะสิ

“เปล่าครับ น้องหญิงไม่เคยทำให้ผมรู้สึกไม่พอใจอะไรในตัวน้องหญิงเลยสักนิด^_^”ผมตอบเธอไปพลางยื่นมือไปลูบโครงแก้มหวานของเธอและเอื้อมมือไปหยิบผ้านวมผืนใหญ่สีชมพูสดใสน่ารักมาคลุมร่างบางที่เปลือยเปล่าให้เธออย่างแผ่วเบา และเอื้อมมือกลับมาติดกระดุมเสื้อของผมให้เข้าที่เหมือนเดิมด้วย

“ผมขอโทษที่ทำแบบนี้กับน้องหญิง ผมหวังว่าน้องหญิงคงจะไม่โกรธผม”ผมเอ่ยขอโทษน้องหญิงไปพลางยื่นมือไปจับปลายผมสวยของน้องหญิงที่มันปกใบหน้าของเธออยู่ให้ออกไปจากโครงหน้าของเธอ เธอก็มองผมด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมพูด ผมจึงบีบแก้มนิ่มๆของเธอไปด้วยความหมั่นเขี้ยวในความน่ารักของเธอ

“ช่างมันเถอะครับ น้องหญิงนอนเถอะครับพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไม่ใช่เหรอครับ?”ผมเอ่ยบอกน้องหญิงไป เธอก็ยิ่งขมวดคิ้งงุนงงกับคำพูดของผมขึ้นไปอีก ผมให้คนของผมเฝ้าตามดูน้องหญิงอยู่ตลอดเวลาและให้คนของผมสืบเวลาการเดินทางของน้องหญิงและทุกๆกิจกรรมที่น้องหญิงจะต้องทำและผมก็รู้มาว่าพรุ่งนี้เธอต้องเดินทางไปเที่ยวต่างจังหวัดกับทางโรงเรียนของเธอและเป็นในช่วงที่พ่อกับแม่ของเธอต้องไปเซ็นสัญญาที่บริษัทร่วมทุนของต่างประเทศและบริษัทนี้เจ้าสัวหวังเป็นอย่างยิ่งที่จะได้ร่วมลงทุนกับบริษัทยักษ์ใหญ่ที่สุดในประเทศอังกฤษเพราะมันจะกอบโกยเงินให้เจ้าสัวอย่างมหาศาลยิ่งขึ้นไปอีก จากที่มันก็รวยจนคำนวณเงินที่มันมีครอบครองไม่ได้อยู่แล้วในตอนนี้ มันอาจจะมีเงินล้านๆล้านบาทไปแล้วก็ได้ และงานที่ผมจะเปลี่ยนเป้าหมายก็คือ บริษัทคิงอ๊อฟKINGOFF

“คุณหมอรู้ได้ยังไงคะทั้งๆที่เราไม่ได้คุยกันมาตั้งหลายวัน”น้องหญิงเอ่ยถามผมด้วยความสงสัย ผมจึงยื่นมือไปลูบศีรษะของเธออย่างเอ็นดู

“ไม่มีอะไรที่เป็นเรื่องของน้องหญิงแล้วผมจะไม่รู้ ไม่ว่าน้องหญิงจะอยู่ที่ไหนจะทำอะไรให้น้องหญิงจำไว้นะครับว่าที่นั้นมีผมอยู่กับน้องหญิงด้วยเสมอ^_^”ผมเอ่ยบอกเธอไปพลางจับมือของเธอมาแนบไปกับแก้มของผม เวลาที่ผมเหนื่อยเพราะทะเลาะกับพ่อ ผมมักจะไปจับมือของคุณแม่มาและแนบชิดไปกับแก้มของผมเหมือนการชาร์จพลังงานไปในตัว

“นอนนะครับเด็กดี”ผมเอ่ยบอกเธอและค่อยๆจับไหล่เล็กของเธอให้เอนลงนอนไปบนที่นอนอย่างเเผ่วเบา น้องหญิงก็ว่าง่ายยอมนอนลงตามที่ผมบอก

“จุ๊ฟ”ผมก้มหน้าลงไปจุมพิตบนหน้าผากเล็กของเธอเธอก็หลับตาลงรับสัมผัสจากผม ช่วงนี้งานของผมค่อนข้างยุ่งในจะงานที่โรงพยาบาลไหนจะหาโรงเรียนให้ไททันทำให้ผมไม่ค่อยได้มีเวลามาเจอน้องหญิงเลยถึงเธอจะไปที่โรงพยาบาลของผมอยู่บ่อยๆแต่ผมก็ไม่สามารถปลีกตัวมาหาเธอได้ เพราะผู้บริหารคนใหม่จับตามองผมอยู่ตลอดเวลาไม่ให้ผมกระดิกตัวไปไหนและที่สำคัญเธอยึดโทรศัพท์ของผมไว้ ผมไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไรจากผมแต่ที่รู้คือตอนนี้ผมรำคาญเธอมาก

“หลับนะครับเด็กดี^_^”ผมลูบมือไปกับกลุ่มผมของน้องหญิงเพื่อกล่อมให้เธอนอนหลับ

“เล่านิทานให้น้องหญิงฟังก่อนนอนได้ไหมคะ?”น้องหญิงมองหน้าผมด้วยความตาใสแป๋วและออดอ้อนไปในตัวเธอกำลังขอร้องให้ผมเล่านิทานให้เธอฟังก่อนนอนอย่างงั้นเหรอ

“อายุเท่าไหร่แล้วครับเนี่ย^_^”ผมเอ่ยถามเธอไปด้วยน้ำเสียงขำขันแต่คนร่างเล็กกลับทำหน้างอใส่ผม ขี้งอนจังแฟนใครเนี่ย^_^

“คุณหมอแทนไม่ต้องเล่าก็ได้ค่ะถ้าคุณหมอแทนไม่สะดวก!”เสียงงอนๆของเธอทำให้ผมกลับยิ้มพลางส่ายศีรษะไปมา เด็กน้อยของผมนี่ผมมีแฟนหรือลูกสาวกันแน่เนี่ย?

“เต็มใจครับน้องหญิง”

“เต็มใจก็เล่าสิค่ะ”

“ครับๆๆเจ้าหญิง”ผมเอ่ยขึ้นน้องหญิงก็ยิ้มกว้างขึ้นเหมือนเด็กน้อยที่กำลังดีใจ

“เล่าเลยค่ะน้องหญิงรอฟังอยู่^_^”เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้เสียงร่าเริงผมก็ยิ้มตามเธอ แบบนี่รึเปล่าครับที่เรียกว่าอยู่ด้วยแล้วมีความสุข แล้วเธอก็คว้าแขนของผมไปหนุนทันทีพร้อมกับหลับตาลงแต่ใบหน้ายังคงเปื้อนรอยยิ้มอยู่ ผมก็อมยิ้มและลูบมือไปมาเบาๆกับกลุ่มผมของเธอ

“นิทานเรื่องนี้มีชื่อเรื่องว่า เจ้าหญิงราพันเซล”

“เจ้าหญิงราพันเซลเป็นเจ้าหญิงผมยาวและใช่ชีวิตอยู่บนหอคอยอันสูงใหญ่และที่นั่นถูกปิดตายไม่มีทางเข้าทางออกเธออาศัยอยู่กับแม่มดเธอจะใช้ผมที่ยาวของเธอปล่อยลงมาให้แม่มดได้ขึ้นไปหาเธอบนหอคอย”ผมเริ่มเล่าไปเรื่อยๆจนผมรับรู้ได้ถึงลมหายใจสมำ่เสมอของคนร่างเล็กที่นอนหนุนแขนของผมที่นั่งเอาแผ่นหลังพิงพนักเตียงนอนอยู่

“หลับซะแล้ว^_^”ผมเอ่ยขึ้นพลยื่นมือไปลูบแก้มเนียนใสของเธอ เวลาหลับยิ่งน่ารักเข้าไปใหญ่ เจ้าหญิงมีโครงหน้าที่คล้ายกับหนูผิงมาก มากจนใจของผมเต้นแรงแบบที่เคยเต้นให้กับหนูผิง นี่ผมกำลังจะโดนความรักบังตาอีกแล้วเหรอครับเนี่ย ครั้งที่แล้วก็โดนคนเป็นแม่หลอกให้รักเพื่อหวังผลประโยชน์จากผมเอาไปบอกให้แฟนของเธอรู้ มันน่าเจ็บใจมากนะครับ ที่ผมเป็นไอ้โง่ที่ให้ผู้หญิงตัวเล็กๆหลอกได้ แล้วมาคราวนี้ผมกำลังจะเป็นไอ้โง่เพื่อให้ผู้หญิงตัวเล็กๆหลอกอีกแล้ว ผมคงจะใจไม่แข็งพอที่จะฆ่าใครได้อย่างเลือดเย็นแบบไอ้เจ้าสัว!!!!

“ผมต้องไปก่อน”ผมเอ่ยกระซิบที่ข้างหูของน้องหญิงพลางแกะมือของเธอที่กอดแขนผมให้ปล่อยแต่ยิ่งผมแกะเธอก็ยิ่งรัดแขนผมแน่นขึ้น ผมจึงหมดหนทางเลยค่อยๆเอนตัวลงนอนข้างๆเธอและเอามืออีกข้างไปโอบกอดร่างเล็กของเธอเข้ามาในอ้อมกอดของผม เนื้อตัวนุ่มนิ่มของเธอช่างน่าถนุถนอม ผมผิดเองที่ใจไม่เข้มแข็งพอที่จะทำร้ายผู้หญิงตัวเล็กๆคนนี้ได้ ประวัติศาสตร์คงจะซำ้รอยอีกครั้งแล้วละครับ ผมมันโง่ที่เข้ามาเกี่ยวพันกับสองแม่ลูกคู่นี้

“เฮ้อออ”ผมถอนหายใจออกมาและค่อยๆหลับตาลงเอาใบหน้าซุกไปกับหน้าผากมนของน้องหญิงและปลดปล่อยให้ตัวเองเข้าสู่ห้วงนิทราเพื่อผมจะได้ลืมเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นในชีวิตจริงของผม บางทีผมคิดว่าผมอาจจะมีความสุขที่สุดก็คือการที่ผมได้นอนหลับอย่างสนิทเหมือนในคืนนี้ นี้เป็นคืนแรกตั้งแต่ที่ผมสูญเสียครอบครัวไปเป็นคืนแรกที่ผมได้นอนหลับแบบสนิทอีกครั้งหนึ่ง

ตอนที่20มาแล้วนะคะ

วันนี้ไรท์มาซะดึกเลย พอดีไรท์ว่างตอนนี้นะคะ

เอาแล้วไงคะอีลุงแทนเริ่มหวั่นไหวให้กับเจ้าหญิงของเราแล้ว

แล้วคุณหมอแทนก็จะเปลี่ยนแผนไม่เล่นงานน้องหญิงแล้ว

บางทีคุณหมอแทนก็น่าสงสารเหมือนกันนะคะ

อยู่ตัวคนเดียวไม่มีญาติพี่น้องไม่มีใครคอยอยู่ข้างๆในวันที่เขาเหนื่อยและเขาท้อ

1คอมเม้นของรีดเดอร์

เท่ากับ1ร้อยล้านกำลังใจของไรท์

ขอบคุณค่ะ🙏🏻😘❤️❤️

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว