ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

3.2 ความเถื่อนของท่านหมอ

ชื่อตอน : 3.2 ความเถื่อนของท่านหมอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 319

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2563 14:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3.2 ความเถื่อนของท่านหมอ
แบบอักษร

อย่างมากข้าก็จะพาฮูหยินใหญ่ออกจากจวน ส่วนเจ้าก็เป็นสตรีเปื้อนราคะ แม้แต่เซียวเซาเองก็ไม่ต้องการ” 

           “เจ้า” เสิ่นเหลียนจุกที่ลำคอ นางพูดอันใดไม่ออก  ถ้าเกิดพี่เซียวรู้เรื่องยกเลิกงานแต่งกับนาง นางจะทำยังไงเล่า 

           “ได้” 

           “ดี” ท่านหมอเอ่ยขึ้นอย่าอารมณ์ดี 

           “ท่านจะให้ข้าทำอันใด”  

           “เรื่องนี้ เขาแค่นอนเฉยๆ ข้าจะจัดการเอง นับแต่วันพรุ่งนี้ ไม่สิเจ้าหายป่วย เจ้าไปที่เรือนสมุนไพรของข้าทุกวันแล้วกัน ข้าจะบอกกับฮูหยนิใหญ่ว่าเจ้าต้องการเรียนวิชาแพทย์” 

           เขาช่างเจ้าเล่ห์นัก 

           “ได้” 

           “ดี ตอนนี้ เจ้าก็ปลดอาภรณ์ เจ้าออกได้แล้ว” นางถอดอาภรณ์ทั้งน้ำตา ท่านหมอเองพอใจยิ่งนัก เขาเปลื้องอาภรณ์เขาออก ท่ามกลางแสงเทียนที่สว่างไปทั่วห้อง ท่านหมอยืนข้างเตียง เสิ่นเหลียนนอนที่เตียงอย่างจำใจ  

           “คุณหนูใหญ่ ไม่ต้องเสียใจไป ข้ารับรองว่า เมื่อใดที่เจ้าออกเรือนไปกับเซียวเซา ข้าจะเลิกยุ่งกับเจ้า” ระหว่างที่พูดเขาก็ได้ขึ้นเตียง จากนั้นถ่างขาคู่งามนางออกดูทอดมองของลับสตรีที่งามล้ำ ช่วงเช้าทำให้เขารีบยิ่งนัก แต่ทว่าคืนนี้เขามีเวลาทั้งคืนที่จะสนุกกับนาง 

           “ขอให้ท่านรักษาคำพูดด้วย”  

           เรียวลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปในร่องบุปผางามล้ำที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำรักของหญิงสาว เสิ่นเหลียนรู้สึกว่าโลกทั้งใบว่างเปล่า ทำไมนางต้องคิดถึงพี่เซียวตอนนี้ด้วย นางมองร่างอ้วนกลายเป็นพี่เซียวของนาง 

           “พี่เซียว แรงอีก เจ้าค่ะ”  

           มู่หรงได้ยินนางเอ่ยกระนั้นดวงหน้าเขาถึงกับถอดสีขึ้นมา ไม่เป็นไร นางอยากจะให้เขาแสดงเป็นบุรุษอ่อนแอผู้นั้นเขาก็จะจัดให้  

           “น้องเหลียนของพี่ อ้าขาออกกว้างๆ”  

           “อ้า พี่เซียวแรงๆ” เสิ่นเหลียนพรางหลับตาเรียกชื่อคนรัก เรียวปากหนาดูดน้ำหวานออกมาจนหมดช่างหอมหวานเหลือเกินกลิ่นของอิสตรีแรกแย้ม เมื่อเสร็จแล้ว เจ้าแท่งหยกขนาดใหญ่มันพร้อมใช้งานแล้ว ท่านหมอใช้น้ำรักป้ายหัวแท่งหยกจนเป็นมันวาว  

           อัดเข้าไปในร่องแห่งความรักของนาง กลีบบุปผาที่หุบอยู่กระนั้นได้ผลิออกเป็นวงกว้าง อัดแน่นไปด้วยแท่งหยกของบุรุษกระแทกเข้าไปอย่างช้าๆ น้ำรักไหลออกมาไม่ขาดสาย 

           “อ้าพี่เซียวข้าเสียวเหลือเกิน” เสิ่นเหลียนหลับตาเรียกเซียวเซา ท่านหมอยิ้มอย่างสมเพช ดูท่าคุณหนูใหญ่คงจะถวิลหาแต่เซียวเซา ยังไงก็ให้พี่มู่ช่วยปลอบใจก่อนแล้วกัน 

           มือหนาใหญ่ลูบไล้ทรวงอกคู่งามที่เต่งตึง “ให้พี่มู่ดูแลก่อนแล้วกัน” เรียวลิ้นหนาดูดที่หัวนมสีแดงอย่างแรง แรงกระแทกของเขาทำให้ดวงหน้างามที่หลับตาอยู่นั้นสติแทบจะกระเจิงหนี มู่หรงพานางขึ้นสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่า ส่วนนางก็พึมพำหาแต่เซียวเซาไม่หยุด มู่หรงชักรำคาญขึ้นมาจึงเปลี่ยนท่วงท่าใหญ่ 

           ให้นางนอนคว่ำหน้าแล้วโค้งสะโพกมาทางเขา ร่องบุปผางามขนาดเล็กสีชมพู มู่หรงมารอช้า ใช้แท่งหยกยัดเข้าไปในรูขนาดเล็กของนาง 

           “อ๊ากกกก ท่านทำบ้าอันใด” นางรู้สึกเจ็บที่รูก้นยิ่งนัก แน่นอนว่าแท่งหยกยัดเข้าไปในรูนั้นย่อมเจ็บเป็นธรรมดา 

           “เจ้าเลิกเรียกชื่อเซียวเซาได้แล้ว ตอนนี้เจ้าอยู่กับพี่มู่หรง ข้าแค่เตือนสติเจ้า ชอบหรือไม่รูนี้”  

           “เจ็บ” 

           “ไอ้หยา ข้าชอบยิ่งนัก” มันตัดรัดแท่งหยกของเขา 

           มู่หรงไม่รอช้ารีบกระแทกแรงๆ จนเสิ่นเหลียนหลั่งน้ำตาออกมาเขาก็ยังไม่ยอมเอาแท่งหยกออกจากรูก้นของนาง ไม่นานนักมู่หรงก็ชักแท่งหยกออกพร้อมพ้นน้ำรักใส่รู จนน้ำไหลเยิ้มออกมา นางแทบจะเป็นลม 

           “อย่าเพิ่งเหนื่อย” กล่าวจบเขาสาวเท้าลงจากเตียง อุ้มนางขึ้นมา แท่งหยกสอดรัดกับส่วนนั้นของนางพอดี หญิงสาวได้แต่กอดคอเขาไว้แน่น จากนั้นก็โยกตัวไปมา 

           “อ้า อ้า” 

           “โอ้ว อ้า” ไม่นานนัก น้ำขาวขุ่นก็ไหลลงมาที่หวางขาของมู่หรงร่วงหล่นลงพื้นอย่างไม่ขาดสาย กระนั้นเขาจึงวางร่างบางที่งดงามที่เตียง  

           “ข้าเหนื่อย” นางเอ่ยขึ้นเห็นแท่งหยกยังชี้หน้านาง ไม่ทีท่าทีจะหดลง 

           “ข้าพอแล้วก็ได้ แต่อย่าลืมไปหาข้าที่เรือน” 

           “อือ” 

           “เอานี้” เขาหยิบยาลูกกลอนให้นางหนึ่งเม็ด 

           “คืออันใด” 

           “ยานี้จะทำให้เจ้าไม่เป็นระดู มันจะมาหกเดือนครั้งหนึ่ง กินมันลงไป” กระนั้นเสิ่นเหลียนจึงกลืนยาที่เขามอบให้  

           ท่านหมอก้มจุมพิตนางก่อนจะสวมอาภรณ์แล้วออกไปทางหน้าต่างอย่างรวดเร็ว กระนั้นเสิ่นเหลียนทอดมองตียงนอนที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำรักกับพื้น นางรีบหาผ้ามาเช็ดจากนั้นก็สวมเสื้อผ้านอนต่อราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น 

           ยามเช้าเสิ่นเหลียนตื่นสายตะวันโด่ง จากนั้นล้างหน้าผลัดเปลี่ยนอาภรณ์กินข้าวจนอิ่ม คุณหนูรองเสิ่นอวี้จึงมาหาพี่สาวเพราะได้ยินว่าพี่สาวป่วย 

           “เสิ่นอวี้”  

           “พี่ใหญ่” 

           “ข้าได้ยินว่าท่านป่วย” 

           “ข้าหายแล้ว” นางบอกน้องสาวของนาง เสิ่นอวี้เป็นคุณหนูรองที่เกิดจากอนุหลิว อนุหลิวได้เสียชีวิตไปนานแล้ว กระนั้นทำให้เสิ่นอวี้รักเสิ่นเหลียนมาก เพราะเสิ่นเหลียนเอ็นดูน้องสาวคนนี้เหมือนกัน พูดคุยได้ไม่นานเสิ่นอวี้ก็ขอตัวกลับเรือนกิ่งไผ่… 

ความคิดเห็น