email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เด็กป่วย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.7k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 21:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เด็กป่วย
แบบอักษร

อัคคี

" เดี๋ยวเธออุ้มอัญชัน ฉันจะขับรถเอง "

 

" ทำไมคุณไม่ใช้คนขับรถละคะ มันอันตรายนะคุณใจร้อนด้วยตอนนี้ "

 

" มันใช่สิ่งที่เธอจะต้องถามตอนนี้หรอว่ะ!! ไปขึ้นรถ " หลังจากผมถกเถียงกับยัยเด็กบ้านั้นเสร็จผมก็รับขับรถออกจากตัวบ้านทันที

 

โรงพยาบาล

 

" หมอ!! ช่วยลูกผมด้วย!! "

 

" ญาติคนไข้ใจเย็นๆนะครับ น้องเป็นอะไรมาครับ? "

 

" หมอ!! "

 

" คุณ!! ใจเย็นๆสิคะ น้องตัวร้อนมากเลยค่ะเช็ดตัวไปหลายรอบแล้วไม่ดีขึ้นเลย "

 

" นั้นเชิญที่ห้องฉุกเฉินเลยครับ " อันที่จริงผมก็ไม่ใช่ว่าอยากจะหัวร้อนใส่ไอ้หมอหน้าอ่อนนี้หรอกนะครับแต่แทนที่จะเอาลูกผมเข้าห้องฉุกเฉินก่อนแล้วค่อยซักประวัติทีหลังก็ได้ป่ะ

 

" คุณจะทานอะไรหน่อยมั้ยคะตั้งแต่คุณกลับมาจากที่ทำงานคุณยังไม่ได้ทานอะไรเลยเดี๋ยวฉันลงไปซื้อที่มินิมาทข้างล่างให้ "

 

" ฉันฝากกาแฟเธอเจ้าหนึ่งก็แล้วกัน " ผมพูดบอกกับพี่เลี้ยงอัญชัญแล้วก็มาให้ความสนใจที่หน้าห้องฉุกเฉินต่อ

 

' แอ๊ด '

 

" คุณหมอลูกสาวของผมเป็นยังไงบ้าง ? "

 

" ลูกสาวของคุณปลอดภัยแล้วนะครับเดี๋ยวหมอจะให้พยาบาลย้ายไปไว้ที่ห้องพิเศษ "

 

" ครับ "

 

" แล้วแม่ของน้องไปไหนแล้วล่ะครับเมื่อกี้เหมือนน้องจะงอแงร้องไห้อยู่แป๊บนึงนะครับไม่แน่ใจว่าร้องหาคุณแม่หรือเปล่า "

 

"...."

 

" คุณอัคคีคะกาแฟของคุณได้แล้วค่ะ "

 

" อ้าวคุณแม่มาพอดีเลยงั้นเดี๋ยวคุณแม่ตามคุณหมอไปกรอกประวัติของน้องอีกหน่อยนึงนะครับเห็นมีบางอย่างที่ยังไม่ได้กรอกอยู่ "

 

" เอ่อ.. คือ "

 

" ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ภรรยาของผมแล้วก็ไม่ใช่แม่ของลูกสาวของคุณด้วยคุณหมอมีอะไรจะให้ผมกรอกประวัติก็ว่ามาเลยเดี๋ยวผมให้เธอไปลูกสาวผมไปดูแลลูกผมเอง "

 

" งั้นหมอต้องขอโทษด้วยนะครับหมอไม่รู้จริงๆว่างั้นคุณพ่อเดินตามหมอมาทางนี้เลยครับ "

 

วุ้นเส้น

 

" แอ๊ะๆ แอ้!! 😭😭 " ฉันต้องรีบลุกขึ้นจากโซฟาในห้องพักคนไข้พิเศษตรงดิ่งไปที่เตียงทันทีเมื่อฉันได้ยินเสียงร้องของเด็กน้อยอัญชันซึ่งตอนนี้เหมือนจะตื่นแล้วมั้งคะ

 

" ว่าไงคะคนสวยของพี่วุ้นเส้นไม่สบายตัวหรือไงคะตื่นมาก็ร้องไห้เชียว "

 

" แอ๊ะๆ ป๊ะๆๆ " อะไรกันนี่ฉันเลี้ยงมาตั้ง 5 เดือนไม่คิดจะร้องหาฉันหน่อยหรอห๊ะเด็กอ้วนร้องหาแต่ปะป๊า

 

" เดี๋ยวคุณพ่อของหนูก็มานะคะ ตอนนี้ใหนพี่วุ้นขอดูตัวหน่อยหายร้อนหรือยังนะ "

 

" ป๊ะๆ "

 

' แอ๊ด '

 

" เธอทำอะไรลูกสาวฉัน "

 

" คุณ!! ฉันตกใจหมดเลยแล้วฉันก็ไม่ได้ทำอะไรอัญชันด้วยค่ะฉันแค่จะจับตัวเธอดูว่าตัวยังร้อนอยู่หรือเปล่า " ฉันรีบบอกคุณพ่อของอัญชันออกไปมีอย่างที่ไหนล่ะมาหาว่าฉันจะทำอะไรลูกสาวเขาทีเมื่อก่อนไม่เห็นห่วงแบบนี้เลย

 

" หนีไปเดี๋ยวฉันดูเอง " เขาพูดจบก็เดินมาผลักฉันเบาๆให้พ้นจากเตียงพร้อมกับนำมือของเขาเองไปวางอยู่ที่หน้าผากของเด็กน้อยซึ่งตอนนี้เด็กน้อยก็มีสีหน้าแววตาที่ดูออกจะมีความสุขนะคะอะไรกันโดยแค่นี้รู้จักแล้วหรอง

 

" ป๊ะๆ 😁 " เด็กน้อยตอนนี้ยิ้มหน้าแป้นโชญเหงือกสีชมพูเลยแหละค่ะจะว่าไปตั้งแต่ฉันมาเลี้ยงเด็กอัญชันฉันก็ไม่เคยเห็นเด็กอัญชันยิ้มแบบนี้มาก่อนเลยนะคะถึงแม้จะหัวเราะบ้างบางครั้งแต่ก็ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความสุขแบบนี้เลย

 

" ว่าไงครับเด็กน้อยหายดีแล้วหรือยังเดี๋ยวฉัน.. เอ่อ เดี๋ยวพ่อบอกให้พยาบาลนำโจ๊กมาให้หนูทานดีไหมครับ ? "

 

" หม่ำๆ ป๊ะๆ หม่ำๆ "

 

" โอเคครับเดี๋ยวพ่อจะสั่งโจ๊กให้หนูเดี๋ยวนี้เลย "

 

" เดี๋ยวฉันสั่งให้ก็ได้ค่ะคุณดูแลอัญชันเถอะ "

 

" อืม " เย็นชาซะเหลือเกินพ่อคุณทำไมพูดกับฉันแล้วกลัวดอกพิกุลจะร่วงหรือยังไงกันไม่อยากพูดกับฉันก็ไม่ต้องพูดฉันก็ไม่ง้อหรอกนะดีซะอีกฉันจะได้ไม่ต้องปั้นหน้าพูดกับเขา

.

.

.

 

' ก๊อกๆ '

 

" ขอโทษครับหมอขออนุญาตเข้าไปตรวจน้องหน่อย " น่าจะเป็นคุณหมอเจ้าของไข้ที่ดูแลอัญชันมั้งคะ..อ้าวทำไมมาพร้อมโจ๊กล่ะ ?

 

" หมอขออนุญาตตรวจน้องก่อนที่น้องจะได้รับประทานอาหารนะครับจะได้ดูว่าน้องควรทานเป็นอาหารหรือว่าให้งดอาหารก่อน "

 

" เชิญ "

 

" ว่าไงครับสาวน้อย หายงอแงหรือยังครับใหนคุณหมอขอดูหน่อยซิว่าหนูน้อยหายดีแล้วหรือยัง"

 

" แอ๊ะๆ แอ๊ๆ คิกๆ "

 

" ว้าวไข้ของหนูน้อยลดแล้วนะครับเก่งจังเลยไม่งอแงแล้วสินะ " คุณหมอเด็กนี่อ่อนโยนแบบนี้ทุกคนเลยหรือเปล่านะน่ารักจังเลยฮ่าๆๆ

 

" ไข้ของน้องลดลงแล้วนะครับคุณพ่ออาจจะต้องมีพยาบาลเข้ามาเช็ดตัวให้ก่อนถ้าคุณพ่อสะดวกจะเช็ดเองหรือว่าจะให้พี่เลี้ยงของน้องเช็ดก็แจ้งกับพยาบาลได้เลยนะครับ

 

" ครับ "

 

" ป๊ะๆ หม่ำๆ "

 

อัคคี

 

" วุ้นเส้นเธอไม่เห็นหรอว่าอัญชันหิวข้าวรับโจ๊กที่มือคุณหมอแล้วก็มาป้อนอัญชันสิมัวยิ้มอะไรอยู่ได้ "

 

" คะ.ค่ะ " ผมรีบเตือนสติยัยพี่เลี้ยงของอัญชันอะไรกันมายืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับไอ้หมอหน้าตี๋นี่อยู่ได้แทนที่จะรีบทำหน้าที่ของตัวเอง

 

" งั้นเสร็จธุระของคุณหมอแล้วหมอขอตัวก่อนนะครับ "

 

" ผมส่งแค่ตรงนี้นะครับ "

 

" เอ่อ .. ครับ "

 

หลังจากที่หมอนั่นออกไปผมก็นั่งดูวุ้นเส้นป้อนโจ๊กให้กับอัญชัน เด็กอ้วนของผมกินเก่งมากๆเลยนะครับป้อนแทบไม่ทัน ทำไมเมื่อก่อนผมไม่เคยเห็นภาพเหล่านี้เลยหรือว่าผมไม่เคยสนใจอัญชันกันแน่นะ

 

" อ่ำๆ หม่ำๆ ย่อยๆ " นี่คงเป็นช่วงที่เด็กกำลังหัดพูดใช่ไหมครับเพราะรู้สึกว่าอัญชันพูดเก่งแถมยังขยันพูดอีกต่างหากถึงบางคำอาจจะต้องแกะต้องแปลก็เถอะ

 

" หมูอ้วนกินเก่งแบบนี้ สงสัยอีกหน่อยพี่วุ้นเส้นจะต้องป้อนไม่ทันแน่ๆเลย "

 

' ก็อกๆ '

 

" ขออนุญาตค่ะได้เวลาฉีดยาน้องแล้วนะคะ " ผมกำลังนั่งดูลูกสาวของผมกินข้าวอยู่อย่างเพลินๆก็ได้ยินเสียงเคาะประตูสงสัยจะได้เวลายาของอัญชันแล้ว

 

" แอ๊ะๆ แง๊ๆๆ "

 

" โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะเด็กดีคุณพยาบาลแค่ขอฉีดยานิดเดียวเดี๋ยวพี่วุ้นเส้นอยู่เป็นเพื่อนหนูนะคะ "

 

" ป๊ะๆ หาป๊ะๆ " ดูท่าแล้วอัญชันจะไม่ยอมท่าเดียวเลยครับผมจึงตัดสินใจเดินเข้าไปที่เตียงคนไข้พร้อมกับลูบไปที่หัวอัญชันเบาๆ

 

" ไม่ร้องนะครับเด็กดีของพ่อเดี๋ยวถ้าหนูหายแล้วพ่อจะพาหนูไปเที่ยวโอเคไหมแต่ตอนนี้คนดีของพ่อจะต้องอดทนนะเป็นลูกสาวพ่อห้ามงอแงนะครับ "

 

" แอ๊ะๆ "

 

 

อัคคี
111

 

 

มาแล้วค่ะเรื่องพี่อัคคีกับหนูวุ้นเส้นเป็นยังไงกันบ้างตอนนี้ พี่อัคคีเราหลงลูกสาวหัวปักหัวปำหรือเปล่าแต่ที่แน่ๆลงรูปน้องเป็นรูปแรกแล้วนะคะ เข้ามาอ่านกันเยอะๆนะคะไม่ถึง 20 คอมเม้นต์ไม่รับตอนต่อไป

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น