email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 9 ง้อสไตร์บอส

ชื่อตอน : บทที่ 9 ง้อสไตร์บอส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 20:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 ง้อสไตร์บอส
แบบอักษร

บทที่ 9

 

ง้อสไตร์บอส

 

...ผมนั่งรอบอสราว5 ชั่วโมง ระหว่างที่รอก็มีคนเอาอาหารมาเสิร์ฟให้อาหารแต่ละอย่างก็ดูจะน่ากินไปหมด แถมยังเอาของว่างมาให้ด้วยอะไรมันจะดีปานนี้ รู้สึกเหมือนมาอยู่ห้องวีไอพีเลยแฮะ

 

แกร็ก....เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับร่างอรชรอ้อนแอ้น ของผู้หญิงคนหนึ่ง ผมเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับสบตากับเธอ เธอดูเป็นคนที่สวย รวย เก่ง แถมหยิ่งมากด้วย

 

"Who are you? " (นายเป็นใคร)เธอถามผมด้วยน้ำเสียงที่ดูแข็งกระด่างพร้อมสายตาที่ดูเหมือนไม่ค่อยจะเป็นมิตรเสียเท่าไหร่

 

"เอ่อ....ผมมารอใครบางคนน่ะครับ"ผมตอบ เป็นภาษาอังกฤษ อย่างสุภาพ แต่เธอดูจะไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่ ก่อนจะเดินเข้ามาหาเขาเหมือนบังคับให้ผมลุกขึ้นจากโซฟา 

 

มาตินก็ไม่ได้ว่าอะไรเพียงแค่ลุกขึ้นแล้วปล่อยให้เธอนั่งลง  เธอคนนั้นมองผมด้วยหางตาแบบจิกๆ คล้ายกับว่าจะไล่เขาออกไป

 

"เฮ้อ...."

 

มาตินถอนหายใจอย่างหน่ายๆ ไม่คิดจะเคืองไรมาก ก็แค่ผู้หญิงไร้มารยาทคนหนึ่ง ที่คิดว่าตัวเองรวยมาก หรืออาจจะรวยมากจริงๆ เหอะ! ดูแล้วขัดตาชะมัด

 

เขาเดินออกมาจากห้องนั้นด้วยอาการเซ็งๆ โดนไล่ออกมาก็ดีเหมือนกันเขาละเบื่อที่จะรอเต็มทีแล้ว 

 

"จะไปไหนครับ"

 

มาตินหัวเสียขึ้นมาทันทีที่เห็นคนตรงหน้ามาขัดจังหวะไม่ให้เขาออกไป จากห้อง เขามองอีกคนด้วยสายตาที่น่ากลัวจนอีกคนต้องหลีกทางให้พร้อมกับเดินตามเขามาด้วย

 

เขาไม่ได้ว่าอะไรอยากตามก็ตามมาสิ จะหนีก็หนีไม่ได้อยู่แล้ว ต่อให้ตามมายังไงก็คง ไม่เป็นอะไร

 

"คุณมาตินจะไปที่ไหนเหรอครับ"

 

การ์ดคนนั้นถามขึ้นมาอีกครั้ง เพราะเห็นว่า เขาจะลงลิฟต์ไปที่ชั้น1  มาตินหันไปมองคนที่ทำสีหน้าลำบากใจที่อยู่ข้างหลัง ก่อนจะ ตอบคำถาม

 

"ฉันจะไปเดินเล่น"

 

ติง~เสียงลิฟท์เปิดอัตโนมัติ ก่อนขาเรียวยาวจะเดินออกจากลิฟท์สุดหรู

 

"แต่ บอส...."

 

"ฉันโดนไล่ออกมา...จะให้อยู่รอบอสก็คงไม่ได้หรอก"

 

มาตินตอบทั้งๆที่ยังไม่ได้หันหลังกลับมา ก่อนจะเดินออกจากตึกสุดหรูกลางเมืองแล้วเดินต่อไปเรื่อยๆ เพื่อชมนั่นชมนี้

 

บางครั้งก็แวะไปซื้อของกินบ้างแหละ เข้าร้านนั่นเข้าร้านนี้บ้างแก้เบื่อ จนเวลาล่วงเลยจนเกือบจะค่ำ เขาในตอนนี้ไม่รู้ว่าตัวเองมาอยู่ที่ไหน แต่รู้ว่าคงไกลจากตึกนั่นมากแล้ว ปานนี้บอสคงจะลืมเขาไปแล้วละมั้ง 

 

แต่ว่าเจ้สาวสวยนั้นเป็นใคร...อยากรู้จริงๆ ถ้าหากว่าบอสไปเจอเธอ แล้วเธอเกิดชอบก็คงจะนอนแก้ผ้าให้บอสไปแล้วล่ะมั้ง ก็บอสออกจะหล่อขนาดนั้น เฮ้อ...แค่คิดก็โมโหแล้ว

 

"คุณมาตินครับ....พอเถอะครับ เดี๋ยวบอสก็ทำโทษผมเอาได้นะครับ  อีกอย่างคุณก็ซื้อของมาเยอะแล้ว"

 

"หื้ม....อ้าว ซื้อเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย โทษที พอดีคิดว่าจะเอาไปฝากลูกน้องที่เคยทำงานด้วยแล้วมันอดซื้อไม่ได้ อะ...นี้ของนาย"

 

เขายัดของที่เพิ่งซื้อให้กับอีกคนที่ทำท่าทางเหมือนจะร้องไห้ ยิ่งปล่อยไว้แบบนี้จะดีแน่เหรอครับ ผมเพิ่งเข้ามาได้ปีเดียวเองนะ คงไม่โดนไล่ออกใช่ไหมครับ

 

"ขอบคุณครับ...แต่ตอนนี้ผมว่า-"

 

แอด~~~เสียงเยีบเบรกกระทันหันของรถคันสุดหรูได้มาจอดอยู่ต้องหน้าของมาติน ก่อนกระจกจะเลื่อนลงมาจนปรากฎใบหน้าที่แสนหล่อเหลาของใครบางคน

 

"ซื้อจนพอใจแล้วแล้วใช่ไหม...ขึ้นรถ"

 

อัคคีเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจอยู่หลายส่วน ก่อนจะมองไปที่การ์ดที่ตามมากับเขาด้วยหางตา 

 

เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองเสื้อที่บอสใส่มันไม่เข้าที่เข้าทางแล้วรู้สึกหงุดหงิด เป็นอย่างที่เขาคิด บอสคงไปมีอะไรกับอีเจ้นั้น หึ....สงสัยคงเพิ่งนึกได้ว่ามีเขาอยู่ละมั้ง

 

"เดี๋ยวผมกลับแท็กซี่ก็ได้ครับ....ตอนนี้บอสคงไม่สะดวกจะนั่งกับผม"

 

มาตินตอบกลับไปด้วยเสียงเย็น จนอัคคีถึงกับชะงักให้กับน้ำเสียงของอีกฝ่าย ผมเดินออกห่างจากรถของบอส โดยที่ไม่มองหน้าบอสเลย บางทีเขาก็ไม่ควรโกรธที่บอสทำแบบนี้ มันก็เพราะเขาไม่ได้สำคัญอะไรกับบอสเลย

 

ตึง!!....หมับ!...."จะไปไหน.."

 

บอสเปิดประตูรถก่อนจะคว้ามือผมที่กำลังจะเดินหนีเอาไว้ พร้อมกับมองด้วยแววตาที่โกรธเกี้ยว ทั้งยังจับมือผมไว้แน่นจนผมเริ่มเจ็บ

 

"ผมเจ็บ..."

 

ผมว่าก่อนจะพยายามแกะมือของบอสออก...

 

"ฉันถามนายว่าจะไปไหน!"

 

"ผมจะไปหารถครับ!!"

 

บอสขึ้นเสียงใส่ผมก่อนที่ผมจะขึ้นเสียงใส่ตาม บอสทำหน้าหงุดหงิดก่อนจะลากผมขึ้นรถ แล้วสั่งให้คนออกรถทันที!

 

"ฮือๆ....บอส..คุณมาติน....แล้วผมจะกลับยังไง"

 

การ์ดผู้น่าสงสารที่ต้องถือของมากมายที่มาตินซื้อมาแถมยังต้องเดินหลายกิโล ผมเพิ่งอยู่มาแค่ปีเดียวเองนะ จะไปสู้พวกคุณที่เคยผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วนได้ยังไง

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

"บอส!...ปล่อย!.ผมเจ็บ"

 

มาตินโวยวายเพราะอัคคีเริ่มออกแรงมากขึ้นแล้วพยายามลากเขามาที่ห้อง เขาไม่ได้อยากจะขัดขืนแต่บอสทำเขาเจ็บจนทนไม่ไหว

 

ปัง!...ตุบ!..."โอ๊ยย....ซี้ดดด..."เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บ นี้บอสเป็นอะไรอีกเนี่ย เหวี่ยงมาได้คนนะครับไม่ใช่ตุ๊กตา

 

"ทำไมไม่รอฉัน"

 

บอสว่าด้วยเสียงที่เกรี้ยวกราด น่ากลัวจนเขารู้สึกประหม่า 

 

"ก็มันน่าเบื่อนิครับ....แถมยังมีคนมาไล่เขาออกมาด้วย ผมเป็นแค่คนที่ไม่สำคัญอะไร ก็เลยออกมา"

 

มาตินก้มหน้าเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูจะน้อยใจ จนคนฟังที่โกรธเกรี้ยวเริ่มใจอ่อนลงเมื่อได้ฟังเหตุผล

 

"แล้วทำไมไม่บอกฉัน"

 

"ผมไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรด้วยตัวเองเลยเหรอครับ"

 

เขาเอ่ยออกไปจนอัคคีนิ่งไปกับคำพูดของอีกฝ่าย มันก็จริงที่อัคคีไม่ควรจะกักขังอีกคนเอาไว้ แล้ว บังคับ ให้ทำทุกอย่าง ถ้าหากไม่ทำแบบนี้อีกคนก็อาจจะหนีเขาไปก็ได้

 

"นายควรจะบอกฉันก่อน"

 

"ครับ"

 

เขาตอบแค่นั้นก่อนจะลุกขึ้น พร้อมกับเจ็บหัวเข่าเล็กน้อย สงสัยจะช้ำแฮะ เมื่อกี้บอสเหวี่ยงเขาใส่พื้นปูนนิ จะไม่ให้ช้ำได้ยังไง แต่ช่างเถอะ..

 

"ผมไปอาบน้ำก่อนนะครับ"

 

อัคคีพยักหน้ารับก่อนจะมองตามเขาที่เดินก้มหน้า ไปทางห้อง บางทีเขาก็ควรจะตัดใจจากบอสได้แล้ว ดูจากการกระทำเมื่อกี้ก็รู้แล้วว่าบอสคงไม่ได้เป็นห่วงเขาจริงๆ ก็แค่อยากเล่นกับความรู้สึกของเขาเฉยๆ

 

.......เขาอาบน้ำเสร็จก่อนจะเดินไปที่โซฟาสุดหรูพร้อมกับนอนลงไป 

 

"เฮ้อ....นอนดีกว่า"

 

มาตินว่าก่อนจะหลับตาลง พร้อมกับความเหนื่อยล้า วันนี้ก็เหนื่อยมาทั้งวันแหละ ไม่รู้ควรจะเหนื่อยแบบไหนก่อน มันเหนื่อยทั้งกายและใจ 

 

"ทำไมไม่เป่าผมก่อน"

 

ผมลืมตาขึ้นก่อนจะพบเข้ากับในหน้าหล่อเหลาของใครบางคนที่ยื่นเข้ามาใกล้ มาตินมองตาค้างก่อนจะเริ่มรู้สึกถึงใบหน้าที่ร้อนผ่าว

 

'อ๊ากกกกกก....บอสไม่ได้ใส่เสื้อ!'มาตินกรีดร้องในใจ

 

เขามองดูคนตรงหน้าที่เพิ่มอาบน้ำเสร็จมาใหม่ๆ แถมยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอีก รู้สึกเหมือน หัวใจจะวาย ใครก็ได้โทรเรียกรถพยาบาลให้ที!  ใบหน้าหล่อเหลา ตาชั้นเดียว หน้าใส จมูกโด่ง ริมฝีปากได้รูป นี้มันเทพบุตรชัดๆ

 

"ผะ....ผม...เอ่อ.."

 

มาตินผู้ไปไม่เป็นเมื่อกี้บอสถามว่าอะไรนะ เขาแทบจะไม่ได้ฟังคำถามจากบอสเลย นี้บอสจะหล่อไปไหน สมแล้วที่เขาจะชอบบอสแบบหัวปักหัวปำ

 

"ลุกขึ้น"

 

"ห่ะ!?....อะ..เอ่อ..ครับ"

 

ผมทำตามอย่างว่าง่ายก่อนที่บอสจะเดินไปที่ไหนสักที่ พอดูแล้วบอสเหมือนคนที่ไม่ได้ผ่านการมีอะไรกับใครมาเลย ผมหมายถึงมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น 

 

ดูเหมือนจะไม่มีร่องรอยอะไรที่บอกว่าบอสมีอะไรกับใครเลยแฮะ หรือว่าเขาคิดไปเองกันนะ 

 

คืดดดดด...เสียงไดร์เป่าผมพร้อมกับความร้อนที่รู้สึกได้ จากไดร์ นี้บอสกำลังเป่าผมให้ผมอยู่ นี้เขากำลังฝันรึเปล่าเนี่ย 

 

บอสใช่คนที่เหวี่ยงเขาเข้ามาในห้องรึเปล่า ทำไมมันถึงได้ต่างกันแบบนี้

 

"ดีขึ้นรึยัง"

 

"ครับ?....เอ่อ...ดีขึ้นแล้วครับ ขอบคุณครับ"

 

"ฉันหมายถึงที่เรื่องที่ฉันทำกับนาย"

 

ห่ะ!?.....มาตินผู้อ้าปากค้าง นี้บอสแคร์เขาด้วยเหรอ หรือว่าที่บอสเป่าผมให้เป็นเพราะกำลังง้อเขา  นี่มันเกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย ปรากฏการณ์อะไรของบอสกัน

 

"ครับ..."

 

ผมตอบสั้นๆเพราะไม่รู้จะตอบว่าอะไร ถ้าตอบว่าไม่บอสจะด่าผมไหมเนี่ย

 

"อืม..."

 

บอสเองก็เหมือนจะตอบแค่นั้นก่อนจะยื่นไดร์เป่าผมมาให้มาตินที่นั่งอยู่โซฟา

 

"เป่าผมให้ฉันด้วย"

 

อัคคีว่าก่อนจะเดินมานั่งตรงโซฟา แล้วหันหลังให้เขา มาตินรับเอาไว้ก่อนจะเริ่มเป่าผมให้ พอทำแบบนี้แล้วรู้สึกเหมือนเป็นแฟนกับบอสยังไงก็ไม่รู้

 

แต่ก่อนอื่นต้องถามเพื่อให้แน่ใจก่อนว่าบอส ไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นจริงๆ ไม่รู้ทำไมเขาถึงคาใจเรื่องนี้นัก

 

"บอส...."

 

"อืม"

 

"บอสได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นรึเปล่าครับ"

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

โง้ววววว  มีคนหึงมาเพิ่มอีกหนึ่งคน5555 ♡´・ᴗ・`♡

 

ไปเจ้าค่ะเจอกัน ตอนไหนก็ไม่รู้ ไปปั่นน้องลู่ก่อน555(❁´◡`❁)(。・ω・。)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว